အခန်း (၃၉-၄၀)

🍋 Chapter 39

ဝူခယ်ရုံ ထွက်သွားပြီးနောက် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အတန်းဖော်များက ဝိုင်းဝန်းအားပေးကြသည်။

"ကျိုးထျန်း... မင်း ဒီလောက်လန်းမယ်လို့ ငါမထင်ထားဘူး"

"ဟေ့ကောင်... မင်း တကယ်တော်တာပဲ!"

"ဝူခယ်ရုံကတော့ ကိုယ်ဖြစ်ကိုယ်ခံပေါ့ကွာ"

"ငါလည်း အဲ့ဒီသခင်လေးဝူရဲ့ အကျင့်ကို မကျေနပ်တာ ကြာပြီ၊ ကျိုးထျန်းက ငါတို့ကိုယ်စား လက်စားချေပေးလိုက်တာပဲ"

ကျိုးထျန်း လက်ကာပြလိုက်သည်။

"ငါ တော်တာမဟုတ်ပါဘူး၊ သူက အရမ်းပျော့လွန်းတာပါ။ သူ့လက်သီးတွေက ပျော့စိပျော့ဖတ်နဲ့ အင်အားက လုံးဝမရှိဘူး"

သူ ခေတ္တမျှ ရပ်လိုက်ပြီးမှ

"ဖြစ်နိုင်တာက သူ ကျောက်ကပ်အားနည်းနေတာဖြစ်မယ်၊ ဒါကြောင့်လည်း ခွကြားထဲမှာ အပ်တစ်ချောင်း ဝှက်ထားနိုင်တာပေါ့"

ဟားဟားဟားဟား!

လူပေါင်းများစွာ တပြိုင်နက်တည်း ရယ်မောကုန်ကြပြီး လျိုမုယန်ကလည်း ကျိုးထျန်း၏ ပခုံးကို ကိုင်ကာ ထပ်မံရယ်မောပြန်သည်။

"ခွကြားထဲမှာ အပ်ဝှက်ထားတယ်ဆိုတာကတော့ အတော်ပဲဟေ့!"

"သခင်လေးဝူက ကျန်းမာရေးမကောင်းတာ ကြာပြီပဲ၊ ကျိုးထျန်းရာ... မင်းကလည်း သူ့အကြောင်းကို လိုက်မဖွေပါနဲ့"

ကျိုးထျန်းက မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ရင်း ခေါင်းငုံ့ကာ ခဏစဉ်းစားလိုက်ပြီးမှ တည်ကြည်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ငါလုပ်ခဲ့တာ တကယ်မှားသွားတယ်၊ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ချို့ယွင်းချက်ရှိတဲ့ အတန်းဖော်ကို ငါတို့ ခွဲခြားဆက်ဆံလို့ မဖြစ်ဘူးလေ"

ဖူး... ဟားဟားဟားဟား။

ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး ရယ်သံများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

ကျိုးထျန်းက သူ့ပခုံးကို ကိုင်ကာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်သည်အထိ ရယ်နေသော လျိုမုယန်ကို ပုတ်လိုက်သည်။

"အတန်းခေါင်းဆောင်... နင်က စံပြဖြစ်ရမှာလေ၊ မရယ်နဲ့တော့။ ဒါက ရယ်စရာကြီး ဖြစ်နေပြီလား? သခင်လေးဝူကို အဲ့လောက်မရယ်ပါနဲ့တော့၊ တခြားသူတွေ ဝိုင်းရိုက်တာ ခံရဦးမယ်"

လျိုမုယန်က သူမ၏ရယ်သံကို အနိုင်နိုင်ထိန်းလိုက်ပြီး သူ့ကိုကြည့်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"နင် ဒီမှာရှိနေရင် ငါ မကြောက်ပါဘူး"

သူမ အသံမှာ အလွန်တိုးလှသဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးသာ ကြားနိုင်သည်။ ထိုစကားက ကျိုးထျန်း၏ ရင်ကို ယားကျိကျိ ဖြစ်သွားစေသည်။

‘ဒီမိန်းကလေးက ဘယ်တုန်းက ဒီလို အပြောအဆိုတွေ တတ်သွားတာလဲ’

သူတို့နှစ်ဦး အကြည့်ချင်း ဆုံမိကြသည်။ လျိုမုယန်၏ မျက်လုံးများ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို ကျိုးထျန်း သတိပြုမိလိုက်သည်။

သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံး အနေအထားကလည်း ပြောင်းလဲသွားသည်။ စောစောက သူမ မျက်လုံးများမှာ အနည်းငယ် စိုးရိမ်စိတ်ရှိနေသော်လည်း ယခုမူ သူမသည် လုံးဝစိတ်အေးလက်အေး ဖြစ်သွားပြီဖြစ်သည်။

"အတန်းခေါင်းဆောင်... အခမ်းအနား စတော့မယ်၊ ပြင်ဆင်ကြရအောင်"

"အင်း..."

လျိုမုယန်သည် ကျိုးထျန်းဘေးရှိ ကုလားထိုင်တွင် တိုက် ရိုက်ပင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

ယခုတစ်ခါတွင်တော့ သူမသည် ဘာကိုမျှ ဖုံးကွယ်မနေတော့ဘဲ သူမ၏ ကျောင်းလွယ်အိတ်ကိုပင် ကျိုးထျန်းအားပေး လိုက်သည်။

"ဒါလေး ခဏကိုင်ပေးထားဦး၊ ငါ မိန့်ခွန်းကို နောက်တစ်ခါ ထပ်ကြည့်လိုက်ဦးမယ်"

ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိသူများက ဤအရာကို မြင်တွေ့သွားကြသည်။

"ဟေ့ ကျိုးထျန်း... လူရှေ့သူရှေ့မှာ ချစ်ပြနေတာကို ရပ်ပေးလို့ရမလား? ငါတို့ တကယ်ရင်နာနေရလို့ပါ"

"ဒါကတော့ မင်းတို့ဘာသာ ဖြေရှင်းရမှာပဲ၊ မင်းတို့ ရင်နာတာအတွက် ငါ့မှာ အဆိပ်ဖြေဆေးမရှိဘူး"

ကျိုးထျန်းသည် 'အချဉ်ဓာတ်' ၏ အရိပ်အယောင်များစွာကို မြင်တွေ့နေရသည်။

“သူတို့ လိမ်ပြောနေတာ မဟုတ်ဘူးပဲ”

ကားရပ်နားချိန်မှစ၍ ယခုအထိ သူသည် အချဉ်ဓာတ် အမှတ် ၁၀,၀၀၀ ကျော် စုဆောင်းမိသွားပြီဟု ခန့်မှန်းလိုက်သည်။

[ဒင်~ စနစ်၏ တာဝန်ပေးချက် ထွက်ပေါ်လာသည်]

[တာဝန် ၁ - ခန်းမအတွင်းရှိ လူများထံမှ တစ်နာရီအတွင်း အချဉ်ဓာတ် အမှတ် ၁၀ သန်းကျော် ရယူရန်]

[တာဝန် ၂ - တစ်နာရီအတွင်း ဝူခယ်ရုံထံမှ အမြင့်ဆုံး အချဉ်ဓာတ်ကို ရယူရန်]

[တာဝန်ဆုလာဘ် - သတင်းအချက်အလက်ကတ်]

[ဆုလာဘ် အသေးစိတ် - တာဝန်တစ်ခု အောင်မြင်ပါက အဆင့်နိမ့် သတင်းအချက်အလက်ကတ် ရရှိမည်ဖြစ်ပြီး၊ တာဝန်နှစ်ခုလုံး အောင်မြင်ပါက ပုံမှန်သတင်းအချက် အလက်ကတ် ရရှိမည်ဖြစ်သည်]

ကျိုးထျန်းသည် ရုတ်တရက် ပေါ်လာတတ်သော တာဝန်များကို နေသားကျနေပြီဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤကဲ့သို့ တာဝန်နှစ်ခု တပြိုင်နက်ပေါ်လာခြင်းမှာ ရှားပါးလှသည်။

တာဝန်များကို သူ ဂရုတစိုက် စစ်ဆေးလိုက်သည်။

‘တစ်နာရီဆိုတာ တော်တော်လေး ကပ်သီးကပ်သတ်နိုင်တာပဲ။ ကျောင်းဆင်းပွဲ အခမ်းအနား မပြီးခင်မှာ အချဉ်ဓာတ် အမှတ် ၁၀ သန်း စုမိဖို့ လိုတယ်’

“ငါပြင်ထားတဲ့ မိန့်ခွန်းကတော့ မလုံလောက်တော့ဘူး၊ တစ်ခုခု အကြီးအကျယ်လုပ်မှဖြစ်မယ်”

‘ဒုတိယတာဝန်က အရေးကြီးတယ်။ ဝူခယ်ရုံ ထွက်မပြေးဖို့ မျှော်လင့်ရတာပဲ။ အကယ်၍ သူ ခန်းမထဲ ပြန်မလာရင် ငါ့တာဝန်က ပျက်စီးသွားမှာပဲ။ စနစ်က အဲ့လောက်အထိတော့ အားမကိုးရတာမျိုး မဖြစ်ပါစေနဲ့’

သူ ထိုသို့ တွေးနေစဉ်မှာပင် ဝူခယ်ရုံ အပြင်မှ ပြန်ဝင်လာပြီး သူ့ဘက်သို့ ဒေါသတကြီး ကြည့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

‘လာစေချင်တဲ့သူ ရောက်လာပြီပဲ။ ကံကောင်းတာက ဒီကောင်က မျက်နှာပြောင်တိုက်တတ်လို့ပဲ၊ တခြားသူဆိုရင်တော့ ရှက်လို့ ထွက်ပြေးသွားလောက်ပြီ။ ဒါဆိုရင်တော့ ကိစ္စက ပိုလွယ်သွားတာပေါ့’

သူ မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ရင်း ခေတ္တစဉ်းစားလိုက်ကာ အကြံတစ်ခု ရသွားသည်။

‘အရင်အတိုင်းပါပဲ... ဒီတာဝန်ရဲ့ သော့ချက်က အခြေအနေနှစ်ခုလုံးကို တပြိုင်နက်တည်း ရအောင်လုပ်ဖို့ပဲ’

ကျိုးထျန်းသည် ဘေးရှိ လျိုမုယန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဤမိန်းကလေးသည် ဝူခယ်ရုံ ပြန်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ကျိုးထျန်းအနားသို့ တမင် ပိုတိုးကပ်လိုက်သည်။

ဤအပြုအမူက ရုန်မော့မော့ကို သွေးအန်မတတ် ဖြစ်သွားစေသည်။ သူ့မျက်လုံးထဲမှ ဒေါသများမှာ မျက်ခုံးအထိ တက်နေလေသည်။

‘ကောင်းပြီလေ... မင်းက လျိုမုယန်ကို ငါနဲ့အတူ ရှိနေတာကို မကြည့်ရက်ဘူးဆိုရင်တော့ ငါ မင်းကို ပြကွက်အသစ်တစ်ခု ပြပေးရတာပေါ့’

သူ ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်ပြီး တာဝန်ပြီးမြောက်ရန် နည်းလမ်းကို ရှာတွေ့သွားသည်။

မိနစ်အနည်းငယ်အကြာတွင် ကျောင်းအုပ်ကြီးနှင့် ကျောင်းတာဝန်ရှိသူများ ခန်းမထဲသို့ ဝင်လာကြသည်။ စကားပြောနေကြသော ကျောင်းသားများ အားလုံး ငြိမ်သက်သွားကြသည်။

ဒီနေ့ ကျောင်းဆင်းပွဲကို တက်ရောက်လာသည့် အထက် တန်းကျောင်းသား ၂၆၀ သို့မဟုတ် ၂၇၀ ခန့် ရှိသည်ကို ကျိုးထျန်း သတိပြုမိလိုက်သည်။

ဆရာ၊ ဆရာမများနှင့် ကျောင်းလူကြီးများပါ ပေါင်းလိုက်လျှင် စုစုပေါင်း လူ ၃၀၀ ခန့် ရှိပေလိမ့်မည်။

အထက်တန်းနောက်ဆုံးနှစ် ကျောင်းသားအများစုမှာ စိတ်အေးလက်အေး ရှိနေပုံရသော်လည်း အချို့ကတော့ ဝမ်းသာတစ်ဝက် ဝမ်းနည်းတစ်ဝက် ဖြစ်နေကြသည်။

‘ဒီတစ်ခါ စာမေးပွဲမှာ လူတော်တော်များများ အမှတ်မကောင်းကြဘူး ထင်တယ်’

အမှတ် (၁) အထက်တန်းကျောင်း၏ပျမ်းမျှအဆင့်မှာ ပျမ်းမျှထက် မြင့်မားသော်လည်း ထိပ်တန်းအဆင့်တော့ မဟုတ်ပေ။

နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း ကျောင်းသားအတော်များများ ထိပ်တန်းတက္ကသိုလ်များသို့ ဝင်ခွင့်ရကြသည်။ ကျောင်းအုပ်ကြီး၏ ပြုံးရွှင်နေသော မျက်နှာထားကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် တက္ကသိုလ်ဝင်စာမေးပွဲ ရလဒ်များမှာ တော်တော်လေး ကောင်းမွန်ပုံရသည်။

"ဟယ်လို... ဟယ်လို... အဟမ်း!"

ကျောင်းအုပ်ကြီးက မိုက်ခရိုဖုန်းကို ကိုင်ကာ ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး ရှည်လျားသော မိန့်ခွန်းကို စတင်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ကျိုးထျန်းသည် ထိုသို့သော အဓိပ္ပာယ်မရှိသည့် စကားများကို နားထောင်ရသည်ကို စိတ်ပျက်သဖြင့် လျိုမုယန်၏လက်ကို လှမ်းကိုင်ကာ လက်ညှိုးဖြင့် သူမ လက်ဖဝါးကို အသာ အယာ တောက်လိုက်သည်။

လျိုမုယန်က သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးကာ လက်ကို တွန်းဖယ်လိုက်သည်။

"ဒီလူဆိုးလေး... ဘာလုပ်နေတာလဲ"

"ပျင်းလို့ပါ၊ နင် အဲ့လောက် အတည်ပေါက် ဖြစ်နေတာ မြင်တော့ စချင်လာလို့"

"ဟွန့်!"

သူမ၏ချစ်စဖွယ် နှာခေါင်းရှုံ့သံကို ကြားရသောအခါ ကျိုးထျန်းက ရယ်မောလိုက်ပြီး သူမ လက်ကို တိုက်ရိုက်ဆုပ်ကိုင်ကာ လက်ချောင်းချင်း ယှက်လိုက်သည်။

ယခုတစ်ခါတွင်မူ လျိုမုယန်က ဘာမှမပြောတော့ဘဲ သူမ၏ ကျောင်းလွယ်အိတ်ဖြင့် သူတို့၏ ဆုပ်ကိုင်ထားသော လက်များကို လျှို့ဝှက်စွာ ဖုံးအုပ်ထားလိုက်သည်။

၎င်းကို မြင်သောအခါ ကျိုးထျန်း ပြုံးလိုက်ပြီး ကျောင်းအုပ်ကြီး၏စကားများကို နားထောင်နေဟန်ဖြင့် မတ်မတ်ထိုင်လိုက်သည်။

ဆယ်မိနစ်ကျော်အကြာတွင် ကျောင်းအုပ်ကြီးက မမျှော်လင့်ဘဲ မိန့်ခွန်းကို အဆုံးသတ်လိုက်သည်။

အဘိုးကြီး၏ အဆင့်အရဆိုလျှင် သုံးနာရီဆက်တိုက်ပင် မနားတမ်း ပြောနိုင်စွမ်း ရှိသည်။

နောက်အစီအစဉ်မှာ ထူးချွန်ကျောင်းသား ကိုယ်စားလှယ်များကို စင်ပေါ်သို့ ဖိတ်ခေါ်ခြင်း ဖြစ်သည်။

လျိုမုယန်မှာ ပထမဆုံးအဖြစ် စီစဉ်ခြင်း ခံထားရသည်။ သူမသည် ကျိုးထျန်း၏ လက်ကို လွှတ်ကာ စင်ပေါ်သို့ တက်သွားသည်။

သူမသည် ထူးချွန်ကျောင်းသားတစ်ဦးအနေဖြင့် ဤကဲ့သို့သော မိန့်ခွန်းများကို ဆယ်ကြိမ်မက ပြောခဲ့ဖူးသော်လည်း ယနေ့တွင်တော့ အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။

သို့သော် အောက်တွင် သူမကို ကြည့်ပြီး ပြုံးပြနေသော ကျိုးထျန်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူမ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများမှာ သိသိသာသာ လျော့နည်းသွားခဲ့သည်။

ဆယ်မိနစ်ခန့်အကြာတွင် သူမ၏ မိန့်ခွန်း ပြီးဆုံးသွားသည်။ ကျိုးထျန်းက လက်ခုပ်စတင်တီးရန် ရည်ရွယ်ထားသော် လည်း မမျှော်လင့်ဘဲ ပရိသတ်ထဲမှ လူ ၂၀၀ ကျော်က အလိုအလျောက်ပင် လက်ခုပ်တီးကြသည်။

အထူးသဖြင့် အထက်တန်း ဒုတိယနှစ် ယောင်္ကျားလေးများမှာ ပျော်လွန်းသဖြင့် ခုန်ပေါက်နေကြတော့သည်။

‘မုယန်ရဲ့ လူကြိုက်များမှုက တကယ်ကို မြင့်မားတာပဲ! ငါ ထင်ထားတာထက်တောင် ပိုအထင်ကြီးစရာ ကောင်းသေးတယ်’

ယောင်္ကျားလေးများ၏ရူးသွပ်သော တုံ့ပြန်မှုကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူသည် ကံအကောင်းဆုံးလူသား ဖြစ်နေသည့် အတွက် ဝမ်းသာမိသည်။

ယခုနှစ် တက္ကသိုလ်ဝင်စာမေးပွဲတွင် အမှတ်ကောင်းသော ကျောင်းသားအချို့ စင်ပေါ်သို့ ထပ်မံတက်လာကြသည်။

မိန့်ခွန်းပြောပြီးနောက် ထိုကျောင်းသားများကို စင်ပေါ်တွင်ပင် ဆက်လက်ထိုင်ခိုင်းထားသဖြင့် အောက်မှ ကျောင်းသားများက သူတို့ကို အားကျစွာဖြင့် မော်ကြည့်နေကြရသည်။

၎င်းမှာ ကျောင်းရှိ ဒုတိယနှစ် ကျောင်းသားများကို စိတ်ဓာတ်တက်ကြွစေရန်သုံးသော နည်းလမ်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ကျိုးထျန်း သူ့နာရီကို ကြည့်လိုက်သည်။ တစ်နာရီ ပြည့်ရန် ငါးမိနစ်သာ လိုတော့သည်။

အကယ်၍ သူ စင်ပေါ်တက်ရမည့်အလှည့် မရောက်သေးလျှင် တာဝန်မှာ နောက်ကျသွားပေလိမ့်မည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် စက္ကန့်အနည်းငယ်အကြာတွင် ရှေ့မှ မိန့်ခွန်းပြောသူ ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။

"နောက်ထပ်... အထက်တန်း တတိယနှစ် အတန်း (၁) က ထူးချွန်ကျောင်းသား ကျိုးထျန်းကို ဖိတ်ခေါ်ပါတယ်။ သူက ပုံမှန်ဆိုရင်တော့ အေးအေးဆေးဆေး စာသင်နေတတ်သူ ဖြစ်ပေမဲ့ ယခုနှစ် တက္ကသိုလ်ဝင်စာမေးပွဲမှာတော့ မမျှော်လင့်ထားတဲ့ အမှတ်ကောင်းတွေ ရရှိခဲ့သူ ဖြစ်ပါတယ်"

ကျိုးထျန်း ချက်ချင်းပင် ထရပ်လိုက်သည်။

‘ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ ငါက ပုံမှန်ဆိုရင်တော့ တော်တော်လေး အေးဆေးနေတတ်တာပါ။ ဒါပေမဲ့ ၄၈၀ လောက်ပဲ ရမယ်လို့ ထင်ထားတဲ့ ကျောင်းသားတစ်ယောက်က ၅၉၅ မှတ်အထိ ရခဲ့တာဆိုတော့ ဒါက တကယ့်ကို မမျှော်လင့်ထားတဲ့ ကိစ္စပဲ’

ဘေးတွင်ထိုင်နေသော ဝူခယ်ရုံသည် ကျိုးထျန်းပါ ထူးချွန်ကျောင်းသားဖြစ်နေသည်ကို မယုံနိုင်ဘဲ မျက်လုံးပြူးကာ ကြည့်နေသည်။

ကျိုးထျန်းသည် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လျှောက်လှမ်းပြီးနောက် စင်ပေါ်သို့ ခုန်တက်ကာ မိုက်ခရိုဖုန်းကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။

"ဆရာ၊ ဆရာမတွေနဲ့ ကျောင်းသားတို့... ထူးချွန်ကျောင်း သားတွေရဲ့ ဇာတ်လမ်းတွေကို နားထောင်လာတာ ကြာပြီဆိုတော့၊ အခု ပုံမှန်ကျောင်းသားတစ်ယောက်က ဘယ်လို စာလေ့လာပြီး အမှတ်ကောင်းကောင်း ရနိုင်လဲဆိုတာကို ငါ ပြောပြရင် ဘယ်လိုလဲ"

ကျောင်းအုပ်ကြီးပင်ထရပ်ကာ လက်ခုပ်စတင် တီးလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ သူတို့ လိုချင်သည့် အကျိုးသက်ရောက်မှုပင် ဖြစ်သည်။

ကျိုးထျန်းသည် စိတ်ကို လုံးဝလျှော့ချလိုက်ပြီး ပရိသတ်ကို ပြုံးပြရင်း ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါ့ရဲ့ စာမေးပွဲ အစမ်းလေ့ကျင့်မှု အမှတ်က ဘယ်လောက်လဲဆိုတာ မင်းတို့ သိကြလား"

ကျိုးထျန်းက စက္ကန့်အနည်းငယ် မျှ ရပ်လိုက်သည်။

"၄၆၂ မှတ် ပါ"

"ဒါက သိပ်ကောင်းတဲ့ အမှတ်တော့ မဟုတ်ဘူး၊ ဟုတ်တယ်မလား? စာညံ့တဲ့သူလို့ မခေါ်နိုင်ပေမဲ့ ဒီအမှတ်နဲ့ဆိုရင် တက္ကသိုလ်ဝင်စာမေးပွဲမှာ ၅၀၀ ထက် ပိုရဖို့ မမျှော်လင့်နိုင်ပါဘူး"

"ဒါဆိုရင် ငါ တက္ကသိုလ်ဝင်စာမေးပွဲမှာ အမှတ်ဘယ်လောက် ရခဲ့လဲဆိုတာ ခန့်မှန်းကြည့်ကြပါ။ မှန်အောင် ခန့်မှန်းနိုင်တဲ့သူကို ငါ WeChat ကနေ ယွမ် ၂၀၀ တန် Red Envelope တစ်ခု တိုက်ရိုက် ပို့ပေးပါမယ်"

သူသည် ပရိသတ်နှင့် တိုက်ရိုက်ပင် အပြန်အလှန်စကားပြောဆိုလိုက်သည်။

🍋 Chapter 40

စင်ပေါ်တွင် သူ၏ သဘာဝကျလှသော အပြုအမူကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ကျောင်းအုပ်ကြီးက တစ်ဦးတည်း ရေရွတ်မိသည်။

"ပြီးခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်လုံးလုံး ဒီလောက် စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်ကို ငါ ဘာလို့ သတိမထားမိခဲ့တာလဲ"

ကျိုးထျန်း၏ WeChat အနီရောင် စာအိတ် ကမ်းလှမ်းမှုကြောင့် ကျောင်းသားအများအပြား ထရပ်ကာ ခန့်မှန်းကြတော့သည်။

"၅၅၀!"

"၅၄၅!"

"၅၇၀!"

"၅၅၉!"

လူပေါင်းများစွာက အမျိုးမျိုး ခန့်မှန်းနေကြသော်လည်း အမြင့်ဆုံးအမှတ်မှာ ၅၇၃ မှတ်သာ ရှိသေးသည်။ ကျိုးထျန်းက ပြုံးပြီး ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

"ငါ့ရဲ့ ယွမ် ၂၀၀ ကိုတော့ ချွေတာနိုင်သွားပြီ ထင်တယ်"

သူသည် အောက်ရှိ ကျောင်းသားများကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။

"၅၉၅ မှတ်... ဒါက ငါ့ရဲ့ တက္ကသိုလ်ဝင်စာမေးပွဲ အမှတ်ပဲ!"

ဝါး!

အောက်ရှိ ကျောင်းသားများမှာ မှင်တက်သွားကြသည်။

အစမ်းလေ့ကျင့်မှုထက် အမှတ် ၁၀၀ ကျော် ပိုရခြင်းမှာ နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ပင် အစွမ်းထက်လှသည်။

အမှတ်ကြောင့် အံ့ဩသွားရုံသာမက အထက်တန်းနောက်ဆုံးနှစ် ကျောင်းသားအများအပြားမှာလည်း အလွန်အမင်း အားကျမိသွားကြသည်။

သူတို့ကြားတွင် မနာလိုဝန်တိုစိတ် ဖြစ်ပေါ်စေသော မှတ်ချက်များစွာလည်း ထွက်ပေါ်လာသည်။

ကျိုးထျန်း အလွန်ကျေနပ်သွားသည်။ အစီအစဉ်မှာ အဆင် ပြေနေပုံရသည်။

"ဒါဆို လူတိုင်း ခန့်မှန်းကြည့်ပါဦး... စာမေးပွဲမတိုင်ခင် နှစ်ရက်အလိုမှာ ငါ လေ့ကျင့်ခန်းစာစောင် ဘယ်နှစ်စောင် ဖြေခဲ့လဲ? အရင်အတိုင်းပဲ... မှန်အောင် ခန့်မှန်းနိုင်ရင် ယွမ် ၂၀၀ အနီရောင် စာအိတ် ရမယ်!"

"၁၀ စောင်!"

"၁၅ စောင်!"

"၂၀ စောင်!"

"၁၀၀!"

နောက်ဆုံးတွင် ကလေးတစ်ယောက် ချဲ့ကားပြောနိုင်မည့် ကိန်းဂဏန်းအထိ ရောက်ရှိလာပြီး လူတိုင်းက အနီရောင် စာအိတ် ရရန်အတွက် ရမ်းသန်းခန့်မှန်းကြတော့သည်။

"ဟမ့်... အလကား အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ!"

ဝူခယ်ရုံက စင်အောက်မှနေ၍ သူ့ကို လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"ကဲ... တစ်ယောက်ယောက်တော့ မှန်သွားပြီ။ အမှန်တော့ ဘာမှမရှိပါဘူး။ စာမေးပွဲမတိုင်ခင် နှစ်ရက်အလိုမှာ ငါ ဘာမှမလုပ်ခဲ့ဘူး။ စာတောင် တစ်လုံးမှ မကြည့်ခဲ့ဘူး။ ရုန်မော့မော့လို့ အမည်ပြောင်ပေးထားတဲ့ ကျောင်းသား... မင်းရဲ့ အနီရောင် စာအိတ်ကို နောက်မှ ငါ့ဆီ လာယူလိုက်ဦး"

ကျိုးထျန်းက ဝူခယ်ရုံကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး လက်ဝှက်ပြလိုက်သည်။ ရုန်မော့မော့ ဟူသော အမည်ပြောင်ကိုကြား လိုက်ရသည့်အခါ ပရိသတ်တစ်ဝက်ခန့်က ရယ်မောကုန်ကြသည်။

ကျန်ရှိသောသူများကမူ ထိုအမည်၏ဇာတ်မြစ်ကို မသိသဖြင့် ဘေးလူများကို လိုက်မေးကြသည်။

စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် ဝူခယ်ရုံ၏နာမည်ဆိုးမှာ ပိုလို့ပင် လူသိများသွားတော့သည်။ စင်ပေါ်ရှိ ဆရာအချို့ပင်လျှင် ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့်အုပ်ကာ ရယ်မောနေကြသည်။

လျိုမုယန် စင်ပေါ်မှနေ၍ ကျိုးထျန်း၏ကျောပြင်ကို ကြည့်နေသည်။

‘သူက တကယ်ဆိုးတာပဲ၊ ဝူခယ်ရုံတော့ တကယ် ဒေါသထွက်နေတော့မှာပဲ’

သို့သော် ထိုသို့တွေးနေသော်လည်း သူမသည် သူ့ကို နူးညံ့သော အပြုံးဖြင့် ကြည့်နေမိသည်။

ဝူခယ်ရုံမှာ ခေါင်းငုံ့ကာ သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ထားသည်။

ဂျွတ်!

သူ့သွားတစ်ချောင်းပင် အက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ကျိုးထျန်းက ဆက်ပြောသည်။

"စာမေးပွဲမတိုင်ခင် နှစ်ရက်အလိုမှာ ငါ လုံးဝစာမကြည့်ခဲ့ဘူး"

ကျောင်းအုပ်ကြီး မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။

"ငါ စာမကြည့်တာက အနားယူချင်လို့လည်း မဟုတ်ဘူး၊ လက်လျှော့လိုက်တာလည်း မဟုတ်ဘူး။ အကြောင်းကတော့ စာလေ့လာတယ်ဆိုတာ စာမေးပွဲမတိုင်ခင် နှစ်ရက်တည်း လုပ်ရမှာမဟုတ်ဘဲ အထက်တန်းကျောင်းတက်တဲ့ နေ့ရက်တိုင်းမှာ လုပ်ဆောင်ရမှာမို့လို့ပဲ"

ကျောင်းအုပ်ကြီးက ထပ်မံ၍ လက်ခုပ်ဦးဆောင်တီးပြန် သည်။

ဤစကားမှာ အလွန်သင့်လျော်လှသည်။ အမှတ်ကောင်းခြင်းကသာ အကြီးမြတ်ဆုံးသော အမှန်တရားဖြစ်သည်။

ကျိုးထျန်း ယခုပြောသမျှမှာ ဥပဒေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး အားလုံးက သူ့ကို အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်နေကြသည်။

သန်မာသူကို အားကျခြင်းမှာ လူသားတို့၏ သဘာဝပင် ဖြစ်သည်။

"ဒါကြောင့် ဒီမှာရှိတဲ့ အငယ်တန်း ကျောင်းသားတွေ အားလုံးပဲ... မင်းတို့ အမှတ်ကောင်းကောင်း ရချင်ကြလား?"

"ထိပ်တန်းတက္ကသိုလ်တွေကို တက်ချင်ကြလား?"

သူက မိုက်ခရိုဖုန်းကို ပရိသတ်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့!"

"ကျွန်တော်တို့လည်း စီနီယာလိုမျိုး အမှတ်ကောင်းကောင်း ရချင်ပါတယ်!"

"ကျွန်မလည်း နာမည်ကြီး တက္ကသိုလ်တက်ချင်ပါတယ်!"

သူသည် လူတိုင်း၏စိတ်ခံစားမှုကို လှုံ့ဆော်ပေးလိုက်သည်။

၎င်းမှာ သူ ကြိုတင်စီစဉ်ထားသည့် အရာဖြစ်သည်။

လူတိုင်း၏ စိတ်ခံစားမှုကို ထိန်းချုပ်နိုင်ခြင်းက နောက်ဆုံး 'အဆုံးသတ်ချက်' အတွက် အဓိက သော့ချက်ဖြစ်သည်။

"မင်းတို့ တကယ်ဖြစ်ချင်တယ်ဆိုရင် အရူးအမူးကြိုးစားကြပါ! တစ်နေ့ကို ဆယ်နာရီ စာလုပ်တာ မလုံလောက်ဘူးဆိုရင် ၁၂ နာရီ လုပ်ကြ!"

"ဒါတောင် မလုံလောက်သေးဘူးဆိုရင် တစ်နေ့ကို လေးနာရီပဲ အိပ်ပြီး ကျန်တဲ့အချိန်တွေကို စာလုပ်တဲ့နေရာမှာ သုံးလိုက်ကြ!"

"သာမန်လူတွေအတွက်တော့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုကလွဲရင် မင်းတို့မှာ ဘာမှမရှိဘူး"

ကျိုးထျန်းသည် စင်အောက်မှ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော ကျောင်း သားများကို ကြည့်ပြီး ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

‘ကံကောင်းလို့ motivational speech တွေ အများကြီး ကြည့်ထားမိတာပဲ၊ ဒီလောက်ထိ ထိရောက်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး’

သူ့နာရီကို ထပ်ကြည့်လိုက်သည်။ သတ်မှတ်ချိန်ပြည့်ရန် နှစ်မိနစ်သာ လိုတော့ပြီး အချဉ်ဓာတ် နှစ်ဆတိုးသည့် အချိန်ကုန်ရန် တစ်မိနစ်သာ လိုတော့သည်။

"ဒါပါပဲ... အခု ဆုလာဘ်တွေကို စတင်ရိတ်သိမ်းကြရ အောင်"

"ငါပြောတာကို အားလုံး နားလည်ကြလား?"

ကျိုးထျန်းက အောက်မှ လူတိုင်းကို လက်ညှိုးညွှန်ပြလိုက်သည်။

"နားလည်ပါတယ် စီနီယာ။ ကြိုးစားမှုကနေပဲ အောင်မြင်မှု ရနိုင်တာပါ"

"ကျွန်မလည်း နားလည်ပါတယ်!"

သူက ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး... မင်းတို့ နားမလည်သေးဘူး။ ကြိုးစားအား ထုတ်မှုတစ်ခုတည်းနဲ့ မလုံလောက်ဘူး၊ မှန်ကန်တဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားလည်း လိုအပ်တယ်

နားလည်လား ?

တည်ငြိမ်တဲ့ စိတ်ထားရှိမှသာ ထူးခြားတဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်ကို ထုတ်ပြနိုင်မှာပါ။ တခြားသူတွေနဲ့ နှိုင်းယှဉ်တာကို စွန့်လွှတ်ပြီး သာမန်စိတ်ထားမျိုး ထားရှိမှသာ မင်းတို့ရဲ့ စိတ်တည်ငြိမ်မှုကို မပျောက်ဆုံးမှာ ဖြစ်တယ်"

ကျောင်းအုပ်ကြီးက ထပ်မံ၍ လက်ခုပ်တီးပြန်သည်။

မှန်ပေသည်။

နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း သူသည် ပုံမှန်အချိန်တွင် အလွန်တော်သော်လည်း စစ်မြေပြင် (စာမေးပွဲ) တွင် ပြိုလဲသွားသော ကျောင်းသားများစွာကို တွေ့ဖူးသည်။

၎င်းမှာ စိတ်နေစိတ်ထားကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။

"ငါတို့က ငါတို့ကိုယ်တိုင်နဲ့ပဲ ပြိုင်ရမယ်၊ မနေ့က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်နဲ့ပဲ ပြိုင်ရမယ်!"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ စီနီယာပြောတာ မှန်ပါတယ်!"

"ကျွန်တော်တို့ မနေ့က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်နဲ့ပဲ နှိုင်းယှဉ်ပါတော့မယ်!"

ကျောင်းသားများ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုမှာ ပိုမိုမြင့်မားလာပြီး သူ့အပေါ် အထင်ကြီး လေးစားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

အထူးသဖြင့် မိန်းကလေးများပင်။ သူသည် မူလကပင် တိုက်ခိုက်ရေး ကျွမ်းကျင်ပြီးသားဖြစ်ရာ ယခု ရုပ်ရည်သွင်ပြင် (+5 Looks) တိုးလာသည့်အခါ ပို၍ပင် ခန့်ညားချောမောလာသည်။

အငယ်တန်း မိန်းကလေးများက သူ့ကို မျက်တောင်မခတ် စိုက်ကြည့်နေကြပြီး သူ့အတန်းမှ မိန်းကလေးများပင်လျှင် သူ့ကို ချစ်သူအဖြစ် တွဲချင်သည့် အကြည့်မျိုးဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။

ကျိုးထျန်း ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"နောက်ဆုံးတစ်ချက်ကတော့ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ရည်းစားမထားကြပါနဲ့။ ဒါက စာသင်ကြားမှုကို တကယ် ထိခိုက်စေတယ်"

၎င်းကို ကြားရသောအခါ ကျောင်းအုပ်ကြီးမှာ အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားကာ ထရပ်လိုက်သည်။

‘ကျောင်းသားတစ်ယောက်က ဒီလိုပြောတာ တကယ်ကောင်းတာပဲ။ ငါတို့ ဒါကို ဘယ်လိုဖြေရှင်းရမလဲ စဉ်းစားနေတာ၊ ဒီအရွယ် လူပျိုဖော်ဝင်စ စိတ်ကစားတာတွေက တကယ့်ကို ခေါင်းခဲစရာပဲ’

ကျိုးထျန်း ခေတ္တမျှ ရပ်လိုက်ပြီးမှ

"ဒါပေမဲ့ ငါက သာမန်ကျောင်းသား မဟုတ်ဘူးလေ။ ငါ့ရဲ့ စိတ်နေစိတ်ထား ကောင်းနေရတာက ငါ တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်ရဖို့ လုံးဝ ဂရုမစိုက်လို့ပဲ။ စာမေးပွဲမတိုင်ခင်မှာတင် ငါ့မိသားစုရဲ့ အိမ် ၁၀ လုံးကျော်က လျော်ကြေးရပြီး ဖျက်သိမ်းခြင်း ခံခဲ့ရတယ်!"

ခန်းမအတွင်းရှိ ကျောင်းသားအားလုံး ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြင့် မှင်တက်သွားကြသည်။

ဤအလှည့်အပြောင်းမှာ အလွန်ရုတ်တရက် ဆန်လှသဖြင့် သူတို့အားလုံး 'ဘတ်စ်ကားပေါ်မှ လွင့်ကျသွားသလို' ခံစားလိုက်ရသည်။

ဒါဆို စောစောက ပြောခဲ့သမျှတွေက အလကားပေါ့! အိမ် ၁၀ လုံးကျော် လျော်ကြေးရထားမှတော့ စာသင်ဖို့တောင် မလိုတော့ဘူး မဟုတ်လား?!

အချဉ်ဓာတ်များမှာ ကျိုးထျန်းဆီသို့ ဒီရေပမာ တလိပ်လိပ် တက်လာတော့သည်။

၎င်းမှာ သူ၏ မူလအစီအစဉ်ပင် ဖြစ်သည်။ လူတိုင်း၏ စိတ်ခံစားမှုကို အရင်လှုံ့ဆော်ပြီး သူ့စကားကို ယုံကြည်အောင် လုပ်ရန် ဖြစ်သည်။

ထိုအခါမှသာ သူ၏ နောက်ဆုံးကွက်ကို ထုတ်ပြလိုက်သည့်အခါ သူ့ကို မသိသူများကပါ အချဉ်ဓာတ်ကို တစိုက်မတ်မတ် ထုတ်ပေးနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

မဟုတ်ပါက စင်ပေါ်တက်ပြီး သူ ဘယ်လောက်ချမ်းသာကြောင်း တန်းပြောလျှင် မည်သူက ယုံမည်နည်း?

ယုံကြည်သည့်တိုင်အောင် အချဉ်ဓာတ်မှာ အလွန်မြင့်မားမည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ယခုမူ မတူတော့ပေ။ သူတို့သည် ကျိုးထျန်း၏ တက္ကသိုလ်ဝင်စာမေးပွဲ အမှတ်ကို အားကျနေရာမှ သူ၏ ကြွယ်ဝမှုကို သိလိုက်ရသည့်အခါ ဤလူများ မချဉ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ!

သို့သော် ဤအထိမှာ သူ၏ မူလအစီအစဉ်သာ ဖြစ်သည်။ တာဝန်ကို ရရှိပြီးနောက် သူ စိတ်ပြောင်းသွားခဲ့သည်။

ထို့အပြင် ကျိုးထျန်းအပေါ် လျိုမုယန်၏အပြုအမူ ပြောင်း လဲလာခြင်းနှင့် လျိုမုယန်အပေါ် ဝူခယ်ရုံ၏မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်များကို မြင်တွေ့ရခြင်းတို့ကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သူ၏ မူလ 'အကြီးစား' ပြကွက်နောက်တွင် နောက်ထပ် ပြကွက်တစ်ခုကို သူ ထပ်မံပြုလုပ်လိုက်သည်။

သူသည် ဘေးသို့ တိုက်ရိုက်လျှောက်သွားပြီး ထိုင်နေသော လျိုမုယန်ကို ဆွဲခေါ်ကာ စင်၏အလယ်သို့ ခေါ်ဆောင်လာသည်။

"ဒီမှာ... ငါ့ရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုတွေအပြင် ငါ အကျေးဇူးအတင်ရဆုံး လူကတော့ သူမပါပဲ"

သူသည် ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေသော လျိုမုယန်ကိုဆွဲကာ သူမကို ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့ဘဝရဲ့ အလှပဆုံး အချိန်အခါမှာ မင်းနဲ့ ဆုံတွေ့ခွင့်ရလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

ကျိုးထျန်းသည် သူမ၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည်လည်း ကျိုးထျန်း၏အကြည့်ထဲတွင် စီးမျောသွားခဲ့သည်။

သူတို့နှစ်ဦးမှာ လူသူကင်းမဲ့သော တောအုပ်တစ်ခုထဲ ရောက်နေသကဲ့သို့ ပရိသတ်အားလုံးကို လျစ်လျူရှုထားကြသည်။

လျိုမုယန်သည် သူမ၏ နှလုံးခုန်သံမှာ ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ် Happy Valley တွင် တွေ့စဉ်ကထက် ပိုမြန်ဆန်နေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ထိုစဉ်က သမင်လေးတစ်ကောင် ပြေးလွှားနေသလို ခံစားရသော်လည်း ယခုမူ သမင်လေးမှာ ဒစ္စကိုကနေသလိုပင် ဖြစ်နေသည်။

သူ့ညာလက်ဖြင့် သူမ၏ ခါးကို တိုက်ရိုက်ပင် ဖက်လိုက်သည်။

အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့် သူမ၏ကျောပြင်ကို ထိန်းကိုင်ကာ သူ့ထံသို့ အသာအယာ ဆွဲယူလိုက်သည်။

လျိုမုယန်သည် ကျိုးထျန်း ဘာလုပ်တော့မည်ကို ခန့်မှန်းမိသွားသည်။ သူမ ထွက်ပြေးချင်သော်လည်း ခြေထောက်များမှာ လှုပ်၍မရပေ။

‘သူ... သူ ဘယ်လိုလုပ် လူတွေအများကြီးရှေ့မှာ ဒီလိုလုပ်နိုင်ရတာလဲ...’

‘ငါ ဘာလုပ်ရမလဲ? သိပ်ရှက်တာပဲ’

‘သူက တကယ်ကို ရဲတင်းတာပဲ...’

‘ငါ ထွက်ပြေးရမလား?’

‘ငါ...’

စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း အတွေးပေါင်းများစွာ သူမ၏ ခေါင်းထဲတွင် ဖြတ်ပြေးသွားပြီး အကြိမ်ကြိမ် ထွက်ပြေးချင်မိသော် လည်း နောက်ဆုံးတွင်တော့ သူမ၏ စိတ်ခံစားမှုက အကျိုး အကြောင်း ဆင်ခြင်မှုကို အနိုင်ယူသွားခဲ့သည်။

ကျိုးထျန်းသည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို နမ်းရှိုက်လိုက်သည်။

လူပေါင်း ၃၀၀ ခန့်၏ စိုက်ကြည့်နေမှုအောက်တွင် ကျိုးထျန်းသည် သူမကို ပွေ့ဖက်ကာ သူမ နှုတ်ခမ်းများကို နမ်းလိုက်သည်။

ကျိုးထျန်း ဘာလုပ်မည်ကို သူမ ခန့်မှန်းမိသော်လည်း ထိုကိစ္စဖြစ်ပျက်လာသည့် အခိုက်အတန့်တွင် သူမ၏ လှပသော မျက်လုံးများမှာ ကျယ်သွားခဲ့ရသည်။

ကျိုးထျန်း သူမကို နူးညံ့စွာ ကြည့်နေပြီး သူ့မျက်လုံးများမှာ အချစ်ရိပ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

လျိုမုယန် သူမ၏ မျက်တောင်များကို အသာအယာ ခတ်လိုက်ပြီးနောက် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ မှိတ်လိုက်သည်။

လူတိုင်း၏ စိုက်ကြည့်နေမှုအောက်တွင် သူတို့သည် သူတို့၏ ပထမဆုံးသော အနမ်းကို ပြီးမြောက်ခဲ့ကြသည်။

သုံးစက္ကန့်အကြာတွင် ကျိုးထျန်းသည် သူမကို အသာအယာ လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသော သူမကို စင်ပေါ်မှ တွဲချပေးခဲ့သည်။

တစ်ဖက်တစ်ချက်စီရှိ ရာနှင့်ချီသော လူများ၏ အံ့အားသင့်နေသော အကြည့်များအောက်တွင် သူသည် ခန်းမထဲမှ တိုက် ရိုက်ပင်ထွက်ခွာသွားသည်။