အခန်း (၃၉၁-၃၉၃)
Vol. 27 Ch. 391-393
အခန်း (၃၉၁) - ကျွန်ုပ်နှင့်အတူ တိုက်ပွဲဝင်စို့ (အပိုင်း ၂)
~တာဝန်ခံကျန့်က အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်၏။
ထိုစဉ်မှာပင် အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။
“ခေါင်းဆောင်... မြင်းလှည်း ပြင်ဆင်ပြီးပါပြီဗျ”
“ကောင်းပြီ... အခုပဲ လာခဲ့မယ်”
ဆုမိုက နောက်သို့ လှည့်မကြည့်ဘဲ လှမ်း၍ အော်ပြောလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူသည် လက်နှစ်ဖက်ကို ပူးကာ ဂါရဝပြုလိုက်ရင်း...
“တာဝန်ခံကျန့်ဗျာ... စကားပုံတစ်ခု ရှိတယ် မဟုတ်လား... မိုင်ပေါင်း (၁၀၀၀) အထိ လိုက်ပို့ပေးခဲ့ရင်တောင်မှ နောက်ဆုံးမှာတော့ ခွဲခွာကြရမှာပဲတဲ့... ကျွန်တော်တို့ ဒီနေရာမှာပဲ လမ်းခွဲကြရအောင်ဗျာ”
“အင်း... ခေါင်းဆောင်ဆုအနေနဲ့ ခရီးလမ်းတစ်လျှောက် အဆင်ပြေချောမွေ့ပြီး အောင်မြင်မှုတွေ ရပါစေလို့ ကျွန်တော် ဆုတောင်းပေးပါတယ်ဗျာ”
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... နှုတ်ဆက်ခဲ့ပါတယ်ဗျာ”
ဆုမိုက နောက်တစ်ကြိမ် ဂါရဝပြုပြီးနောက် နောက်သို့ .. လှည့်ထွက်လာခဲ့၏။
သူသည် မြင်းပေါ်သို့ ဖျတ်လတ်စွာ ခုန်တက်လိုက်ပြီး မြင်းကို စီးနင်းထွက်ခွာလာစဉ် နောက်သို့ တစ်ချက် ပြန်ကြည့်လိုက်ရာ တာဝန်ခံကျန့်နှင့် အခြားလူများမှာ လက်ဝှေ့ယမ်းကာ ‘ကျေးဇူးတင်သော မျက်လုံးဖြင့် ကြည့်လျက် ကျန်ရစ်ခဲ့ကြသည်ကို တွေ့ရသည်။
ဆုမိုကလည်း လက်ဝှေ့ယမ်း ပြန်နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး မြင်းကို ဒုန်းစိုင်းနှင်၍ တဖြည်းဖြည်းနှင့် အဝေးသို့ ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။
ဆုမို၏ ပုံရိပ်သည် ကျိယန် ကူးတို့ဆိပ်တွင် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားသည့် အချိန်မှသာ တာဝန်ခံကျန့်သည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ခပ်လေးလေး ချလိုက်၏။
“ဒီကျယ်ပြောလှတဲ့ တုန်းဟွမ် မြေပြင်ကတော့ တကယ်ကို ‘ဝှက်ဖုံးနေတဲ့ နဂါးတွေ၊ အောင်းနေတဲ့ ကျားတွေ’ နဲ့ ပြည့်နှက်နေတာပဲဗျာ... အာမခံဌာန တစ်ခုထဲမှာ ဒီလောက်အထိ အစွမ်းထက်တဲ့ ပညာရှင် တစ်ယောက် ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်ထားမှာလဲ...”
ဝတ်စုံနက်နှင့် လူကလည်း ခေါင်းကို ညိတ်လိုက်ရင်း တာဝန်ခံကျန့်ကို ကြည့်ကာ ဆိုလိုက်၏။
“မြစ်ပေါ်မှာ သူ လှုပ်ရှားသွားပုံက အင်အားကို အတော်လေး ထိန်းထားတာဗျ... ရန်သူတွေသာ အခွင့်သာတဲ့ အနေအထားမှာ မရှိခဲ့ရင် ဆုမိုရဲ့ ပထမဆုံး လက်ဝါးရိုက်ချက်မှာတင် အသက်ပျောက်သွားနိုင်တယ်...”
“သူ့ရဲ့ ‘အတွင်းအားနဲ့ သိုင်းပညာ’ ကတော့... တကယ်ကို ချောက်ခြားစရာ ကောင်းလွန်းလို့ ကျွန်တော် ဘယ်လိုမှ မမှန်းဆနိုင်တော့ဘူးဗျာ...”
“ဟေ...”
တာဝန်ခံကျန့်က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၏။
“တကယ်လို့ မင်းသာ သူ့ကို ‘နှိမ်နင်း’ ဖို့ ကြိုးစားပြီး လှုပ်ရှားခဲ့မယ် ဆိုရင်ကော...”
“...ဒါဆိုရင်တော့ ကျွန်တော်ဟာ အလောင်း တစ်လောင်း ဖြစ်နေလောက်ပြီပေါ့...”
ဝတ်စုံနက်နှင့် လူက တွေဝေမနေဘဲ ‘ဖွင့်ဟဝန်ခံ’ လိုက်သည်။ သို့သော်လည်း သူသည် စကားပြောပြီးနောက် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သင်္ဘောဆီသို့ ‘မမှိတ်မသုန်ကြည့်’ ရင်း...
“ဒါပေမယ့်... တကယ်လို့သာ...”
“တိတ်စမ်း...”
တာဝန်ခံကျန့်၏ မျက်လုံးများက ‘ရိပ်ခနဲ’ လှုပ်ရှားသွား၏။
ဝတ်စုံနက်နှင့် လူသည်လည်း ချက်ချင်းပင် နှုတ်ဆိတ်သွားလေတော့သည်။
...
...
“တာဝန်ခံကျန့်တို့ အဖွဲ့ကတော့ တကယ်ပဲ ‘ဇဝေဇဝါ’ ဖြစ်စရာ ကောင်းတဲ့ လူတွေပဲ...”
တုန်းချန် နယ်မြေထဲသို့ ပြန်လည် ဝင်ရောက်လာပြီးနောက် သူတို့သည် လန်ယွဲ့နန်းတော်ဆီသို့ ဦးတည်ကာ ခရီးကို ဆက်လက် နှင်ခဲ့ကြသည်။
လမ်းခရီးတစ်လျှောက်တွင် ဝေဇီယီမှာ ဤလမ်းကြောင်းကို အတော်အတန် ရင်းနှီးနေပြီ ဖြစ်၏။ သို့သော်လည်း တစ်ကိုယ်တော် ခရီးသွားခြင်းနှင့် အာမခံပစ္စည်းများကို ‘သည်းသည်းမည်းမည်း’ သယ်ယူပို့ဆောင်နေရသော ခရီးမှာမူ ကွဲပြားလှပေသည်။
ထို့ကြောင့် ဝေဇီယီဖြစ်စေ၊ ရွှမ်ဟူမျှော်စင်မှ သခင်လေးစစ်ထူ ဖြစ်စေ အရာရာကို ဆုမို၏ ဆုံးဖြတ်ချက်အောက်မှာသာ လိုက်နာကြလေသည်။
လမ်းလျှောက်နေရင်းနှင့် ဝေဇီယီသည် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားဟန်ဖြင့် စကားစလိုက်၏။
“နန်ဟိုင်ကနေ ဒီလို သင်္ဘော အလတ်စားလေး တစ်စင်းတည်းနဲ့ ကုန်သွယ်ဖို့ လာတယ်ဆိုတာ...”
“ဒီခရီးလမ်းက အလွန်ကို ဝေးလံသလို၊ မြစ်ကြောင်းတစ်လျှောက်မှာလည်း အကွေ့အကောက်တွေ အများကြီးပဲ... ကုန်ကျစရိတ်ကတော့ ‘တစ်ဟုန်ထိုး တက်’ နေမှာ သေချာတယ်...”
“ပြီးတော့လည်း...”
ဤနေရာတွင် ဝေဇီယီက စကားကို ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီး ‘ခပ်ပြုံးပြုံး’ လေးဖြင့် ဆိုလိုက်၏။
“တကယ်လို့သာ သူတို့က အခြေအနေကို စမ်းသပ်ရုံ သက်သက် ဆိုရင်တော့ လော့ရှားမြို့မှာတင် ကုန်သွယ်လို့ ရနေတာပဲ မဟုတ်လား... ဘာလို့များ တုန်းဟွမ်ရဲ့ အသည်းနှလုံးဆီအထိ ‘သည်းကြီးမည်းကြီး’ လာနေရဦးမှာလဲ...”
ဆုမိုက သခင်မလေးဝေကို အံ့ဩသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်မိ၏။
“သခင်မလေးဝေက ရုတ်တရက်ကြီး ဉာဏ်ကောင်းလာတာလား...”
“..ငါက အမြဲတမ်း ဉာဏ်ကောင်းပြီးသားပါနော်... အရင်က ဦးနှောက် မသုံးချင်လို့ပါ...”
သခင်မလေးဝေက ထိုစကားကို လုံးဝ လက်မခံနိုင်သကဲ့သို့ ‘ပြန်လည်ချေပ’ လိုက်၏။
“ကောင်းပါပြီ... ကောင်းပါပြီ... သခင်မလေးဝေက ‘ပါးရည်နပ်ရည် ရှိပြီး စွန့်စားတတ်’ တဲ့ လူတွေထဲမှာတော့ အတော်ဆုံးပဲဗျာ...”
လော့ဖုန်းမဟာမိတ်အဖွဲ့မှ သခင်မလေးဝေ၏ အသံက မြင့်တက်လာသဖြင့် ဆုမိုမှာ အလျှော့ပေးလိုက်ရတော့သည်။
“ဒါပေမယ့် အမှန်အတိုင်း ပြောရရင်တော့ ဒါကို ငြင်းခုံနေလို့လည်း အကျိုးမရှိပါဘူးဗျာ။ လူတိုင်းမှာ ကိုယ်စီ ကိုယ်စီ ပန်းတိုင်တွေ ရှိကြတာပဲလေ။ အဲဒီ ပန်းတိုင်တွေကိုလည်း သူတစ်ပါးကို ‘ဖွင့်ဟဝန်ခံ’ ဖို့ ဆိုတာက ခဲယဉ်းလှပါတယ်”
“မင်းကို အယောင်ပြပြီး လိမ်ပြောခဲ့တာတောင်မှ သူတို့က လူကောင်းတွေလို့ ပြောလို့ ရပါတယ်ဗျ”
“ပထမဆုံး ဆုံတွေ့တဲ့ အချိန်မှာတင် သူတို့ရဲ့ ရင်တွင်းလျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ‘သည်းသည်းမည်းမည်း’ ဖွင့်ပြလိမ့်မယ်လို့ ခင်ဗျား မျှော်လင့်နေတာလား”
“ပြီးတော့ တာဝန်ခံကျန့်ဆိုတာက နေရာအနှံ့ လှည့်လည်နေတဲ့ စီးပွားရေးသမား တစ်ယောက်ပဲလေ။ လူအမျိုးမျိုးနဲ့ သိမ်းသွင်းနိုင်စွမ်းကတော့ အထွတ်အထိပ် ရောက်နေမှာပဲ”
“သာမန်လူ တစ်ယောက်တောင်မှ ဒီလိုမျိုး လုပ်မှာ မဟုတ်ဘူး”
“သူတို့က ‘လောဘသားကောင်’ တွေ မဟုတ်သလို လူနုံတွေလည်း မဟုတ်ဘူးလေ”
“ဒါဆို... နင့်အနေနဲ့ သူတို့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က စီးပွားရေးသက်သက် မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို ကြိုပြီး သိနေတာပေါ့ ဟုတ်လား...”
ဝေဇီယီက မေးလိုက်၏။
ဆုမိုက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
“အနည်းဆုံးတော့ စီးပွားရေးထက် ပိုတဲ့ တစ်ခုခုပေါ့... ပြီးတော့ အဲဒီလူတွေထဲမှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းတဲ့ ပညာရှင် တစ်ယောက် ပါသေးတယ်...”
“ပညာရှင် ဟုတ်လား...”
ဝေဇီယီမှာ တစ်ချက် ငိုင်သွား၏။
“အဲဒီ ဝတ်စုံနက်နဲ့ လူကို ပြောတာလား... သူ့ဆီမှာ ‘သေခြင်းအငွေ့အသက်’ တွေ ‘မသိမသာ’ ထွက်နေတာတော့ ငါ သတိထားမိတယ်... စစ်မြေပြင်မှာ အတွေ့အကြုံ များခဲ့တဲ့သူ ဆိုတာတော့ သေချာပါတယ်... ဒါပေမယ့် သူ တကယ် တိုက်ခိုက်နေတာကို မမြင်ရဘဲနဲ့တော့ သူ့ရဲ့ ‘အတွင်းအားနဲ့ သိုင်းပညာ’ ဘယ်လောက်အဆင့်ရှိလဲ ဆိုတာကိုတော့ ငါ.. မခန့်မှန်းနိုင်ဘူး...”
“မဟုတ်ဘူး...”
ဆုမိုက ခေါင်းကို သာသာလေး ခါယမ်းလိုက်သည်။
“အဲဒီ ဝတ်စုံနက်နဲ့ လူရဲ့ သိုင်းပညာက မဆိုးဘူးလို့ ပြောလို့ ရပေမယ့်... ရွှမ်လုံ ရေတပ်စခန်း ခေါင်းဆောင်ကြီးထက်တော့ သိပ်ပြီးတော့ မသာလှပါဘူး...”
“တကယ့် ပညာရှင်အစစ်ကတော့ တခြား တစ်ယောက်ပဲဗျ... အင်း... ဒါပေမယ့် ဘယ်သူလဲ ဆိုတာကိုတော့ ငါ မပြောသေးဘူး... သခင်မလေးဝေက ‘ပါးရည်နပ်ရည် ရှိတဲ့ လူတွေထဲမှာ အတော်ဆုံး ဆိုမှတော့... ခန့်မှန်းကြည့်ပါဦး...”
“ခန့်မှန်းရမယ် ဟုတ်လား...”
ဝေဇီယီ၏ မျက်နှာမှာ သုန်မှုန်သွား၏။
သူမ၏ အဘိုးက သူမကို ဤလူနှင့် ပေးစားချင်နေသော်လည်း သူမကမူ လက်မခံချင်သေးသည် မဟုတ်ပါလား။
'ဒီလူက ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ စိတ်ပျက်စရာ ကောင်းနေရတာလဲ... အစ်မယွင်က သူ့ဆီမှာ ဘာတွေကို ‘သံယောဇဉ်တွယ်’ နေရတာလဲ မသိဘူး...'
သို့သော်လည်း စကားစမိပြီ ဖြစ်သဖြင့် ဝေဇီယီသည်လည်း အရှုံးမပေးချင်ပေ။
သူမသည် ခေတ္တမျှ ‘အတွေးနက်နေ’ ပြီးမှ ဆိုလိုက်သည်။
“တာဝန်ခံကျန့် ဖြစ်နိုင်မလား... သူက ဒီလူအုပ်ကြီးကို ဦးဆောင်လာတာဆိုတော့ တစ်ခုခုတော့ ‘အတပ်သိ’ နေမှာပေါ့... ကိုယ်လုံးက ဝဝတုတ်တုတ် ဖြစ်နေပေမယ့် သူ့ရဲ့ ‘အတွင်းအား’ ကသာ နက်ရှိုင်းမယ် ဆိုရင်တော့... အဲဒီ ခန္ဓာကိုယ်က သူ့အတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်နေမှာ မဟုတ်ဘူးလေ...”
“...”
ဆုမိုက သူမကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရင်း...
“တာဝန်ခံကျန့်ကတော့ တကယ့်ကို စီးပွားရေးသမား အစစ်ပါဗျာ... စည်းစိမ်ချမ်းသာထဲမှာပဲ နေလာခဲ့တဲ့ သူပေါ့... လမ်းနည်းနည်း မြန်မြန်လျှောက်ရင်တောင်မှ သူက ‘အသက်ရှူကြပ်နေတဲ့ သူပါ...”
“ဒါဆိုရင်ကော...”
ဝေဇီယီက ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြန်၏။
“အဲဒီ အလယ်အလတ်အရွယ် ပညာတတ်ကြီးလား...”
ဆုမိုက ဝေဇီယီကို ကြည့်ကာ ‘မချိပြုံး တစ်ချက် ပြုံး’ လိုက်မိသည်။
“ ‘စစ်မှန်တဲ့ ပညာရှင်က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထုတ်မပြတတ်ဘူး’ ဆိုတဲ့ စကား ရှိပေမယ့်... သခင်မလေးဝေရဲ့ ခန့်မှန်းချက်က နည်းနည်းတော့ များနေပြီ မဟုတ်လား...”
“အဲဒီ ပညာတတ်ကြီးက သိပ်ပြီး နုနယ်လွန်းတယ်... မြစ်ကမ်းနားက လေတစ်ချက် တိုက်လိုက်တာနဲ့တင် သူဟာ ‘ခန္ဓာကိုယ်လည်း တုန်ယင်နေတာ... သူ့ရဲ့ အမူအရာတွေကတော့ ဟန်ဆောင်နေတာ မဟုတ်ဘူး... သူကတော့ ပညာရှင် မဟုတ်နိုင်ပါဘူးကွာ...”
“ဒါလည်း အကျိုးအကြောင်း ဆီလျော်ပါတယ်... ဒါဆို အဲဒီလူလည်း မဟုတ်၊ ဒီလူလည်း မဟုတ်ဘူး ဆိုရင်... လီကျုံးချန်များလား...”
“လီကျုံးချန်ကလည်း ပညာရှင် မဟုတ်တာတော့ သေချာပါတယ်...”
ဆုမိုက ‘ခပ်ပြုံးပြုံး’ ဖြင့် ဆိုလိုက်၏။
“သူ့ရဲ့ ခြေလှမ်းတွေက မတည်ငြိမ်ဘူး၊ လမ်းလျှောက်ရင်လည်း ယိုင်တိုင်တိုင်နဲ့... သူ့ဆီမှာ ဘာသိုင်းပညာမှ ရှိပုံ မရဘူးလေဟာ...”
“ ‘အတွင်းအားနဲ့ သိုင်းပညာ’ က အဆင့်တစ်ခုကို ရောက်သွားရင်တော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သာမန်လူ တစ်ယောက်လို ဖုံးကွယ်ထားလို့ ရတာတော့ မှန်ပါတယ်...”
‘ဒါပေမယ့် ဒီလူတွေကြားထဲမှာတော့ တကယ့် ပညာရှင်က အဲဒီလူ မဟုတ်ဘူး…’
အခန်း (၃၉၂) - ကျွန်ုပ်နှင့်အတူ တိုက်ပွဲဝင်စို့ (အပိုင်း ၃)
~“ဒါပေမယ့် အားလုံးကတော့ ကွဲပြားမှုတွေ ရှိနေတာပဲဗျ”
“တာဝန်ခံကျန့် ၊ အလယ်အလတ်အရွယ် ပညာတတ်ကြီး ၊ ဝတ်စုံနက်နဲ့လူ ၊ ပြီးတော့ လီကျုံးချန်...”
“လူစုစုပေါင်း (၄) ယောက်ပေါ့... ဘယ်လိုပဲ ခန့်မှန်းကြည့်ကြည့် တစ်ယောက်မှ မကိုက်ညီသလိုပဲ... တကယ့် ပညာရှင်ကြီးက သင်္ဘောပေါ်မှာပဲ အမြဲတမ်း ပုန်းအောင်းနေပြီး တစ်ခါမှ ထွက်မလာခဲ့တာများလား”
ဝေဇီယီက မျက်ခုံးတစ်ချက် ပင့်လိုက်ရင်း ရေရွတ်လိုက်၏။
“ငါလည်း အဲဒီလိုပဲ တွေးမိတယ်”
မထင်မှတ်ဘဲ ဆုမိုကလည်း ခေါင်းညိတ်ကာ ထောက်ခံလိုက်လေသည်။
“...”
“သင်္ဘောပေါ်မှာ တခြား ဝှက်ဖုံးနေတဲ့ ပညာရှင် တစ်ယောက် ရှိနေသေးတယ် ဟုတ်လား”
ဝေဇီယီ၏ မျက်ခုံးများမှာ အနည်းငယ် ‘တွန့်ချိုး’ သွား၏။
“ရှင် အသေအချာ အတည်ပြုနိုင်လို့လား”
“ဒါတွေက အခုလောလောဆယ် ခန့်မှန်းချက်တွေပဲ မဟုတ်လား”
“ခန့်မှန်းတယ်ဆိုတာလည်း အခြေခံ တစ်ခုခုတော့ ရှိရမှာပေါ့”
“မင်း.. စဉ်းစားကြည့်လေ... နန်ဟိုင် ပင်လယ်ပြင်ကနေ လာခဲ့ကြတဲ့ လူတွေဆိုတော့ အခက်အခဲပေါင်းစုံကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ကြရမှာ သေချာတယ်... ဒီလူအုပ်စုဟာ အဲဒီ ဝတ်စုံနက်နဲ့လူ တစ်ယောက်တည်းကိုပဲ အားကိုးလာခဲ့မယ် ဆိုရင်တော့... တုန်းဟွမ်ကို ခြေမချနိုင်ခင်မှာတင် နန်ဟိုင် ပင်လယ်ပြင်ထဲမှာ လဲကျပြီး အသက်ပျောက်ကုန်ကြမှာပေါ့...”
“ပင်လယ်ပြင်က အလွန် ကြမ်းတမ်းသလို အသုံးပြုတဲ့ နည်းလမ်းတွေကလည်း တကယ်ကို ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်တာ... သူတို့တွေ ဒီလောက်အထိ ခရီးနှင်လာနိုင်တယ် ဆိုကတည်းက အမြင့်စား ပညာရှင် တစ်ယောက်ယောက် ပါလာလို့ပဲ ဖြစ်ရမယ်...”
“ပြီးတော့လည်း... မင်း ပြောသလို ‘မိုင်ထောင်ချီ မြင်ကွင်း ကြည့်မှန်ပြောင်း’ ဆိုတာက ပင်လယ်ပြင်မှာ တားမြစ်ထားတဲ့ ပစ္စည်းပဲလေ... သာမန်လူတွေကတော့ ဒါကို လက်ဝယ် ရဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး...”
“တာဝန်ခံကျန့်က စကားကို ဝေဝါးအောင် ပြောသွားပြီး ဒီပစ္စည်းရဲ့ အရင်းအမြစ်ကို ‘ဖွင့်ဟဝန်ခံ’ မသွားပေမယ့်... သူ့ရဲ့ အဆင့်အတန်းကတော့ ထူးခြားနေမှာပဲ... မဟုတ်ရင်တော့ ဒီလောက် အဖိုးတန်တဲ့ ပစ္စည်းကို လမ်းစဖွင့်ဖို့အတွက် လက်ဆောင်အဖြစ် ပေးရဲပါ့မလား...”
“ကုန်သွယ်မှု အနည်းအကျဉ်း လုပ်ဖို့ လာတဲ့ စီးပွားရေးသမား ဆိုတာကတော့ သူတစ်ပါးကို ‘ထင်မှားခံရ’ အောင် လိမ်ပြောလို့ ရပေမယ့်... သေသေချာချာ စဉ်းစားကြည့်ရင်တော့ ဒါက မဖြစ်နိုင်ဘူး...”
“...အင်း... ဒါကတော့ အကျိုးအကြောင်း ဆီလျော်ပါတယ်...”
ဝေဇီယီက မျက်ခုံးကို ကျုံ့လိုက်ရင်း ဆိုလိုက်သည်။
“ဒါပေမယ့် နင့်ရဲ့ ခန့်မှန်းချက်ကသာ အမှန်ဖြစ်ခဲ့မယ် ဆိုရင်တော့... နန်ဟိုင်က ပညာရှင် တစ်ယောက်ဟာ တုန်းဟွမ်ထဲကို ဘာရည်ရွယ်ချက်နဲ့ လျှို့ဝှက် ဝင်လာရတာလဲ...”
“ဒီကိစ္စကိုတော့ ငါ.. ဂိုဏ်းကို ပြန်ပြီး သတင်းပို့ရလိမ့်မယ်... ဒါကို သေသေချာချာ စောင့်ကြည့်နေတာက အကောင်းဆုံးပဲ...”
ဆုမိုက ဝေဇီယီကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။
“ကောင်းပါပြီဗျာ...”
ထိုသို့ဖြင့် သူတို့၏ စကားဝိုင်းမှာ ပြီးဆုံးသွားပြီး ရှေ့သို့ ဆက်လက် ခရီးနှင်ခဲ့ကြလေသည်။
သို့သော်လည်း ယခုအခါ လမ်းခရီးတွင် အနှောင့်အယှက်များမှာ ‘တစ်ဟုန်ထိုး တိုးတက်’ များပြားလာခဲ့တော့၏။
လမ်းပိတ်ပြီး ‘နှိမ်နင်း’ ချင်နေကြသော ဓားပြများနှင့် ရံဖန်ရံခါတွင် သူတို့ ဖြတ်သန်းသွားသည်ကို ‘မမှိတ်မသုန်ကြည့်’ နေကြသော သိုင်းပညာရှင်များကိုလည်း တွေ့ရတတ်ပေ၏။
ညဘက်ရောက်သည့်အခါတွင်လည်း တည်းခိုရန် နေရာများကို လွဲချော်နေတတ်သည်။
၎င်းမှာ ဆုမိုနှင့် ယန်ရှောင်ယွင်တို့ ကြိုတင် ‘စနစ်တကျ အကွက်ချ’ ထားသော ခရီးစဉ်မှာ အမှားအယွင်း ရှိနေ၍ မဟုတ်ဘဲ၊ ထိုနေရာများ ကိုယ်တိုင်က ပြဿနာ ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်၏။
အချို့သော တည်းခိုခန်းများမှာ အကြောင်းမရှိဘဲ ပိုင်ရှင်များ ပြောင်းလဲနေကြပြီး၊ အချို့မှာမူ လုံးဝ ပျက်စီးနေကာ အပျက်အစီးများသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။
နောက်ဆုံးတွင်တော့ သူတို့သည် နေရာမှာတင် စခန်းချကာ ဝမ်းဗိုက်ကို ဖြည့်တင်းရန် ကိုယ်တိုင် ချက်ပြုတ်ကြရတော့၏။
အာမခံအဖွဲ့သားများတွင် ကိုယ်ပိုင် စည်းကမ်းချက်များ ရှိကြပြီး ကိုယ်တိုင် ချက်ပြုတ် စားသောက်ကြခြင်းမှာ သမားရိုးကျ ကိစ္စတစ်ခုသာ ဖြစ်ပါသည်။
မထင်မှတ်ဘဲ အဖွဲ့မှူးလီမှာ ချက်ပြုတ်သည့် နေရာတွင် အလွန်ပင် ကျွမ်းလှသည်ကို တွေ့ရ၏။
သူ ချက်ပြုတ်နေသည့် အချိန်တွင် ထားရှိသော မျက်နှာထားမှာ အခြားလူများနှင့် သိုင်းစမ်းနေသည့် အချိန်ထက်ပင် ပို၍ ‘တည်ကြည်လေးနက်’ နေတတ်ပေသည်။
ပြင်ပတွင် ခရီးသွားနေရသဖြင့် ပစ္စည်းကိရိယာများမှာ သာမန်အဆင့်သာ ရှိသော်လည်း၊ အဖွဲ့မှူးလီ၏ လက်ရာကြောင့် ဆုမိုမှာ အိမ်မှာ စားရသည်ထက်ပင် ပို၍ ကောင်းမွန်နေသလားဟု ချီးကျူးမိတော့သည်။
...
...
နေမွန်းတည့်ချိန်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်၏။
ထူနျူတောင်၏ တောင်ခါးပန်းတွင် တောပုန်းဓားပြ အုပ်စုတစ်စုသည် ကျောက်ဆောင်ကြီးတစ်ခု၏ ဘေး၌ ထိုင်ကာ သက်ပြင်း ချနေကြတော့သည်။
“ခေါင်းဆောင်ကြီး... ကျွန်တော်တို့ ဒီကို လာခဲ့တဲ့ ခရီးကတော့ တကယ်ကို ကြောက်စရာ ကောင်းလွန်းပါတယ်ဗျာ...”
“အခုဆိုရင် ကျွန်တော်တို့မှာ အားလုံးပေါင်းမှ လူ (၆၀) ဒါမှမဟုတ် (၇၀) ထက် မပိုတော့ဘူး...”
“ဒါက မိသားစုဝင်တွေကိုပါ ထည့်တွက်ထားတာနော်... တကယ် တိုက်ခိုက်နိုင်တဲ့ လူဆိုလို့ (၂၀) ၊ (၃၀) လောက်ပဲ ရှိတာဗျ...”
“ထူနျူတောင်က သူများတွေ စွန့်ပစ်သွားတဲ့ စခန်းဟောင်းကို ကျွန်တော်တို့ ရခဲ့တယ် ဆိုပေမယ့်လည်း... ဒါကတော့ ရေရှည်အတွက် ဖြေရှင်းချက် မဟုတ်နိုင်ဘူးဗျ...”
နွမ်းပါး စုတ်ပြတ်သော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ‘စိတ်ပျက်အားငယ်’ နေသော လူတစ်ယောက်က ခေါင်းကို တခါခါဖြင့် ပြောလိုက်၏။
“ပြီးတော့လည်း ခေါင်းဆောင်ကြီးဗျာ... ကျွန်တော် တစ်ခုတော့ ‘ဖွင့်ဟဝန်ခံ’ ပါရစေ... ကျွန်တော်တို့က ဓားပြတွေလေ...”
“ဓားပြဆိုတာ ဘာလဲ...”
“ဇလုံကြီးကြီးနဲ့ သေရည်သောက်၊ အသားတုံးကြီးကြီး စားပြီးတော့ ရွှေတွေကို ခွဲဝေယူကြရမှာ မဟုတ်လား... အရင်းအနှီး မလိုတဲ့ စီးပွားရေးကို လုပ်ကြရမှာလေ...”
“ဒါမှ ‘လောကကို အုပ်စိုး’ တဲ့ ဓားပြအစစ်လို့ ခေါ်မှာပေါ့...”
“ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စခန်းက ဘာသာရေး အဖွဲ့အစည်း မဟုတ်ဘူးဗျ... ခေါင်းဆောင်ကြီးက ဘာလို့များ လူတွေကို လိုက်ပြီး ‘နှိမ်နင်း’ မယ့်အစား ကယ်တင်နေရတာလဲ...”
“အခု ကြည့်ပါဦး... လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းက တောင်ခြေကနေ ခိုးလာတဲ့ ဂျုံမှုန့်လေး နည်းနည်းကိုတောင် ‘လောဘသားကောင်’ အဖြစ် မစားရဘဲနဲ့... ဘာမှ အသုံးမကျတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို ကျွေးဖို့အတွက် အနှစ်လုပ်လိုက်ရပြီ မဟုတ်လား...”
“ပါးစပ်ပိတ်စမ်း...”
ခေါင်းဆောင်ကြီးက ဒေါသတကြီးဖြင့် ငေါက်လိုက်သည်။
“မင်းကိုယ်မင်း ပညာတတ်လို့ ခေါ်နေပြီးတော့... ဓားပြတိုက်တဲ့ နေရာမှာတောင် ‘မူဝါဒ’ ရှိရမယ်ဆိုတာကို မင်း နားမလည်ဘူးလား...”
“...အဲဒါ ခေါင်းဆောင်ကြီး ကိုယ်တိုင် ကျွန်တော့်ကို သင်ပေးခဲ့တာလေ...”
“ဒါဆို မင်း အဲဒါတွေကို တတ်ပြီလား... ငါကတော့ တတ်တယ်... မင်းကော တတ်ပြီလား...”
ခေါင်းဆောင်ကြီးက သူ့ကို ‘စိမ်းစိမ်းကြည့်’ လိုက်ရာ ထိုလူသည်လည်း ထပ်ပြီး ‘ပြန်လည်ချေပ’ ရန် မဝံ့တော့ပေ။
အခြားလူများသည်လည်း ဇက်ကလေးများ ပုလိုက်ကြပြီး စကားတစ်လုံးမှ မဟရဲကြတော့ချေ။
မိမိ၏ အရှိန်အဝါက သက်ရောက်မှု ရှိနေသေးသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါမှ ခေါင်းဆောင်ကြီးက ခေါင်းညိတ်လိုက်ရင်း...
“ငါတို့ တုန်းချန်ကို လာခဲ့တာက အခြေအနေကို တိုးတက်အောင် ပြန်လုပ်ဖို့ပဲ...”
“အနောက်တောင်ပိုင်းကတော့ အန္တရာယ်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတာ... တစ်ချက်ကလေး ပေါ့ဆလိုက်တာနဲ့ ဘယ်သူမှန်း မသိတဲ့ လူတွေရဲ့ ‘နှိမ်နင်း’ခံလိုက်ရနိုင်တယ်...”
“ဒီတစ်ခါတော့ ငါက ပါးနပ်တဲ့ သူမို့လို့ အခြေအနေကို မြန်မြန် ရိပ်မိခဲ့တာပေါ့... မဟုတ်ရင်တော့ မင်းတို့ အားလုံးရဲ့ ခေါင်းတွေဟာ မြေပြင်ပေါ်မှာ ‘ဗိုင်းခနဲ’ ပြန့်ကျဲနေလောက်ပြီ...”
လူတိုင်းမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး ‘ခပ်ပြုံးပြုံး’ ဖြင့်သာ...
“ခေါင်းဆောင်ကြီး ပြောတာ တကယ်ကို ‘ယုံမှားဖွယ် မရှိ’ မှန်ကန်ပါတယ်ဗျာ... ဒါပေမယ့် အနောက်တောင်ပိုင်းနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရင် တုန်းချန်မှာ ရှိနေရတာက ဘာတွေ ပိုပြီး ထူးခြားလို့လဲဗျ...”
“ဘာတွေ ပိုထူးခြားရမှာလဲ...”
ခေါင်းဆောင်ကြီးက သူ၏ ‘ရွှေခြည်မျှင် ကွင်းတပ်ဓား’ ကို ‘အဟုန်ပြင်းစွာ’ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရင်း...
“တုန်းချန်မှာ ဂိုဏ်းပေါင်းစုံ ရှိနေပေမယ့် သူတို့ လက်လှမ်းမမီတဲ့ နေရာတွေလည်း အများကြီး ရှိသေးတယ်ဗျ... ဒါက ငါတို့အတွက် အခွင့်အရေးကောင်းပဲ မဟုတ်လား...”
“ဒီနေရာမှာ ငါတို့ ခွန်အားတွေကို ပြန်ပြီး ဖြည့်တင်းမယ်၊ လမ်းသွားလမ်းလာ ကုန်သည်တွေကို တိုက်ခိုက်မယ်၊ အင်အားကို တိုးတက်အောင် လုပ်ပြီး စခန်းကို ခိုင်မာအောင် တည်ဆောက်မယ်...”
“အချိန်တန်ရင်တော့ ငါတို့ဟာ တောင်တစ်တောင်ကို အပိုင်စားရပြီး အင်အားကြီးတဲ့ လူအုပ်စုကြီး ဖြစ်လာမှာပေါ့...”
“အဲဒီအချိန်ကျရင်တော့ ဂိုဏ်းကြီးတွေက တပည့်တွေတောင်မှ ငါတို့ကို ကြောက်နေရမှာဖြစ်သလို၊ ငါတို့ဆီကို လာပြီးတော့တောင် တောင်းပန်ကြရလိမ့်မယ်...”
“အဲဒီအချိန်ကျရင်တော့ ငါတို့ ဓားပြတွေဟာ ထမင်းမေ့၊ ဟင်းမေ့ ဖြစ်နေစရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့ကွာ...”
သူက ‘သည်းသည်းမည်းမည်း’ ပြောဆိုနေစဉ်မှာပင် သူ့ဗိုက်ထဲမှ အလိုက်မသိစွာဖြင့် တဂွီဂွီ မြည်လာသဖြင့် သူ၏ စကားမှာ သိပ်ပြီးတော့ ‘တည်ကြည်လေးနက်’ မှု မရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားရ၏။
သူသည် ယနေ့နံနက်က အသုံးမကျသော လူတစ်ယောက်ကို ကျွေးလိုက်ရသည့် အနှစ်များကို ပြန်လည် စဉ်းစားမိလိုက်သဖြင့် အနည်းငယ်တော့ နောင်တရမိသွားပေသည်။
ဓားပြတိုက်တဲ့ နေရာမှာတောင် ‘မူဝါဒ’ ရှိရမယ် ဆိုတာကတော့ မှန်ပါတယ်... ဒါပေမယ့် ကိုယ့်ဗိုက်ကို မဝဘဲ သူတစ်ပါးကို ‘သည်းကြီးမည်းကြီး’ ကူညီနေရတာတော့ မဟုတ်သေးဘူး မဟုတ်လား။
ထိုသို့ တွေးတောနေစဉ်မှာပင် ‘အဟုန်ပြင်းစွာ’ ပြေးလာသော ခြေသံများကို ကြားလိုက်ရ၏။
“ခေါင်းဆောင်ကြီး... ခေါင်းဆောင်ကြီး......”
နွမ်းပါး စုတ်ပြတ်နေသော ဓားပြငယ်လေး တစ်ယောက်သည် ချုံပုတ်ထဲမှ ကသောကမျော ပြေးထွက်လာပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“စီးပွားရေးတစ်ခု လာနေပြီဗျ......”
“ဘာပြောတယ်...”
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ခေါင်းဆောင်ကြီးမှာ အလွန်ပင် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွား၏။
“မင်း သေသေချာချာ မြင်လိုက်ရဲ့လား... ဘယ်သူတွေလဲ...”
“မြင်လိုက်ပါတယ်ဗျ...”
ထိုဓားပြငယ်လေးက ခေါင်းကို ‘သည်းသည်းမည်းမည်း’ ညိတ်ပြလိုက်သည်။
“မြင်းလှည်းပေါ်မှာ အလံတစ်ခု ပါလာတယ်ဗျ... လေထဲမှာ တဖျတ်ဖျတ်နဲ့ ‘ဓားရောင်တစ်ချက်ဝင်းလက်’ သလို လွင့်ပျံနေတာ... တကယ်ကို ခန့်ညားတာပဲဗျာ... ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်က စာမတတ်တော့ ဘာစာလဲဆိုတာတော့ မသိဘူးဗျ...”
“... အင်အား ဘယ်လောက် ပါလဲ...”
“သိပ်မများပါဘူးဗျ... မြင်းလှည်း (၂) စီးပဲ ပါတာ... မြင်းလှည်းပေါ်က ပစ္စည်းတွေကိုတော့ ‘စနစ်တကျ အကွက်ချ’ ပြီး ပိတ်ထားတာဆိုတော့ တကယ်ကို အဖိုးတန်ပုံ ရပါတယ်ဗျာ...”
“ကောင်းပြီ..”
ခေါင်းဆောင်ကြီးက အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်တော့သည်။
“ရက်တော်တော်ကြာအောင် စောင့်ခဲ့ရတာ... အခုတော့ ‘သိုးဆူဆူ’ တစ်ကောင် အိမ်ရှေ့အထိ ရောက်လာပြီပဲ... ကဲ... ငါ့ရဲ့ ဓားကို ယူခဲ့ကြစမ်း..”
လူတိုင်းမှာ ခေါင်းဆောင်ကြီးကို ကြည့်ရင်း မှင်သက်နေကြတော့သည်။
ခေါင်းဆောင်ကြီး၏ လက်ထဲတွင် ‘ရွှေခြည်မျှင် ကွင်းတပ်ဓား’ က ရှိနှင့်နေပြီးသား ဖြစ်သဖြင့် သူတို့က ဘာကို သွားယူပေးရမည်နည်း။
ခေါင်းဆောင်ကြီးသည်လည်း သူ၏ ပေါ့ဆမှုကို သတိထားမိသွားသော်လည်း... 'ဒါကြောင့်လည်း ငါက ခေါင်းဆောင် ဖြစ်နေတာပေါ့' ဟု ရေရွတ်လိုက်မိသည်။
သူသည် ထိုအမှားကို ဂရုမစိုက်သကဲ့သို့ သူ၏ ဓားကို ‘အဟုန်ပြင်းစွာ’ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရင်း...
“ကဲ... ညီအစ်ကိုတို့... ငါနဲ့အတူ တိုက်ပွဲဝင်စို့......”
အခန်း (၃၉၃) - တောပုန်း သူရဲကောင်းဟောင်းများ
~“ဒါက ထူနျူတောင်ပဲ”
အာမခံအဖွဲ့သားများ ခရီးနှင်နေစဉ်အတွင်း ဝေဇီယီက သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အပြုံးတစ်ခုကို ဆင်မြန်းလျက် ‘ခပ်ပြုံးပြုံး’ ပြောလိုက်၏။
“ငါ ဒီနေရာကို တော်တော်လေး ရင်းနှီးတယ်”
“အင်း...”
ဆုမိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်ရင်း လမ်းဘေးဝဲယာကို ‘မမှိတ်မသုန်ကြည့်’ လိုက်သည်။ လမ်းဘေးတစ်လျှောက်တွင် သစ်ပင်ကြီးများမှာ ‘သည်းသည်းမည်းမည်း’ ပေါက်ရောက်နေပြီး ၎င်းတို့၏ အရိပ်များမှာလည်း တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ခွဲခြားမရနိုင်အောင် ရောထွေးနေ၏။
လမ်းခရီးမှာ ကျဉ်းမြောင်းလှပြီး မြင်းလှည်း (၂) စီးစာသာ ဘေးချင်းယှဉ်၍ သွားလာနိုင်ပေသည်။
“ဓားပြတိုက်ဖို့တော့ တကယ်ကို နေရာကောင်းပဲ”
ဆုမိုက ခပ်တိုးတိုး ရေရွတ်လိုက်၏။
ဝေဇီယီသည် ဆုမို၏ စကားကြောင့် သူမ၏ စိတ်အားထက်သန်မှုများ လျော့ပါးသွားဟန်ဖြင့်...
“ငါ ဘာလို့ ဒီနေရာကို သိနေတာလဲဆိုတာကို နင်က မမေးတော့ဘူးလား”
ဆုမိုက ဝေဇီယီကို စူးစမ်းလိုသော မျက်လုံးဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို သာသာလေး ခါယမ်းကာ ဆိုလိုက်၏။
“မင်းမှာ ပြောစရာရှိနေတာ အသိသာကြီးပဲလေ... ငါ.. မမေးရင်လည်း မင်းက ငြိမ်နေမှာ မဟုတ်ပါဘူး”
“...”
ဝေဇီယီသည် အသက်ကို ခပ်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်မိပြီး သူမ၏ စိတ်ဓာတ်မှာ အနည်းငယ် ကျဆင်းသွားရ၏။
သို့သော်လည်း သိလိုစိတ် ပြင်းပြနေသော သခင်လေး စစ်ထူသည် မိန်းမပျို (၄) ဦး ခြံရံလျက် အနားသို့ ချဉ်းကပ်လာကာ မေးလိုက်တော့သည်။
“သခင်မလေးဝေ... ခင်ဗျားက ဘာလို့ ဒီနေရာကို ဒီလောက်အထိ ရင်းနှီးနေရတာလဲဗျ”
“ဟားဟားဟား...”
ဤမေးခွန်းက ဝေဇီယီ၏ ‘ရင်တွင်းအတွေး’ များကို နှိုးဆွပေးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသဖြင့် သူမက ချက်ချင်းပင် ရှင်းပြလိုက်၏။
“ရှင်တို့ မသိလို့ပါ... ဒီထူနျူတောင်ပေါ်မှာ တောပုန်းဓားပြ အုပ်စုတစ်စု ရှိခဲ့ဖူးတယ်...”
“ဒီနယ်မြေက လူသူအရောက်အပေါက် နည်းသလို ခရီးသွားတွေလည်း ရှားပါးတယ်လေ... ဒါကြောင့် အဲဒီလူတွေက တောင်ပေါ်မှာ ‘အညတရ’ ဘဝနဲ့ ခက်ခက်ခဲခဲ အသက်မွေးနေကြရတာပေါ့...”
“ရံဖန်ရံခါမှာတော့ လမ်းသွားလမ်းလာ ကုန်သည်တွေကို သနားညှာတာမှု ကင်းမဲ့စွာနဲ့ တိုက်ခိုက်လုယက်တတ်ကြတယ်လေ...”
“ဒါကြောင့်လည်း သူတို့ရဲ့ ဂုဏ်သတင်းဆိုးက ပျံ့နှံ့နေခဲ့တာပေါ့...”
“ဒီနေရာက လန်ယွဲ့နန်းတော်နဲ့ ဝေးသေးတယ် ဆိုပေမယ့်လည်း... ဘယ်သူမှ ‘နှိမ်နင်း’ တာမျိုး မရှိတဲ့ ဥပဒေမဲ့ နယ်မြေတစ်ခုလို ဖြစ်နေခဲ့တာ...”
“ကျွန်မရဲ့ ဆရာက ဒီအကြောင်းကို သိသွားတဲ့အခါမှာ ကျွန်မကို ခေါ်ပြီး ပြောတယ်... ‘မင်းရဲ့ အတွင်းအားနဲ့ သိုင်းပညာ က လုံလောက်တဲ့ အဆင့်ကို ရောက်နေပြီ’ တဲ့...”
“ဒါနဲ့ပဲ ကျွန်မကို တောင်အောက်ဆင်းပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သန်မာအောင် လုပ်ဖို့ စေလွှတ်လိုက်တာပေါ့... အဲဒီအချိန်မှာ ဒီထူနျူတောင် အကြောင်းကို ပြောပြခဲ့တာပဲ...”
“တောင်ပေါ်မှာ ဓားပြတွေက ‘ကျူးလွန်’ မှုတွေ များနေပြီး ရက်စက်တဲ့ နည်းလမ်းတွေကို သုံးနေကြတာကြောင့်... ပညာစုံနေတဲ့ ကျွန်မအနေနဲ့ ဒါကို လျစ်လျူရှုထားလို့ မရဘူးတဲ့လေ...”
“ဒါကြောင့်ပဲ ကျွန်မကို ဒီဓားပြကိစ္စကို ဖြေရှင်းဖို့ တာဝန်ပေးလိုက်တာပေါ့...”
ဤနေရာသို့ ရောက်သည့်အခါ ဝေဇီယီက ခေါင်းကို သာသာလေး ခါယမ်းလိုက်ရင်း…
“အဲဒီတုန်းကပေါ့... အင်း...”
ဝေဇီယီသည် သိုင်းလောကသို့ စတင် ခြေချခဲ့စဉ်က အတွေ့အကြုံများကို ပုံဖော်၍ ပြောပြနေတော့သည်။
သူမ၏ ပုံပြင်ထဲတွင်မူ သူမသည် ‘အကဲခတ် တော်သူ’ ၊ ‘နားစွင့်တတ်သူ’ ဖြစ်ပြီး၊ အေးစက်သော အမူအရာနှင့် ‘ပြတ်သားစွာ’ ဆုံးဖြတ်ချက်ချတတ်သော သိုင်းလောက သူရဲကောင်းမလေး တစ်ဦးအဖြစ် ပါဝင်နေ၏။
ထူနျူတောင်သို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် သူမ ဘာတွေ လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်၊ ဘယ်လိုမျိုး သူရဲကောင်းဆန်ဆန် ‘နှိမ်နင်း’ ခဲ့သည် ဆိုသည်များကို ဖွဲ့နွဲ့ ပြောဆိုနေခြင်းပင်။
သခင်လေး စစ်ထူက စိတ်ဝင်တစား နားထောင်နေသော်လည်း၊ ဆုမိုမှာမူ ရယ်ရမလို ငိုရမလို ခံစားချက်ဖြင့် ‘ခပ်ပြုံးပြုံး’ သာ ကြည့်နေမိတော့သည်။
ထိုညက သင်္ဘောလက်ရန်းဘေးတွင် ပြောဆိုခဲ့သော စကားများမှာ ဝေဇီယီ၏ နောက်ဆက်တွဲ အပြုအမူများအပေါ် မည်သည့် သက်ရောက်မှုမျှ ရှိပုံ မရပေ။
၎င်းထက်စာလျှင် သူမ၏ မူလသဘာဝမှာ ပိုမို ပေါ်လွင်လာပြီး၊ ရံဖန်ရံခါတွင် ကြမ်းတမ်း
သည့် အမူအရာများဖြင့် လူများကို အံ့အားသင့်အောင် လုပ်တတ်လာလေသည်။
ဆုမိုက ဖုဟန်ယွမ်ကို ရှေ့သို့သွား၍ ကင်းထောက်ရန် လက်ဟန်ပြလိုက်၏။
ဝေဇီယီက ဆိုလိုက်သည်။
“ငါ ဒီနယ်မြေကို သိတယ်... ဒီတစ်ခါတော့ ကျွန်မကပဲ အဖွဲ့ငယ်ခေါင်းဆောင် အဖြစ် လုပ်ပေးမယ်...”
“ငါ ဒီနေရာကို အကြိမ်ကြိမ် ဖြတ်ဖူးတယ်... အဲဒီ စခန်းဟောင်းကို သွားစစ်ကြည့်တိုင်းလည်း လူသူကင်းမဲ့နေတာ ကြာပြီလေ...”
“ထူနျူတောင်က အလွန် ခြောက်သွေ့ပြီး လူသူမရှိဘူး...ငါ.. အဲဒီ ဓားပြအဖွဲ့ကို ‘နှိမ်နင်း’ ပြီးကတည်းက... တစ်ယောက်ယောက်က ငတ်သေချင်နေတာမျိုး မဟုတ်ရင်တော့...”
“ဘယ်သူကမှ ဒီတောင်ကို ကိုယ်ပိုင်အဖြစ် လာပြီး အုပ်စိုးချင်မှာ မဟုတ်ဘူး...”
ဆုမိုက ‘သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ခပ်လေးလေး’ ချလိုက်ရင်း...
“ငါတို့ သတိထားဖို့တော့ လိုသေးတယ်နော်…”
“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီလောကကြီးမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးမိလို့ အသက်ပျောက်သွားကြတဲ့ လူတွေ အများကြီးပဲ မဟုတ်လား...”
“...အဲဒါလည်း ဟုတ်တာပါပဲ...”
ဝေဇီယီက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ “ဒါဆိုရင်တော့ ကါ သွားလိုက်ဦးမယ်...”
သူမသည် စကားပြောဆိုပြီးသည်နှင့် လေထဲသို့ ခုန်ပျံတက်သွားတော့သည်။
ဖုဟန်ယွမ်မှာ ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း မှင်သက်နေမိ၏။
‘လူတိုင်းက ဘာလို့ အဖွဲ့ငယ်ခေါင်းဆောင် တာဝန်ကို ယူချင်နေကြတာလဲ’
သူ ‘ရင်တွင်းအတွေး’ နက်နေမိသည်။
ဆုမိုမှာမူ ခေါင်းကို တခါခါဖြင့် ‘ခပ်ပြုံးပြုံး’ သာ နေလိုက်ရင်း ဖုဟန်ယွမ်ကို ပြောလိုက်၏။
“သူ့နောက်ကနေ လိုက်သွားလိုက်...”
“နားလည်ပါပြီ ခင်ဗျာ...”
ဖုဟန်ယွမ်သည်လည်း ချက်ချင်းပင် လိုက်ပါသွားရာ၊ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် နှစ်ယောက်စလုံးမှာ ‘ရုတ်ချည်း ပျောက်ကွယ်’ သွားကြတော့သည်။
အာမခံအဖွဲ့သားများမှာ ရှေ့သို့ ဆက်လက် ခရီးနှင်နေကြသော်လည်း ဝေဇီယီ၏ သိုင်းလောက ပုံပြင်များ မရှိတော့သဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်မှာ တစ်မျိုး ငြိမ်သက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားရ၏။
ခေတ္တမျှ ကြာပြီးနောက် ဖုဟန်ယွမ်နှင့် ဝေဇီယီတို့မှာ ‘အဟုန်ပြင်းစွာ’ ပျံသန်းလျက် ပြန်လည် ရောက်ရှိလာကြသည်။
ဝေဇီယီ၏ မျက်လုံးများမှာ အံ့အားသင့်မှုကြောင့် ဝိုင်းစက်နေပြီး...ပြောလာ၏။
“ခေါင်းဆောင်ဆု... ရှေ့မှာ လမ်းပိတ်ထားတာ တွေ့တယ်..”
ဤအာမခံခရီးစဉ်သည် ဝေဇီယီ၏ အမြင်များကို တကယ်ပင် ကျယ်ပြန့်စေခဲ့သည်။
ယခုအခါ သူမသည် ‘လမ်းပိတ်ခြင်း’ ၊ ‘သိုင်းလောက အသုံးအနှုန်းများ’ နှင့် ‘တောင်ရွှေ့ခြင်း’ ကဲ့သို့သော အရာများကို ကောင်းစွာ နားလည်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် သူမသည် အနည်းငယ် မျက်နှာ နီရဲကာ အရှက်ရနေမိ၏။
‘ခုနတင်ပဲ သူမက ဒီနေရာဟာ ဘယ်သူမှ စိတ်မဝင်စားတဲ့ နေရာလို့ ဆုမိုကို ပြောခဲ့တာလေ။
အခုတော့ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပဲ လမ်းပိတ်ဆို့မှုတွေ ပေါ်လာခဲ့ပြီ’
အရှက်ရသွားသဖြင့် သူမမှာ အနည်းငယ် အနေခက်နေမိတော့သည်။
ဆုမိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်ရင်း ဖုဟန်ယွမ်ကို မေးလိုက်၏။
“ခြေရာလက်ရာ တစ်ခုခု တွေ့ခဲ့လား...”
“လူတွေကတော့ ထွက်ပြေးသွားကြပြီဗျ... တောင်ခါးပန်းထဲမှာ ပုန်းနေတဲ့ လူတွေလည်း ရှိနိုင်ပါသေးတယ်...”
“ကောင်းပြီ...”
ဆုမိုက လူတိုင်းကို လှမ်း၍ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
“အမှတ်အသားတွေကို ‘ဓားရောင်တစ်ချက်ဝင်းလက်’ သလို လင်းထိန်အောင် ပြင်ထားကြစမ်း... ဒီလူတွေကို တရားဝင် ဆုံတွေ့ဖို့ ပြင်ဆင်ထားလိုက်ကြ...”
တကယ်လို့သာ လမ်းပိတ်ဆို့မှု မရှိဘူး ဆိုလျှင်တော့ ဆုမိုသည် အတင်းအကျပ် တွန်းဖြတ်သွားနိုင်ပေသည်။
ယခုမူ လမ်းကို အသေအချာ ပိတ်ထားပြီ ဖြစ်သဖြင့်၊ သူကသာ မမြင်ချင်ယောင်ဆောင်ပြီး အတင်း ‘ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်’ သွားမည် ဆိုပါက... ၎င်းမှာ ဆုမိုအနေဖြင့် သိုင်းလောက၏ ‘မူဝါဒ’ များကို ‘မထီမဲ့မြင်’ ပြုရာ ရောက်ပေလိမ့်မည်။
သူသည် မြင်းလှည်း (၂) စီးကို တစ်ခုနှင့်တစ်ခု နီးကပ်စွာ ထားရှိစေပြီး၊ အာမခံခေါင်းဆောင်များကိုမူ လက်နက်များပေါ်တွင် လက်တင်လျက် ‘သည်းသည်းမည်းမည်း’ အသင့်ပြင်ထားရန် ညွှန်ကြားလိုက်၏။
မကြာမီမှာပင် သူတို့သည် လမ်းပေါ်တွင် ကန့်လန့်ဖြတ် ချထားသော သစ်ကိုင်းကြီး (၂) ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် တရကြမ်း ပြေးလွှားနေသော ခြေသံများကို ကြားလိုက်ရ၏။ တောင်ပေါ် သစ်တောများအတွင်း တစ်စုံတစ်ယောက်သည် ‘ဒရောသောပါး ပြေးလွှား’ နေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
အနည်းငယ်တော့ အလျင်စလို ဖြစ်နေသလား။
ဆုမို တကိုယ်တည်း.. ရေရွတ်မိ၏။
ဆုမိုက လှမ်း၍ အော်ဟစ်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း၊ ဤအခြေအနေကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် နှုတ်ဆိတ်နေလိုက်ပြီး သူတို့ဘာသာ ထွက်လာသည်အထိ ‘မမှိတ်မသုန်ကြည့်’ ကာ စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။
သို့သော်လည်း လူအုပ်ကြီး ပေါ်မလာသေးမီမှာပင် သူတို့၏ အသံက အရင်ဆုံး ရောက်ရှိလာတော့၏။
“ဒီတောင်ကို ငါကိုယ်တိုင် ထွင်းထုခဲ့တာ... ဒီသစ်ပင်တွေကို ငါကိုယ်တိုင် စိုက်ခဲ့တာ... ဒီလမ်းကနေ ဖြတ်ချင်တယ် ဆိုရင်တော့... လမ်းစရိတ် ချန်ခဲ့ကြစမ်း......”
ထိုလူသည် ‘အတွင်းအားကို အသုံးပြု၍ ပြောဆိုလိုက်ခြင်း ဖြစ်သဖြင့် အသံမှာ မိုးခြိမ်းသံပမာ တောအုပ်အတွင်း၌ ပဲ့တင်ထပ်သွားတော့သည်။
ဆုမိုမှာမူ ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် တစ်နေရာရာတွင် အလွန် ကြားဖူးသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသော်လည်း၊ ဘယ်နေရာမှာလဲ ဆိုသည်ကိုမူ ချက်ချင်း စဉ်းစား၍ မရသေးပေ။