အခန်း (၃၉၄-၃၉၆)

အခန်း (၃၉၄) - တောပုန်း သူရဲကောင်းဟောင်းများ (အပိုင်း ၂)

~ထိုအသံနှင့်အတူ လူရိပ်တစ်ခုသည် တောအုပ်အတွင်းမှ ‘ရိပ်ခနဲ’ ပြေးထွက်လာလေသည်။

ရှေ့ဆုံးမှ ဦးဆောင်လာသူမှာ အရပ်အမောင်း မြင့်မားထွားကျိုင်းပြီး လက်ထဲတွင်လည်း ‘ရွှေခြည်မျှင် ကွင်းတပ်ဓား’ ကြီးကို ကိုင်ဆောင်ထား၏။ သူ ပြေးလာသည့်အရှိန်ကြောင့် ဓားပေါ်ရှိ ကွင်းများသည်လည်း တချွင်ချွင်နှင့် မြည်ဟည်းနေတော့သည်။

ဓားသံနှင့်အတူ သူ၏ စကားသံ ဒုတိယပိုင်းမှာလည်း လေထဲတွင် လွင့်ပျံ့ထွက်ပေါ်လာ၏။

“မင်းတို့ဘက်က ငြင်းဆန်တဲ့ စကားတစ်လုံးပဲ ပြောကြည့်စမ်း... မင်းတို့အဘိုးငါက မင်းတို့ကို သတ်ရုံတင်မကဘူး... မြေမြှုပ်ဖို့တောင် ဝန်မလေးဘူးကွ”

‘မြေမြှုပ်’ ဆိုသည့် စကားလုံး အဆုံးတွင်တော့ သူ၏ လက်ထဲမှ ‘ရွှေခြည်မျှင် ကွင်းတပ်ဓား’ ကြီးသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ‘ဝုန်းခနဲ’ ပြုတ်ကျသွားပြီး အက်ကွဲသော အသံများ ‘သည်းကြီးမည်းကြီး’ ထွက်ပေါ်လာလေတော့သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်၌ တောပုန်းခေါင်းဆောင်သည် ခေါင်းကိုမော့လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများဖြင့် ဆုမိုနှင့် သူ၏ အပေါင်းအပါများကို ‘မမှိတ်မသုန်ကြည့်’ လိုက်မိတော့၏။

သူ့နောက်မှ လိုက်ပါလာသော နွမ်းပါးစုတ်ပြတ်သည့် ဓားပြများသည်လည်း အာမခံမြင်းလှည်းများကို ‘လောဘသားကောင်’ ပမာ ဝိုင်း၍ အကဲခတ်နေကြသည်။

သို့သော်လည်း ဆုံတွေ့လိုက်ရသော ထိုမျက်လုံးချင်း အကြည့်တွင် ဆုမိုရော တောပုန်းခေါင်းဆောင်ပါ အံ့အားသင့်ကာ ‘ရုတ်တရက် ငိုင်’ သွားကြတော့၏။

နောက်တစ်စက္ကန့်မှာပင် ဆုမိုက အခြေအနေကို ရိပ်မိသွားပြီး တည်ကြည်စွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

“ဪ... ခင်ဗျားကိုး”

ထိုအခိုက်မှာတော့၊ တောပုန်းခေါင်းဆောင်သည် အသက် ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးထဲမှ ခက်ထန်မှုများသည်လည်း ‘ရုတ်ချည်း ပျောက်ကွယ်’ သွားတော့သည်။

သူက ခေါင်းကို ‘သည်းသည်းမည်းမည်း’ ခါယမ်းလိုက်ရင်း ဖွင့်ဟဝန်ခံလိုက်၏။

“ငါ မဟုတ်ဘူးနော်... ငါ မဟုတ်ဘူး”

“ခင်ဗျားပါပဲ”

ဆုမိုက ‘ခပ်ပြုံးပြုံး’ လေးဖြင့်ပင် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

“အရင်တုန်းက ကျွန်တော်တို့ အလျင်စလို ဆုံခဲ့ဖူးတယ်လေ... ခင်ဗျားရဲ့ ဓားသိုင်း (၃) ကွက်ကိုလည်း ကျွန်တော် သင်ယူခွင့် ရခဲ့ပါတယ်... အဲဒီသိုင်းကွက်တွေက အလွန်ကို နက်နဲပြီး ဆန်းကြယ်လွန်းလို့ ကျွန်တော် ဆုမို အနေနဲ့ တစ်ခါမှ မမေ့ခဲ့ပါဘူးဗျာ”

“အဲဒီတုန်းက ကျွန်တော့်မှာ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတွေ ရှိနေတာရယ်... လက်ထဲမှာလည်း တန်ဖိုးရှိတဲ့ လက်ဆောင် မပါတာရယ်ကြောင့် အလျင်စလို ထွက်ခွာခဲ့ရတာပါ”

“အဲဒီနောက်မှာတော့ လက်ဆောင်တွေယူပြီး ခင်ဗျားတို့ဆီ လာလည်ခဲ့သေးတယ်... ဒါပေမယ့် လူတစ်ယောက်မှ မရှိတော့တာ တွေ့ခဲ့ရတာပေါ့”

“ဒါနဲ့ ခင်ဗျားက ဘာကိစ္စကြောင့် ဒီကို ရောက်နေရတာလဲဗျ”

တောပုန်းခေါင်းဆောင်သည် ဆုမိုကို ကြည့်ရင်း ရင်ထဲတွင် ငိုချင်စိတ်ပင် ပေါက်လာတော့သည်။

အကြောင်းမူကား အရင်တုန်းက ဆုမိုသည် ‘ဝမ်ရှင်း’ ကုန်သွယ်ရေးဌာန၏ အာမခံပစ္စည်းများကို လမ်းငါးသွယ်ဆုံရပ်သို့ ပို့ဆောင်ရန် တာဝန်ယူခဲ့စဉ်က ဖြစ်ပေသည်။ ‘လော့ရှား’ မြို့မှ ထွက်ခွာပြီး မကြာမီမှာပင် ဤဓားပြအုပ်စုနှင့် ‘ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်’ ဆုံတွေ့ခဲ့ကြခြင်းပင်။

ဆုမို၏ ‘ရွှမ်ကျီး’ တောင်ကြားမှ ‘လောကကို ကိုင်လှုပ်’ နိုင်သည့် ဂုဏ်သတင်းကို ကြားဖူးထားသဖြင့် ထိုခေါင်းဆောင်မှာ မယုံကြည်နိုင်ဘဲ ဆုမိုကို သိုင်း (၃) ကွက် စိန်ခေါ်ခဲ့ဖူးသည်။ ရလဒ်မှာမူ ‘ယုံမှားဖွယ် မရှိ’ ရှင်းလင်းလှပေသည်။

ဆုမိုက သိုင်းလောက ‘မူဝါဒ’ များအတိုင်း စိတ်မဆိုးဘဲ နောင်တစ်ချိန်တွင် လက်ဆောင်များဖြင့် လာလည်မည်ဟု ‘ချော့မော့ပြောဆို’ ခဲ့သော်လည်း ခေါင်းဆောင်မှာမူ အထင်မှားသွားခဲ့၏။ ဆုမိုသည် ‘လက်စားချေ’ ရန်အတွက် လာရောက် ‘နှိမ်နင်း’ တော့မည်ဟု သူ ထင်မှတ်သွားခြင်းပင်။

အပြန်အလှန် သိုင်းစမ်းပြီးနောက် ဆုမို၏ ‘အတွင်းအားနဲ့ သိုင်းပညာ’ မှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းပြီး ဂုဏ်သတင်းမှာ အလကား မဟုတ်ကြောင်း သူ ကောင်းစွာ သိရှိသွားခဲ့သည်။ အကယ်၍သာ ဆုမိုက ‘လက်စားချေ’ ရန် လာခဲ့မည်ဆိုပါက သူတို့တစ်စခန်းလုံးသည် ဆုမို၏ လက်ချက်ဖြင့် လဲကျ အသက်ပျောက်ကုန်ကြမည် မဟုတ်ပါလော။

ထိတ်လန့်သွားသော ခေါင်းဆောင်သည် တစ်စခန်းလုံးရှိ လူများကို ‘ဒရောသောပါး’ စုစည်းကာ တစ်ညတည်းနှင့် ထွက်ပြေးခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်၏။ သူတို့သည် ‘တုန်းချန်’ ဘက်သို့ ဦးတည်ခဲ့ကြသည်။

သို့သော်လည်း လမ်းခရီးတစ်လျှောက်တွင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော အခက်အခဲများသည် ချောက်ခြားစရာ ကောင်းလှပေသည်။ မူလက လူ (၁၀၀) ကျော်ဖြင့် ဟိန်းဟောက်ခဲ့ကြသော်လည်း ‘တုန်းချန်’ နယ်မြေထဲသို့ ရောက်သည့်အခါတွင်မူ အင်အားမှာ ‘တစ်ဟုန်ထိုး’ လျော့နည်းသွားပြီး ထက်ဝက်ပင် မရှိတော့ပေ။

ဂိုဏ်းပေါင်းစုံကြားတွင် သတိထား သွားလာရင်း ခေါင်းဆောင်၏ ဦးဆောင်မှုဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် ‘ထူနျူ’ တောင်သို့ ရောက်ရှိ အခြေချခဲ့ကြသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ လူအင်အားမှာ ထပ်မံ၍ ထက်ဝက်ခန့် လျော့ကျသွားပြန်လေပြီ။

သို့သော်လည်း ဤခေါင်းဆောင်သည် ‘တောပုန်းလောက’ တွင် တစ်နေရာစာ ရယူရန် အလွန် ဆန္ဒရှိနေသူ ဖြစ်ပေသည်။ ဤမျှလောက် ကြီးမားသော အရှုံးနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသော်လည်း သူသည် စိတ်ဓာတ်မကျခဲ့ပေ။

သူသည် ‘ထူနျူ’ တောင်ပေါ်တွင် အင်အားကို ပြန်လည် ဖြည့်တင်းပြီး တစ်နေ့တွင် ‘လောကကို အုပ်စိုး’ နိုင်မည့် တောပုန်းသူရဲကောင်း ဖြစ်လာရန်သာ ‘စနစ်တကျ အကွက်ချ’ ကြံစည်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

ဒါပေမယ့်... ‘ထူနျူ’ တောင်သည် တကယ်ကို ခြောက်သွေ့လွန်းလှသည်။ ရက်ပေါင်းများစွာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သော်လည်း လမ်းသွားလမ်းလာ တစ်ယောက်မှ မရှိသဖြင့် စခန်းထဲမှ လူများသည် ငတ်ပြတ်ပြီး ‘ခန္ဓာကိုယ်လည်း ပျော့ခွေ၍ လဲကျ’ ရမတတ် ဖြစ်နေကြတော့၏။

နောက်ဆုံးတော့ ‘သိုးဆူဆူ’ တစ်ကောင် လာနေပြီဆိုပြီး ဝမ်းသာအားရ စောင့်ကြိုခဲ့ကြသော်လည်း မော့ကြည့်လိုက်တော့ ဆုမို ဖြစ်နေပြန်န်သည်လေ။

ခေါင်းဆောင်ကြီးသည် ဆုမိုကို ကြည့်ရင်း သူ၏ ခိုင်မာလှသော စိတ်ဓာတ်များသည်ပင် ဤခက်ခဲလှသော ခရီးလမ်းကြောင့် ပြိုလဲလုမတတ် ခံစားလိုက်ရ၏။

သူသည် အာမခံမြင်းလှည်းပေါ်ရှိ ‘ဇီယန် အာမခံဌာန’ ၏ အလံတော်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်မိသည်။ ထို့နောက် သူသည် ဓားပြငယ်လေးဘက်သို့ လှည့်ကာ ခေါင်းကို ညိတ်ပြလိုက်ရင်း လက်သီး၊ ခြေဦးတို့ဖြင့် ‘သည်းကြီးမည်းကြီး’ ဝိုင်း၍ ထိုးကြိတ်ကန်ကျောက်တော့၏။

“ငါ မင်းကို စာသင်ဖို့ ပြောထားတယ် မဟုတ်လား..ဟမ်.. ငါ မင်းကို စာသင်ဖို့ ပြောထားတယ်လေကွာ”

လက်သီးချက်များသည် ‘အဟုန်ပြင်းစွာ’ ကျရောက်လာသဖြင့် ဓားပြငယ်လေးသည်လည်း သရဲတစ္ဆေ တစ်ကောင်လို အော်ဟစ်နေတော့သည်။

ခေါင်းဆောင်သည် ‘အတွင်းအား’ ကိုတော့ အသုံးမပြုခဲ့ပေ။ မဟုတ်လျှင်မူ သူ၏ အတွင်းအားမှာ အမြင့်စား မဟုတ်သော်လည်း သာမန်တော့ မဟုတ်သဖြင့် ဓားပြငယ်လေးသည် ‘မျက်တောင် တစ်ခတ်မျှသာ’ အတွင်းမှာပင် အသက်ပျောက်သွားနိုင်သည် မဟုတ်ပါလော။

ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများသည် ‘ကပျာကယာ’ ဝင်ရောက်၍ တားဆီးကြရတော့သည်။

“တော်ပါပြီ... တော်ပါပြီ... ခေါင်းဆောင်ကြီး... စိတ်လျှော့ပါဦးဗျာ”

“သူက စာမတတ်တာကတော့ အရင်ကတည်းကပဲလေဗျာ... အသစ်အဆန်းမှ မဟုတ်တာ”

“နောက်မှပဲ သူ့ကို ချော့ပြီး သင်ပေးလိုက်ပါတော့ဗျာ”

သို့သော်လည်း ထိုနောက်ဆုံး စကားလုံးသည် ခေါင်းဆောင်၏ ဒေါသကို ပို၍ ‘ညာသံပေး’ လှုံ့ဆော်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွား၏။

“သင်ပေးရမယ် ဟုတ်လား... ငါ သင်ပေးခဲ့တာတွေ မနည်းတော့ဘူးနော်”

“ငါ မင်းတို့ကို စာဖတ်တတ်အောင်... စာရေးတတ်အောင် သင်ပေးတယ်... ဘယ်လို စားသောက်ရမယ်... ဘယ်လို ဝတ်ဆင်ရမယ်ဆိုတာ သင်ပေးတယ်... အိပ်ရာပေါ်မှာဆိုရင် ကိုယ့်မိန်းမကိုယ် သိအောင်... အိပ်ရာက ဆင်းရင် ကိုယ့်ဖိနပ်ကိုယ် သိအောင်တောင် သင်ပေးခဲ့တယ်လေ... ဒါကို မင်းတို့က မသင်ယူကြတာ မဟုတ်လား”

ခေါင်းဆောင်သည် ဒေါသတကြီးဖြင့် သူ၏ အနားတွင် ရှိသော လူများကို လိုက်လံ ထိုးကြိတ်နေတော့သည်။

ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ဝေဇီယီသာမက အဖွဲ့မှူးလီပါ မှင်သက်နေကြတော့၏။

သူတို့၏ အာမခံခရီးစဉ် တစ်လျှောက်တွင် ဓားပြများက မိမိတို့ အချင်းချင်း ဤမျှလောက် ‘သည်းကြီးမည်းကြီး’ ပြန်လည် ‘နှိမ်နင်း’ နေကြသည်ကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။

“ဒါ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ”

ဝေဇီယီက ဆုမိုကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ‘မသိမသာ’ မေးလိုက်၏။

“သူတို့တွေ အချင်းချင်း ရန်ဖြစ်နေကြတာလား”

ဆုမိုမှာလည်း ဘာပြန်ပြောရမည်ကိုပင် ‘ဇဝေဇဝါ’ ဖြစ်နေမိသည်။

‘ခေါင်းဆောင်က ဒီနေ့ နံနက်မှာ ခြေမှားပြီး အိပ်ရာက ထလာလို့ ဖြစ်မှာပါ’

သူသည် ထိုသို့သာ အတွေးနယ်ချဲ့နေမိ၏။ သို့သော်လည်း အခြေအနေသည် ဂယက်ထနေသဖြင့် ဆုမိုသည် အဖွဲ့မှူးလီကို အာမခံပစ္စည်းများကို ဂရုထား စောင့်ကြည့်ရန် ညွှန်ကြားလိုက်ပြီး သူကိုယ်တိုင် .. ကြားဝင်လိုက်တော့သည်။

“ခေါင်းဆောင်ကြီး... ကျေးဇူးပြုပြီး စိတ်အေးအေး ထားပါဦးဗျာ”

ထိုသို့ဖြင့် အခြေအနေသည် ပို၍ ထူးဆန်းသွားတော့၏။

ဓားပြများက ဓားပြတိုက်နေစဉ်အတွင်း အချင်းချင်း ရန်ပွဲ ဖြစ်နေကြသည်။ အရိုက်ခံနေရသော ဓားပြတိုက်ခံရသူ အာမခံခေါင်းဆောင်ကမူ ‘ကပျာကယာ’ လှမ်း၍ ထိုရန်ပွဲကို ဖြန်ဖြေပေးနေရသည် မဟုတ်လား။

ဆုမိုက ခေါင်းဆောင်ကြီးကို ထိန်းချုပ်ထားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါမှ ဓားပြများသည် ကျေးဇူးတင်သော မျက်လုံးဖြင့် ကြည့်ကာ အကြိမ်ကြိမ် ကျေးဇူးတင်နေကြတော့သည်။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ဗျာ”

“ကျွန်တော်တို့ ခေါင်းဆောင်ကတော့ တကယ်ကို ခက်ထန်လွန်းတယ်ဗျ”

“အား... ကျွန်တော်တော့ လဲကျတော့မှာပဲ... ရက်တော်တော်ကြာအောင် ထမင်းမစားရသေးလို့ အားတွေလည်း မရှိတော့ဘူးဗျာ”

ဆုမို၏ နှုတ်ခမ်းများသည် ‘မသိမသာ လှုပ်ရွ’ သွား၏။ ဤလူများသည် ဓားပြများနှင့် မတူဘဲ ဒုက္ခသည်များနှင့်သာ ပို၍ တူနေပေသည်။

သို့သော်လည်း ဆုမိုက နားချပြီးနောက်တွင်မူ တောပုန်းခေါင်းဆောင်ကြီးသည် အလွန်ပင် ငြိမ်သက်သွားလေတော့သည်။

အခန်း (၃၉၅) - တောပုန်း သူရဲကောင်းဟောင်းများ (အပိုင်း ၃)

~ထိုအခိုက်အတန့်၌ တစ်ဖက်လူမှာ မလှုပ်မယှက် ရပ်တန့်နေ၏။ သူတို့သည် ဆုမိုကိုသာ ‘သည်းသည်းမည်းမည်း’ စောင့်ကြည့်နေကြတော့သည်။

ဆုမိုမှာမူ ရယ်ရခက် ငိုရခက် ဖြစ်နေပြီး ‘ခပ်ပြုံးပြုံး’ ဖြင့်ပင် ဆိုလိုက်၏။

“ခေါင်းဆောင်ကြီး... ခင်ဗျားရဲ့ နဂိုနယ်မြေကို စွန့်ခွာပြီး ဘာလို့ ဒီကို ရောက်လာတာလဲဗျ... ဒီနေရာမှာ အခြေချပြီး အသက်မွေးဖို့ ကြံစည်နေတာလား...”

ခေါင်းဆောင်ကြီးက မျက်လုံးအစုံကို ဝိုင်းစက်လျက် ဆုမိုကို ‘မမှိတ်မသုန်ကြည့်’ ကာ အသက်ကို ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်၏။

“မင်း... မင်းက ဘာလို့များ သရဲတစ္ဆေတစ်ကောင်လို ငါ့နောက်ကို ‘သည်းသည်းမည်းမည်း’ လိုက်နေရတာလဲ...”

ဆုမို စိတ်ထဲက တွေးလိုက်သည်။ 'ငါက ဘယ်တုန်းက သူ့နောက်ကို လိုက်နေလို့လဲ... ဒါက တိုက်ဆိုင်တာသက်သက်ပဲ မဟုတ်လား...'

သူသည် အစောပိုင်းက ထိုခေါင်းဆောင်ကြီးနှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့သည်မှာ ကြာလှပြီ ဖြစ်ပေသည်။ ယခု လန်ယွဲ့နန်းတော်သို့ သွားရာလမ်းတွင် ဤနေရာမှ ဖြတ်သန်းမိခြင်းမှာ ‘ယုံမှားဖွယ် မရှိ’ တိုက်ဆိုင်မှုသာ ဖြစ်၏။ ၎င်းသည် သရဲတစ္ဆေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ခြောက်လှန့်နေခြင်းနှင့် ဘာမျှ မသက်ဆိုင်ပေ။

“ထားလိုက်ပါတော့... သတ်ချင်ရင်လည်း သတ်လိုက်တော့ကွာ..”

ခေါင်းဆောင်ကြီးက သူ၏ ‘ရွှေခြည်မျှင် ကွင်းတပ်ဓား’ ကြီးကို ဘေးသို့ ပစ်ချလိုက်လေသည်။

“မင်း စိတ်ကြိုက်သာ လုပ်တော့...”

စိတ်ကြိုက် လုပ်ရမည် ဟုတ်လား။ အမှန်တကယ်ပင် အခြေအနေကို မသိသူတစ်ဦးအဖို့ ဆုမိုသည် တောပုန်းဓားပြများကို အနိုင်ကျင့်နေသည်ဟု ထင်မှတ်သွားနိုင်ပေသည်။

“ခေါင်းဆောင်ကြီး... ဘာလို့ အဲဒီလို ပြောရတာလဲဗျ...”

ဆုမိုက ဆက်ပြောလိုက်၏။

“ကျွန်တော်တို့ အရင်က ဆုံတွေ့ခဲ့တုန်းက အခြေအနေက နည်းနည်း တင်းမာခဲ့ပေမယ့် နောက်ဆုံးတော့လည်း အဆင်ပြေပြေပဲ လမ်းခွဲခဲ့ကြတာ မဟုတ်လား... အခု ဘာတွေ ‘အထင်မှားခံခဲ့ရ’ လို့များ သတ်မယ် ဖြတ်မယ်တွေ ဖြစ်နေရတာလဲဗျ...”

“ဟွန်း... ခေါင်းဆောင်ဆုရဲ့ ‘အတွင်းအားနဲ့ သိုင်းပညာ’ က လူတွေကို စိတ်ကြိုက် သတ်ဖြတ်နိုင်တယ်ဆိုတာ ငါ သိပြီးသားပါ... နောင်တစ်ချိန်မှာ လက်ဆောင်တွေနဲ့ လာလည်မယ်လို့ မင်း ပြောခဲ့တာက... တကယ်တော့ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲဆိုတာ ဘယ်သူက မသိဘဲ နေမှာလဲ... ငါက မင်းကို အပြစ်ပြုမိခဲ့လို့.. ‘လက်စားချေ’ ဖို့ လာခဲ့တာ မဟုတ်လား...”

ဤအချိန်တွင် ခေါင်းဆောင်ကြီးမှာ အရာရာကို စွန့်လွှတ်ရန် ‘ယတိပြတ်’ ဆုံးဖြတ်ထားပုံရပြီး လည်ပင်းကို မတ်ကာ ဆိုလိုက်၏။

“အချိန်တွေ ဖြုန်းမနေပါနဲ့တော့... ငါ့ကိုသာ အခုချက်ချင်း သတ်လိုက်ပါ... ဒါပေမယ့် တစ်ခုတော့ ရှိတယ်... ငါ့ကို သတ်ချင်သလောက် သတ်၊ ငါ့ရဲ့ ညီအစ်ကိုတွေကိုတော့ ချမ်းသာပေးပါ... သူတို့က သနားစရာ ကောင်းတဲ့ လူတွေပါဗျာ... တကယ်လို့သာ တခြား လမ်းစ မရှိတော့ဘူး ဆိုရင် ဘယ်သူကများ ‘လောဘသားကောင်’ အဖြစ် ခံယူပြီး တောပုန်းဓားပြ လုပ်ချင်မှာလဲ...”

ဆုမိုသည် တစ်ခဏမျှ စကားလုံးများ ပျောက်ရှသွားတော့သည်။

ဘယ်သူက ‘လက်စားချေ’ ချင်နေလို့လဲ။ ဘယ်သူက သူ့ကို သတ်ချင်နေလို့လဲ။

ဝေဇီယီသည်ပင် ဆက်၍ ကြည့်မနေနိုင်တော့ဘဲ ဆုမိုကို လှမ်းပြောလိုက်၏။

“ခေါင်းဆောင်ဆု... ဒီလူက ကြည့်ရတာ ‘တည်ကြည်လေးနက်’ တဲ့ လူတစ်ယောက်ပါပဲ... သူ ဘာတွေများ ‘ကျူးလွန်’ မိလို့ နင့်ကို ဒီလောက်အထိ ကြောက်နေရတာလဲ...”

“ဘယ်သူက သူ့ကို သတ်မယ်လို့ ပြောလို့လဲ...”

ဆုမိုက ဝေဇီယီကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းဆောင်ကြီးဘက်သို့ လှည့်ကာ ဆိုလိုက်၏။

“ခေါင်းဆောင်ကြီး... ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ တစ်ခုခု ‘အထင်မှားခံခဲ့ရ’ တာမျိုး ရှိနေပုံပဲဗျ... သေမယ် ရှင်မယ် ဆိုတာတွေကိုတော့ ခဏလောက် မေ့ထားလိုက်ပါဦး...”

ခေါင်းဆောင်ကြီးသည် ဆုမို၏ စကားကို နားထောင်ရင်း သူ၏ မျက်နှာကို ‘မမှိတ်မသုန်ကြည့်’ လိုက်ရာ ဆုမိုသည် ဟန်ဆောင်နေခြင်း မဟုတ်ကြောင်း ရိပ်မိလိုက်၏။

သူသည် ခေတ္တမျှ ‘ဇဝေဇဝါ’ ဖြစ်သွားပြီးမှ... ပြန်မေးလိုက်မိသည်။

“မင်း... မင်းက ငါ့ကို သတ်ဖို့ လာတာ မဟုတ်ဘူးလား...”

“ဘာလို့ ကျွန်တော်က ခင်ဗျားကို သတ်ရမှာလဲဗျ...”

ယခုအခါ ဆုမိုမှာ ပို၍ ‘ဇဝေဇဝါ’ ဖြစ်နေသူ ဖြစ်တော့သည်။

“ဒါဆို... မင်း ပြောခဲ့တဲ့ လက်ဆောင်တွေယူပြီး လာလည်မယ် ဆိုတာကော...”

“လာလည်မယ် ဆိုတာက လာလည်မယ်လို့ ပြောတာပေါ့ဗျာ...”

ဆုမိုက ဆိုလိုက်၏။

။

“ကျွန်တော်တို့ သိုင်းလောကထဲမှာ ကျင်လည်နေတဲ့ အာမခံသမားတွေ ဆိုတာ ဂုဏ်သိက္ခာကို အရင်းပြုရတာပဲ မဟုတ်လား... အရင်က ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ ပဋိပက္ခလေးတွေ ရှိခဲ့ပေမယ့် နောင်တစ်ချိန်မှာ ပြန်ဆုံရင် ရယ်ရယ်မောမော စကားပြောနိုင်အောင် သံယောဇဉ် တည်ဆောက်ချင်လို့ ပြောခဲ့တာပါ... အဲဒါက ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ‘လက်စားချေ’ တဲ့ ကိစ္စ ဖြစ်သွားရတာလဲဗျာ...”

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ခေါင်းဆောင်ကြီးမှာ နှစ်သိမ့်မှု ရသွားခြင်း မရှိသည့်အပြင် ‘ကျောက်ရုပ်ကြီးပမာ’ တောင့်တင်းသွားတော့သည်။

သူသည် နေရာမှာတင် ရပ်လျက် ဆုမိုကို အကြာကြီး ငေးကြည့်နေပြီးမှ သူ၏ ပေါင်ကို ‘ဖျတ်ခနဲ’ မြည်အောင် လက်ဖြင့် ရိုက်လိုက်၏။

“အား......”

သူက ထခုန်လိုက်တော့သည်။

“မင်း... မင်းက ဘာလို့ အဲဒါကို အစောကြီးကတည်းက ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မပြောခဲ့တာလဲ...”

“အစောကြီးကတည်းက ဘာကို ပြောရမှာလဲဗျ...”

ဆုမိုကလည်း ‘ဇဝေဇဝါ’ ဖြင့်ပင်။

“လာလည်မယ် ဆိုတဲ့ ကိစ္စလေ...”

“ကျွန်တော်လည်း လာလည်မယ်လို့ ပြောခဲ့တာပဲ မဟုတ်လား...”

“အဲဒါကိုပဲ... အား......”

ခေါင်းဆောင်ကြီးမှာ ဒေါသလည်း ထွက်၊ စိတ်လည်း တိုနေဟန်ဖြင့် နေရာမှာတင် ‘ခြေလှမ်းကျဲကျဲဖြင့်’ ဟိုဟိုဒီဒီ လျှောက်နေတော့သည်။

တကယ်ပါပဲ... အခြေအနေက ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ ဖြစ်သွားရတာလဲ။

ဝေဇီယီနှင့် အခြားလူများသည်လည်း အကျိုးအကြောင်းကို နားလည်သွားကြသဖြင့် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အံ့အားသင့်ဟန် ရိပ်ခနဲ ထင်သွားသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်မိကြ၏။

ဆုမိုကတော့ အလွန်ပင် ဉာဏ်ပြေးသူ မဟုတ်ပါလား။ သူသည် ခေါင်းဆောင်ကြီး၏ အတွေးကို ချက်ချင်းပင် ရိပ်မိလိုက်ပြီး အနည်းငယ်တော့ အားနာသွားမိသည်။

“ကျွန်တော့်အမှားပါဗျာ... ကျွန်တော် သေသေချာချာ မရှင်းပြမိလို့ ခင်ဗျားတို့ကို ဒုက္ခပေးမိသလို ဖြစ်သွားတယ်...”

“ဒုက္ခရောက်တာထက် ပိုပါသေးတယ်ဗျာ...”

ခေါင်းဆောင်ကြီး၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များပင် ‘သည်းကြီးမည်းကြီး’ ကျလာတော့သည်။

“ကျွန်တော်... ကျွန်တော်... ထားလိုက်ပါတော့ဗျာ... ဒါက ကျွန်တော့် ကံတရားပါပဲ...”

“ဒါဆိုရင်တော့...”

ဆုမိုက ဤနေရာတွင် အချိန်ဆက်မဖြုန်းချင်တော့သဖြင့် လက်နှစ်ဖက်ကို ပူး၍ ဂါရဝပြုလိုက်၏။

“ဒါဆို ခေါင်းဆောင်ကြီး... ဒီတစ်ခါရော အာမခံပစ္စည်းတွေကို ‘လုယက်’ ဦးမှာလားဗျ...”

ခေါင်းဆောင်ကြီးသည် ထိုမေးခွန်းကြောင့် တစ်ချက် ထိတ်လန့်သွားပြီး အာမခံမြင်းလှည်းများကို ကြည့်လိုက်၊ ဆုမိုကို ကြည့်လိုက်ဖြင့်...

‘လုယက်’ ရမယ် ဟုတ်လား။

အသက်ရှင်ရတာက ပိုပြီး မပျော်စရာ ကောင်းဘူးလား။ ဆုမို တစ်ယောက်တည်းနဲ့တင် သူတို့ကို ‘မျက်တောင် တစ်ခတ်မျှသာ’ အချိန်အတွင်း ‘နှိမ်နင်း’ နိုင်တာပဲ မဟုတ်လား။

ဒါပေမယ့် မလုဘူး ဆိုပြန်ရင်လည်း...

လူတိုင်းက အခုဆိုရင် သစ်ခေါက်တွေကိုတောင် ‘သည်းကြီးမည်းကြီး’ ဝါးစားနေရတဲ့ အဆင့်ကို ရောက်နေပြီလေ။ အခုထိတော့ ခေါင်းဆောင်ကြီးက ‘သည်းသည်းမည်းမည်း’ ထိန်းချုပ်ထားလို့သာ ဘယ်ရွာကိုမှ မတိုက်ခိုက်ခဲ့ကြတာ...

ဒါပေမယ့် လူတွေက ‘စိတ်ဓာတ်ကျ’ တဲ့ အခြေအနေကို ရောက်လာပြီ ဆိုရင်တော့...

‘ခေါင်းခဲမတတ် စဉ်းစား’ ပြီးသည့် နောက်မှာ ခေါင်းဆောင်ကြီးက ဆုမိုကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၏။

“ခင်ဗျားတို့ဆီမှာ စားစရာတွေ ပါလားဗျ...”

ဆုမိုသည် သူ၏ ဘဝတွင် ဤမျှလောက် ‘စကားလုံးများ ပျောက်ရှ’ ဖူးခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ သူက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ရင်း...

“ကျွန်တော်တို့မှာ စားနပ်ရိက္ခာတွေ အတော်အတန် ပါပါတယ်... ပြီးတော့ ငွေအချို့လည်း ရှိသေးတာပေါ့။ ခင်ဗျားတို့ ‘ငွေလွှဲလက်မှတ်’ တွေကိုတော့ သုံးလို့ မရပေမယ့် ရက်အနည်းငယ်လောက် ‘အသက်ဆက်’ လို့ ရမယ့် ငွေစအချို့ကိုတော့ ကျွန်တော် ပေးနိုင်ပါတယ်ဗျာ...”

“နောင်တစ်ချိန် ကျွန်တော် ပြန်ဖြတ်လာတဲ့ အခါကျရင်တော့ လက်ဆောင်တွေနဲ့ လာလည်ပါ့မယ်...”

“ဒါက တကယ် လာလည်မှာနော်... သတ်ဖို့ လာမှာ မဟုတ်ဘူး...”

ဆုမိုက ခေါင်းဆောင်ကြီး ထပ်ပြီး ထွက်မပြေးအောင် အာမခံလိုက်ရ၏။

ခေါင်းဆောင်ကြီး၏ မျက်နှာတွင် အမျိုးအမည်မသိသော ခံစားချက်များ ရောပြွမ်းနေပြီး ဆုမိုကို ‘ကျေးဇူးတင်သော မျက်လုံးဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်’ လိုက်သည်။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ခေါင်းဆောင်ဆုဗျာ...”

“အားနာစရာ မလိုပါဘူးဗျာ...”

ဆုမိုက ခေါင်းကို သာသာလေး ခါယမ်းလိုက်ရင်း...

“သိုင်းလောကထဲမှာ ကျင်လည်နေတဲ့အခါ အခက်အခဲဆိုတာ ရှိတတ်တာပဲ မဟုတ်လား... ကိုယ်က ကူညီနိုင်တဲ့ အနေအထား ရှိရင်တော့ ကူညီရမှာပေါ့ဗျာ...”

ထိုသို့ ပြောဆိုနေစဉ်မှာပင် သူက အဖွဲ့မှူးလီကို လက်ဟန်ပြလိုက်၏။

အဖွဲ့မှူးလီသည် သူတို့၏ စကားဝိုင်းကို အစအဆုံး ကြားထားသဖြင့် သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားထံမှ ပြောင်းဖူးမုန့်များ ပြည့်နှက်နေသော အိတ်တစ်အိတ်ကို ‘ကပျာကယာ’ ယူဆောင်လာခဲ့သည်။

ဒါကတော့ သူတို့အတွက် တစ်ရက်စာ ရိက္ခာပါပင်။

အဖွဲ့မှူးလီက ထက်ဝက်ခန့်ကို ခွဲထုတ်လိုက်ပြီး ငွေစအချို့နှင့်အတူ ခေါင်းဆောင်ကြီးထံသို့ ပေးအပ်လိုက်လေသည်။

အရပ်အမောင်း ထွားကျိုင်းလှသော ခေါင်းဆောင်ကြီးမှာမူ မျက်ရည်များကို ထိန်းမထားနိုင်တော့ပေ။

ဒါက ကျေးဇူးတင်စိတ် သက်သက်ကြောင့်တော့ မဟုတ်၊ သူ့ရင်ထဲမှာတော့ ခံစားချက်တွေက ရောပြွမ်းနေပြီး ဘယ်လို စကားလုံးနှင့် ဖော်ပြရမလဲဆိုတာတောင် မသိတော့ပါချေ။

သို့သော်၊ ... ပြောင်းဖူးမုန့်တွေကို ဝေမျှပြီးသည့်နောက်မှာတော့ ခေါင်းဆောင်ကြီးဟာ ခေတ္တမျှ တွေဝေနေပြီးမှ ဆုမိုကို မေးလိုက်တော့သည်။

“ခေါင်းဆောင်ဆုဗျာ... ကျွန်တော့်မှာ အားနာစရာ ကောင်းတဲ့ တောင်းဆိုချက် တစ်ခုလောက် ရှိနေလို့ပါ... ခင်ဗျားတို့ အဖွဲ့ထဲမှာ ‘ဆေးပညာ’ တတ်ကျွမ်းတဲ့သူ ပါလားဗျ…”

အခန်း (၃၉၆) - ဓားပြဂိုဏ်း

~လွန်ခဲ့သော (၁) နှစ် သို့မဟုတ် (၂) နှစ်ခန့်ကပင် ဝေဇီယီသည် ‘ဝိုင်းဘူး’ စခန်းကို အမြစ်ပြတ် ‘နှိမ်နင်း’ ဖျက်ဆီးခဲ့ဖူးပေသည်။

ထူနျူတောင်၏ တည်နေရာမှာ အလွန်ပင် ဝေးလံခေါင်သီလှသဖြင့် မည်သူကမျှ ဤနေရာကို စခန်းအဖြစ် အသုံးပြုရန် စိတ်မဝင်စားကြချေ။ ထို့ကြောင့်လည်း တောင်ပေါ်စခန်းမှာ လူသူကင်းမဲ့စွာ စွန့်ပစ်ခံထားရခြင်း ဖြစ်၏။

ခေါင်းဆောင်ကြီးနှင့် သူ၏ လူများမှာ ထိုစခန်းဟောင်းကို သိမ်းပိုက်ခဲ့ကြသော်လည်း၊ သူတို့၏ လက်ရှိ အခြေအနေအရ ပြန်လည် ပြုပြင်ရန်မှာ ခက်ခဲနေသဖြင့် မည်သည့် ပြုပြင်မှုကိုမျှ မလုပ်နိုင်ခဲ့ကြပေ။

ရလဒ်အနေဖြင့် စခန်းတစ်ခုလုံးမှာ အလွန်ပင် ဟောင်းနွမ်းစုတ်ပြတ်ကာ အပျက်အစီးများသာ ရှိတော့သည်။ အဆောက်အအုံများမှာလည်း နေရာအနှံ့ ပြိုလဲ ပျက်စီးနေကြပြီး၊ အမိုးများမှာလည်း ပေါက်ပြဲယိုစိမ့်နေ၏။

စခန်းအတွင်း လှုပ်ရှားသွားလာနေသော လူများမှာလည်း မျက်နှာ ဖြူဖတ်ဖြူလျော် ဖြစ်နေကြကာ၊ သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင်မူ အနာဂတ်အတွက် ဝေဝါးမှုနှင့် စိတ်ဆင်းရဲမှုများသာ အထင်းသား ပေါ်လွင်နေတော့သည်။

ဆုမိုသည် ဤမြင်ကွင်းများကို ကြည့်ရင်း ဘာတွေးရမည်ကိုပင် မသိတော့ပေ။ဝေဇီယီကမူ ခေါင်းကို တခါခါဖြင့်...

“နှမြောစရာပဲ... တကယ်ကို နှမြောစရာပဲ...”

“...မပြောပါနဲ့...”

ဆုမိုက သူမကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်မိသည်။

ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ‘ဖွင့်ဟဝန်ခံ’ ရမည်ဆိုလျှင်၊ ဤမျှလောက်အထိ အခြေအနေ ဆိုးရွားနေသော ဓားပြအုပ်စုကို သနားနေရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။ သို့သော်လည်း ဤခေါင်းဆောင်ကြီးမှာ မည်မျှကြာအောင် ဓားပြလုပ်ခဲ့သည်ကို မသိရသော်လည်း၊ သူ ပစ်မှတ်ထားမိသည်မှာ ဆုမို ဖြစ်နေခြင်းက ပြဿနာပင်။

(၂) ကြိမ်တိုင်တိုင် ဓားပြတိုက်ရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ဘာမှ မရခဲ့သည့်အပြင်၊ အလွန်ပင် ဝေဒနာ ခံစားနေရသော သူတို့၏ ကံကြမ္မာမှာမူ အနည်းငယ်တော့ သနားစရာ ကောင်းလှ၏။

ခေါင်းဆောင်ကြီးသည် ခုနတင်ပဲ ဆုမို၏ အာမခံအဖွဲ့ထဲတွင် ‘ဆေးပညာ’ ကျွမ်းကျင်သူ ပါမပါ မေးမြန်းခဲ့သေးသည် မဟုတ်လား။

အမှန်တကယ်ပင် ပါဝင်ပေသည်။

‘ရွှမ်ဟူ မျှော်စင်’ မှ သခင်လေးစစ်ထူ၏ အစွမ်းကို ပေါ့ပေါ့တန်တန် သဘောထား၍ မရပေ။ ဤကျယ်ပြောလှသော ‘တုန်းဟွမ်’ တစ်ခွင်လုံးတွင် သူ၏ ဆေးပညာထက် သာလွန်သည်ဟု မည်သူက ကြွားဝံ့ပါမည်နည်း။

ဆုမို၏ အတည်ပြုချက်ကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါမှ ခေါင်းဆောင်ကြီးသည် လျှို့ဝှက်ချက် တစ်ခုကို ‘ဖွင့်ဟဝန်ခံ’ လိုက်တော့သည်။

သူတို့ ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာသည့် ခရီးစဉ်မှာ တကယ်ကို ခက်ခဲလှပေသည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့က ဓားပြတွေ မဟုတ်လား။ သူတို့၏ ရင်ထဲတွင်လည်း သူခိုးဟူသော ‘အသိတရား’ က ‘မသိမသာ’ ကြီးစိုးနေခြင်း ဖြစ်၏။

‘တုန်းချန်’ နယ်မြေ၏ နက်ရှိုင်းသော နေရာများသို့ ရောက်ရှိသည့်အခါ သူတို့သည် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း မသွားရဲကြတော့ပေ။ ဂိုဏ်းများကြားရှိ အပေါက်အလမ်းများနှင့် အင်အားစုများ၏ အစွန်အဖျား နေရာများမှသာ သတိထား သွားလာနေခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့်လည်း အန္တရာယ်များနှင့် မကြာခဏ ဆုံတွေ့ရပြီး ‘ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်’ သော သေကျေပျက်စီးမှုများ ရှိခဲ့ရ၏။

သူတို့ ‘ထူနျူ’ တောင်သို့ မရောက်မီမှာပင် တောင်ကြားတစ်ခုကို ဖြတ်ကျော်ခဲ့ကြသည်။ ထိုတောင်ကြားမှာ အလွန်ပင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေပြီး၊ အလယ်တွင် စမ်းချောင်းငယ်လေး တစ်ခု စီးဆင်းနေ၏။

ထိုအချိန်တွင် ခေါင်းဆောင်ကြီးသည် စမ်းချောင်းတွင် ရေခပ်ရန် လူတစ်ယောက်ကို စေလွှတ်ခဲ့သော်လည်း၊ ထိုလူမှာ ရေအစား လူတစ်ယောက်ကို ဆွဲခေါ်ကာ ပြန်ရောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

အနီးကပ် ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ခေါင်းဆောင်ကြီးမှာ ‘အံ့အားသင့်သွားသည်။ ထိုလူ၏ ဒဏ်ရာများမှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှပေသည်။ ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် ဖြစ်နေရုံတင်မကဘဲ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံးတွင် အတွင်းဒဏ်၊ အပြင်ဒဏ်ပေါင်းစုံ ပြည့်နှက်နေခြင်း ဖြစ်၏။

အကျိုးအကြောင်းအရ ဆိုပါက ဤမျှလောက် ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာများနှင့် ထိုလူမှာ သေဆုံးနေရမည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ‘ယုံမှားဖွယ် မရှိ’ ထို ‘နတ်ဘုရား’ လို လူမှာ အသက်မပျောက်ဘဲ ရှိနေဆဲ ဖြစ်၏။

သူသည် ‘အသက်ရှူဖို့ပင်မေ့’ ရလောက်သော အခြေအနေမျိုးတွင် အသက်ကို ဖက်နဲ့ထုပ်ကာ ‘သည်းသည်းမည်းမည်း’ ရှင်သန်နေခြင်း ဖြစ်သဖြင့် မြင်တွေ့ရသူတိုင်းမှာ စုတ်သပ် ရလောက်ပေသည်။

ခေါင်းဆောင်ကြီးမှာ ဓားပြတစ်ယောက် ဖြစ်သော်လည်း၊ ဓားပြဆိုသည်မှာလည်း လူသားတစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်ဟု ခိုင်မာစွာ ယုံကြည်ထားသူ ဖြစ်၏။

တိရစ္ဆာန်တွေတောင်မှ သူတို့ အမျိုးအနွယ်တွေ သေဆုံးတာကို ဝမ်းနည်းတတ်ကြသေးတာပင်... လူသား ဆိုလျှင်တော့ ပိုပြီးတော့တောင် ‘သံယောဇဉ်တွယ်’ တတ်ရမှာ မဟုတ်ပါလား။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ထိုလူမှာ ဘယ်သူလဲ၊ ဘာလို့ ဒီလောက် ပြင်းထန်တဲ့ ဒဏ်ရာတွေ ရနေတာလဲ ဆိုတာကို မသိရသေးသော်လည်း...

ခေါင်းဆောင်ကြီးသည် ခေတ္တမျှ တွေဝေသွားပြီးမှ သူ့ကို ကယ်တင်ရန် ‘ယတိပြတ်’ ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။

သူတို့သည် ထိုလူကို လမ်းတစ်လျှောက် ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ကြ၏။

မကြာမီမှာပင် ‘ထူနျူ’ တောင်ထိပ်ရှိ ‘ဝိုင်းဘူး’ စခန်းကို အမှတ်မထင် တွေ့ရှိခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ခေါင်းဆောင်ကြီးမှာ သူ၏ ကောင်းမှုက ‘ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီး’ ကို ကိုင်လှုပ်နိုင်ခဲ့ပြီး၊ ကောင်းမှုလုပ်လျှင် ကောင်းကျိုးကို ခံစားရမည်ဟု ထင်မှတ်နေခဲ့၏။

ထို့ကြောင့်လည်း သူသည် ထိုလူကို ပိုမို၍ ဂရုစိုက် စောင့်ရှောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ တောင်ခြေက ရွာတစ်ရွာမှ ခိုးယူလာခဲ့သော ဂျုံမှုန့်လေးကိုပင် မစားရက်ဘဲ ထိုလူ၏ ပါးစပ်ထဲသို့သာ ထည့်ကျွေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းသည်မှာ သူတို့ စခန်းထဲတွင် ‘ဆေးပညာ’ တတ်ကျွမ်းသူ တစ်ယောက်မှ မရှိခြင်းပင်။

ထိုလူမှာ ယခုအချိန်အထိ ‘သေခြင်းအငွေ့အသက်’ များနှင့် ရုန်းကန်နေရပြီး၊ သေခြင်းနှင့် ရှင်ခြင်းကြားတွင်သာ ဝဲလည်နေရဆဲ ဖြစ်ပေသည်။

ယနေ့တွင် ဆုမိုနှင့် ပြန်လည် ဆုံတွေ့ခဲ့ရပြီး အရင်က ‘အထင်မှားခံခဲ့ရ’ သမျှ ပြေလည်သွားသည့်အခါမှ ခေါင်းဆောင်ကြီးမှာ အကူအညီ တောင်းရန် စိတ်ကူးမိလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။

သို့သော်လည်း ဤတောင်းဆိုမှုကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ဆုမိုသည် တွေဝေသွားမိသည်။ သူသည် အာမခံပစ္စည်းများကို တာဝန်ယူထားရသူ ဖြစ်သဖြင့် ကိစ္စရပ်များကို ထပ်မံ၍ ရှုပ်ထွေးအောင် မလုပ်ချင်ပေ။

သူသည် သခင်လေးစစ်ထူကို ခေါင်းဆောင်ကြီးနှင့်အတူ စခန်းသို့ လိုက်သွားခိုင်းရန် စဉ်းစားခဲ့သေး၏။

‘ဒါပေမယ့် စကားပုံ တစ်ခု ရှိတယ် မဟုတ်လား... ‘ကျားရဲ့ ပုံပန်းကိုသာ ရေးဆွဲလို့ ရပေမယ့် လူရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကိုတော့ သိဖို့ ခက်တယ်’ တဲ့။

ခေါင်းဆောင်ကြီးကတော့ သစ္စာရှိ ပုံရသလို အနည်းငယ်လည်း ရိုးပုံ ပေါက်နေပေမယ့်...

တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် သေသေချာချာ မသိသေးဘဲနဲ့ သခင်လေးစစ်ထူကို ဒီလို စွန့်စားခိုင်းဖို့ ဆိုတာကလည်း ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်ပါ့မလဲ။

သူ့နောက်ကို လိုက်သွားဖို့ ဆိုပြန်ရင်လည်း အာမခံမြင်းလှည်းတွေကို ဘယ်သူမှ မရှိဘဲ ပစ်ထားလို့ မရပြန်ဘူးလေ’

စဉ်းစားပြီးသည့်နောက်တွင်တော့ အားလုံး အတူတူ သွားကြရန်သာ ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။

‘တကယ်လို့ ခေါင်းဆောင်ကြီး ပြောတာသာ အမှန်ဖြစ်ခဲ့ရင်တော့... လူတစ်ယောက်ရဲ့ အသက်ကို ကယ်တင်တာက စေတီ (၇) ဆင့် တည်တာထက် ပိုပြီး ကုသိုလ်ရမှာဖြစ်သလို၊ အန္တရာယ်လည်း ရှိမှာ မဟုတ်ဘူးလေ’

အကယ်၍သာ ဒါဟာ လှည့်ကွက် တစ်ခု ဖြစ်နေပြီး တစ်ခုခုကို ကြံစည်နေတာ ဆိုလျှင်လည်း ဆုမိုအနေနှင့် ဒါကို မသိဘဲ နေမှာ မဟုတ်ဟု ယုံကြည်ထားပေသည်။

စခန်းသို့ ရောက်ရှိသည့်အခါတွင်တော့ ခေါင်းဆောင်ကြီးမှာ တကယ်ကို ‘စိတ်ပျက်အားငယ်’ စရာ အခြေအနေနှင့် ရင်ဆိုင်နေရကြောင်း အတည်ပြုနိုင်ခဲ့၏။

စခန်းအတွင်းရှိ လူများမှာလည်း ဆုမိုတို့ အဖွဲ့ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ‘သိုးဆူဆူ’ တစ်ကောင်ကို တွေ့လိုက်ရသလို ‘လောဘသားကောင်’ အသွင်ဖြင့် ဝမ်းသာနေကြခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ ကြောက်လန့်နေကြသည်ကို တွေ့ရသည်။

မိန်းမတစ်ယောက်မှာတော့ နေရာမှာတင် ‘သည်းကြီးမည်းကြီး’ ငိုယိုကာ အော်ဟစ်လိုက်တော့၏။

“ကျွန်မတို့ ပြောသားပဲ... တောပုန်းဓားပြ လုပ်တာ ကောင်းကျိုး မပေးပါဘူးလို့... အေးအေးဆေးဆေး နေထိုင်နိုင်တဲ့ နေရာလေး တစ်ခုကို ရှာပြီးတော့ ‘ယောကျ်ားက လယ်ထွန်၊ မိန်းမက ရက်ကန်းယက်’ တဲ့ ဘဝနဲ့ နေကြရအောင်လို့ ပြောခဲ့တာပေါ့...”

“ဘာလို့များ ဟိုလူတွေလိုမျိုး ဓားကို ကိုးစားပြီး ‘လောကကို ကိုင်လှုပ်’ ဖို့ ကြိုးစားနေရတာလဲ...”

“အခုတော့ ကြည့်ပါဦး...ကျွန်မတို့ အားလုံး အဖမ်းခံလိုက်ရပြီ မဟုတ်လား...”

“အို... သူရဲကောင်းကြီးရှင်.. ကျေးဇူးပြုပြီး သူ့ကို သနားညှာတာပေးပါ... သူက တကယ့် ‘ကျူးလွန်’ တဲ့ လူဆိုးကြီး မဟုတ်ပါဘူးရှင်...”

“သူက ဓားပြလို့ ဆိုပေမယ့်လည်း... ဘယ်သူ့ဆီကမှ တန်ဖိုးရှိတဲ့ အရာတွေကို တစ်ခါမှ မလုခဲ့ဖူးပါဘူး...”

“ကိုယ့်ထက် သာတဲ့ လူနဲ့ ဆုံရင်လည်း သူက အမြဲတမ်း ထွက်ပြေးခဲ့တာပါ... ‘အနောက်တောင်ပိုင်း’ ကနေ ‘တုန်းချန်’ အထိ ခက်ခက်ခဲခဲ လာခဲ့တာတောင်မှ အခုတော့ ငတ်သေရမယ့် အခြေအနေ ရောက်နေပြီ မဟုတ်လား...”

ထိုမိန်းမသည် ကြေကွဲစွာ ရှိုက်ငိုနေပြီး သူမ ပြောသမျှ စကားလုံးတိုင်းမှာလည်း မျက်ရည်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေတော့သည်။

ခေါင်းဆောင်ကြီး၏ မျက်နှာမှာမူ မျက်နှာထား သုန်မှုန်သွားပြီး ပြာနှမ်းနေ၏။

သူသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် သူ၏ ‘ရွှေခြည်မျှင် ကွင်းတပ်ဓား’ ကြီးကို ‘အဟုန်ပြင်းစွာ’ ခါယမ်းလိုက်ရင်း...

“ပါးစပ်ပိတ်စမ်း... ဒီမိန်းမ... ခေါင်းဆောင်ဆုက ငါ့ကို ဘယ်တုန်းက ဖမ်းလိုက်လို့လဲ...”

“ဒါတွေက ငါ ကိုယ်တိုင် ဖိတ်ခေါ်လာတဲ့ ဧည့်သည်တော်တွေကွ..”

သူက ဆုမိုတို့ အဖွဲ့ကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

ဆုမိုနှင့် အခြားလူများသည်လည်း ခေါင်းကို ညိတ်ပြကာ ထောက်ခံလိုက်ကြ၏။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါမှ ထိုမိန်းမ၏ ငိုသံမှာ ပို၍ ကျယ်လောင်လာတော့သည်။

“ကျွန်မတို့မှာ သစ်ခေါက်တောင် ဝါးစားနေရတဲ့ အဆင့်ကို ရောက်နေပြီကို... ရှင်က ဧည့်သည်တွေကို ဖိတ်ခေါ်နေသေးတာလား... သူတို့ကို ကျွေးဖို့ကော ရှင့်မှာ ဘာရှိလို့လဲ...”

“မင်း တိတ်တိတ်နေစမ်း...”

ခေါင်းဆောင်ကြီးက သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲမှ ပြောင်းဖူးမုန့် တစ်ခုကို ‘ကပျာကယာ’ ထုတ်လိုက်ပြီး၊ ထိုမိန်းမ၏ အနားသို့ ‘ခြေလှမ်းကျဲကျဲဖြင့်’ ပြေးသွားကာ သူမ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ထိုးသွင်း’ လိုက်လေတော့သည်။