အခန်း (၇၅၇-၇၅၈)

အခန်း (၇၅၇) - အလကားစား ၊ ဗုဒ္ဓဘာသာ စည်းကမ်း ၊ အမှန်တရား

လွီရွှေကော၏ ယနေ့ည အခြေအနေမှာ မကြာမီမှာပင် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

"ရှီးယွိ မိန်းကလေး"

"ရှီးယွိ မိန်းကလေး"

သူဌေးသားလေးများနှင့် ချမ်းသာသော ကုန်သည်များစွာမှာ အောက်ထပ်မှနေ၍ အော်ဟစ်အားပေးနေကြသည်။ ဒုတိယထပ်တွင်ရှိသော လီယန်ချူးသည် ဖျော်ဖြေပွဲစင်မြင့်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ လူအများကလည်း အပြိုင်အဆိုင်ပင် ဆုလာဘ်များ ချီးမြှင့်နေကြသည်။

ထုံးစံအရဆိုလျှင် ရှီးယွိမိန်းကလေးသည် ယနေ့ညတွင် သူမနှင့် အနက်ရှိုင်းဆုံး ဆွေးနွေးခွင့်ရမည့်သူကို ရွေးချယ်ပေလိမ့်မည်။ ထိုသူမှာလည်း အများအားဖြင့် ဆုကြေးအများဆုံး ပေးနိုင်သည့် "နံပါတ်တစ် အလှူရှင်" ပင် ဖြစ်လေ့ရှိသည်။

လီယန်ချူး၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ရတနာများစွာရှိပြီး ငွေအဖြစ် ပြောင်းလဲမည်ဆိုလျှင် မြို့တစ်မြို့၏ တန်ဖိုးနီးပါး ရှိပေသည်။ ထို့ကြောင့် သူသာ ဆန္ဒရှိလျှင် ယနေ့ည၏ နံပါတ်တစ် အလှူရှင်ဖြစ်ရန် မခဲယဉ်းသလို၊ ကဗျာဆရာ အယောင်ဆောင်၍ ကဗျာများဖြင့် အလှမယ်၏ စိတ်ကို ဖမ်းစားရန်လည်း ဖြစ်နိုင်သည်။

သို့သော် လီယန်ချူးသည် ဘာမှမလုပ်ဘဲ ရူးသွပ်နေကြသော ပရိသတ်များနှင့် စင်ပေါ်တွင် လူအများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ခံနေရသည့် အလှမယ် ရှီးယွိကိုသာ အေးအေးဆေးဆေး စောင့်ကြည့်နေသည်။

ကကွက်ပြီးဆုံးသွားသောအခါ ရှီးယွိမိန်းကလေးသည် သူမ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အမူအရာများကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး အလွန်ပင် တည်ငြိမ်သိမ်မွေ့သွားတော့သည်။ သူမ၏ ဝတ်စုံမှာ ဖြူဝင်းသွယ်လျသော ခါးလေးကို ပေါ်လွင်စေပြီး၊ မျက်နှာပေါ်မှ တည်ငြိမ်သောအမူအရာနှင့် ပြင်းထန်သော ဆန့်ကျင်ဘက် အလှတရား ကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေပုံမှာ အေးချမ်းလှသော ရေကြာပန်းလေးတစ်ပွဲနှင့်ပင် တူလှသည်။

ထိုနေရာရှိ စာပေပညာရှင်များနှင့် သူဌေးကြီးများမှာ ဤကဲ့သို့သော အလှမျိုးကို ပို၍ပင် နှစ်သက်ကြသည်။ သူတို့သည် ပို၍ ရူးသွပ်လာကြပြီး လက်ဆောင်ပစ္စည်း အမျိုးမျိုးကို ပေးအပ်ကာ အလှမယ် ရှီးယွိ၏ မျက်နှာသာပေးမှုကို ရရန် ကြိုးစားကြတော့သည်။ အဓိကမှာတော့ သူမနှင့် အနက်ရှိုင်းဆုံး ဆွေးနွေးခွင့်ရရန်ပင်။

ကျန်းနန်နယ်မြေတွင် မိန်းမလှတစ်ဦး၏ အပြုံးကို ရရှိရန်အတွက် ငွေကို ရေလိုသုံးစွဲခြင်းမှာ ဆန်းကြယ်သော ကိစ္စမဟုတ်ဘဲ ချီးကျူးစရာ အဖြစ်အပျက်တစ်ခုအဖြစ်ပင် သတ်မှတ်တတ်ကြသည်။

"ဒါတောင် ကျန်းနန်ရဲ့ အထူးခြားဆုံး အလှမယ် သုံးဦးထဲမှာ မပါသေးဘူးလား..."

လီယန်ချူး သက်ပြင်းချမိသည်။

အလှမယ် ယွမ်ယွီကျိန်း၊ စောင်းနတ်သမီး နှင့် ယခုခေတ်စားနေသည့် ကျီလင် တို့၏ ဖျော်ဖြေပွဲများမှာ မည်မျှအထိ ရူးသွပ်စရာ ကောင်းမည်ကို သူ စိတ်ကူးပင် မယဉ်နိုင်တော့ပေ။

"တာအိုဆရာရဲ့ ရုပ်ရည်က ကမ္ဘာပေါ်မှာ အနှိုင်းမဲ့သလို၊ အရှိန်အဝါကလည်း ထူးကဲလှတယ်။ ကျုပ်အမြင်အရဆိုရင် ဘာမှလုပ်နေဖို့ မလိုဘူး၊ မျက်နှာလေး ပြလိုက်ရုံနဲ့တင် အလှမယ်ရဲ့ စိတ်ကို ရနိုင်ပါတယ်။ နည်းနည်းလောက် အနားတိုးသွားပြီး အလှမယ် ရှီးယွိကို သေချာကြည့်ခွင့်ပေးလိုက်ပါ၊ အဲ့ဒါမှ နောက်ပိုင်း စကားမေးရတာ လွယ်မှာ"

ဟု ထဲ့ရှင်းဘုန်းကြီးက ပြုံး၍ အကြံပေးသည်။

"စကားမေးဖို့"

လီယန်ချူးက ထဲ့ရှင်းဘုန်းကြီးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဟဲဟဲ... တာအိုဆရာရဲ့ အကြည့်တွေက ကြည်လင်နေပေမဲ့ အလှမယ်ကို တစ်ချိန်လုံး စိုက်ကြည့်နေတာဆိုတော့ တစ်ခုခု မေးစရာရှိလို့ ဖြစ်ရမယ်"

ဟု ထဲ့ရှင်းက ရယ်မောကာ ပြောသည်။

လီယန်ချူး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"တာအိုဆရာ... သွားပြီး မျက်နှာပြလိုက်တာက ပိုကောင်းမယ်လို့ ကျုပ်ထင်တယ်"

ဟု ထဲ့ရှင်းဘုန်းကြီးက ထပ်မံ တိုက်တွန်းသည်။

"........" လီယန်ချူး။

ဘုန်းကြီးတစ်ပါးက တာအိုဆရာတစ်ဦးကို အလှမယ်၏ စိတ်ကို ဘယ်လိုရယူရမလဲဟု သင်ပေးနေသည်။ ထို့ပြင် ထိုနည်းလမ်းမှာလည်း အလကားစား နည်းလမ်း ဖြစ်နေသေးသည်။

ထိုညတွင် တစ်ဦးတည်းသော အမြင့်ဆုံး အလှူရှင်မှာ သခင်လေးကျောက် ဖြစ်သည်။ သူသည်လည်း ခန့်ညားထည်ဝါသော လူငယ်လေးတစ်ဦးပင်။ ရုပ်ရည်ပိုင်းတွင် လီယန်ချူးကို မယှဉ်နိုင်သော်လည်း လီယန်ချူးမှာမူ အနားမကပ်ဘဲ အဝေးကသာ ကြည့်နေခဲ့သည်။

သခင်လေးကျောက်သည် ငွေပုံအောပေးကာ စင်ပေါ်တက်၍ လက်ဆောင်များ ပေးအပ်ခဲ့သဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် အလှမယ် ရှီးယွိ၏ စိတ်ကို ရရှိသွားကာ ယနေ့ည၏ အချစ်ခန်းဆောင်သို့ ဖိတ်ခေါ်ခြင်း ခံရသည့် ဧည့်သည်တော် ဖြစ်လာတော့သည်။

"စျေးကို ဝိုင်းပြီး မြှင့်နေကြတာပဲ" လီယန်ချူး ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ သူသည် ထဲ့ရှင်းဘုန်းကြီး၏ အပေါစား အကြံဉာဏ်ကို မယူဘဲ အလှမယ် ရှီးယွိနှင့် သခင်လေးကျောက်တို့ ထွက်ခွာသွားသည်ကိုသာ ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။

အလှမယ် ရှီးယွိ နေထိုင်ရာ နေရာမှာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သော ဝင်းခြံတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ခြံထဲတွင် ဝူထုံပင် များ ပြည့်နှက်နေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်မှာ အလွန်ပင် သန့်ရှင်းအေးချမ်းလှသည်။ ဤနေရာမှာ ပျော်ပါးရာ နေရာတစ်ခုနှင့် မတူဘဲ မြင့်မြတ်သော သူဌေးသမီးတစ်ဦး၏ ခြံဝင်းကဲ့သို့ အလွန်ပင် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့လှသည်။

ဗွမ်း... ဗွမ်း...

အတွင်းခန်းထဲတွင် အလှမယ် ရှီးယွိသည် ရေချိုးနေသည်။ ရေနွေးငွေ့များနှင့် ရေကျသံများကြောင့် အပြင်တွင် စောင့်နေသော သခင်လေးကျောက်မှာ မထိုင်နိုင် မရပ်နိုင် ဖြစ်နေရသည်။ ယနေ့ည သူသည် ငွေပုံအော သုံးစွဲခဲ့သဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် ရှီးယွိ၏ အချစ်ခန်းဆောင်သို့ ရောက်ခဲ့ရပြီ မဟုတ်ပါလား။

အလှမယ် ရှီးယွိ ရေချိုးပြီးလျှင်လည်း အခန်းထဲသို့ တန်းဝင်ရသည် မဟုတ်ပေ။ ကျန်းနန်နယ်မြေ၏ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော ဓလေ့အရ နှစ်ဦးသားသည် ဦးစွာ စကားရည်လု ရဦးမည်ဖြစ်သည်။ ထိုစကားရည်လုခြင်းကို လီယန်ချူး၏ အမြင်အရဆိုလျှင် အဆင့်အတန်းရှိရှိ ကြွားလုံးထုတ်ခြင်းသာ ဖြစ်သော်လည်း ကျန်းနန်တွင်မူ အလွန်ပင် ခေတ်စားလှသည်။ သူတို့က ထိုကဲ့သို့သော အရှိန်အဝါမျိုးကို နှစ်သက်ကြသည်ကိုး။

သခင်လေးကျောက်၏ စိတ်ထဲတွင်တော့ ပုရွက်ဆိတ်များ ကိုက်နေသကဲ့သို့ မအီမသာ ဖြစ်နေသည်။

အလှမယ် ရှီးယွိ၏ ဖြူဝင်းသော ခါးလေးကို ခုနက အနီးကပ် မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်မှာ တကယ်ပင် ရင်ခုန်စရာ ကောင်းလှသည်။

လူတစ်ယောက်ချင်းစီတွင် နှစ်သက်မှု ပုံစံချင်း မတူကြသော်လည်း သူကတော့ ကကွက်ကျွမ်းကျင်သည့် အလှမယ်မျိုးကို အနှစ်သက်ဆုံးပင်။ ခါးက နွဲ့နှောင်းပျော့ပျောင်းသဖြင့် ခက်ခဲသော အနေအထား များစွာကို လုပ်ဆောင်နိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။

ဤသည်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သခင်လေးကျောက်မှာ လက်တွေ့ဆန်သူတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း သိနိုင်သည်။ စကားရည်လုခြင်းကို နှစ်သက်သည် ဆိုသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်မူ လက်တွေ့လုပ်ဆောင်မှု ကိုသာ ပို၍ အလေးထားသူ ဖြစ်သည်။ တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရလျှင် "မောင်းနှင်နိုင်စွမ်း" ကို ပို၍ ဂရုစိုက်သူပေါ့။

သခင်လေးကျောက် စိတ်မရှည်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေစဉ်မှာပင် နောက်ဆုံးတွင် သိမ်မွေ့သော အစေခံမိန်းကလေးတစ်ဦး ရောက်လာပြီး

"သခင်လေးကျောက်... သခင်မလေးက ဖိတ်ခေါ်နေပါတယ်" ဟု တိုးတိုးလေး ဆိုသည်။

သခင်လေးကျောက်သည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ထရပ်လိုက်သော်လည်း သူ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို အစွမ်းကုန် ထိန်းချုပ်ထားလိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတော့ ရောက်ပြီ...

ရုတ်တရက်

ဒုန်း

အခန်းတံခါးမှာ တစ်စုံတစ်ဦး၏ ကန်ချက်ဖြင့် အကြမ်းပုတမ်း ပွင့်ထွက်သွားသဖြင့် သခင်လေးကျောက်မှာ လန့်ဖျပ်သွားရသည်။ သူသည် တံခါးဝသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မျက်လုံးများ ပြူးသွားရတော့သည်။ ကြောက်စရာကောင်းသည့် အရာတစ်ခုခုကို တွေ့လိုက်ရ၍ မဟုတ်ဘဲ ထိပ်ပြောင်ပြောင် ဦးခေါင်းကြီးတစ်ခု အခန်းထဲသို့ ရုတ်တရက် ရောက်လာပြီး အလင်းပြန်နေသဖြင့် မျက်စိပင် ကျိန်းသွားရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထိပ်ပြောင်ကြီး၏ အလင်းပြန်မှုကို ထားလိုက်ပါဦး၊ သူနှင့်အတူ ပါလာသော တာအိုဆရာလေးမှာမူ အလွန်ပင် ခန့်ညားချောမောကာ ထူးခြားသောအရှိန်အဝါ ရှိနေသည်။ ထိုထိပ်ပြောင်ကြီး၏ ဘေးတွင် ရပ်နေသော်လည်း ပြောင်လက်နေသော ဦးခေါင်းကြီးသည်ပင် ထိုတာအိုဆရာလေး၏ တောက်ပမှုကို မဖုံးလွှမ်းနိုင်ပေ။

"မင်း... မင်း... မင်းတို့က ဘယ်သူတွေလဲ"

ဟု သခင်လေးကျောက်က တုန်တုန်ရင်ရင် မေးလိုက်သည်။

လီယန်ချူးက အသာအယာ ပြုံးလိုက်ပြီး သခင်လေးကျောက်၏ အနားသို့ တိုးသွားကာ သူ၏ လည်ပင်းကို လက်ဝါးစောင်းဖြင့် ရိုက်ချလိုက်သည်။ သခင်လေးကျောက်သည် မျက်စိထဲ မှောင်အတိကျသွားကာ ချက်ချင်းပင် ပျော့ခွေလဲကျသွားတော့သည်။ သူ သတိမလစ်ခင် နောက်ဆုံးတွေးလိုက်မိသည်မှာ

"ဒုက္ခပဲ ငါ့ရဲ့ အလှမယ်လေး "

ထိုမျက်နှာချိုချိုနှင့် အစေခံမိန်းကလေးမှာမူ လန့်ဖျပ်သွားကာ စကားပင် မပြောနိုင်တော့ပေ။ သူမသည် အရပ်ရှည်ရှည်နှင့် ထိပ်ပြောင်ကြီးကို ကြောက်လန့်တကြား စိုက်ကြည့်နေသည်။

ထိပ်ပြောင်ကြီးက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ

"ဒီကောင်မလေးကလည်း... တံခါးကို ကန်တာက သူ၊ လူကို ရိုက်တာက သူ... မင်းက ဘာလို့ ကျုပ်ကိုပဲ ကြောက်လန့်တကြား စိုက်ကြည့်နေရတာလဲ "

ထိပ်ပြောင်ကြီးက စကားပြောလိုက်သောအခါ မိန်းကလေးမှာ ပို၍ပင် တုန်လှုပ်သွားတော့သည်။

"........" ထဲ့ရှင်းဘုန်းကြီး။

လီယန်ချူးက တွေ့ရှိသဖြင့် အားပေးလိုက်သည်

"ရပါတယ်... မိန်းကလေး မကြောက်ပါနဲ့၊ ကျုပ်တို့က လူကောင်းတွေ မဟုတ်ပါဘူး"

ထိုအစေခံမိန်းကလေးသည် လီယန်ချူး၏ ပြိုင်ဘက်ကင်းသော ချောမောသည့် မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ စိတ်ထဲတွင် ထူးဆန်းစွာပင် ယုံကြည်မှုတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်။ သူမသည် မသိစိတ်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်မိသည်။

"........" ထိပ်ပြောင်ကြီး ထဲ့ရှင်းဘုန်းကြီး

နောက်ထပ် ဖြစ်လာသည့် ကိစ္စမှာ ထဲ့ရှင်းဘုန်းကြီးကို ပို၍ မှင်တက်သွားစေသည်။ လီယန်ချူးသည် ထိုမိန်းကလေးကို သိမ်မွေ့စွာ အားပေးပြီးနောက်တွင် လက်ဝါးစောင်းဖြင့်ပင် ရိုက်ကာ သတိမေ့သွားအောင် လုပ်လိုက်ပြန်သည်။

ထဲ့ရှင်းဘုန်းကြီး၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်သွားရသည်။ လီယန်ချူးက သူ့ကို လှည့်ကြည့်ကာ

"သွားစို့လေ၊ ဘာရပ်လုပ်နေတာလဲ "

ထဲ့ရှင်းဘုန်းကြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဟူး... စိတ်ထဲမှာတော့ တစ်မျိုးကြီးပဲ...

သူတို့နှစ်ဦးသည် အလှမယ် ရှီးယွိ၏ အခန်းထဲသို့ ဝင်လာခဲ့ကြသည်။ ပါးလွှာသော ပိုးခြည်လွှာကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ရှီးယွိမှာ သူတို့နှစ်ဦးကို မျက်လုံးပြူးကာ ကြည့်နေသည်။

သူမသည် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ရင်ဘတ်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖုံးကွယ်ထားသည်။ ယခုခေတ်စကားနှင့် ပြောရလျှင် ဤအမျိုးသမီးမှာ "အလုပ်အပေါ် အလွန် အာရုံစိုက်သူ" ဖြစ်သည်။ ယခု အနီးကပ် မြင်ရသောအခါ သူမ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်မှာ ပို၍ပင် ထင်ရှားနေသည်။

"ရှင်... ရှင်တို့က ဘယ်သူတွေလဲ"

ဟု အလှမယ် ရှီးယွိက တုန်လှုပ်စွာ မေးရင်း နှုတ်ခမ်းကို ဖိကိုက်ထားသည်။

"ငါက သခင်လေး ကျိုးတင့် ရဲ့ သူငယ်ချင်းပဲ။ ငါ မင်းကို မေးမယ်... ကျိုးတင့် ဘယ်လို သေတာလဲ "

ထိပ်ပြောင်ကြီးက လီယန်ချူးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ လီယန်ချူးက ထိပ်ပြောင်ကြီးကို အရင်စမေးရန် အချက်ပြလိုက်သည်။

အလှမယ် ရှီးယွိ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော့သွားကာ မျက်ဝန်းတွင် မျက်ရည်များ ဝိုင်းလာသည်

"ကျွန်မ... ကျွန်မ မသိပါဘူး"

ထိပ်ပြောင်ကြီး ထဲ့ရှင်းဘုန်းကြီးက သူမကို စိုက်ကြည့်ကာ

"မင်း မသိဘူး ဟုတ်လား သူက သိသိသာသာကြီးကို တောင်ပိုင်းနယ်စပ်ရဲ့ အချစ်ဆိပ်ညှို့ဂါထာ မိပြီး သေတာ။ မင်းလက်ချက် မဟုတ်ရင် ဘယ်သူ့လက်ချက် ဖြစ်ဦးမှာလဲ "

အလှမယ် ရှီးယွိမှာ နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းကိုက်ထားပြီး အံ့သြသော အမူအရာဖြင့်

"အချစ်ဆိပ်ညှို့ဂါထာ ကျွန်မ မသိပါဘူး တကယ် ကျွန်မလုပ်တာ မဟုတ်ပါဘူး "

လီယန်ချူးက ထိပ်ပြောင်ကြီးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ဒီလို မေးနေရုံနဲ့ ဘာထူးမှာလဲ

ထဲ့ရှင်းဘုန်းကြီး၏ မျက်ဝန်းများတွင် ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်လာပြီး တည်ငြိမ်စွာ ဆိုသည်။

"မုသာဝါဒ မပြုရ"

ထိုစကားအဆုံးတွင် အလှမယ် ရှီးယွိ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ကျရောက်ကာ ချည်နှောင်လိုက်တော့သည်။

"ငါ မေးမယ်... သခင်လေးကျိုးတင့်ရဲ့ သေဆုံးမှုမှာ မင်းနဲ့ ပတ်သက်မှု ရှိသလား မရှိဘူးလား"

ဟု ထဲ့ရှင်းဘုန်းကြီးက အမိန့်ပေးသလို မေးလိုက်သည်။

"ရှိပါတယ်" အလှမယ် ရှီးယွိက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

လီယန်ချူးနှင့် ထဲ့ရှင်းဘုန်းကြီးတို့ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြသည်။ အလုပ်ဖြစ်ပြီ

ထဲ့ရှင်းဘုန်းကြီး ဆက်မေးသည်

"သခင်လေးကျိုးတင့်က ဘယ်လို သေတာလဲ"

"မသိပါဘူး" ဟု ရှီးယွိက ခေါင်းယမ်းသည်။

"........" ထိပ်ပြောင်ကြီး ထဲ့ရှင်းဘုန်းကြီး။

ဤမိစ္ဆာမက ဒီလောက်တောင် ရဲတင်းနေတာလားသူမက ဗုဒ္ဓဘာသာ စည်းကမ်းရဲ့ အစွမ်းကို မခံစားရတာလား။

လီယန်ချူးက ရှီးယွိကို ကြည့်လိုက်သည်။ ယခုအခါ ရှီးယွိ၏ မျက်လုံးများမှာ ခုနနှင့် မတူဘဲ ရွှေရောင်အလင်းတန်း အလွှာပါးလေးတစ်ခု ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ ဤသည်မှာ ထဲ့ရှင်းဘုန်းကြီး၏ ဗုဒ္ဓဘာသာအစွမ်း အလုပ်လုပ်နေကြောင်း သက်သေပင်။

လီယန်ချူးက ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်

"သခင်လေးကျိုးတင့်ကို ဘယ်သူသတ်တာလဲ သူ့ရဲ့ သေဆုံးမှုက မင်းနဲ့ ပတ်သက်နေတယ်ဆိုတာ မင်း ဘယ်လို သိတာလဲ "

သူက မေးခွန်းပုံစံကို ပြောင်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှီးယွိက အေးအေးဆေးဆေး ပြောပြသည်

"သခင်လေးကျိုးက အဲ့ဒီနေ့က ကျွန်မဆီမှာ ညအိပ်ခဲ့တယ်။ နောက်နေ့ သူ ပြန်လာတော့ ပြောတယ်... သူ ကျွန်မဆီက ထွက်သွားပြီးနောက်မှာ တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ စောင့်ကြည့်တာကို ခံနေရတယ်တဲ့၊ သူ သေရတော့မယ် ထင်တယ်လို့ ပြောသွားတယ်"

လီယန်ချူး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ဤနေရာက ထွက်သွားပြီးမှ စောင့်ကြည့်ခံရတာလား

"ဘယ်သူက စောင့်ကြည့်နေတာလဲ... မင်းကို ပြောသွားလား"

ဟု လီယန်ချူးက မေးသည်။

ထဲ့ရှင်းဘုန်းကြီးက လီယန်ချူးကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ စိတ်ထဲမှ

"ဒါ ကျုပ်ရဲ့ စင်မြင့် မဟုတ်ဘူးလား"

ဟု တွေးလိုက်မိသည်။ သို့သော် လီယန်ချူး၏ မေးခွန်းများမှာ အလွန်ပင် အချက်ကျသဖြင့် သူ ဘာမှမပြောဘဲ နေလိုက်သည်။

သူက စိတ်ထဲမှ လှောင်ပြုံးပြုံးရင်း

"ဟက်... ခုနကတော့ ဒီကိစ္စကို မပတ်သက်ချင်ဘူး ဆိုပြီးတော့ တရားရုံးချုပ် က လူတွေက တကယ်ပဲ ပါးစပ်နဲ့ လက်နဲ့ မကိုက်ညီကြပါလား"

ဟု တွေးလိုက်သည်။

မှန်ပါသည်။ ထဲ့ရှင်းဘုန်းကြီးသည် လီယန်ချူး ထုတ်ပြလိုက်သော တရားရုံးချုပ် ခါးချိတ်တံဆိပ်ကို တွေ့ခဲ့ရသည်။ ပိုးထည်ဆိုင်က အစေခံက မသိသော်လည်း သူကတော့ ကောင်းကောင်း သိသည် မဟုတ်ပါလား။

ရှီးယွိ၏ မျက်လုံးများမှာ ယခုအခါ အနည်းငယ် ဝေဝါးနေပြီး ဗုဒ္ဓအလင်းတန်းများ ဖုံးလွှမ်းနေသဖြင့် သူမက ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောသည်။

"သေချာတော့ မသိဘူး၊ သူ ပြောသွားတာက... ရွာတစ်ရွာ... တဲ့"

"ဘာ" လီယန်ချူး အံ့သြတကြီး အော်လိုက်မိသည်။

ထိုအချိန်မှာပင် ရှီးယွိ၏ မျက်လုံးထဲမှ ရွှေရောင်ဗုဒ္ဓအလင်းများမှာ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားကာ ပျောက်ကွယ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားပြီး သူမ၏ အသိစိတ်များ ပြန်ဝင်လာတော့သည်။

"ဆရာတော်... ကြိုးစားပါဦး"

ဟု လီယန်ချူးက ထဲ့ရှင်းဘုန်းကြီးကို လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ထဲ့ရှင်းဘုန်းကြီးက ချက်ချင်းပင်

"မုသာဝါဒ မပြုရ" ဟု ထပ်မံ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ရွှေရောင်ဗုဒ္ဓအလင်းတန်းများ ထပ်မံ ပေါ်ပေါက်လာပြီး ရှီးယွိကို နောက်ထပ် အစွမ်းတိုး ပေးလိုက်ပြန်သည်။ ရှီးယွိသည် ဤလွီရွှေကောအတွင်း လူသားအသွင် ဖန်တီးနိုင်သည်အထိ ကျင့်ကြံမှု မနိမ့်ပေ။

ပုံမှန်ဆိုလျှင် ဗုဒ္ဓဘာသာစည်းကမ်း၏ လွှမ်းမိုးမှုကို ကြာရှည် ခံနိုင်မည် မဟုတ်သော်လည်း၊ ဤထဲ့ရှင်းဘုန်းကြီးမှာ နာမည်မကြီးသော်လည်း သူ တတ်မြောက်ထားသော ဗုဒ္ဓဘာသာ တန်ခိုးစွမ်းအားများမှာ တကယ်ပင် ထူးကဲလှသည်။

ရှီးယွိ၏ မျက်ဝန်းများ ပြန်လည် ဝေဝါးသွားကာ နောက်တစ်ကြိမ် အစစ်ခံရန် အဆင်သင့် ဖြစ်သွားပြန်သည်။

"သခင်လေးကျိုးတင့် ပြောသွားတဲ့ ရွာက ဘာရွာလဲ"

ဟု လီယန်ချူးက ထပ်မံ မေးမြန်းသည်။

"မသိပါဘူး"

လီယန်ချူး ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ထိပ်ပြောင်ကြီး၏ မန္တန် မကုန်ဆုံးခင်မှာပင် သူက ဆက်မေးသည်။

"ရှောက်ယန်ခရိုင်က ဝမ်သခင်ကြီးကို မင်း မှတ်မိသလား"

"ဝမ်သခင်ကြီး... မှတ်မိပါတယ်"

လီယန်ချူး သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။ ရှီးယွိက ထိုသူကို မမှတ်မိမှာ သူ စိုးရိမ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် ယခုကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုးတွင် ဘာမှ မေး၍ ရတော့မည် မဟုတ်ပေ။

"ဝမ်သခင်ကြီးရဲ့ ယန်ဓာတ်တွေကို မင်း စုပ်ယူခဲ့တာလား"

ဟု လီယန်ချူးက အသေးစိတ် မမေးတော့ဘဲ တိုက်ရိုက်ပင် မေးလိုက်သည်။ မဟုတ်လျှင် ထဲ့ရှင်းဘုန်းကြီး တောင့်မခံနိုင်မည်ကို သူ စိုးရိမ်သည်။ ထို့ပြင် ဝမ်သခင်ကြီး ပြောပြချက်အရ သူသည် လွီရွှေကော၏ ထိပ်တန်းအလှမယ်နှင့် တစ်ကြိမ်သာ အနက်ရှိုင်းဆုံး ဆွေးနွေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရာ သူတို့ကြားတွင် အဖြစ်အပျက်များစွာ မရှိနိုင်ပေ။

"မဟုတ်ပါဘူး" ရှီးယွိက ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး အဲ့ဒီညက ဝမ်သခင်ကြီး ဒီမှာ ညအိပ်ခဲ့တာ မင်းနဲ့ ပတ်သက်မှု မရှိဘူးလား "

လီယန်ချူးက ဆက်မေးသည်။

ရှီးယွိမှာ သာမန်အမျိုးသမီး မဟုတ်ဘဲ ခွေးမမိစ္ဆာ တစ်ကောင် ဖြစ်သည်။ မိစ္ဆာတစ်ကောင် ဖြစ်နေပြီး ဤကဲ့သို့သော အပျော်အပါး နေရာတွင် ထိပ်တန်းအလှမယ် လုပ်နေသည်မှာ လူတွေ၏ ယန်ဓာတ်ကို စုပ်ယူဖို့ မဟုတ်ဘဲ မေတ္တာကရုဏာ ဝေငှဖို့လား။

ရှီးယွိက ခေါင်းယမ်းကာ

"မဟုတ်ပါဘူး၊ အဲ့ဒီနေ့က ရှောင်ထောင် က သူ့ကို ဧည့်ခံတာပါ။ သူက လှည့်စားမှု မိနေလို့ ဘာမှ မသိတာပါ"

"ရှောင်ထောင်က ဘယ်သူလဲ"

လီယန်ချူး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"ကျမရဲ့ အစေခံ မိန်းကလေးပါ" ရှီးယွိက ဖြေသည်။

လီယန်ချူး၏ မျက်မှောင်မှာ ပို၍ ကြုတ်သွားကာ ချက်ချင်းပင် အပြင်သို့ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။ သို့သော် သူ ခုနက လက်ဝါးစောင်းဖြင့် ရိုက်ကာ သတိမေ့သွားအောင် လုပ်ခဲ့သည့် မျက်နှာချိုချိုနှင့် အစေခံမိန်းကလေးမှာ ပျောက်ကွယ်နေပြီ ဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

"........" လီယန်ချူး။

ထိုအစေခံမိန်းကလေးသည် သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင်ပင် ထွက်ပြေးသွားနိုင်သည်လား။

လီယန်ချူး၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် တည်တင်းသွားတော့သည်။

အခန်း (၇၅၈) - မင်းက ကျုပ်ကိုပဲ ဘာလို့ စိုက်ကြည့်နေတာလဲ ၊ အပေါ်ယံ ညီအစ်မများ ၊ နာရေးသုံးပစ္စည်းဆိုင်

ထိပ်ပြောင်ကြီး ထဲ့ရှင်းဘုန်းကြီးသည်လည်း နောက်မှ ထပ်ကြပ်မကွာ ပြေးထွက်လာသည်။ မြေပြင်ပေါ်ရှိ စင်ကြယ်သော အသွင်ရှိသည့် အစေခံမလေး ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး

"တောက် ဒီအစေခံမလေးမှာ ပြဿနာရှိနေလိမ့်မယ်လို့ ထင်မထားမိဘူး "

ထဲ့ရှင်းသည် သခင်လေးကျိုးတင့် သေဆုံးရသည့် အကြောင်းရင်းကို စုံစမ်းရန် လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သော်လည်း၊ လီယန်ချူး ပြောဆိုခဲ့သော အစေခံမလေး ရှောင်ထောင် ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းမှာ သိသာထင်ရှားလှသော သဲလွန်စတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။ သူမသည် သခင်လေးကျိုးတင့် သေဆုံးမှုနှင့် တစ်နည်းနည်းဖြင့် ပတ်သက်နေပေလိမ့်မည်။

"လိုက်မယ်"

စကားအဆုံးတွင် ထဲ့ရှင်းဘုန်းကြီးသည် အခန်းတံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးထွက်သွားတော့သည်။ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုမှာ သွက်လက်ထက်မြက်ပြီး လေအဟုန်ကဲ့သို့ လျင်မြန်လှသည်။ သို့သော် သူ ဘေးသို့ အကဲခတ်လိုက်သောအခါ လီယန်ချူးမှာ လိုက်မလာဘဲ မူလနေရာမှာပင် ရှိနေသေးကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ" ဟု ထဲ့ရှင်းဘုန်းကြီးက လှမ်းမေးသည်။

လီယန်ချူးက ထဲ့ရှင်းဘုန်းကြီးကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

"ဒီအတိုင်း ပြေးလိုက်သွားမယ်ဆိုရင် ကျုပ်တို့ ပြန်လာတဲ့အချိန်မှာ ဒီအလှမယ်ဟာ အသတ်ခံထားရဖို့ ရာခိုင်နှုန်း ရှစ်ဆယ်လောက် သေချာနေပြီ"

ထဲ့ရှင်းဘုန်းကြီး မျက်နှာပျက်သွားကာ လီယန်ချူး ဆိုလိုသည်ကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားသည်

"ဒါဆို ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ"

"အရင်ဆုံး ဒီအလှမယ်ကို နိုးအောင်လုပ်ရမယ်"

ဟု လီယန်ချူးက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုသည်။

ထဲ့ရှင်းဘုန်းကြီးသည် အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်ကာ ဗုဒ္ဓဘာသာ စည်းကမ်းမန္တန်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။ ခဏအကြာတွင် အလှမယ် ရှီးယွိ၏ မျက်ဝန်းများမှာ အသိစိတ် ပြန်ဝင်လာတော့သည်။ သူမသည် ထိုရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပုံရသော ထိပ်ပြောင်ကြီးကို အံ့သြတကြီး ကြည့်ကာ

"ရှင်... ရှင်... ကျွန်မကို ဘာတွေလုပ်လိုက်တာလဲ"

ထဲ့ရှင်းဘုန်းကြီး၏ နှုတ်ခမ်းမှာ အနည်းငယ် တွန့်သွားရသည်။ သူ၏ တစ်သက်တာတွင် ယနေ့ကဲ့သို့ စကားမပြောနိုင်လောက်အောင် အနေရခက်ရသည့်နေ့မျိုး မရှိခဲ့ဖူးပေ။ အလုပ်ကိုတော့ နှစ်ယောက်တူတူ လုပ်ကြပြီး၊ အပြစ်တင်ခံရတော့ သူတစ်ယောက်တည်း ဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပါလား။

လီယန်ချူးက အလှမယ် ရှီးယွိ၏ စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ အစေခံ ရှောင်ထောင် ထွက်ပြေးသွားပြီ။ ခုနက မင်းပြောတာ ရှောက်ယန်ခရိုင်က ဝမ်သခင်ကြီးကို သူမက ဧည့်ခံခဲ့တယ်ဆိုတာ... အဲ့ဒါ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ "

ရှီးယွိ၏ မျက်နှာ အနည်းငယ် ပျက်သွားကာ ထဲ့ရှင်းဘုန်းကြီးကို တစ်ချက် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် ခုနက ဗုဒ္ဓဘာသာ မုသာဝါဒ မပြုရ စည်းကမ်းမန္တန်အောက်တွင် ရှိနေခဲ့မှန်း သိလိုက်ပြီဖြစ်သည်။ သူမ၏ အကြည့်မှာ အကြိမ်ကြိမ် ပြောင်းလဲသွားပြီးနောက် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ကြမ်းကြုတ်နေသော ထိပ်ပြောင်ကြီးနှင့် ခါးတွင် ဓားရှည်ချိတ်ဆွဲထားသော တာအိုဆရာလေးကို တစ်လှည့်စီ ကြည့်လိုက်သည်။

"ရှောင်ထောင်နဲ့ ကျွန်မက ညီအစ်မတွေလို ခင်ကြတာပါ။ သူမက မြေခွေးမိစ္ဆာတစ်ကောင်ပါ၊ မှားယွင်းပြီး နတ်ဆေးပင်တစ်ပင်ကို စားမိလို့ လူအသွင် ပြောင်းနိုင်ခဲ့ပြီး ဒီလွီရွှေကောမှာ ကျွန်မနဲ့အတူ အဖော်ပြုနေတာပါ"

"ဝမ်သခင်ကြီးဆိုတဲ့လူက တကယ်ပဲ အောက်တန်းကျလွန်းတယ်၊ အသက်ကလည်း ကြီးနေပြီ။ အဲ့ဒီနေ့က ရှောင်ထောင်က ကျွန်မကိုယ်စား ညအိပ်ပေးဖို့ အစပျိုးခဲ့ပြီး၊ ပုံရိပ်ယောင်အတတ်နဲ့ ဝမ်သခင်ကြီးကို လှည့်စားခဲ့တာပါ"

ဟု ရှီးယွိက တိုးတိုးလေး ဆိုသည်။

'တကယ့်ကို အပေါ်ယံ ညီအစ်မတွေပါလား...'

လီယန်ချူး တွေးလိုက်ပြီး သူမကို ကြည့်ကာ

"ဒီလောက်တောင် လူကို နှာခေါင်းရှုံ့နေတာ၊ ဘာလို့ ညအိပ်ခွင့် ပေးလိုက်ရတာလဲ "

ရှီးယွိက လေသံတိုးတိုးဖြင့်

"သူပေးတဲ့ ငွေက အရမ်းများလွန်းလို့ပါ"

"........" လီယန်ချူး။

"........" ထဲ့ရှင်းဘုန်းကြီး။

လီယန်ချူးသည် ဝမ်သခင်ကြီးကို ရုတ်တရက် သနားသွားမိသည်။ ငွေတွေ အပုံလိုက် သုံးခဲ့ရသော်လည်း အနှိမ်ခံရသည့်အပြင်၊ မူရင်းလူနှင့်လည်း ညအိပ်ခွင့် မရခဲ့ရှာပေ။

ထဲ့ရှင်းဘုန်းကြီးက ဘေးမှနေ၍ အလျင်စလို တိုက်တွန်းသည်။

"လီတာအိုဆရာ... အဲ့ဒါတွေကို နောက်မှမေးလည်း မနောက်ကျပါဘူး။ အဲ့ဒီမိန်းကလေး ဝေးဝေးမပြေးနိုင်သေးဘူး၊ အခုလိုက်ရင် အမှီလိုက်နိုင်ဦးမှာပါ"

လီယန်ချူးက အေးအေးဆေးဆေးပင်

"သူမက ကျုပ်တို့ရဲ့ အာရုံခံနိုင်စွမ်းကိုတောင် ဖုံးကွယ်နိုင်တယ်ဆိုတော့ ဒီအတိုင်း လိုက်ရုံနဲ့တော့ ထိရောက်မှာ မဟုတ်ဘူး"

စကားအဆုံးတွင် သူက အလှမယ် ရှီးယွိကို ကြည့်ကာ

"မင်းရဲ့ အစေခံဟာ လူသတ်မှုတစ်ခုမှာ ပါဝင်ပတ်သက်နေသလို၊ တခြားအမှုတစ်ခုနဲ့လည်း ဆက်စပ်နေတယ်။ အခု ငါ့ကို သူမရဲ့ အဝတ်အစား ဒါမှမဟုတ် အသုံးအဆောင် ပစ္စည်းတစ်ခုခု ပေးပါ။ မင်းသာ သေချာ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မယ်ဆိုရင် ဒီမီးက မင်းဆီကို ကူးစက်လာမှာ မဟုတ်ဘူး"

ရှီးယွိမှာ မှင်တက်သွားကာ၊ လီယန်ချူး၏ ဖြောင့်မတ်တည်ကြည်သော မျက်နှာထားကို ကြည့်ပြီး စိတ်ထဲမှ

'မသိတဲ့သူဆိုရင် တရားရုံးချုပ်က အရာရှိကြီးများ မှတ်နေမလားပဲ မေးခွန်းမေးပုံက တကယ့် အစိုးရစတိုင်ပဲ'

ဟု တွေးလိုက်သည်။

ရှီးယွိသည် ခေါင်းကို အနည်းငယ် မော့လိုက်ပြီး သိသာယောင်ပြကာ လက်ကို ဖယ်လိုက်ရာ ရင်ဘတ်မှ ဖြူဝင်းသော အသားအရည်များ ပေါ်လွင်သွားသည်။ သူမက ပြုံးကာ

"ကောင်းပါပြီ... ကျွန်မ သေချာ ပူးပေါင်းပါ့မယ်"

တစ်ဖက်လူက ဗုဒ္ဓဘာသာ စည်းကမ်းမန္တန်ဖြင့် သူမ၏ အသိစိတ်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်သည်ဆိုမှတော့၊ သူမ၏ အထောက်အထားကိုလည်း တစ်ဖက်လူ သိနေပြီမှာ သေချာသည်။

ရှီးယွိသည် သူမ၏ နွဲ့နှောင်းသော ခြေလှမ်းများဖြင့် အပြင်ခန်းသို့ သွားကာ ရှောင်ထောင်၏ အသုံးအဆောင် ပစ္စည်းတစ်ခုကို ရှာဖွေပြီး ကမ်းပေးလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ ရင်စည်း တစ်ထည်ဖြစ်ပြီး ရေကစားနေသော မောင်နှံငှက်ပုံများ ထိုးထားသည်။

"ဒါက သူမရဲ့ ကိုယ်တွင်းဝတ် အဝတ်အစားပါ"

ဟု ရှီးယွိက ဆိုသည်။

'ဒါကတော့ တကယ့်ကို ကိုယ်တွင်းဝတ်ပဲ...'

ဟု တွေးရင်း လီယန်ချူးသည် ထိုရင်စည်းကို ယူကာ ခြေရာခံမန္တန်ကို လှုံ့ဆော်လိုက်သည်။ ထိုအခါ ရင်စည်းမှ အငွေ့အသက် ပါးပါးလေးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်တွင် ရစ်ပတ်သွားတော့သည်။

ထဲ့ရှင်းဘုန်းကြီးသည် လီယန်ချူးကို အံ့သြတကြီး ကြည့်လိုက်မိသည်။

"ခြေရာခံ တာအိုအတတ်"

ဒါဟာ ရှေးကျတဲ့ တာအိုပညာရပ်တစ်ခုဖြစ်ကြောင်း သူ့ရဲ့ လူကြီးသူမတွေဆီက ကြားဖူးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤတာအိုဆရာလေးက တတ်မြောက်ထားလိမ့်မည်ဟု သူ ထင်မထားခဲ့ပေ။

"လောလောဆယ် မင်း လွီရွှေကောမှာ နေလို့ မဖြစ်တော့ဘူး"

ဟု လီယန်ချူးက အမိန့်ပေးသလို ဆိုသည်။

"အားလုံးကို တာအိုဆရာရဲ့ အစီအစဉ်အတိုင်း လိုက်နာပါ့မယ်"

ဟု ရှီးယွိက တိုးတိုးလေး ဆိုသည်။

မြို့တော်ရှိ သူဌေးသားများနှင့် ကုန်သည်ကြီးများ ဝိုင်းဝိုင်းလည်အောင် ပိုးပန်းခြင်းခံရသော အလှမယ် ရှီးယွိ၏ ဤစကားများမှာ အလွန်ပင် ဆွဲဆောင်မှုရှိလှသည်။ ယခုအချိန်တွင် သူမသည် ပါးလွှာသော အဝတ်အစားနှင့်၊ ဖြူဝင်းသော အသားအရည်၊ သွယ်လျသော ခါးလေးနှင့် သန်မာသွယ်လျသော ခြေတံများ ပေါ်လွင်နေပြီး၊ သနားစဖွယ် အမူအရာလေးပါ ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ မည်သူမဆို ကြင်နာမိစေပေလိမ့်မည်။

လီယန်ချူးသည် ရင်ဘတ်ထဲမှ လက်ဖြင့်နှိုက်ကာ အရွယ်အစားကြီးသော စုတ်တံကြီးတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ရှီးယွိ၏ မျက်ဝန်းများ ဝေဝါးသွားရသည်။

'ဒီတာအိုဆရာလေးက ကြည့်ရတာ ခန့်ညားဖြောင့်မတ်သလောက်၊ တကယ်တမ်းကျတော့ ကစားတတ်တဲ့သူပဲ တကယ့်ကို လူကို အပြင်ပန်းနဲ့ ဆုံးဖြတ်လို့ မရပါလား '

သို့သော် သူမသည် စုတ်တံ၏ အရွယ်အစားကို ကြည့်ကာ နှုတ်ခမ်းကို ဖိကိုက်လိုက်မိသည်။

'ဒါက နည်းနည်း ကြီးလွန်းနေသလားလို့ '

လီယန်ချူးမှာမူ ထိုအလှမယ်၏ စိတ်ထဲမှ အတွေးများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ၊ ယမမင်းစုတ်တံ ကို ထုတ်ကာ သူမ၏ နဖူးကို အသာအယာ တို့လိုက်သည်။ ထိုအခါ အစွမ်းထက်သော ချည်နှောင်မှု စွမ်းအားသည် အလှမယ် ရှီးယွိကို ချက်ချင်း လွှမ်းမိုးသွားတော့သည်။

လှပကျော့ရှင်းပြီး ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် အချိုးအစားကျလှသော လွီရွှေကော၏ ထိပ်တန်းအလှမယ်သည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ခွေးမလေးတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ ထိုခွေးမလေးမှာလည်း အချိုးအစား ပြေပြစ်လှသော်လည်း၊ ခုနက ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အလှမယ်နှင့် ယှဉ်လျှင်တော့ အတော်လေး ကွာခြားသွားသည်။

လီယန်ချူးသည် အခန်းထဲတွင် ဟိုဟိုဒီဒီ ကြည့်ကာ အိတ်တစ်အိတ်ကို ရှာတွေ့ပြီး ခွေးမလေးကို အထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်သည်။

"........" အလှမယ် ရှီးယွိ။

သူမသည် လုံးဝ ထင်မထားခဲ့ပေ

ဤတာအိုဆရာလေးမှာ ဤမျှအထိ အလိုက်မသိသူ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု

သူမကို မူလအသွင် ပြန်ပြောင်းစေတာကို ထားလိုက်ပါဦး၊ ရင်ခွင်ထဲ ပွေ့ချီသွားမယ်ဆိုရင်တောင် တော်သေးသည်၊ အခုတော့ သူမကို အိတ်ထဲ ထည့်လိုက်သည်လား။

ရှီးယွိသည် တစ်ခုခု ပြောချင်သော်လည်း ပါးစပ်မှ ထွက်လာသည်မှာ

"ဝေါင် ဝေါင် ဝေါင် "

"ငြိမ်ငြိမ်နေစမ်း" ဟု လီယန်ချူးက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ဆိုသည်။

ရှီးယွိ တကယ်ပဲ ဝမ်းနည်းသွားမိသည်။ ဒီတာအိုဆရာက တကယ်ပဲ အေးစက်လွန်းလှသည်။ သို့သော် အခြေအနေအရ သူမမှာ ဘာမှမတတ်နိုင်သဖြင့် အိတ်ထဲတွင်သာ ငြိမ်ငြိမ်လေး ခွေနေလိုက်ရတော့သည်။

ဘေးမှနေ၍ ဤအဖြစ်အပျက်ကို စောင့်ကြည့်နေသော ထဲ့ရှင်းဘုန်းကြီးမှာမူ မျက်လုံးများမှာ ရှုပ်ထွေးလှသည်။

"ဒါ... ဒါက တော်တော်လေးကို..."

"ဆရာတော်... ကျုပ်တို့ ဟိုအစေခံမလေးကို သွားဖမ်းကြစို့"

လီယန်ချူး၏ ခေါ်သံကြားမှ သူ အသိပြန်ဝင်လာကာ ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် နောက်မှ လိုက်သွားတော့သည်။

သူကိုယ်တိုင်က လီယန်ချူးကို အမှုကူညီရန် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ လီယန်ချူးသည် အသိဉာဏ် ထက်မြက်သလို၊ လက်စွမ်းလက်စလည်း ကောင်းလှသည်။ ထိုကဲ့သို့သော အသင်းဖော်ရှိခြင်းမှာ စိတ်ချရသော်လည်း၊ လီယန်ချူး၏ အတွေးအခေါ်များကို သူ မလိုက်နိုင်သကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။

"ဒီလူက... နည်းနည်းတော့ ထူးဆန်းတယ်"

ဟု ထဲ့ရှင်းဘုန်းကြီး စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် လွီရွှေကောမှ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ခုန်ထွက်သွားကြသည်။ သူတို့၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်အရ ညသန်းခေါင်တွင် လွီရွှေကောသို့ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ကာ အလှမယ်တစ်ဦးကို ဖမ်းဆီးသွားခြင်းမှာ မခဲယဉ်းသလို၊ မည်သူမျှ မသိအောင်လည်း လုပ်ဆောင်နိုင်သည်။

သို့သော် သူတို့နှစ်ဦး၏ လှုပ်ရှားပုံနှင့် ခါးတွင် ချိတ်ထားသော အိတ်ထဲမှ ခွေးမလေး၏ အော်သံကြောင့် သူတို့ကို "ပန်းခူးသူ" (မိန်းမခိုးသူ) ဟု မထင်ဘဲ၊ လူတိုင်းက ရွံရှာကြသော နာမည်တစ်ခုကိုသာ သတိရစေသည်။

ခွေးသူခိုး

လီယန်ချူးသည် ခြေရာခံမန္တန်၏ တုံ့ပြန်မှုကို ခံစားရင်း ထိပ်ပြောင်ကြီး ထဲ့ရှင်းဘုန်းကြီးနှင့်အတူ မြို့ထဲတွင် ရှေ့သို့ ဆက်သွားနေသည်။ မြို့ထဲတွင် ညမထွက်ရအမိန့် ရှိသလို၊ မြို့စောင့်စစ်သည်များလည်း ရှိသည်။

ရှပ်

အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်

"ဘယ်သူလဲ" ဟု ညကင်းလှည့်အရာရှိတစ်ဦးက အော်ဟစ်လိုက်သည်။

လီယန်ချူးသည် ထဲ့ရှင်းဘုန်းကြီးကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ ဦးခေါင်းပြောင်ကြီးမှာ ခုနက လရောင်အောက်တွင် အလင်းပြန်သွားသဖြင့် သူတို့၏ တည်နေရာကို ဖော်ပြလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထဲ့ရှင်းဘုန်းကြီးက အားနာသောအကြည့်ဖြင့် လီယန်ချူးကို ကြည့်ကာ၊ ချက်ချင်းပင် ရင်ဘတ်ထဲမှ အဝတ်စတစ်ခုကို ထုတ်၍ ခေါင်းတွင် ပတ်လိုက်သည်။ လှုပ်ရှားမှုမှာ အလွန်ပင် ကျွမ်းကျင်လှသည်။ ထို့နောက် သူသည် ထူးခြားသော လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ကင်းလှည့်စစ်သည်များကို ရှောင်ကွင်းသွားတော့သည်။

"ဒီကောင်က တကယ့် ဝါရင့်ဒုစရိုက်သမားနဲ့ တူတယ် "

လီယန်ချူးက သူ့ကို "ဝက်သင်းဖော်" (အသုံးမကျသူ) ဟု ဆဲတော့မည့်ဆဲဆဲ၊ ထဲ့ရှင်းဘုန်းကြီး၏ ကျွမ်းကျင်သော လှုပ်ရှားမှုများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ စိတ်ထဲမှ ချီးကျူးမိသွားသည်။

သူတို့သည် ထိုကင်းလှည့်အဖွဲ့ကို ရှောင်ကွင်းပြီးနောက် အစေခံမလေး ရှောင်ထောင်၏ အငွေ့အသက် ရှိရာသို့ ဆက်လက် အပြေးနှင်ခဲ့ကြသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မြို့ထဲတွင် လူရိပ်မည်းတစ်ခုသည် လျင်မြန်စွာ ဖြတ်သန်းသွားလာနေပြီး ကင်းလှည့်စစ်သည်များကို ရှောင်ရှားကာ၊ နောက်ဆုံးတွင် ဆိုင်တစ်ဆိုင်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ကာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ဤဆိုင်မှာ နာရေးသုံးပစ္စည်းဆိုင် ဖြစ်ပြီး၊ စက္ကူငွေများ၊ စက္ကူရွှေတုံးများ၊ စက္ကူအရုပ်များနှင့် တခြား နာရေးသုံးပစ္စည်းများကို ရောင်းချသည့် ဆိုင်ဖြစ်သည်။

ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် အလွန်အေးစက်သော အငွေ့အသက်ကို ခံစားရပြီး၊ အထူးသဖြင့် ဘေးတွင် ချထားသော အနီရောင်နှင့် အစိမ်းရောင်ရှိသော စက္ကူအရုပ်ကြီးများမှာ အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။ လူရိပ်မည်းသည် ဆိုင်အတွင်းသို့ ဝင်ပြီးနောက် လူနေသည့် နောက်ဖေးခြံဝင်းသို့ အလျင်အမြန် သွားလိုက်သည်။

သူ၏ လှုပ်ရှားမှုမှာ အလွန်တိတ်ဆိတ်သော်လည်း နောက်ဖေးခြံဝင်းသို့ ရောက်သောအခါ၊ ကိုယ်ပေါ်တွင် အပေါ်အင်္ကျီကို ခြုံထားသော လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ဆီမီးအိမ်လေးကို ကိုင်ကာ အသံလာရာသို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

ထိုအမျိုးသား၏ မျက်နှာမှာ ဝါဖျော့နေပြီး အလွန်ပိန်လှီလှရာ ရောဂါသည်ကြီးနှင့်ပင် တူလှသည်။ သူ၏ မျက်နှာတွင် မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မရှိဘဲ၊ ဆီမီးအိမ်မှ အလင်းရောင်သည် သူ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်နေကာ အလင်းနှင့် အမှောင်ကြားတွင် ကြောက်စရာကောင်းလှသည်။

"သခင်ကြီးစုန့်... ကိစ္စဖြစ်ပြီ"

ဟု လူရိပ်မည်းက အလျင်စလို ဆိုသည်။

"ဘာကိစ္စလဲ"

ဟု ဆီမီးအိမ်ကို ကိုင်ထားသော လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားက အေးအေးဆေးဆေးပင် မေးသည်။

"ဘုန်းကြီးတစ်ပါးနဲ့ တာအိုဆရာတစ်ယောက် လွီရွှေကောထဲကို ဝင်လာပြီး၊ အလှမယ် ရှီးယွိကို တွေ့သွားတယ်။ သူတို့က ပိုးထည်ဆိုင် သခင်လေး ကျိုးတင့်ရဲ့ ကိစ္စကို စုံစမ်းဖို့ လာတာပါ"

ထိုလူရိပ်မည်းမှာ မြေခွေးတစ်ကောင် ဖြစ်သော်လည်း လူစကား ပြောဆိုနေခြင်း ဖြစ်သည်။

"ပြီးတော့ရော"

ဟု ဆီမီးအိမ်ကို ကိုင်ထားသော ဆိုင်ရှင်က မျက်နှာသေဖြင့် မေးသည်။

ထိုမြေခွေးမှာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက်၊ ကိုယ်ပေါ်တွင် အလင်းများ လက်သွားကာ စင်ကြယ်သော အသွင်ရှိသည့် မိန်းကလေးတစ်ဦးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

မိန်းကလေး ရှောင်ထောင်က တုန်လှုပ်စွာဖြင့်

"အဲ့ဒီဘုန်းကြီးက ဗုဒ္ဓဘာသာ စည်းကမ်းမန္တန်ကို တတ်မြောက်ထားတယ်၊ ရှီးယွိက မတောင့်ခံနိုင်ဘဲ အကြောင်းစုံကို ပြောပြလိုက်ပြီ။ ကျွန်မလည်း ကိစ္စတွေ ပေါ်သွားမှာ စိုးရိမ်လို့ ထွက်ပြေးလာတာပါ"

ဆီမီးအိမ်ကို ကိုင်ထားသော ဆိုင်ရှင်သည် လေးနက်သော မျက်ဝန်းများဖြင့် ထိုမိန်းကလေးကို ကြည့်ကာ

"ကျိုးတင့်ရဲ့ ကိစ္စက ဟိုရွာက လူတွေ လုပ်တာလေ၊ ကျုပ်တို့နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး။ မင်းက ဘာကို ကြောက်နေတာလဲ"

"ဒါမှမဟုတ်... မင်း တစ်ခုခုကို ဖုံးကွယ်ထားတာလား"

ဟု သူက အေးစက်စွာ ဆိုသည်။

"မရှိပါဘူး၊ အဲ့ဒီဘုန်းကြီးနဲ့ တာအိုဆရာက ဒီကနေတစ်ဆင့် ကျွန်မတို့ဆီကို ခြေရာခံမိမှာ စိုးလို့ ထွက်ပြေးလာတာပါ"

ဟု ရှောင်ထောင်က မျက်တောင်တဖျတ်ဖျတ် ခတ်ကာ ရှင်းပြသည်။

ဆိုင်ရှင်စုန့်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး၊ သူကိုင်ထားသော ဆီမီးအိမ်မှ အစိမ်းရောင် မိစ္ဆာမီးတောက် တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုမီးတောက်မှာ သက်ရှိတစ်ခုကဲ့သို့ ရှောင်ထောင်၏ ဘေးတွင် လှည့်ပတ်နေပြီး၊ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မိစ္ဆာမျက်လုံးတစ်စုံက သူမကို စိုက်ကြည့်နေသကဲ့သို့ပင်။

"နောက်ဆုံးအကြိမ် ထပ်မေးမယ်... ဘာအမှန်တရားတွေ ရှိနေသေးလဲ"

ဟု ဆိုင်ရှင်က တည်ငြိမ်စွာ ဆိုသည်။

ရှောင်ထောင်သည် ထိုအစိမ်းရောင် မီးတောက်ကို ကြည့်ကာ စိတ်ထဲမှ ထိတ်လန့်သွားမိသည်။ ဤသည်မှာ ဝိညာဉ်ကို လောင်ကျွမ်းစေနိုင်သော "ယင်မီး" ဖြစ်သည်။ တစ်ခါကပ်ငြိသွားလျှင် ဝိညာဉ်တစ်ခုလုံး လောင်ကျွမ်းသွားသည်အထိ ဘယ်တော့မှ မငြိမ်းနိုင်ပေ။

ရှောင်ထောင်သည် နှုတ်ခမ်းကို ဖိကိုက်ကာ ပြောလိုက်ရတော့သည်။

"အဲ့ဒီနေ့က ကျွန်မ အမိန့်အရ ဟိုစာအုပ်ကို သွားပို့တဲ့အချိန်မှာ... လွီရွှေကောကို သူဌေးကြီးတစ်ယောက် ရောက်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်မ စိတ်မထိန်းနိုင်ဘဲ ရှီးယွိကိုယ်စား အဲ့ဒီလူနဲ့ ညအိပ်ပေးပြီး၊ သူ့ရဲ့ ယန်ဓာတ်တွေကို နည်းနည်းပိုပြီး စုပ်ယူလိုက်မိတယ်..."

ဤနေရာသို့ ရောက်သောအခါ ရှောင်ထောင်မှာ တွန့်ဆုတ်နေပြီး ဆက်မပြောရဲတော့ပေ။

"မြန်မြန်ပြောစမ်း" ဟု ဆိုင်ရှင်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ ကျွန်မ ဘာဖြစ်သွားလဲ မသိဘူး၊ စိတ်လွတ်ပြီး အများကြီး စုပ်ယူမိသွားတာ။ အဲ့ဒီသူဌေးကြီးက ချက်ချင်း သေသွားခဲ့တယ်... ဒါပေမဲ့ ခဏအကြာမှာ သူက ထူးဆန်းစွာနဲ့ ပြန်ရှင်လာခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ နဖူးမှာ ဟိုစာအုပ်ထဲက အင်းစာသားတစ်ခု လက်ခနဲ ပေါ်လာတာကို ကျွန်မ မြင်လိုက်ရတယ်"

"ဒီည အဲ့ဒီတာအိုဆရာလေးက အဲ့ဒီသူဌေးကြီးရဲ့ ကိစ္စကို စုံစမ်းဖို့ ရောက်လာတာမို့၊ ကျွန်မလည်း မဟန်တော့ဘူး ထင်လို့ ထွက်ပြေးလာတာပါ"

ဟု ရှောင်ထောင်က တိုးတိုးလေး ဆိုသည်။

ဆိုင်ရှင်စုန့်၏ မျက်နှာမှာ အုံ့မှိုင်းသွားပြီး ဘာမှမပြောဘဲ နေလိုက်သည်။ အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက်၊ သူ၏ သေလူမျက်လုံးကဲ့သို့ မျက်ဝန်းများဖြင့် ထိုမိန်းကလေးကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်များ ပြည့်နှက်နေပြီး တစ်လုံးချင်း ဆိုသည်။

"အဲ့ဒီစာအုပ်ကို ပို့ဆောင်ရမယ့် အရေးကြီးတဲ့အချိန်မှာ မင်းက လူရဲ့ ယန်ဓာတ်ကို စုပ်ဖို့ပဲ စိတ်ရောက်နေတယ်ပေါ့ ပြီးတော့ ပြဿနာ ဖြစ်လာတာကိုတောင် ငါ့ကို အစီရင်မခံရဲဘူးလား "

ရှောင်ထောင်သည် စုန့်သခင်ကြီး၏ အေးစက်လှသော သတ်ဖြတ်လိုသည့် အရှိန်အဝါကြောင့် ရေခဲတွင်းထဲ ကျသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ဤကိစ္စမှာ သူမ၏ အမှားဖြစ်နေသည်မှာ သေချာသည်။ သို့သော် သူမမှာ ပါးနပ်သူဖြစ်ရာ၊ လီယန်ချူးက ဝမ်သခင်ကြီး ကိစ္စကို မေးလိုက်ကတည်းက ကိစ္စပေါ်ပြီမှန်း သိသဖြင့် လျှို့ဝှက်အတတ်ဖြင့် ထွက်ပြေးလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"သခင်ကြီးစုန့်... ဒါက ကျမရဲ့ အမှားဆိုတာ ဝန်ခံပါတယ်။ ကျမတို့ ချင်းချိုး (မြေခွေးမျိုးနွယ်စု) ရဲ့ မျက်နှာကို ထောက်ပြီး တစ်ကြိမ်လောက် ခွင့်လွှတ်ပေးပါဦး"

ဟု ရှောင်ထောင်က တုန်လှုပ်စွာ ဆိုသည်။

ဆိုင်ရှင်စုန့်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။

"အခုထိ မင်းက ငါ့ကို ချင်းချိုးနဲ့ လာခြိမ်းခြောက်နေသေးတာလား "

"မရဲပါဘူး မရဲပါဘူး" ဟု ရှောင်ထောင်က အလျင်အစလို လက်ကာပြသည်။

"ချင်းချိုးကိုယ်တိုင်တောင် အခု ပြဿနာတက်နေလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်တောင် မနည်းထိန်းနေရတာ။ မင်းလို အနွယ်ဝင်တစ်ယောက်ကို သူတို့က ဂရုစိုက်မယ် ထင်နေလို့လား "

ဟု စုန့်သခင်ကြီးက အေးစက်စွာ ဆိုသည်။

အလွန်အေးစက်သော အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ ရှောင်ထောင်သည် ကိုယ်တွင်းမှ သွေးများပင် ခဲသွားသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ စုန့်သခင်ကြီးသည် သူမကို ခဏမျှ စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆိုသည်။

"ထားတော့... တောင်ဘက်က မြို့စောင့်နတ်မင်း ဘုရားကျောင်းကို သွားပြီး အကြီးအကဲယွမ်ကို ရှာပါ။ ဒီကိစ္စကို သူပဲ ဆုံးဖြတ်လိမ့်မယ်"

ရှောင်ထောင် သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။ အကြီးအကဲယွမ်မှာ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်ဝင် အစစ်အမှန် အကြီးအကဲ တစ်ဦးဖြစ်သည်။ ယခု သူမရှေ့မှ စုန့်သခင်ကြီးမှာမူ နောက်ပိုင်းမှ မိစ္ဆာနိုင်ငံတော်သို့ ပူးပေါင်းလာသည့် လူသားတစ်ဦးသာ ဖြစ်ပြီး၊ ရုပ်သေးအတတ်ကို ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်သည်။

သူ၏ အဆင့်အတန်းမှာ မြင့်မားသော်လည်း မိစ္ဆာမျိုးနွယ် မဟုတ်သဖြင့် အသက်သေစေနိုင်သော ဆုံးဖြတ်ချက်များကို ချမှတ်ရန် တွန့်ဆုတ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှောင်ထောင်က စုန့်သခင်ကြီးကို ဦးစွာလာရှာရခြင်းမှာ သူသည် ကျန်းနန်မြို့တော်ရှိ သူတို့သူလျှိုအားလုံး၏ အထက်လူကြီး ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ရှောင်ထောင်မှာ အလှမယ်၏ အစေခံလုပ်နေသော်လည်း တကယ်တမ်းမှာမူ ချင်းချိုးမြေခွေးနတ်ဘုရားတို့၏ လျှို့ဝှက်အတတ်ကို တတ်မြောက်ထားသည့် မိစ္ဆာကြီးတစ်ကောင် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့်သာ လီယန်ချူးတို့ နှစ်ဦး၏ အာရုံခံနိုင်စွမ်းကို ဖုံးကွယ်ပြီး ထွက်ပြေးနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့"

ရှောင်ထောင်သည် သက်ပြင်းချကာ မြေခွေးအသွင် ပြောင်းလိုက်ပြီး၊ လူရိပ်မည်းတစ်ခုအဖြစ် ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

ဆိုင်ရှင်စုန့်သည် ဆီမီးအိမ်ကို ကိုင်ကာ ခြံဝင်းထဲတွင် ရပ်နေဆဲဖြစ်သည်။ ဆီမီးရောင်အောက်တွင် သူ၏ မျက်နှာမှာ အလွန်ပင် မှောက်မှောက်မှားမှား ဖြစ်နေပြီး

"ဟက် အမွေးအမှင်တွေနဲ့ ဒီလို တိရစ္ဆာန်အုပ်စုက ဘာအရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စကို လုပ်နိုင်မှာလဲ "

ဟု သူက မထီမဲ့မြင် ဆိုသည်။

သူသည် လှည့်ထွက်သွားရင်း

"တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမကတစ်ဆင့် ခြေရာခံမိသွားပြီဆိုမှတော့ တစ်နေ့နေ့ ပြဿနာတက်မှာပဲ။ စောစောစီးစီး ဒီကနေ ထွက်သွားပြီး ဂိုဏ်းကို သတင်းပို့တာ ပိုကောင်းမယ်"

ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။

ရုတ်တရက်

ဆိုင်ထဲရှိ စက္ကူအရုပ်များ၊ စက္ကူမြင်းများ၏ မြင်ကွင်းမှတစ်ဆင့် သတင်းအချက်အလက်များ သူ့ထံ ရောက်လာသည်။ ခုနက ထွက်သွားသော မြေခွေးမလေး ရှောင်ထောင်သည် တာအိုဆရာလေးတစ်ဦး၏ လက်ထဲတွင် အဖမ်းခံလိုက်ရပြီး၊ သူမ မည်သို့ပင် ရုန်းကန်သော်လည်း လွတ်မြောက်နိုင်ခြင်း မရှိပေ။

"မကောင်းတော့ဘူး ဒီမိစ္ဆာတွေ တကယ်ပဲ ကိစ္စတက်ကုန်ပြီ "

ဆိုင်ရှင်စုန့်၏ မျက်နှာ အုံ့မှိုင်းသွားကာ လျင်မြန်စွာ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

သို့သော် ရုတ်တရက် သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် မြင်ကွင်းတစ်ခု ဝေဝါးသွားပြီး၊ တာအိုဆရာလေးတစ်ဦးသည် မြေခွေးတစ်ကောင်ကို ဆွဲကိုင်လျက် သူ၏ ရှေ့တွင် ရပ်နေသည်။

ထိုတာအိုဆရာလေးမှာ မျက်ခုံးကောင်း၊ မျက်လုံးကောင်းနှင့် ချောမောခန့်ညားလှပြီး ထူးခြားသော အရှိန်အဝါ ရှိသည်။ ခါးတွင် ရှေးဟောင်းဓားရှည်တစ်လက် ချိတ်ထားပြီး၊ အိတ်တစ်အိတ်လည်း ပါလာကာ ထိုအိတ်ထဲတွင် တစ်ခုခု ပြည့်နှက်နေပုံရသည်။

မည်သည့်အသံမျှ မကြားရဘဲ သူ၏ နာရေးသုံးပစ္စည်းဆိုင်ထဲသို့ ရောက်လာနိုင်သည်ကို မြင်သောအခါ စုန့်သခင်ကြီးမှာ ထိတ်လန့်သွားမိသည်။ သူသည် ချက်ချင်းပင် သဘောပေါက်သွားသည် ဤသူမှာ လွီရွှေကောသို့ သွားခဲ့သော တာအိုဆရာပင် ဖြစ်ရမည်။

စုန့်သခင်ကြီးသည် တစ်ဖက်လူ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို မမေးတော့ဘဲ ချက်ချင်းပင် လက်ကွက်များကို ဖော်လိုက်သည်။

ရှပ် ရှပ် ရှပ်

စက္ကူအရုပ်များနှင့် စက္ကူမြင်းများမှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပြေးထွက်လာကြပြီး၊ တာအိုဆရာလေးဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။

"နဂါးကို ဆွဲရင် မျက်လုံးပါ ဖော်ရမည်"

ဟူသော စကားအတိုင်း၊ ထိုစက္ကူအရုပ်များမှာ မူလက မျက်လုံးမပါသော်လည်း ပြေးဝင်လာသည့်အချိန်တွင် မျက်နှာပေါ်၌ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မျက်လုံးတစ်စုံ ပေါ်လာတော့သည်။

စုန့်သခင်ကြီးသည် တာအိုဆရာလေးကို မြင်မြင်ချင်းပင် သူ၏ အစွမ်းထက်ဆုံး ရုပ်သေးအတတ်ကို အသုံးပြုလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် ကြီးမားထွားကြိုင်းပြီး ကြောက်စရာကောင်းသော ထိပ်ပြောင်ကြီးတစ်ဦးသည် ကိုယ်ပေါ်တွင် ရွှေရောင်ဗုဒ္ဓအလင်းတန်းများ လက်လျက် စက္ကူအရုပ်များ၏ ရှေ့တွင် ပိတ်ရပ်လိုက်သည်။

"စိတ်ချ... ဒီအစေခံလေးတွေကို ငါ့ကိုပဲ ထားလိုက်"

ဟု ထဲ့ရှင်းဘုန်းကြီးက ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

သူ့တွင် ဗုဒ္ဓဘာသာ ကိုယ်ခံပညာနှင့် အစွမ်းထက်သော တန်ခိုးများ ရှိသည်။ နာမည်မကြီးသော်လည်း သူ၏ အစွမ်းမှာ ကျော်ကြားလှသော မဟာအဂ္ဂနိုင်ငံတော် ဘုရားကျောင်း မှ ပါရမီရှင် လူငယ်များနှင့် တန်းတူရှိရုံသာမက၊ တစ်နည်းအားဖြင့် သူက ပို၍ပင် အစွမ်းထက်သေးသည်။ အကြောင်းမှာ သူ တတ်မြောက်ထားသည်မှာ ရှေးကျသော ဗုဒ္ဓဘာသာ အမွေအနှစ်များ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

သို့သော် ထဲ့ရှင်းဘုန်းကြီးသည် ထိုစကားကို ပြောပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် နောင်တရသွားသည်။

"ငါ ဘာလို့ အစေခံလေးတွေ'လို့ ပြောလိုက်မိတာလဲ"

ထဲ့ရှင်း၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ရွှေရောင်ဗုဒ္ဓအလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး အလွန်ပင် တည်ကြည်လေးနက်လှသည်။ သူ ပိုင်ဆိုင်သော အမွေအနှစ်မှာ ဗုဒ္ဓဘာသာ၏ "ဓမ္မပါလ ကိန္နရာ" အတတ်ပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်ကာ ကိုယ်ဟန်ပြင်ပြီး လက်သီးတစ်ချက် ပစ်သွင်းလိုက်သည်။ သူ၏ အမြင်တွင် ထိုစက္ကူအရုပ်များမှာ လက်ဖျစ်တစ်ချက်အတွင်း ဖျက်ဆီးနိုင်မည့် အရာများသာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ၏ လက်သီးသည် ပါးပြင်ပေါ်တွင် အနီရောင်ဆေးခြယ်ထားပြီး အေးစက်သော မျက်နှာရှိသည့် စက္ကူအရုပ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသောအခါ၊ သူ၏ မျက်ဝန်းများ ချက်ချင်း မှေးမှိန်သွားတော့သည်။

ဒုန်း ဒုန်း ဒုန်း

ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်သံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ လီယန်ချူးသည် ကြမ်းကြုတ်ပုံရသော ထဲ့ရှင်းဘုန်းကြီး၏ တိုက်ခိုက်စွမ်းရည်ကို စိတ်ချထားမိသည်။ ဤကဲ့သို့သော ရုပ်ရည်ရှိသူမှာ မတိုက်ခိုက်နိုင်ဟု ပြောလျှင် ယုတ္တိမရှိပေ။ အကြောင်းမှာ သူ့တွင် တခြား ထူးခြားချက်လည်း မရှိသောကြောင့်ပင်...

လီယန်ချူး၏ အကြည့်မှာ ဆီမီးအိမ်ကို ကိုင်ထားသော စုန့်သခင်ကြီးဆီသို့သာ ရောက်နေသည်။ တစ်ဖက်လူ၏ အရှိန်အဝါမှာ နက်နဲပြီး အေးစက်လှသလို၊ သူကိုင်ထားသော ဆီမီးအိမ်မှာလည်း အလွန်ပင် နံစော်သော အနံ့တစ်ခု ထွက်ပေါ်နေသည်။

ထိုအနံ့ကို သာမန်လူ မသိနိုင်သော်လည်း လီယန်ချူးကတော့ ကောင်းကောင်း သိသည်။ ၎င်းမှာ "အလောင်းဆီ" ပင် ဖြစ်သည်။

"မင်းက ဒီမြေခွေးမလေးရဲ့ အထက်လူကြီးလား"

ဟု လီယန်ချူးက အေးဆေးစွာ မေးသည်။

ပထမဆုံး စကားတစ်ခွန်း ပြောပြီးရုံရှိသေး

ဝုန်း

စကားပင် မဆုံးသေးမီ၊ ကြီးမားထွားကြိုင်းသော ကိုယ်ထည်ကြီးတစ်ခုသည် သူတို့ဆီသို့ ပြင်းထန်စွာ လွင့်စင်လာခဲ့သည်။ ကိုယ်ပေါ်တွင် သွေးများ စွန်းထင်နေပြီး အသက်ရှုသံမှာလည်း အလွန်ပင် အားနည်းနေသည်။ ထိုသူမှာ တခြားသူမဟုတ်၊ ကြမ်းကြုတ်လှသော ထိပ်ပြောင်ကြီး ထဲ့ရှင်းဘုန်းကြီးပင် ဖြစ်တော့သည်။

"........" လီယန်ချူး။

ထဲ့ရှင်းဘုန်းကြီး၏ မျက်နှာမှာလည်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သော အမူအရာများ ပြည့်နှက်နေသည်။

"အမေရေ... ဒီစက္ကူအရုပ်တွေက ဘာလို့ ဒီလောက် တိုက်ရည်ခိုင်နေရတာလဲ "

ထဲ့ရှင်း၏ ရင်ဘတ်တွင် နက်ရှိုင်းသော ဓားရာတစ်ခု ထင်ကျန်နေပြီး၊ သူ၏ သန်မာလှသော ရင်အုပ်ကြွက်သားကြီးမှာ ပြတ်ရှသွားခဲ့သည်။ လီယန်ချူးက ထဲ့ရှင်းကို ကြည့်ကာ နှုတ်ခမ်းမှာ အနည်းငယ် တွန့်သွားမိသည်။

ထဲ့ရှင်း၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ပျက်စီးသွားပြီး ထွက်လာသော သွေးများမှာ ရွှေရောင်ဖျော့ဖျော့ ရှိနေသည်။ ဗုဒ္ဓဘာသာ ကိုယ်ခံပညာမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်နေပါလျက်နှင့် ဤမျှအထိ အစွမ်းကုန် အနိုင်ကျင့်ခံလိုက်ရသည်လား။

ရှူး ရှူး ရှူး

စက္ကူအရုပ်များနှင့် စက္ကူမြင်းများသည် လီယန်ချူးနှင့် ထဲ့ရှင်းဘုန်းကြီးကို ဝိုင်းရံထားလိုက်ကြသည်။ သူတို့ကြားတွင် အငွေ့အသက်များ ချိတ်ဆက်ထားကာ ထူးခြားသော အင်းကွက်တစ်ခုကို တည်ဆောက်လိုက်ကြသည်။

အေးစက်လှသော မိစ္ဆာအငွေ့အသက်များမှာ ကြီးမားသော လှောင်အိမ်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ သူတို့နှစ်ဦးကို လွှမ်းခြုံထားလိုက်တော့သည်။

ထိုအေးစက်လှသော အငွေ့အသက်များကြောင့် ဒဏ်ရာရထားသော ထဲ့ရှင်းဘုန်းကြီးမှာ သွေးတစ်ချက် ထပ်အန်လိုက်ရပြီး၊ မျက်နှာမှာ ပို၍ ဖြူလျော့လာကာ တစ်ကိုယ်လုံးပင် တုန်ယင်လာတော့သည်။