အခန်း (၁၇၁-၁၇၂)

အခန်း ၁၇၁: မင်းရဲ့စီနီယာအစ်ကိုက ဒီလောက်ထိ သက်သောင့်သက်သာရှိတဲ့ စိတ်ထားရှိတာ... သူက ဒီမှာ အပန်းဖြေ ခရီး ထွက်လာသလိုပဲ...

သူတို့သည် အလွန်လျှင်မြန်ပြီး သူတို့၏စိတ်ဝိညာဉ်အသွင်ပြောင်းခြင်း နှောင်းပိုင်းအဆင့် ကျင့်ကြံခြင်းသည် စွမ်းအားအပြည့်ဖြင့် ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ တစ်ယောက်စီတိုင်းသည် ဓားတိုတစ်လက်စီ ကိုင်ထားပြီး ဓားသွားများသည် နက်ရှိုင်းသော အပြာရောင် အဆိပ် အလင်းရောင်ဖြင့် တောက်ပနေပေ၏။ ဤအဆိပ်မှာ မယုံနိုင်လောက်အောင် ပြင်းထန်ကြောင်း တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သိနိုင်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးလုံးသည် အမှန်တရားတစ်ခုကို ချက်ချင်းနားလည်သဘောပေါက်သွားခဲ့ကြောင်း ရှင်းလင်းလှသည်။ အကယ်၍ သူတို့ အသက်ရှင်လိုပါက လင်းယွဲ့ကို ဖမ်းဆီးပြီး လင်းရှန်းကို ခြိမ်းခြောက်ရန် သူမကို အသုံးပြုရပေမည်။ ထိုသို့မဟုတ်ပါက သူတို့ မည်သို့ပင်ပြုလုပ်စေကာမူ သေခြင်းတရားကို ရှောင်လွှဲ၍ မရနိုင်ချေ။

သို့ရာတွင်....

သူတို့နှစ်ဦးသည် လင်းယွဲ့နှင့် သုံးကျန်းခန့်အကွာသို့ ရောက်ရှိချိန်မှာပင် သူမက ရုတ်တရက် လှောင်ပြောင်လိုက်ရာ သူမ၏မျက်လုံးများတွင် သရော်တော်တော် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ထင်ဟပ်နေသည်။ ဤသည်မှာ သူမသည် သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်စွမ်းရည်များအပေါ် အလွန်အမင်း အထင်ကြီးနေမှုကို လှောင်ပြောင်နေသည့်အလားပင်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လင်းရှန်းသည် နံဘေးတွင် အေးစက်စက်အမူအရာဖြင့် မတ်တတ်ရပ်နေပြီး သူတို့၏ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်မှုကို မျှော်လင့်မထားပုံရသော်လည်း သူ မည်သည့်လှုပ်ရှားမှုမျှ မလုပ်ခဲ့ချေ။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်...

လင်းယွဲ့က ရုတ်တရက် ရှေ့သို့ပြေးဝင်သွားကာ သူမ၏မျက်လုံးများမှ အနီရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

သူမ၏လက်ထဲတွင် ဧရာမသွေးရောင်မှိန်းတစ်ခု မည်သည့်အချိန်ကတည်းက ထွက်ပေါ်လာခဲ့မှန်း မည်သူမျှ မသိလိုက်ချေ။ ထိုအရာမှနေ၍ ပြင်းထန်သော နတ်ဆိုးချီများ ဖြာထွက်နေပြီး ထိုလက်နက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားခြင်းက သူမကို အလွန်အံဝင်ခွင်ကျ မရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်နေစေသည်။ သို့ရာတွင် လင်းယွဲ့သည် အနည်းငယ်မျှ တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ သွေးရောင်မှိန်းကို သူတို့နှစ်ဦးဆီသို့ တိုက်ရိုက်လွှဲယမ်းလိုက်၏။

ဤတိုက်ခိုက်မှုမှာ နှေးကွေးပုံရသော်လည်း အမှန်အားဖြင့် ထိုအရာမှာ အလွန်လျှင်မြန်လွန်းသောကြောင့် သာမန်လူတစ်ယောက်၏ သာမန် မျက်စိဖြင့် ခြေရာခံရန် မဖြစ်နိုင်ချေ။

ထိုမှိန်း၏အသွားသည် လေဟာနယ်ကို ဆုတ်ဖြဲသွားပြီး အက်ကွဲသွားသော အသံတစ်သံနှင့်အတူ လူအများကို စိတ်မသက်မသာဖြစ်စေသော သွေးစွန်းနေသည့် နတ်ဆိုးချီစိတ်ဆန္ဒတစ်ခုက ထိုပစ်မှတ်များကို ချိတ်ပိတ်လိုက်သည်။

အကြီးအကဲကျောက်နှင့် အကြီးအကဲလျှိုတို့၏ အမူအရာများ ပြင်းထန်စွာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ သူတို့ ရှောင်တိမ်းချင်ခဲ့သော်လည်း သူတို့၏ခန္ဓာကိုယ်များသည် ရွှံ့နွံထဲတွင် ပိတ်မိနေသည့်အလား သူတို့၏လှုပ်ရှားမှုများ နှေးကွေးနေကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

"မဟုတ်ဘူး..."

"ဝင်္ကပါဖွဲ့စည်းခြင်းနယ်ပယ် အစောပိုင်း အဆင့်..."

"ဒါက သတ်ဖြတ်လိုခြင်း စိတ်ဆန္ဒပဲ... သူက သတ်ဖြတ်ခြင်းတာအိုကို လျှောက်လှမ်းနေတာ..."

"မဟုတ်ဘူး..."

ဝှစ်...

သွေးရောင်မှိန်းသည် ရက်စက်စွာ ဖြတ်သန်းသွားပြီး အမျိုးသားနှစ်ဦးကို ခါးမှနေ၍ ထက်ပိုင်းဖြတ်တောက်လိုက်၏။

သွေးများ ပန်းထွက်သွားပြီး ခန္ဓာတွင်းကလီစာများက မြေပြင်အနှံ့အပြား၌ ပြန့်ကျဲသွားသည်။

အကြီးအကဲကျောက်၏ ခန္ဓာကိုယ်အထက်ပိုင်းသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် အကြိမ်အနည်းငယ် တုန်ခါသွားပြီး သူ၏မျက်လုံးများထဲရှိ အလင်းရောင် လျင်မြန်စွာ မှေးမှိန်သွားကာ နောက်ဆုံးတွင် သူ၏နောက်ဆုံးထွက်သက်ကို ရှူထုတ်လိုက်သည်။

စိတ်ဝိညာဉ်အသွင်ပြောင်းခြင်း နှောင်းပိုင်း အဆင့်ကျင့်ကြံသူ နှစ်ဦးသည် လင်းယွဲ့၏တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုတည်းဖြင့် သတ်ဖြတ်ခြင်း ခံလိုက်ရလေပြီ။

မြင်ကွင်းတစ်ခုလုံး သုသာန်တစပြင်ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ကျင့်ကြံသူများအားလုံး ကြောင်အမ်းသွားပြီး သူတို့၏မျက်လုံးများတွင် အကြောက်တရားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ဤအချိန်ကျမှသာ သာမန်ဟုထင်ရသော ဤမောင်နှမနှစ်ဦး၏စွမ်းအား မည်မျှထိ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းကြောင်း နားလည်လူတိုင်း သဘောပေါက်သွားပေ၏။

သွေးရောင်မှိန်းမှ သွေးစက်များ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျဆင်းလာပြီး "တောက်၊ တောက်" ဟူသော ခပ်အုပ်အုပ်အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"အိုး ဘုရားရေ... တောင်းပန်ပါတယ်...ငါ မတော်တဆ သူတို့ကို သတ်မိသွားတယ်..."

လင်းယွဲ့သည် သူမ၏အရပ်ထက် ပိုရှည်သော ရုပ်ဆိုးသည့်လက်နက်ကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ထားသည်။ သူမ၏အပြုံးသည် ပန်းတစ်ပွင့်အလား ဆွဲဆောင်မှု ရှိသော်လည်း သူမ၏ မျက်လုံးများကမူ မြွေတစ်ကောင်အလား အေးစက်နေပေ၏။ ထို့နောက် သူမက အံ့အားသင့်ဟန်ဆောင်ကာ ပါးစပ်ကို အုပ်ပြီး လင်းရှန်းကို ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

"အစ်ကို ... ငါတို့ ဘာလုပ်သင့်လဲ... ငါတို့ လူနှစ်ယောက် လျော့သွားပြီ... ဒါက လုံလောက်သေးရဲ့လား..."

လင်းရှန်း၏အမူအရာမှာ တည်ငြိမ်နေပြီး အစောပိုင်းက သေသွားသူများမှာ ပုရွက်ဆိတ်နှစ်ကောင်သက်သက်သာ ဖြစ်သည့်အလားပင်။

သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝိုက်၍ ကြည့်လိုက်၏။ ကြွင်းကျန်သော ကျင့်ကြံသူဆယ်ယောက်ကျော်သည် ဖြူရော်နေကြသော်လည်း ပြတ်သားမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခုက သူတို့၏ မျက်လုံးများတွင် ထင်ဟပ်နေသည်။

"အားလုံးပဲ... အကြီးအကဲကျောက်နဲ့ အကြီးအကဲလျှိုက ငါ့ရဲ့ ညီမလေးကို အရင် တိုက်ခိုက်ခဲ့တာ... သူတို့ရဲ့သေဆုံးမှု အတွက် ဘယ်သူ့ကိုမှ အပြစ်တင်လို့ မရဘူး..."

လင်းရှန်းက ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်ရာ သူ၏ အသံမှာ မကျယ်လောင်သော်လည်း လူတိုင်း၏ နားထဲသို့ ရှင်းလင်းစွာ ရောက်ရှိသွားသည်။

သူသည် ဤစကားများကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သော်လည်း ထိုစကားများက လူတိုင်း၏ နှလုံးသားကို အေးစက်သွားစေသည်။

အရင် တိုက်ခိုက်ခဲ့တာဆိုတာက ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ...

ထိုအဖိုးအိုနှစ်ယောက်သည် အလဟဿ မသေချင်သောကြောင့် လင်းယွဲ့ကို ဓားစာခံအဖြစ် ဖမ်းချင်ခဲ့ရုံသက်သက်ပင်။

သို့သော် ထိုမောင်နှမနှစ်ယောက်၏ မျက်လုံးထဲတွင်မူ ခုခံခြင်းသည် အပြစ်ကျူးလွန်ခြင်းသာ ဖြစ်ပေ၏။

"ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ အားလုံး စိတ်ချလို့ ရပါတယ်..."

လင်းရှန်း၏လေသံ ပြောင်းလဲသွားပြီး ညင်သာသော အပြုံးတစ်ခုက သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် ထွက်ပေါ်လာကာ ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်သည်။

"မင်းတို့ လိမ္မာနေသရွေ့... ရုပ်သေးရုပ်တွေကို တိုက်ခိုက်ရင်း မင်းတို့ အသက်ရှင်နိုင်ရင် ဒီအပျက်အစီးနယ်မြေကနေ ရမယ့် ရတနာတွေထဲကနေ မင်းတို့ ဝေစုရမယ်လို့ ငါ လင်းရှန်းက အာမခံတယ်..."

ဤစကားများကို ပြောဆိုလိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် မူလက အသည်းအသန် တန်ပြန်တိုက်ခိုက်ရန်အတွက် ပူးပေါင်းရန် ရည်ရွယ်ထားသော လူများ၏မျက်လုံးများတွင် မျှော်လင့်ချက်များ ပြန်လည်၍ တောက်လောင်လာသည်။

သူတို့အနက်မှ အများစုသည် အခွင့်အရေးအတွက် သူတို့၏အသက်ဖြင့် စွန့်စားရန် လွမ်မိုတောင်ကြောသို့ လာခဲ့ကြသော ဝရမ်းပြေး ရာဇဝတ်ကောင်များပင်။

အကယ်၍ သူတို့ အသက်ရှင်နေလျှင် အခွင့်အရေးကို ရယူနိုင်မည်ဆိုပါက မည်သူက သေသည်အထိ တိုက်ခိုက်လိုမည်နည်း...

"စီနီယာလင်း ပြောတာ တကယ်လား..."

လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦးက တုန်ရီသော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"သေချာတာပေါ့..."

လင်းရှန်းက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်၏။

"ငါ လင်းရှန်းက လွမ်မို တောင်ကြောမှာ နေတာ အနှစ်နှစ်ဆယ်ရှိပြီ...ငါ့ရဲ့ကတိစကားကို ဘယ်တုန်းက ဖောက်ဖျက်ဖူးလို့လဲ..."

ဤသည်မှာ လိမ်ညာမှု မဟုတ်ချေ။

လင်းမောင်နှမသည် ရက်စက်သော်လည်း သူတို့၏ အကြံအစည်များမှ အသက်ရှင်နိုင်ပါက ကတိတည်သည့် သူတို့၏နာမည်ဂုဏ်သတင်းမှာ အတော်အသင့် ကောင်းမွန်သည်။

လူတိုင်း အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူတို့ အားလုံး တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းငုံ့သွားကြသည်။

သေသည်အထိ တိုက်ခိုက်မည်လော...

ဝင်္ကပါဖွဲ့စည်းခြင်းနယ်ပယ် အစောပိုင်း အဆင့်တွင်ရှိသော လင်းယွဲ့နှင့် သူတို့ကို မျှော်လင့်ချက်မဲ့စေသော ခွန်အားရှိသည့် လင်းရှန်းတို့၏ ရှေ့တွင် သူတို့ထံ၌ အနိုင်ရရန် အခွင့်အရေး မရှိချေ။

လင်းမောင်နှမ၏အမိန့်ကို နာခံပါက သူတို့ထံ၌ မျှော်လင့်ချက်ရောင်ခြည်လေးတစ်ခု ရှိကောင်း ရှိနိုင်သည်။

"အရမ်း ကောင်းတယ်..."

လင်းရှန်းက စိတ်ကျေနပ်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ သူ၏အကြည့်က လူအုပ်ကို ဝေ့ဝိုက်သွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသား နှစ်ဦးအပေါ် ကျရောက်သွားသည်။ သူက ရယ်မောပြီး ပြောလိုက်သည်။

"တာအိုမိတ်ဆွေချန်နဲ့ တာအိုမိတ်ဆွေ ဝမ်...အခု မင်းတို့နှစ်ယောက်က ရုပ်သေးရုပ်တွေကို သွားပြီးစမ်းသပ်ရမယ်..."

ထိုလူနှစ်ဦး၏မျက်နှာများ ဖြူရော်သွားသည်။ သူတို့သည် အစောပိုင်းက မေးခွန်းထုတ်ခဲ့သော လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားနှင့် သူ၏အပေါင်းအဖော်ပင်။

"စီနီယာ လင်း... ကျွန်တော်တို့..."

လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားက တစ်ခုခု ထပ်ပြောချင်သော်လည်း လင်းရှန်းက သူ့ကို ကြားဖြတ်ပြောလိုက်ပြီး သူတို့ကို ငြင်းပယ်ခွင့် မပေးချေ။

"ငါပြောတဲ့အတိုင်း မင်းတို့ လုပ်သရွေ့ အသက်ရှင်ဖို့ အခွင့်အလမ်းက မနည်းပါဘူး... တကယ်လို့ မင်းတို့ ကံမကောင်းစွာနဲ့ ကျရှုံးသွားရင် မင်းတို့ရဲ့မိသားစုတွေကို ငါ ဂရုစိုက်ပေးပါ့မယ်..."

ဤစကားများသည် နားထောင်၍ ကောင်းသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် ဖုံးကွယ်ထားသော ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခု ပါဝင်နေသည်။ အကယ်၍ သူတို့ နာခံမှုမရှိလျှင် လင်းမောင်နှမက သူတို့၏မိသားစုများကိုလည်း ကိုင်တွယ်ပေမည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် အံ့ကြိတ်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းညိတ်ရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့သည်။

လူတိုင်း၏အကြည့်အောက်တွင် သူတို့က နန်းတော်အဝင်ဝရှိ သွေးလှံတံအစောင့်နှစ်ဦးဆီသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းသွားသည်။

သူတို့ သုံးကျန်းခန့်အကွာသို့ ရောက်သောအခါ ဘယ်ဘက်ရှိ သွေးလှံတံအစောင့်၏ မျက်လုံးများမှ အနီရောင်အလင်းတန်းတစ်တန်း ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

"လှုပ်ရှားတော့..."

လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားက စူးရှစွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူတို့ နှစ်ဦးက သူတို့၏ မှော်လက်နက် များကို တပြိုင်နက်တည်း ထုတ်ယူလိုက်ကြ၏။

ဤသည်မှာ ကြေးမုံမှန်တစ်ချပ်နှင့် ဓားရှည် တစ်လက်ပင်။

ကြေးမုံမှန်သည် ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်တန်းကို ထုတ်လွှတ်ကာ ရုပ်သေးရုပ်ကို နေရာတွင် အေးခဲတောင့်တင်းသွားစေရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

ဓားရှည်သည် စူးရှသော ဓားအရှိန်အဝါတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်ပြီး သွေးလှံတံအစောင့်၏ လည်ပင်းကို တိုက်ရိုက်ခုတ်ပိုင်းလေသည်။

သို့ရာတွင်...

သွေးလှံတံအစောင့်၏ လက်ထဲရှိ ကျောက်လှံတံက အလျားလိုက် လွှဲယမ်းသွားပေ၏။

ဘုန်း...

ကြေးမုံမှန် အက်ကွဲသွားပြီး ဓားရှည်လွင့်စင်သွားသည်...

သူတို့နှစ်ဦးသည် နောက်သို့ လွင့်စင်သွားပြီး သွေးများ အန်ထုတ်လိုက်ရသော်လည်း နေရာတွင်ပင် သေဆုံးသွားခဲ့ခြင်း မရှိချေ။

"သူတို့ မသေဘူးလား..."

လင်းယွဲ့က မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

"စိတ်ဝင်စားစရာပဲ..."

သို့ရာတွင် နင်ဖူယောင်သည် သွေးလှံတံအစောင့် လှုပ်ရှားလိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် နန်းတော် တဝိုက်တွင် သိပ်သည်းသော မှော်စာလုံးဝင်္ကပါများ ထွက်ပေါ်လာသည်ကို သတိပြုမိပေ၏။

ဤဝင်္ကပါများမှ ထုတ်လွှတ်လိုက်သော စွမ်းအားလှိုင်းများက လင်းမောင်နှမ၏ အရှိန်အဝါကို စိတ်ဝိညာဉ်အသွင်ပြောင်းခြင်းနယ်ပယ် နှောင်းပိုင်းအဆင့်အထိ အမှန်တကယ် ဖိနှိပ်လိုက်သည်။

"ဒီလိုကိုး..."

"ဒီအပျက်အစီးနယ်မြေက ဝင်ရောက်လာသူတွေရဲ့ ကျင့်ကြံဆင့်ကို အစောင့်ရုပ်သေးရုပ်နဲ့ တူညီတဲ့ နယ်ပယ်အထိ ဖိနှိပ်ပေးတဲ့ အထူး ကန့်သတ်ချက်တစ်ခု ရှိတယ်... အဲ့ဒါကြောင့် သူတို့ ကိုယ်တိုင် မလှုပ်ရှားရဲဘဲနဲ့ လမ်းကြောင်းကို စူးစမ်းဖို့အတွက် တခြားသူတွေကို ရှာဖို့ လိုအပ်တာပဲ..."

ဤအရာကို တွေ့ရှိပြီးနောက် နင်ဖူယောင်သည် စူးချန်ကဲထံသို့ အလျင်အမြန် အသံပေးပို့လိုက်၏။

"စီနီယာအစ်ကို ... ဒီအပျက်အစီးနယ်မြေမှာ ကန့်သတ်ချက်တွေ ရှိတယ်....သူတို့ရဲ့စွမ်းအားက ဖိနှိပ်ခံထားရတယ်..."

လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ထားသော စူးချန်ကဲသည် ယခုအချိန်၌ နန်းတော် နံရံများပေါ်ရှိ ရှေးဟောင်း နံရံဆေးရေး ပန်းချီများကို စိတ်ဝင်တစား စစ်ဆေးကြည့်ရှုနေသည်။ ဤစကားကို ကြားသောအခါ သူသည် ခပ်ဖျော့ဖျော့ပြုံးပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"အင်း..."

နင်ဖူယောင်၏မျက်နှာ အနည်းငယ် ရှုံ့မဲ့သွားသည်။

ငါ ဘာတွေ တွေးနေခဲ့တာလဲ...

စီနီယာအစ်ကိုက အစောကြီးကတည်းက ဒါကို မြင်ထားပြီးသား ဖြစ်ရမယ်...သူ့ကို ငါ တကယ်ကြီး အသိပေးဖို့ လိုလို့လား...

ဒါပေမဲ့ စီနီယာအစ်ကိုက ဘာလို့ အခုထိ မလှုပ်ရှားသေးတာလဲ...

ဒါက သူ့ရဲ့ပုံစံနဲ့ မတူဘူးလေ... ဒါမှမဟုတ် လင်းမောင်နှမက အရမ်းအားနည်းလွန်းလို့ စီနီယာအစ်ကိုက လှုပ်ရှားဖို့တောင် စိတ်မဝင်စားတာလား... သူက ဒီအတိုင်း ဆော့ကစားနေတာလား...

ဤအချိန်အခိုက်အတန့်တွင် လင်းယွဲ့သည် သူမ၏ခါးကို လှုပ်ယမ်းကာ နင်ဖူယောင်၏နံဘေးသို့ လျှောက်လှမ်းသွားပြီး ရယ်မောလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ စီနီယာအစ်ကိုက ဒီလောက်ထိ သက်သောင့်သက်သာရှိတဲ့ စိတ်ထားမျိုး ရှိတာ... သူက ဒီနေရာမှာ အပန်းဖြေခရီး ထွက်လာသလိုပဲ..."

သူမ စကားပြောနေစဉ် သူမသည် နင်ဖူယောင်အနီးသို့ ပို၍နီးကပ်စွာ မှီလာပြီး အသံနှိမ့်၍ ပြောဆိုသည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့ ညီမလေး....နောက်ဆုံး အခြေအနေ မဟုတ်ရင် ဒီအစ်မကြီးက မင်းတို့ နှစ်ယောက်ကို သေချာပေါက် မသွားခိုင်းပါဘူး... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီလောက်ချောတဲ့ မောင်လေးတစ်ယောက်က ရုပ်သေးရုပ်ရဲ့ လက်ချက်နဲ့ သေသွားရင် အရမ်းနှမြောစရာ ကောင်းမှာပဲ..."

"တကယ်လို့ မင်းတို့ နှစ်ယောက် ကံကောင်းပြီး အသက်ရှင်ရင် မင်းတို့ကို ငါက အပြင်ခေါ်သွားမယ်... ပြီးတော့ မင်းရဲ့ စီနီယာအစ်ကိုက ငါနဲ့အတူ ရက်နည်းနည်းလောက် နေပေးရမယ်..."

သူမသည် အလွန်ပွင့်လင်းစွာ ပြောလိုက်၏။

သို့ရာတွင် နင်ဖူယောင်သည် အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခုကိုသာ ပြသပြီး တုံ့ပြန်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

လင်းယွဲ့သည် ဂရုမစိုက်ဘဲ လင်းရှန်း၏နံဘေးသို့ ပြန်သွားရန် နောက်လှည့်လိုက်သည်။

ရှေ့ဆက်ရမည့်ခရီးစဉ်သည် သေရေးရှင်ရေး တိုက်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။

အစောင့်ရုပ်သေးရုပ်တစ်ရုပ်နှင့် တွေ့တိုင်း လင်းရှန်းသည် ထိုအရာကို သွားရောက် စမ်းသပ်ရန် လူများ၏အမည်များကို ခေါ်လေ၏။

လူတချို့သည် ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့ကြသော်လည်း တချို့ကမူ နေရာတွင်ပင် သေဆုံးသွားကြသည်။

အခန်း ၁၇၂: သောက်ကျိုးနည်း လင်းရှန်း...မင်းက ဒီလိုအမြင်မျိုးနဲ့တောင် လင်းယုန်တစ်ကောင်ကို အမဲလိုက်ဖို့ ကြိုးစားနေတုန်းပဲလား...

အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများကိုလည်း ကြီးမားသော ဆုလာဘ်များ ပေးမည်ဟု ကတိပြုခဲ့ပြီးနောက် လူအများသည် အမြှောက်စာများအဖြစ် ဆက်လက်၍ တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့ကြ၏။

နင်ဖူယောင်က ထိုကိစ္စများကို တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ဤအပျက်အစီးနယ်မြေနှင့် ပတ်သက်၍ လင်းရှန်းတို့မောင်နှမ၏ နားလည်မှုမှာ ပုံမှန်ထက် များစွာ သာလွန်ကြောင်း သူမ တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ရုပ်သေးရုပ်တိုင်း၏ အသက်ဝင်သည့် အကွာအဝေး တိုက်ခိုက်မှုပုံစံများနှင့် အားနည်းချက်များကိုပင် သူတို့ သိရှိထားသည်။

ရွေးချယ်ခံရသူများအတွက် လင်းရှန်း၏ ညွှန်ကြားချက်များကို တိတိကျကျ လိုက်နာသရွေ့ အသက်ရှင်နိုင်ခြေမှာ အမှန်တကယ်ကို အတော်အသင့် မြင့်မားသည်။

သို့သော် ပေးဆပ်လိုက်ရသည့် တန်ကြေးမှာ လူခုနစ်ယောက် သေဆုံးသွားခြင်းပင်။

ဤအချက်က သူတို့သည် ဤကိစ္စကို အချိန်အကြာကြီးယူ၍ စီစဉ်နေခဲ့ကြောင်း ညွှန်ပြနေပြီး ဤအပျက်အစီးနယ်မြေသို့ သူတို့ လာရောက်ခြင်းမှာ ပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်ကြောင်း ဖော်ပြနေသည်။

သူတို့အဖွဲ့သည် အပျက်အစီးနယ်မြေ၏ အလယ်ဗဟို ဧရိယာသို့ ရောက်ရှိလာချိန်၌ မူလက ဆယ့်ရှစ်ယောက်ပါအဖွဲ့ထဲမှ ခြောက်ယောက်သာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်တော့သည်။

လင်းရှန်းတို့မောင်နှမ၊ စူးချန်ကဲနှင့်နင်ဖူယောင်တို့အပြင် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရနေသော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ နှစ်ဦး၊ ဝင်္ကပါပညာရပ်တွင် ကျွမ်းကျင်သော အဖိုးအိုတစ်ဦးနှင့် သူ၏ မိတ်ဆွေသမားတော်တို့သာ ကျန်ရှိသည်။

သူတို့၏ရှေ့တွင် စိန်ပုံစံဝင်္ကပါဖြင့် နေရာယူထားသော ကြေးနီရုပ်သေးရုပ်လေးရုပ် မားမားမတ်မတ် ရပ်နေသည်။

ထိုအရုပ်တစ်ခုစီတိုင်းသည် သုံးကျန်းမြင့်ပြီး ဧရာမပုဆိန်ကြီးတစ်ခုစီကို ကိုင်ထားကာ ကြက်သီးထစေသော နတ်ဆိုးချီများ ဖြာထွက်နေပေ၏။

ထို့ထက်ပို၍ ဒုက္ခပေးသောအရာမှာ ဤ ရုပ်သေးရုပ်လေးခုကြားတွင် ဝေဝါးသော ဝင်္ကပါဆက်သွယ်မှုတစ်ခု ရှိနေခြင်းပင်။ ရုပ်သေးရုပ်တစ်ခုကို ထိလိုက်ခြင်းက ထိုအရာများအားလုံးကို အသက်သွင်းလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပေမည်။

လင်းရှန်းက မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်သည်။

ဤရုပ်သေးရုပ်လေးခု၏စွမ်းအားမှာ ယခင် သွေးလှံတံအစောင့်ထက် များစွာပို၍ သာလွန်နေသည်။ တူညီသော ကျင့်ကြံဆင့်နယ်ပယ်၌ ဖိနှိပ်ခံရလျှင်ပင် ထိခိုက်ဒဏ်ရာမရှိဘဲ လွတ်မြောက်နိုင်မည်ဟု သူ့ထံတွင် အပြည့်အဝ ယုံကြည်မှု မရှိချေ။

"စီနီယာလင်း ... ဒီအဖိုးအိုမှာ ပြောစရာတစ်ခု ရှိပါတယ်...ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ပြောသင့်လား မပြောသင့်ဘူးလား ဆိုတာတော့ မသေချာဘူး..." ဝင်္ကပါပညာရပ်တွင် ကျွမ်းကျင်သော အဖိုးအိုက ရုတ်တရက် စကားပြောဆိုလိုက်သည်။

"ပြောပါ..."

လင်းရှန်းက ဂရုမစိုက်သောလေသံဖြင့် ပြောဆိုသည်။

"စီနီယာရဲ့ပန်းတိုင်က နောက်ဆုံးရတနာသိုက် ဖြစ်နေမှတော့... ငါတို့ရဲ့ထိပ်သီးအင်အားကို ထိန်းသိမ်းထားသင့်တယ် မဟုတ်ဘူးလား... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နောက်ဆုံးမှာ ဘယ်လိုအန္တရာယ်တွေနဲ့ ကြုံတွေ့ရမလဲ ဆိုတာကို ဘယ်သူမှ မသိဘူး...တကယ်လို့ အခုချိန်မှာ ဆုံးရှုံးမှုတွေ အရမ်း များသွားရင် နောက်ပိုင်းမှာ ငါတို့ ရင်ဆိုင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

လင်းရှန်းက ခပ်ဖျော့ဖျော့ပြုံးလိုက်ရာ အဖိုးအို၏ ဆိုလိုရင်းကို နားလည်သဘောပေါက်သွားပြီး သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၏။

အဖိုးအိုက မမြင်ဟန်ဆောင်ကာ ဆက်ပြောသည်။

"ငါက တစ်သက်လုံး ဝင်္ကပါပညာရပ်ကို လေ့လာခဲ့ပြီးတော့ ဒီအပျက်အစီးတွေထဲက ကန့်သတ်ချက်တွေကို အတော်လေး စူးစမ်းလေ့လာခဲ့တယ်....ငါက အသုံးဝင်မယ်ဆိုတာ သေချာပါတယ်..."

ထို့နောက် သူသည် သူ၏နံဘေးရှိ သမားတော်ကို လက်ညှိုးထိုးကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီက ငါ့ရဲ့မိတ်ဆွေက ဆေးပညာမှာ ကျွမ်းကျင်တယ်...တကယ်လို့ တစ်ယောက်ယောက် ဒဏ်ရာရရင် ကုသပေးနိုင်လို့ သူကလည်း တန်ဖိုးရှိတယ်..."

ထိုစကားကို ပြောဆိုပြီးနောက် သူ၏အကြည့်သည် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရနေသော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူနှစ်ဦးအပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။

"ဒီတာအိုမိတ်ဆွေနှစ်ယောက်က ရုပ်သေးရုပ် တွေကို ပိတ်ဆို့တားဆီးပြီးတဲ့နောက်မှာ အသက်ရှင်နိုင်ခဲ့တယ်ဆိုတော့ သူတို့က အကျိုးပြုမှုတစ်ခု လုပ်ခဲ့ပြီးပြီ... အဲ့ဒါကြောင့်..."

အဖိုးအို၏ဆိုလိုရင်းမှာ ရှင်းလင်းနေပြီး သူ၏အကြည့်သည် လမ်းတစ်လျှောက်လုံး အေးအေးဆေးဆေး လမ်းလျှောက်နေသော စူးချန်ကဲနှင့် သူ့နောက်မှ တိတ်ဆိတ်စွာ လိုက်ပါလာသော နင်ဖူယောင်အပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။

အဓိပ္ပာယ်သည် ရှင်းလင်းလှပြီး အသုံးမကျဆုံး လူများ အရင်သွားရမည့် အချိန်သို့ ရောက်ပြီဟု ဆိုလိုခြင်းပင်။

လင်းရှန်း တခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး အဖိုးအို၏ စကားများမှာ အလွန်အဓိပ္ပါယ်ရှိသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ သို့ရာတွင် သူ၏အကြည့်သည် နင်ဖူယောင်အပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသောအခါ သနားသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ရှိနေသည်။ ထိုသို့ဆိုသည့်တိုင် သူသည် အမျိုးသမီးတစ်ဦးကြောင့် ရူးသွပ်သွားမည့် လူစားမျိုး မဟုတ်ချေ။ သူ့အတွက် အကျိုးအမြတ်ကသာ အဓိကပင်။ ထို့နောက် သူသည် စူးချန်ကဲကိုကြည့်ကာ ညင်သာသော အပြုံးတစ်ခုကို ပြသလိုက်၏။

"တာအိုမိတ်ဆွေ ...မင်းနဲ့ မင်းရဲ့ဂျူနီယာညီမလေး ဘာလို့ မသွားတာလဲ..."

လင်းယွဲ့က ပို၍ပင် ဆွဲဆောင်မှုရှိစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"အိုး ဘုရားရေ... သူက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ချောနေရတာလဲ... အစ်ကိုကြီး ... သူ့ကို ဒီလောက်ထိမြန်မြန် မသေခိုင်းလို့ မရဘူးလား... သူ့ကို ငါ နည်းနည်းလောက် ထပ်ကြည့်ချင်သေးတယ်..."

ဤစကားများကို ပြောလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လူအများ၏မျက်လုံးအကြည့်များအားလုံး စူးချန်ကဲအပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။

ဤအချိန်အခိုက်အတန့်တွင် စူးချန်ကဲသည် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ကာ မတ်တတ်ရပ်နေပြီး နံရံပေါ်ရှိ ဝင်္ကပါပုံစံများကို စစ်ဆေးကြည့်ရှုနေသည်။

လမ်းတလျှောက် သူ၏ လေ့လာစောင့်ကြည့်မှုများမှတစ်ဆင့် နောက်ဆုံးတွင်...

【ဒင်... ကောင်းကင်ဆန့်ကျင် နားလည်သဘောပေါက်နိုင်စွမ်း ... ဝင်္ကပါ တာအိုရဲ့ ပထမဆုံး မြင်ကွင်း... နားလည်မှု အနည်းငယ် ရရှိနေပြီပါပြီ...】

"ဟဲ ဟဲ... ဒီ တာအိုမိတ်ဆွေလေးက တကယ်ကို မျက်နှာပြောင်တိုက်တာပဲ... စီနီယာ လင်းက မင်းကို စကားပြောနေတာလေ....မင်း မကြားဘူးလား..."

အဖိုးအိုက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

သို့ရာတွင် လင်းရှန်းသည် မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်၏။

ဒီကောင်လေးက နည်းနည်းထူးဆန်းတယ်...

သူ့ထံ၌ ရှင်းပြ၍မရသော ဆိုးရွားသည့် ကြိုတင် ခံစားချက်တစ်ခု ရှိနေသည်။ အဓိကအားဖြင့် လမ်းတလျှောက်၌ တစ်ဖက်လူ၏ အပြုအမူကို သူ စောင့်ကြည့်ခဲ့ပြီး ဤှသည်က အလွန်တည်ငြိမ်လွန်းနေသည်။ တစ်ဖက်လူသည် အလွန်တည်ငြိမ်လွန်းသဖြင့် အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေပေ၏။

စူးချန်ကဲသည် သူ၏အကြည့်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ရုပ်သိမ်းလိုက်ရာ ဤစကားလမ်းကြောင်းကို အချိန်ကြာမြင့်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည့်အလားပင်။ စနစ်၏ တာဝန်အခြေအနေများကို အသက်သွင်းနိုင်စေရန်အတွက်သူတို့က နင်ဖူယောင် ကို ခြိမ်းခြောက်မည်အား သူ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ခြင်းပင်။ ထိုမဟုတ်ပါက သူတို့ကို ဤမျှထိ အချိန်အကြာကြီး သူ အဖော်ပြုပေးမည်လော...

နင်ဖူယောင်၏အမူအရာ အေးစက်တင်းမာသွားသော်လည်း သူမသည် မည်သည့်စကားမျှ မပြောခဲ့ချေ။

အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ပုံရိပ် ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းထွက်လာသည်ကို သူမ မြင်တွေ့ချိန်၌ နင်ဖူယောင်သည် မပြုံးဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားသည်။ ဇာတ်သိမ်းကို သူမ မြင်တွေ့ထားပြီးသည့်အလား သူမ၏စိတ်နှလုံးသားထဲတွင် ရှင်းပြ၍မရသော မျှော်လင့်ချက် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ရှိနေသည်။

ဒါက တကယ့်ကို ထူးဆန်းတဲ့ ခံစားချက်ပဲ...

ဒီလူတွေ စီနီယာအစ်ကိုဆီကနေ အသက်ချမ်းသာပေးဖို့ ဒူးထောက်ပြီး တောင်းပန်တော့မယ်လို့ တွေးလိုက်ရုံနဲ့ ငါ တကယ်ကို နည်းနည်း ကျေနပ်မိတယ်...

အဲ့ဒါကြောင့် ကြီးမြတ်သည့် ပုဂ္ဂိုလ် တချို့က ကျားကို စားဖို့ ဝက်အဖြစ် ဟန်ဆောင်တာကို သဘောကျတယ်လို့ ဦးလေးလင်း ပြောခဲ့တာကိုး... ကြည့်ရတာ စီနီယာအစ်ကိုက တကယ့်ကို ဒီအတိုင်း ဆော့ကစားနေတာပဲ...

"တော်လောက်ပြီ... မင်းတို့ကိုလည်း အသက်သုံးရှိုက်စာ အချိန်ပေးမယ်... သွားတော့..."

စူးချန်ကဲ၏အသံမှာ ရေအလား တည်ငြိမ်နေသော်လည်း ဤသည်က မိုးကြိုးပစ်သံအလား လူတိုင်း၏နားထဲတွင် ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

လူတိုင်း ကြောင်အမ်းသွားကြ၏။ အဖိုးအိုက ပထမဆုံး တုံ့ပြန်ပြီး လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"ဂျူနီယာ ... မင်းက သေခါနီးမှာတောင် ဒီလို အရူးစကားတွေ ပြောရဲသေးတာလား..."

"ဟဲ ဟဲ... တာအိုမိတ်ဆွေလေး... မင်းရဲ့ စကားတွေက တော်တော်လေး စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းတာပဲ..."

လင်းရှန်းက ဟန်ဆောင်အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

လင်းယွဲ့ တခဏမျှ ကြောင်အမ်းသွားပြီးနောက် လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"အိုး ဘုရားရေ... မင်းက တော်တော်လေး တော်တာပဲ..."

သို့ရာတွင် သူမ၏စကား မဆုံးသေးမီမှာပင်...

ဘုန်း...

ဖော်ပြ၍မရနိုင်လောက်အောင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဖိအားတစ်ခု ရုတ်တရက် ကျဆင်းလာသည်။

ထိုအရာမှာ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ဖိနှိပ်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ အကြွင်းမဲ့ ခြေမွှဖျက်ဆီးခြင်းပင်။

ဤသည်က ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားတောင်တစ်လုံး ကောင်းကင်ကိုးလွှာမှ ကျဆင်းလာသည့်အလား သို့မဟုတ် လောကကြီးတစ်ခုလုံး ဤနေရာဆီသို့ ပြိုကျလာသည့်အလားပင်။

ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း...

လင်းရှန်း ၊ လင်းယွဲ့ ၊ အဖိုးအို ၊ သမားတော် နှင့် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရနေသော ကျင့်ကြံသူများသည် ခုခံနိုင်စွမ်း လုံးဝမရှိဘဲ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဝပ်တွားရန် အတင်းအကြပ် ခိုင်းစေခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

သူတို့၏အရိုးများမှ အက်ကွဲသံများ မြည်နေပြီး သူတို့၏သွေးများ နောက်ပြန်စီးဆင်းနေကာ သူတို့၏ခန္ဓာတွင်းကလီစာများမှာ ဤဖိအားကြောင့် အမှုန်အမွှားဖြစ်သွားတော့မည့်အလား သူတို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ထို့ထက်ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသောအရာမှာ သူတို့၏ခန္ဓာကိုယ်များထဲရှိ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားမှာ ဤအချိန်အခိုက်အတန့်တွင် လုံးဝတောင့်တင်းအေးခဲသွားပြီး သူတို့သည် လက်ချောင်းတစ်ချောင်းလေးမျှ မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ခြင်းပင်။

"ဒါ... ဒါက..."

လင်းရှန်း၏မျက်လုံးသူငယ်အိမ်များ အပ်တစ်ချောင်းအရွယ်အထိ ကျဥ်းမြောင်းသွားပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အသွေးအရောင်များအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူသည် ခေါင်းကို ခက်ခက်ခဲခဲမော့ကာ လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ကာ ရပ်နေဆဲဖြစ်သော အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ပုံရိပ်ကို ကြည့်လိုက်၏။

ဤအချိန်အခိုက်အတန့်တွင် စူးချန်ကဲ၏ အမူအရာမှာ တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်ပြီး သူ၏ အကြည့်သည် သူ့အပေါ် တစ်ချက်လေးမျှပင် ရောက်မလာသေးချေ။

သို့ရာတွင် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်နှင့် သုံးပေအတွင်းတွင် ဖရိုဖရဲချီများ သဘာဝကျကျ စီးဆင်းနေပြီး နေ၊ လနှင့် ကြယ်များက သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် မွေးဖွားလာကာ ဖျက်ဆီးခံရပြီး မရေမတွက်နိုင်သော တာအိုဥပဒေသများ ရောယှက်နေပေ၏။

ဤသည်မှာ အရာအားလုံးထက် မြင့်မားစွာ ရပ်တည်နေသော အရှိန်အဝါတစ်ခုဖြစ်ပြီး သူသည် ကောင်းကင်ဖြစ်ကာ သူသည် တာအိုဖြစ်သည့်အလားပင်။

လင်းရှန်း၏မျက်လုံးသူငယ်အိမ်များ အနည်းငယ် ကျဥ်းမြောင်းသွားသည်။ သူ သံမဏိပြားတစ်ချပ်ကို ဆောင့်ကန်မိပြီဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်ပြီး သူ၏နှလုံးသား ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည့်အလား ချက်ချင်းခံစားလိုက်ရသည်။

"သူတော်စင် ... သူတော်စင် တစ်ပါး..."

အဖိုးအိုက စူးရှစွာ အော်ဟစ်လိုက်ရာ သူ၏ အသံသည် လွန်ကဲသော အကြောက်တရားကြောင့် တုန်ရီနေပေ၏။

ယခင်က တစ်ဖက်လူသည် ပုံမှန်မဟုတ်သော တည်ငြိမ်မှုဖြင့် ဤနေရာအထိ အေးအေးဆေးဆေး လျှောက်လှမ်းလာခြင်းကို သူ တွေးမိလိုက်သည်။

အဲ့ဒီလိုကိုး...

ဒီလူက အခွင့်အရေးကို ရှာဖို့လာတဲ့ လူသစ် တစ်ယောက် လုံးဝမဟုတ်ဘဲ သေမျိုး လောကမှာ လမ်းလျှောက်နေတဲ့ သူတော်စင်တစ်ပါး ဖြစ်နေတာပဲ...

သောက်ကျိုးနည်း... ဒီနေ့က တကယ့်ကို ငရဲကျတာပဲ...

သောက်ကျိုးနည်း လင်းရှန်း... မင်းလို အမြင်မျိုးနဲ့တောင် လင်းယုန်တစ်ကောင်ကို အမဲလိုက်ဖို့ ကြိုးစားနေတုန်းပဲလား... မင်း ငါ့ကို သေအောင် လုပ်လိုက်ပြီ...

လင်းယွဲ့၏မျက်နှာ ဖြူရော်သွားပြီး သူမ၏ နူးညံ့သောခန္ဓာကိုယ်မှာ အထိန်းအကွပ်မဲ့စွာ တုန်ရီနေသည်။

"မဟုတ်ဘူး... မဖြစ်နိုင်ဘူး... ဒီလောကမှာ ဒီလောက်ထိငယ်တဲ့ သူတော်စင်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရှိနိုင်မှာလဲ..."

သူမသည် နှစ်တစ်ရာတိုင်တိုင် ကျင့်ကြံခဲ့ပြီး သူတော်စင်နယ်ပယ် ကျွမ်းကျင်သူအနည်းငယ်ကိုသာ မြင်ဖူးခဲ့သည်။

ထို့ပြင် လက်ရှိယွမ်ယန်နယ်မြေတွင် သူတော်စင်နယ်ပယ် ကျွမ်းကျင်သူများ မရှိတော့သည့်အပြင် ရှိနေလျှင်ပင် သူတို့ အားလုံးက နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ အသက်ရှင်ခဲ့သော မွန်းစတားအိုကြီးများ မဟုတ်လော...

ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ရှေ့က ဒီလူက...သူမ အမြင်မှားတာ သေချာပေါက် မဟုတ်ဘူး...တစ်ဖက်လူက သူ့ရဲ့ အသက်ကို တမင်တကာ ဖုံးကွယ်မထားသလို သူ့ရဲ့အရိုးအသက်ကလည်း နှစ်ဆယ်အရွယ်လောက်မှာ ရှိနေတာ အသိသာကြီးလေ...

အသက်နှစ်ဆယ်အရွယ် သူတော်စင်တစ်ပါး... အဲ့ဒါက ဘယ်လိုအယူအဆမျိုးလဲ... ငယ်ငယ်ကတည်းက ဒီလိုမျိုး သူမ တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး...

ဤအချိန်အခိုက်အတန့်တွင် သူမ လုံးလုံးလျားလျား ကြောင်အမ်းသွားသည်။

"စီနီယာ ... စီနီယာ....ကျွန်တော့်ကို အသက်ချမ်းသာပေးပါ..."

လင်းရှန်း၏အသံ တုန်ယင်နေပြီး သူက ခက်ခက်ခဲခဲ စကားပြောလိုက်သည်။

"စီနီယာကို စော်ကားမိတဲ့ မျက်ကန်းဂျူနီယာ က ကျွန်တော်ပါ..."

စူးချန်ကဲသည် သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ဂရုမစိုက်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"အသက်သုံးရှိုက်စာ အချိန်ကုန်သွားပြီ..."

ရုတ်ချည်းဆိုသလိုပင် စူးချန်ကဲက သူ၏လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ အဖိုးအိုနှင့်သမားတော်တို့ နှစ်ယောက်လုံး အမှုန်အမွှားများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။