အခန်း (၉၂၉-၉၃၀)

အခန်း (၉၂၉) ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုလွန်ကဲခြင်း

ဖေကျင်နှင့် ပင်းလွီတို့သည် အင်အားအကုန်သုံးကာ အတည်တကျ တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်ဖြစ်နေကြပြီ ဖြစ်၏။

နန်းတော်၏ အခြားတစ်နေရာတွင်မူ လုံချန်းသည် ဖေကျင်ကို ရှာဖွေရန် လမ်းလျှောက်နေလေသည်။ သူသည် နန်းတော်၏ နေရာအနှံ့နီးပါးကို ရှာဖွေပြီးပြီ ဖြစ်သော်လည်း ထိုလူအား ရှာမတွေ့သေးချေ။ ဧကရာဇ် သီတင်းသုံးရာ နယ်မြေသို့မူ သူ မသွားရသေးပါ။

ထိုနေရာကို ဖယ်ထုတ်လိုက်လျှင် ရှာဖွေရန် နေရာအနည်းငယ်သာ ကျန်တော့ပေသည်။

"ဟော... တစ်ယောက်ကိုတော့ တွေ့ပြီ" ဖုန်းရှူအဖွဲ့မှ အခြားအဖွဲ့ဝင် တစ်ဦးကို သူ တွေ့လိုက်ရ၏။ ပထမတစ်ဦးမှာ သူ၏ အခန်းထဲတွင် ထားခဲ့သော ချန်တီမင်းသမီး ချန်ယု ဖြစ်သည်။ အခြားအဖွဲ့ဝင် နှစ်ဦးမှာ သုံးလောက ယွန်မင်းသားနှင့် နောက်ထပ် လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်၏။ ယခု သူ တွေ့လိုက်ရသည်မှာ အခန်းထဲ၌ မည်သည်ကိုမျှ ဂရုမစိုက်ဘဲ ကုတင်ပေါ်တွင် သက်သောင့်သက်သာ လဲလျောင်းနေသော ထိုအဖွဲ့၏ တတိယမြောက် အဖွဲ့ဝင်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

"သုံးလောက မင်းသားက ဒီမှာ မရှိဘူးပဲ။ သူလည်း ဟိုမိန်းကလေးလိုပဲ အပြင်ထွက်သွားတာလား။ တကယ်ကို စိတ်ပျက်ဖို့ကောင်းလိုက်တာ။ သူတို့အခန်းကို ခက်ခက်ခဲခဲ ရှာတွေ့ခါမှ အဓိကလူက ပျောက်နေတယ်..." လုံချန်းက စိတ်ပျက်လက်ပျက် ရေရွတ်လိုက်၏။

"နင် ဝမ်းသာသင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဒါက သူဟာ နန်းတော်ရဲ့ တစ်နေရာရာမှာ တစ်ယောက်တည်း လျှောက်သွားနေတယ်လို့ ဆိုလိုတာပဲလေ။ တကယ်လို့ နင် သူ့ကို ရှာတွေ့ရင် ဘယ်သူမှ မသိအောင် သူ့ကို ရှင်းပစ်ဖို့ ပိုတောင် လွယ်သွားဦးမယ်။ အခု နင် သူတို့အခန်းကို သိသွားပြီဆိုတော့ ရုပ်ဖျက်ပြီး ပြန်လာလို့လည်း ရတာပဲ" ရွှင်းက လုံချန်း၏ ဘေးတွင် ပေါ်လာရင်း ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ" လုံချန်းက ခေါင်းညိတ်၍ သဘောတူလိုက်၏။

သူက ဆက်လက်၍ မေးလိုက်သည်။ "နင်က အခုမှ ဘာလို့ ငါ့ကို ကူညီမယ့် စကားတွေ ပြောနေတာလဲ။ ပုံမှန်ဆိုရင်တော့ နင်က ဒါမျိုးတွေ မလုပ်ဖို့နဲ့ ဒီကနေ ထွက်သွားဖို့ပဲ ပြောနေမှာ မဟုတ်လား"

"နင့်ဆန္ဒကို ငါက ဆန့်ကျင်ပြီး ပြောနေလည်း နင်က နားထောင်မှာ မဟုတ်ဘူးလေ။ အဲဒီတော့ နင် လုပ်ချင်တာကိုပဲ ငါက ကူညီပေးလိုက်တာ ပိုကောင်းပါတယ်။ အနည်းဆုံးတော့ နင် ငတုံးဆန်တဲ့ ကိစ္စတွေ မလုပ်မိအောင် ငါက ကြည့်ပေးလို့ ရတာပေါ့" ရွှင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း ဆိုလိုက်သည်။

သူမ၏ မျက်နှာတွင် ကလေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ အမူအရာမျိုး ပေါ်ပေါက်နေပြီး သူမသည် လုံချန်းကို တကယ်ပင် ကူညီနေသည်ဟု ထင်မြင်နေပုံရ၏။

"အဲဒါက ကောင်းပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ပြဿနာကတော့ မပြေလည်သေးဘူး။ ငါ အဲဒီကောင်ကို ရှာဖို့ လိုနေတုန်းပဲ" လုံချန်းက ရေရွတ်ရင်း ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။ သူသည် ဖေကျင်ကို မလွတ်စေရန် သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံကို သေချာစွာ ဖြန့်ကျက်ထား၏။

သူသည် စင်္ကြံလမ်းရှည်ကြီးအတိုင်း လျှောက်လာခဲ့ရာ လမ်းဆုံးသို့ ရောက်သောအခါ လမ်းနှစ်ခွ ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဘယ်ဘက် သို့မဟုတ် ညာဘက်သို့ သွားနိုင်၏။ ထိုလမ်းနှစ်လမ်းလုံးမှာ သူ မစစ်ဆေးရသေးသော နေရာများ ဖြစ်ပေသည်။

"ဘယ်ဘက်လမ်းက ဧကရာဇ်ရဲ့ အဆောင်တွေဆီကို သွားတာပဲ။ ဒါဆိုရင်တော့ ငါ ညာဘက်ကို အရင် သွားကြည့်မယ်" လုံချန်းက ဝဲယာကို ကြည့်ရင်း ဆိုလိုက်သည်။

သူသည် ဧကရာဇ်နှင့် ထိပ်တိုက် မတွေ့ဆုံချင်သေးပေ။ ဧကရာဇ်သည် ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်မြင့်သူ ဖြစ်နိုင်သဖြင့် သူ၏ မျက်နှာဖုံး စွမ်းရည်ကို ဤမျှ စောစောစီးစီး အစမ်းသပ် မခံလိုခြင်းပင် ဖြစ်၏။

ဖေကျင်သည် ဧကရာဇ်၏ အဆောင်များဆီသို့ သွားနိုင်သည့် အခွင့်အလမ်း ရှိသော်လည်း လုံချန်းကမူ ထိုသို့ မဖြစ်နိုင်ဟု ယူဆလိုက်သည်။

သူ မှတ်မိသလောက်ဆိုလျှင် အဖွဲ့များ ရောက်ရှိလာသောအခါ အစောင့်များက ၎င်းတို့ကို ဧကရာဇ်နှင့် အရင်ဆုံး မိတ်ဆက်ပေးရပေသည်။

ဆိုလိုသည်မှာ ထိုလူသုံးဦးသည် ဘယ်ဘက်သို့ သွားပြီးသား ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် ဖေကျင်သည် ထိုဘက်သို့ ပြန်သွားရန် အခွင့်အလမ်းမှာ သုညမဟုတ်သော်လည်း အသစ်ရောက်လာသူတစ်ဦးအနေဖြင့် မရောက်ဖူးသေးသော ညာဘက်လမ်းသို့ သွားနိုင်သည့် အခွင့်အလမ်းက ပို၍ များပေသည်။

လုံချန်းသည် ညာဘက်သို့ လှည့်၍ လျှောက်လှမ်းသွားတော့၏။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူ အသွင်ယူထားသောသူမှာ တော်ဝင်တပ်မတော်တွင် ရာထူးအတန်အသင့် ရှိသူဖြစ်သဖြင့် အစောင့်များက သူ့ကို လမ်းတွင် တားဆီးခြင်း မပြုကြချေ။ တားဆီးဖို့ နေနေသာသာ သူ ဘယ်သွားမည်နည်းပင် မမေးမြန်းကြပေ။

ထိုသို့သောသူကို သတ်ဖြတ်၍ အသွင်ယူနိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ ကံကောင်းလှသည်ဟု လုံချန်း တွေးမိသည်။ အကယ်၍ ရာထူးနိမ့်သော အစောင့်တစ်ဦးသာ ဖြစ်ခဲ့ပါက ကိစ္စများမှာ ခက်ခဲသွားပေလိမ့်မည်။

ဆယ်မိနစ်ခန့် လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် သူသည် စိတ်ဝင်စားစရာ တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရ၏။ သူ့ဝိညာဉ်အာရုံ၏ အဝေးတစ်နေရာတွင် ဖေကျင်ကို တွေ့လိုက်ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဖေကျင် တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘဲ မနေ့က သူ လိုက်ပါ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့သော ဆံပင်အပြာရောင် မိန်းကလေးနှင့် အခြားသူများကိုပါ သူ တွေ့လိုက်ရ၏။

နှစ်ဖက်စလုံးမှာ ထိပ်တိုက် ရင်ဆိုင်နေကြပုံရပေသည်။ သုံးလောက မင်းသားရော လျှပ်စီးမင်းသမီးလေးပါ ၎င်းတို့၏ လက်ထဲတွင် ဓားကိုယ်စီ ရှိနေကြ၏။

၎င်းတို့နှစ်ဦးမှာ တစ်ဦးဆီသို့တစ်ဦး ပြေးဝင်နေကြသည်ကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

"သူတို့ တိုက်ခိုက်နေကြတာလား" လုံချန်းက အံ့ဩသွားမိ၏။

"အဲဒီမိန်းကလေးက ဘာလို့ ဒီကောင့်ကို တိုက်နေရတာလဲ။ ဖုန်းရှူအဖွဲ့က အတော်ဆုံးတွေထဲက တစ်ဖွဲ့ဆိုတာ သူ မသိဘူးလား"

သူသည် ၎င်းတို့ တိုက်ခိုက်နေသည့် လေ့ကျင့်ရေး ကွင်းပြင်ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

မကြာမီမှာပင် သူသည် ထိုနေရာသို့ ရောက်ရှိသွား၏။ လေ့ကျင့်ရေး ကွင်းပြင်၏ တံခါးမှာ ပျက်စီးနေသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။ ထို့ပြင် အဝေးတစ်နေရာတွင် သတိလစ်နေသော အစောင့်နှစ်ဦးကိုလည်း သူ တွေ့လိုက်ရ၏။ မည်သို့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို သူ ချက်ချင်းပင် သဘောပေါက်သွားတော့သည်။

"တစ်ယောက်ယောက်က အစောင့်တွေကို တံခါးနဲ့ ဆောင့်မိအောင် လုပ်လိုက်တာပဲ။ သူတို့ ဝင်ခွင့်မပြုလို့ တိုက်ခိုက်လိုက်တာ ဖြစ်မယ်။ အဲဒီမိန်းကလေး လုပ်တာလား။ သူက ရိုင်းစိုင်းပြီး မောက်မာပုံရတယ်လေ။ သူ လုပ်တာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ" လုံချန်းက တံခါးကို ကြည့်ရင်း ရေရွတ်လိုက်၏။

'ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် တိုက်ခိုက်နေတဲ့ နှစ်ဖက်ထဲက တစ်ဖက်ကတော့ အမှန်ပဲ ဖြစ်ရမယ်။ တစ်ဖက်က ငါ့ရန်သူ ဖြစ်နေတော့၊ ဒီကောင်က မွေးရာပါ လူယုတ်မာဆိုတော့ သုံးလောက မင်းသားကိုပဲ ငါ အပြစ်ပုံချလိုက်မယ်' ထိုသို့ တွေးတောကာ သူသည်လည်း အခန်းထဲသို့ အတင်း ဝင်လိုက်လေတော့သည်။

ထိုအချိန်မှာပင် ဖေကျင်နှင့် ပင်းလွီတို့၏ ဓားချင်း ထိမှန်သွားသည့် အချိန် ဖြစ်ပေသည်။

တိုက်ခိုက်မှု၏ အရှိန်ကြောင့် ဖေကျင်မှာ အနောက်သို့ နှစ်လှမ်းခန့် ဆုတ်သွားရသော်လည်း ပင်းလွီမှာမူ ငါးလှမ်းခန့်အထိ အနောက်သို့ လွင့်စင်သွားရ၏။

"မိန်းကလေးကတော့ သိသိသာသာကို အားနည်းနေပြီပဲ" လုံချန်းက ထိုတိုက်ခိုက်မှုကို ကြည့်ရင်း သတိထားမိလိုက်သည်။

'ငါ ဒီအတိုင်း ရပ်ကြည့်နေလို့ ရပေမဲ့ အဲဒါက အခြေအနေကို ပိုဆိုးသွားစေလိမ့်မယ်။ မိန်းကလေးကတော့ ရှုံးမှာ သေချာသလောက် ရှိပေမဲ့ အချိန်တော်တော် ကြာဦးမှာပဲ။ အဲဒီအချိန်ကျရင် တခြားလူတွေ ရောက်လာနိုင်တယ်။ တကယ်လို့ လူတွေ အများကြီး ရှိနေတဲ့အချိန်ဆိုရင် ငါ့အတွက် အခွင့်အရေး ဆုံးရှုံးသွားလိမ့်မယ်။ ငါ ဝင်ရောက် စွက်ဖက်မှ ဖြစ်မယ်။ ဒီကိစ္စကို အကြာကြီး အဖြစ်မခံနိုင်ဘူး' သူက တွေးလိုက်၏။

"ဘာဖြစ်တာလဲ။ ဒါပဲလား" ဖေကျင်သည် အသာစီး ရနေသဖြင့် ပင်းလွီကို ပြန်လည် လှောင်ပြောင်ရန် အလှည့်ရောက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ "ငါ ပြောသားပဲ၊ ငါ အခု အလျှော့ပေးမှာ မဟုတ်ဘူးလို့။ တိုက်ကွက် ၁၀ ကွက်အတွင်းမှာ မရှုံးချင်ရင်တော့ မင်း အစွမ်းကုန် ကြိုးစားလိုက်စမ်းပါ"

"၁၀ ကွက် ဟုတ်လား။ နင် ငါ့ကို အနိုင်ရနိုင်ရင်ပဲ နင့်ကို ငါ့အဖေလို့ သတ်မှတ်လိုက်ပါ့မယ်၊ ၁၀ ကွက်ထဲနဲ့ နိုင်ဖို့ ဆိုတာ ဝေးသေးတယ်" ပင်းလွီက ခက်ထန်စွာ ဆိုလိုက်သည်။

"နင့်ရဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှု လွန်ကဲတာက တစ်နေ့မှာ နင့်ကို သေတွင်းထဲ ပို့လိမ့်မယ်" ဖေကျင်က ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်၏။ သူသည် အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်နေပုံရပေသည်။

"မင်း အဲဒီယုံကြည်မှုတွေကို ဘယ်လောက်အထိ ဆုပ်ကိုင်ထားနိုင်မလဲဆိုတာ ငါ ကြည့်ချင်သေးတယ်" သူက ဆက်လက် ပြောဆိုလိုက်လေတော့သည်။

အခန်း (၉၃၀) လျှို့ဝှက်ချက်

"နေဦး၊ မင်းတို့ နှစ်ယောက် ဘာလုပ်နေကြတာလဲ။ အခုချက်ချင်း တိုက်ပွဲကို ရပ်လိုက်ကြစမ်း" လုံချန်းက ဟိန်းဟောက်လိုက်သဖြင့် အားလုံး၏ အာရုံမှာ သူ့ထံသို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

အခြေအနေများမှာ တင်းမာနေသဖြင့် လုံချန်း အခန်းထဲသို့ ဝင်လာသည်ကို မည်သူမျှ သတိမထားမိခဲ့ကြချေ။ ယခုမှသာ အခြားတစ်စုံတစ်ဦး ရှိနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်ကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"ဟက်... နောက်ထပ် နှောင့်ယှက်မယ့် အစောင့်တစ်ယောက် ရောက်လာပြန်ပြီပေါ့" ဖေကျင်က လုံချန်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း ဆိုလိုက်၏။

"ရှင်လား၊ ဒီကို ဘာလာလုပ်တာလဲ"

ပင်းလွီသည်လည်း လုံချန်းကို မနေ့က တစ်နေကုန် အတူရှိခဲ့သူအဖြစ် မှတ်မိနေပေသည်။

"ဟေ့ကောင်... ငါ့ကို ရပ်ခိုင်းဖို့ မင်းက ဘာကောင်မို့လို့လဲ။ ဒီကနေ အမြန်ထွက်သွားစမ်း။ ငါ အခုမှ စပြီး ပျော်နေတာကို နှောင့်ယှက်မနေနဲ့" ဖေကျင်က လှောင်ပြောင်သရော်လိုက်၏။

"ကျွန်တော်က တော်ဝင်အစောင့်တွေထဲက တစ်ယောက်ပါ။ ခင်ဗျားတို့အားလုံးက ကျွန်တော်တို့ အင်ပါယာရဲ့ ဧည့်သည်တော်တွေ ဖြစ်ကြတယ်။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ထုံးတမ်းစဉ်လာတွေကို လိုက်နာရမယ်။ ဒီမှာ တိုက်ခိုက်ခွင့် မရှိဘူး" လုံချန်းက အလျှော့မပေးဘဲ အတင်းအကျပ် ပြောဆိုလိုက်သည်။ ဤတိုက်ပွဲမှာ အခြေအနေမဟန်မီ သူ ရပ်တန့်ပစ်ရန် လိုအပ်ပေသည်။

"အဲဒါက ဘာဖြစ်လဲ။ မင်းက အစောင့်တစ်ယောက်ပဲလေ၊ ငါက တော်ဝင်ဧည့်သည်တော်။ တကယ်လို့ ငါက မရပ်ရင် မင်း ဘာလုပ်မှာလဲ။ ငါ့ကို တိုက်ခိုက်တော့မလို့လား" ဖေကျင်က လှောင်ပြောင်သော အပြုံးဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်၏။

"ရှင် ဝင်ရောက် စွက်ဖက်စရာ မလိုပါဘူး။ အနောက်ဆုတ်နေလိုက်ပါ။ ဒီကောင်ကို ကျွန်မ ပညာပေးပါရစေ" ပင်းလွီကလည်း ထိုသို့ပင် ဆိုလိုက်သည်။ သူမသည်လည်း ယခုအချိန်တွင် ရပ်တန့်ရန် ဆန္ဒမရှိချေ။

သူမသည် အသာစီး အပေးခံထားရသဖြင့် ယခု ရပ်တန့်လိုက်ပါက သူမ၏ အရှုံးကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။ ဖေကျင်ကို သူမ အနိုင်ယူနိုင်သေးသည်ဟု ယုံကြည်ချက် ရှိနေဆဲ ဖြစ်၏။

"ကျွန်တော် ပြောသလိုပဲ၊ ခင်ဗျားတို့ နှစ်ယောက် တိုက်ခိုက်တာကို ကျွန်တော် ခွင့်မပြုနိုင်ဘူး။ ညနေပိုင်းမှာ ပြိုင်ပွဲတွေ စတဲ့အထိ စောင့်ကြရမယ်။ တကယ်လို့ အခု တိုက်ခိုက်ကြရင် တစ်ယောက်ယောက်က ဒဏ်ရာရသွားလိမ့်မယ်၊ ကျန်တဲ့တစ်ယောက်ကတော့ အပြစ်ပေးတဲ့အနေနဲ့ ပြိုင်ပွဲဝင်ခွင့် အပယ်ခံရလိမ့်မယ်" လုံချန်းက ၎င်းတို့ နှစ်ဦးလုံးကို အသိပေးလိုက်သည်။

"ဘာ... အဲဒီလို စည်းကမ်းမျိုး မရှိသင့်ဘူးလေ။ ငါ သိထားရမှာပေါ့" ဖေကျင်က မယုံကြည်နိုင်သလို တုံ့ပြန်လိုက်၏။

"ခင်ဗျား မသိတာက အဲဒီလို စည်းကမ်း မရှိဘူးလို့ မဆိုလိုပါဘူး။ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်က ကျွန်တော်တို့ကို ဒီအကြောင်း ပြောပြထားတာပါ။ သူက ကျွန်တော်တို့ကို လိမ်ပြောမယ်လို့တော့ မထင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျား တကယ်ပဲ စမ်းသပ်ချင်တယ်ဆိုရင်တော့ စမ်းကြည့်နိုင်ပါတယ်" လုံချန်းက လက်ပိုက်လျက် ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်၏။

လုံချန်း၏ မျက်နှာပေါ်မှ ယုံကြည်မှုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ ဖေကျင်သည်လည်း ထိုစကားမှာ အမှန်တရား ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ထင်မြင်လာမိသည်။ တကယ်ပင် ဖြစ်နိုင်သည်လား။ စမ်းသပ်ပွဲ မတိုင်ခင် ပြိုင်ပွဲဝင်များ ဒဏ်ရာမရအောင် ဤသို့သော စည်းကမ်းမျိုး ထုတ်ထားခြင်းမှာ ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိပေသည်။

အကယ်၍ အမှန်တကယ်သာ ဖြစ်ခဲ့လျှင် သူ ပြိုင်ဘက်ကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်မိပါက ပြိုင်ပွဲဝင်ခွင့် အပယ်ခံရပြီး ပြန်လည် အပို့ခံရပေလိမ့်မည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် သူ သေချာပေါက် လုပ်၍ မဖြစ်ချေ။ အဆင့်ကောင်းကောင်း ရရှိရန်မှာ သူ၏ အနာဂတ်အတွက် အလွန်အရေးကြီးလှပေသည်။ ပြိုင်ပွဲမှာ မပါဝင်ရမီကတည်းက အပယ်ခံရခြင်းမျိုးကို သူ အဖြစ်မခံနိုင်ပါ။

"ကောင်းပြီ။ မင်းစကားကို ငါ ယုံလိုက်ပါ့မယ်" ဖေကျင်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ဆိုလိုက်၏။

သူသည် ပင်းလွီကို ပြန်လည် ကြည့်ရှုလိုက်ပြီးနောက် ဆိုလိုက်သည်။ "ဒီလို စည်းကမ်းတွေ ရှိနေတာ နင့်အတွက်တော့ ကံကောင်းသွားတာပဲ။ တကယ့်ကို စိတ်ပျက်ဖို့ ကောင်းလိုက်တာ။ ငါက ပျော်ရမယ် ထင်နေတာကို"

"ငါကလည်း နင့်ကို ဒီစကားပဲ ပြန်ပြောချင်တယ်။ အဆင့်သတ်မှတ်ချက်တွေမှာ နင်နဲ့ ငါ ထိပ်တိုက် မတွေ့ပါစေနဲ့လို့ပဲ ဆုတောင်းလိုက်ပါ။ ဒါမှမဟုတ်ရင်တော့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ အရိုက်အနှက် ခံရတာ ဘယ်လိုလဲဆိုတာ နင် သိသွားလိမ့်မယ်" ပင်းလွီကလည်း အလျှော့မပေးဘဲ တုံ့ပြန်လိုက်၏။

ဖေကျင်က ခေါင်းခါရင်း ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ "ငါနဲ့ ထိပ်တိုက် တွေ့ရပါစေဆိုတဲ့ နင့်ရဲ့ ဆုတောင်း ပြည့်ပါစေလို့ ငါ တကယ် မျှော်လင့်ပါတယ်"

သူသည် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောရင်း ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

လုံချန်းသည် ထိုလူ ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်နေပြီးနောက် အနောက်မှ လိုက်သွားခဲ့၏။

"နေဦး" ပင်းလွီက လုံချန်းကို ရပ်တန့်ရန် လှမ်းခေါ်လိုက်သော်လည်း သူ မရပ်ခဲ့ချေ။ သူ ဖေကျင်ကို မျက်ခြေပြတ်၍ မဖြစ်ပါ။ အချိန်အတော်ကြာ ရှာဖွေပြီးမှ ထိုလူကို တွေ့ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ အကယ်၍ ယခုမှ မျက်ခြေပြတ်သွားပါက တကယ့်ကို စိတ်ပျက်စရာ ကောင်းပေလိမ့်မည်။

ပင်းလွီမှာ သူမကို လျစ်လျူရှုသွားသော လုံချန်းကို ကြည့်ကာ စိတ်တိုနေမိ၏။ သူမ ထပ်မံ လှမ်းခေါ်သော်လည်း လုံချန်းမှာ ထိုအချိန်တွင် ခန်းမအပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်။

"သူတို့လည်း ထွက်သွားပြီဆိုတော့ ငါတို့ လေ့ကျင့်တာကို ဆက်လုပ်ကြမလား"

ပင်းလွီသည် လုံချန်း၏ အနောက်သို့ လိုက်ရန် ပြင်နေစဉ် အနောက်ဘက်မှ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။ ဆံပင်အနီရောင် လူငယ်က သူမကို မေးမြန်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"ဟုတ်သားပဲ။ ငါတို့ လေ့ကျင့်ဖို့ အချိန် သိပ်မရှိဘူး။ ဆက်လုပ်ကြရအောင်။ တခြားကိစ္စတွေကိုတော့ နောက်မှပဲ ရှင်းလို့ ရပါတယ်" ပင်းလွီက တံခါးဝဆီသို့ နောက်ဆုံးတစ်ချက် ကြည့်ရင်း ခေါင်းညိတ်၍ ဆိုလိုက်သည်။

သူမသည် လေ့ကျင့်ရေးကို ပြန်လည် စတင်လိုက်၏။

"သူ ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ။ သေသွားတာလား ဒါမှမဟုတ် တစ်ခုခု ဖြစ်နေတာလား။ ဒီလောက်အထိ အကြာကြီး ငြိမ်နေဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး" ချန်ယုက ဇဝေဇဝါဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူမသည် လုံချန်း၏ အခန်းအတွင်း၌ ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပြီး ဘယ်တော့မှ ရောက်မလာမည့် တိုက်ခိုက်မှုကို စောင့်ဆိုင်းနေလေသည်။ သူမ ယခုအခါ အလွန်ပင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေရ၏။

လုံချန်းက အမှန်တကယ်ပင် ထွက်သွားပြီလား သို့မဟုတ် ဤနေရာတွင် ရှိနေဆဲလား ဆိုသည်ကို သူမ တွေးတောနေမိသည်။

သူမသည် အခန်းအတွင်းကို နောက်ဆုံးတစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ ဝိညာဉ်ဓားအား သိုလှောင်လက်စွပ်အတွင်းသို့ ပြန်ထည့်လိုက်၏။ သူမသည် အကာအကွယ်အားလုံးကို လျှော့ချကာ အေးအေးဆေးဆေးပင် ရပ်နေလိုက်သည်။

မိနစ်အနည်းငယ်ကြာအောင် သူမ ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေသော်လည်း မည်သည့် တိုက်ခိုက်မှုမျှ ရောက်မလာခဲ့ချေ။ လုံချန်း ဤနေရာတွင် မရှိတော့သည်ကို သူမ နောက်ဆုံးတွင် သေချာသွားတော့သည်။

"ဒီကောင်စုတ်၊ ငါ့ကို ဒီမှာ ထားခဲ့တာပေါ့လေ" သူမသည် လုံချန်းကို ကျိန်ဆဲရင်း အခန်းထဲမှ ထွက်ခွာလာခဲ့၏။

သူမသည် လုံချန်းကို ရှာဖွေချင်သော်လည်း မည်သို့ ရှာရမည်ကို မသိခဲ့ချေ။ ဧကရာဇ်ကိုလည်း သွားရောက် မမေးမြန်းနိုင်ပေ။ သူမ ရှာဖွေလိုသော သူမှာ သူမသာမက အင်ပါယာတစ်ခုလုံးက ရှာဖွေနေသူ ဖြစ်ကြောင်းကိုလည်း သူမ မသိရှိနိုင်ချေ။

သူသည် တစ်တိုက်လုံးတွင် အရှာဖွေခံနေရသူ ဖြစ်သော်လည်း မည်သူမျှ အောင်မြင်စွာ ရှာမတွေ့နိုင်ခဲ့သောသူပင် ဖြစ်ပေသည်။

သူမသည် လုံချန်းကို ရှာဖွေရန် လက်လျှော့လိုက်ပြီး ပြန်လှည့်လာခဲ့၏။ သို့သော် လမ်းတွင် လုံချန်းနှင့် တွေ့ဆုံနိုင်ဦးမည်ဟူသော မျှော်လင့်ချက်ကိုတော့ မစွန့်လွှတ်သေးပါ။

"မင်း ငါ့နောက်ကို ဘာလို့ လိုက်နေတာလဲ" အချိန်အတော်ကြာအောင် သူ၏ အနောက်သို့ လိုက်နေသော လုံချန်းကို ဖေကျင်က လှည့်၍ မေးလိုက်သည်။

လုံချန်းသည် ထိုလူ၏ အနောက်သို့ တိတ်တဆိတ် လိုက်နေခြင်း ဖြစ်သော်လည်း စင်္ကြံလမ်းတွင် အစောင့်များစွာ ရှိနေသဖြင့် မည်သည်ကိုမျှ မလုပ်ဆောင်သေးခြင်း ဖြစ်၏။ သူသည် ထိုလူနှင့် နှစ်ယောက်တည်း ရှိမည့် နေရာတစ်ခုကို အလိုရှိနေပေသည်။

ထိုလူ၏ မေးခွန်းကို ကြားသောအခါ လုံချန်းက သူ၏ အနားသို့ ပြေးသွားလိုက်၏။

"ခင်ဗျားက မင်းသားတစ်ပါးလို့ ကျွန်တော် ကြားပါတယ်" လုံချန်းက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"အေးလေ။ အဲဒါ ဘာဖြစ်လဲ" ဖေကျင်က အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြန်မေးလိုက်သော်လည်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင်တော့ ဂုဏ်ယူနေမိ၏။

"ဒါဆို ခင်ဗျားက တော်တော် ချမ်းသာမှာပဲ မဟုတ်လား" လုံချန်းက တိုးတိုးလေး ထပ်မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ငါ ချမ်းသာတာပေါ့" ထိုလူက ဂုဏ်ယူစွာ ပြန်ဖြေ၏။

လုံချန်းသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး မည်သူမျှ မရှိသည်ကို သေချာအောင် လုပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက လေသံကို လျှော့ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါဆို ခင်ဗျားအတွက် ကမ်းလှမ်းချက်တစ်ခု ရှိတယ်။ လာမယ့် အဆင့်သတ်မှတ်ပွဲနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ကျွန်တော် သိထားတဲ့ အချက်အလက်တချို့ ရှိတယ်။ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို လျှို့ဝှက်ချက်တချို့ ပြောပြနိုင်တယ်။ အဲဒါတွေကို သိပြီးရင် ခင်ဗျား ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားမယ်ဆိုရင် ခင်ဗျား သေချာပေါက် ပထမ ရလိမ့်မယ်"

"ဟင်... အဲဒီလို လျှို့ဝှက်ချက်မျိုးလား" လုံချန်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ ဖေကျင်မှာ အံ့ဩသွားရသည်။ သူသည် အခြေအနေအားလုံးကို ချက်ချင်းပင် နားလည်သွားတော့၏။ "ဪ... မင်း ဘာလို့ ငါ့ကို ချမ်းသာလားလို့ မေးနေတယ်ဆိုတာ ငါ သိပြီ"