အခန်း (၃၉၇-၃၉၉)

အခန်း (၃၉၇) - ဓားပြဂိုဏ်း (အပိုင်း ၂)

~ထိုမိန်းမသည် အစပိုင်းတွင် ငြင်းဆန်ချင်ဟန် ရှိသော်လည်း သူမ၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာသော ပြောင်းဖူးမုန့်ကို ကြည့်လိုက်သည့်အခါတွင်မူ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပသွားတော့သည်။ သူမသည် သေရည်သောက်ရန်ပင် မေ့လျော့သွားပြီး ထိုမုန့်ကို ‘ကပျာကယာ’ ဖဲ့ကာ ဘေးနားရှိ လူများကိုပါ ဝေမျှပေးနေတော့၏။

တစ်ခဏချင်းမှာပင် အားအင်ချည့်နဲ့နေသော လူအားလုံးမှာ နေရာမှ ထရပ်လိုက်ကြပြီး မုန့်အကျိုးအပဲ့လေးများကို သည်းကြီးမည်းကြီး စုဆောင်းနေကြလေသည်။

ခေါင်းဆောင်ကြီးက သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ‘ခပ်လေးလေး’ ချလိုက်ရင်း...

“ခေါင်းဆောင်ဆုဗျာ... ကျွန်တော် တကယ်ပဲ အားနာလှပါတယ်...”

“ရပါတယ်... ကိစ္စမရှိပါဘူး...”

ဆုမိုက လက်ဝှေ့ယမ်းကာ ‘ချော့မော့ပြောဆို’ လိုက်၏။

သခင်လေး စစ်ထူက စူးစမ်းလိုသော မျက်လုံးဖြင့်...

“ဒဏ်ရာရတဲ့လူက ဘယ်မှာလဲ...”

“အထဲက အိမ်ထဲမှာပါဗျ...”

ခေါင်းဆောင်ကြီးက လူတစ်ယောက်ကို လမ်းပြခိုင်းလိုက်သည်။ သခင်လေး စစ်ထူသည် ဆုမိုကို တစ်ချက် ‘မသိမသာ’ ကြည့်လိုက်ပြီး ဆုမိုက ခေါင်းညိတ်ပြသည့်အခါမှသာ မိန်းမပျို (၄) ဦးကို ထမ်းစင်အား လမ်းညွှန်ချက်အတိုင်း သယ်ဆောင်ခိုင်းလိုက်တော့၏။

အိမ်မှာ မဝေးလှသဖြင့် သူတို့သည် ထိုနေရာသို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိသွားကြသည်။ မိန်းမပျို (၄) ဦးသည် ‘ပါးရည်နပ်ရည် ရှိပြီး’ ကျွမ်းကျင်လှသော လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ထမ်းစင်ကို အိမ်ထဲသို့ သယ်ဆောင်သွားကြလေသည်။

ခေါင်းဆောင်ကြီးသည် ဘေးမှ ကြည့်နေစဉ် သူ၏ အင်္ကျီလက်စကို တစ်စုံတစ်ယောက်က ‘ကပျာကယာ’ ဆွဲလိုက်သဖြင့် ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ (၇) နှစ် သို့မဟုတ် (၈) နှစ် အရွယ် ကလေးငယ်တစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရ၏။ ထိုကလေးငယ်သည် သူ၏ မျက်လုံးများကို ဝိုင်းစက်လျက် ‘မမှိတ်မသုန်ကြည့်’ ရင်း မေးလိုက်သည်။

“ခေါင်းဆောင်ကြီး... နောက်ထပ် ရှိသေးလားဟင်... ကျွန်တော်... ကျွန်တော့်အမေအတွက် တစ်ခုလောက် ယူသွားချင်လို့ပါ...”

“ဒါကတော့...”

ခေါင်းဆောင်ကြီးမှာ’ မဆုံးဖြတ်နိုင်ဘဲ တွေဝေသွားမိ၏။

ထိုစဉ်မှာပင် ဝေဇီယီသည် ပြောင်းဖူးမုန့် (၂) ခုကို ယူဆောင်လာပြီး ထိုကလေးအား ‘ခပ်ပြုံးပြုံး’ လေး ပေးလိုက်သည်။

“ရော့... ဒီမှာ ယူလိုက်လေ...”

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်မကြီး...”

ကလေးငယ်သည် မုန့်ကို သူ၏ ရင်ခွင်ထဲ၌ ‘သည်းသည်းမည်းမည်း’ ပိုက်ထားလိုက်၏။ ထို့နောက် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးမှ တစ်ခုကို ပြန်ပေးလိုက်ပြန်သည်။

“အစ်မကြီးလည်း စားပါဦး...”

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူသည် ကျန်ရှိသော မုန့်တစ်ခုကို ပိုက်လျက် ခြေလှမ်းကျဲကျဲဖြင့် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

“ဒါကတော့...”

ဝေဇီယီသည် သူမ၏ လက်ထဲမှ မုန့်ကို ကြည့်လိုက်၊ ဆုမိုကို ကြည့်လိုက်ဖြင့်...

“တောပုန်းဓားပြ ဘဝကို ဒီလောက်အထိ ‘စိတ်ပျက်အားငယ်’ စရာ ကောင်းအောင် လျှောက်လှမ်းနေကြရတယ် ဆိုတာကတော့...”

သူမသည် စကားကို အဆုံးမသတ်တော့ပေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ခေါင်းဆောင်ကြီးမှာ ဘေးနားတွင် ရှိနေဆဲ မဟုတ်လား။

ဆုမိုက ခေတ္တမျှ ‘အတွေးနက်နေ’ ပြီးမှ ခေါင်းဆောင်ကြီးကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်၏။

“ဒါနဲ့... ကျွန်တော် ခေါင်းဆောင်ကြီးရဲ့ နာမည်ကို မမေးရသေးဘူးနော်...”

“မရဲပါဘူးဗျာ... မရဲပါဘူး...”

ခေါင်းဆောင်ကြီးက ‘ကပျာကယာ’ လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရင်း...

“ကျွန်တော့်ရဲ့ မျိုးရိုးနာမည်ကတော့ ဟူ ပါဗျ... သိုင်းလောကသားတွေကတော့ ကျွန်တော့်ကို ‘ဟူဆန်းတောက်’ လို့ ခေါ်ကြပါတယ်ဗျာ...”

“...”

ဆုမိုသည် ထိုကဲ့သို့သော နာမည်မျိုးကို ဝေဖန်ရန် မသင့်တော်ဟု ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြရုံသာ နေလိုက်မိ၏။

“ဟူအစ်ကို... ကျွန်တော့်မှာ ပြောစရာ တစ်ခုရှိတယ်ဗျ... ဒါပေမယ့် ပြောရတာ သင့်တော်ပါ့မလားတော့ မသိဘူး...”

“အို... ခေါင်းဆောင်ဆုဗျာ... ကျွန်တော်တို့ စခန်းရဲ့ ဆင်းရဲဒုက္ခတွေကိုလည်း ခေါင်းဆောင်ဆု မြင်ပြီးသားပဲလေ... မပြောနိုင်စရာ ဘာရှိမှာလဲဗျာ...”

ဟူဆန်းတောက်က ‘သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ခပ်လေးလေး’ ချလိုက်ရင်း...

“ခေါင်းဆောင်ဆု စိတ်ထဲ ရှိတာကိုသာ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ‘ဖွင့်ဟဝန်ခံ’ လိုက်ပါဗျာ...”

ဆုမိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

“ကျွန်တော်တို့ အရင်က ခဏလေးပဲ ဆုံဖူးတာဆိုပေမယ့်... ဟူအစ်ကိုရဲ့ ဓားသိုင်းကတော့ တကယ်ကို ‘တည်ကြည်လေးနက်’ ပြီး ဆန်းကြယ်တယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် သိပါတယ်ဗျ... ဒီလောက်အထိ ‘အတွင်းအားနဲ့ သိုင်းပညာ’ ထူးချွန်တဲ့သူ တစ်ယောက်က ဘာလို့များ တောပုန်းဓားပြ ဘဝထဲကို ‘ကျူးလွန်’ ဝင်ရောက်ခဲ့ရတာလဲဗျာ... ခင်ဗျားမှာ ဒီထက် ပိုကောင်းတဲ့ အနာဂတ်တွေ ရှိနေနိုင်တာပဲ မဟုတ်လား...”

သူက စကားကို ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီး...

“ကျွန်တော်တို့က ရင်းနှီးမှု မရှိသေးဘဲနဲ့ ဒီလို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောမိတာကိုတော့ ‘အထင်မှားခံခဲ့ရ’ တာမျိုး မဖြစ်စေချင်ပါဘူးဗျာ...”

ဟူဆန်းတောက်သည် ဆုမို၏ စကားကို နားထောင်ပြီးနောက် ‘ကျောက်ရုပ်ကြီးပမာ’ မှင်သက်နေပြီး ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေ၏။

ဆုမိုမှာ တစ်ချက် ထိတ်လန့်သွားပြီး...

“ဘာဖြစ်လို့လဲ ဟူအစ်ကို...”

“ကျွန်တော်...”

ဟူဆန်းတောက်က ခေါင်းကို ‘သည်းသည်းမည်းမည်း’ ခါယမ်းလိုက်ရင်း သက်ပြင်းချလိုက်၏။

“ခေါင်းဆောင်ဆု... ခေါင်းဆောင်ဆုက အရွယ်ငယ်ပေမယ့် ဂုဏ်သတင်းကတော့ ကောင်းကင်ဘုံက နေမင်းကြီးလို ပဲဗျ... အရင်တုန်းက အနောက်တောင်ပိုင်းမှာ ကျွန်တော် ခေါင်းဆောင်ဆုရဲ့ လမ်းကို ပိတ်ပြီး စိန်ခေါ်ခဲ့တုန်းကတော့ ကျွန်တော့် ရင်ထဲမှာ ခေါင်းဆောင်ဆုအပေါ် အမုန်းတရားတွေ ရှိခဲ့တာ အမှန်ပဲဗျ...”

“အဲဒီနေ့က ခေါင်းဆောင်ဆု ကျွန်တော့်ကို ‘နှိမ်နင်း’ ပြီး စကားတွေ ပြောသွားတုန်းကလည်း... ကျွန်တော်ကတော့ ‘လက်စားချေ’ ချင်လို့ ပြောသွားတာလို့ပဲ ထင်ခဲ့တာပေါ့...”

“အခုကျမှပဲ ကျွန်တော်ဟာ သူတော်ကောင်းတစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို ကိုယ့်ရဲ့ လောဘစိတ်နဲ့ တိုင်းတာမိခဲ့တယ်ဆိုတာ သိလိုက်ရတော့တယ်ဗျာ...”

“ခေါင်းဆောင်ဆုရဲ့ လက်ရှိ ဂုဏ်သတင်းနဲ့ သိုင်းပညာအရ ဆိုရင်တော့... ကျွန်တော်လို ‘အညတရ’ လူတစ်ယောက်ကို ဒီလိုမျိုး စကားပြောဖို့တောင် မလိုပါဘူးဗျာ...”

“ကျွန်တော်ကတော့... ဒီရှုပ်‌ထွေးလှတဲ့ သိုင်းလောကကြီးထဲမှာ၊ ဒီလို ခက်ခဲတဲ့ ဘဝတွေထဲမှာ ‘တည်ကြည်လေးနက်’ တဲ့ စိတ်ထားမျိုး မရှိတော့ဘူးလို့ ထင်ခဲ့တာ... ဒါပေမယ့် ဒီနေ့မှာတော့ သိုင်းလောကမှာ ‘စစ်မှန်တဲ့ သူရဲကောင်း’ တွေ ရှိနေသေးတယ်ဆိုတာကို မျက်ဝါးထင်ထင် တွေ့လိုက်ရပြီဗျာ...”

“ဟူဆန်းတောက် အနေနဲ့ ဒီနေ့မှာတော့ ‘ယတိပြတ်’ အရှုံးပေးလိုက်ပါပြီ... ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့ ဦးညွှတ်မှုကို လက်ခံပေးပါ ခေါင်းဆောင်ဆုဗျာ..”

ဆုမို၏ တုံ့ပြန်မှုကိုပင် မစောင့်တော့ဘဲ သူသည် ဒူးတစ်ဖက် ထောက်ချလိုက်တော့၏။

ဆုမိုသည် ‘ကပျာကယာ’ လှမ်း၍ သူ့ကို ဆွဲထူလိုက်သည်။

“ဟူအစ်ကို... ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ လုပ်နေရတာလဲဗျာ...”

“ခေါင်းဆောင်ဆုဗျာ... ဒီဦးညွှတ်မှုက ခေါင်းဆောင်ဆုရဲ့ သိုင်းပညာနဲ့ စိတ်ဓာတ်အပေါ်မှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ လေးစားမှု သက်သက်ပါပဲဗျာ...”

“သိုင်းလောကထဲမှာ အားနည်းသူကို ‘နှိမ်နင်း’ ပြီးတော့ ‘ကျူးလွန်’ တတ်တဲ့ လူတွေ အများကြီး ရှိကြတာပဲလေ... နာမည်ကြီး ဂိုဏ်းတွေက လူတွေဖြစ်ဖြစ်၊ အထက်တန်းကျတဲ့ သိုင်းပညာရှင်တွေ ဖြစ်ဖြစ်ပေါ့...”

“အဲဒီလူတွေထဲက ဘယ်သူမှ ဟူဆန်းတောက်ရဲ့ ဦးညွှတ်မှုကို မထိုက်တန်ကြပါဘူး... ဒါပေမယ့် ခေါင်းဆောင်ဆုကတော့ ဒီလို အချိန်မျိုးမှာတောင် ကျွန်တော့်ရဲ့ စခန်းထဲမှာ လုပ်ကြံခံရမှာကို မကြောက်ဘဲ လာခဲ့တယ်လေ...”

“အရင်တုန်းက ကျွန်တော် ခေါင်းဆောင်ဆုကို အပြစ်ပြုမိခဲ့တာတောင်မှ အခုတော့ အတိတ်ကို မေ့လိုက်ပြီး ကျွန်တော့် ညီအစ်ကိုတွေအတွက်တောင် အစားအသောက်တွေ ပေးခဲ့သေးတာ မဟုတ်လား...”

“ပြီးတော့ သူစိမ်းတစ်ယောက်ရဲ့ အသက်ကို ကယ်တင်ဖို့အတွက်လည်း အန္တရာယ်ကြားထဲကို ကိုယ်တိုင် ဝင်လာဖို့ ဝန်မလေးခဲ့ဘူးလေ...”

“ဒီလို ‘အမှန်တရားဘက်တော်သား’ တစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်ဓာတ်မျိုးကတော့ ကျွန်တော့် ဘဝမှာ တကယ်ကို တွေ့ရခဲပါတယ်ဗျာ... ဒီကျေးဇူး၊ ဒီသံယောဇဉ်ကိုတော့ ကျွန်တော် တစ်သက်လုံး မှတ်ထားပါ့မယ်ဗျာ...”

ထိုသို့ ပြောဆိုနေစဉ်မှာပင် ဟူဆန်းတောက်၏ ကျားမျက်လုံးလို အကြည့်မျိုးတွေထဲမှာ မျက်ရည်များ ပြည့်နှက်နေသည်ကို မြင်တွေ့ရ၏။ သူသည် သူ၏ ရင်တွင်းခံစားချက်များကို အမှန်အတိုင်း ‘ဖွင့်ဟဝန်ခံ’ နေခြင်းသာ ဖြစ်ပေသည်။

“ခင်ဗျားကလည်း စကားကို သိပ်ပြီးတော့ လေးလေးနက်နက် ပြောနေပြန်ပြီ...”

ဆုမိုက သူ့ကို မြေပြင်မှ ဆွဲထူလိုက်ရင်း ဆိုလိုက်၏။

“ကျွန်တော်တို့ အားလုံးက သာမန်လူသားတွေပဲ မဟုတ်လား... ဘယ်သူက ပိုပြီးတော့ ကြီးမြတ်နိုင်လို့လဲဗျာ...”

“လူတစ်ယောက်ရဲ့ သိုင်းပညာ အဆင့်အတန်းက လူတွေကို အဆင့်အတန်း ခွဲခြားပေးနိုင်တာမျိုး မဟုတ်ပါဘူး...”

“တကယ်လို့သာ ကျွန်တော်က ခင်ဗျားကို အခုလို စကားမပြောဘဲနဲ့... ခေါင်းကို မော့ပြီးတော့ ‘မထီမဲ့မြင်’ ကြည့်နေမယ် ဆိုရင်ကော... အဲဒါက ဘာတွေ အကျိုးရှိသွားမှာမို့လို့လဲဗျ...”

“ဟားဟားဟား...”

ဟူဆန်းတောက်သည် ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါမှ အားပါးတရ ရယ်မောလိုက်တော့သည်။ သို့သော်လည်း ရယ်သံများ ငြိမ်သက်သွားသည့်အခါတွင်မူ သူသည် ‘သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ခပ်လေးလေး’ ချလိုက်ပြန်၏။

“ခေါင်းဆောင်ဆု မသိလို့ပါ... အဲဒီလို လူတွေက.. အများကြီး ရှိနေတာဗျ...”

“ကျွန်တော့်မှာ ဒီလောက်အထိ သိုင်းပညာ ရှိနေပါရက်နဲ့ ဘာလို့ တောပုန်းဓားပြ လုပ်နေရတာလဲဆိုတာကို ခင်ဗျား သိချင်နေတာ မဟုတ်လား...”

“အင်း... တကယ်တော့ ကျွန်တော် ဒီသိုင်းပညာကို ရခဲ့တာက အမှတ်မထင် ကိစ္စတစ်ခုကြောင့်ပါပဲ...”

ထိုအချိန်မှစ၍ ဟူဆန်းတောက်သည် ဆုမိုအပေါ်တွင် မည်သည့် လျှို့ဝှက်ချက်မှ မထားတော့ဘဲ သူ၏ ဘဝဇာတ်ကြောင်းနှင့် စခန်း၏ အခြေအနေများကို ‘ဖွင့်ဟဝန်ခံ’ လိုက်တော့သည်။

သူသည် အနောက်တောင်ပိုင်းသား တစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူ၏ အိမ်မှာ ‘ဝူရှန်းခန်းမ’ ၏ နယ်မြေအတွင်း၌ တည်ရှိ၏။ ‘ဝူရှန်းခန်းမ’ ဆိုသည်မှာ အင်အားစုကြီး တစ်ခုဖြစ်ပြီး လက်အောက်ခံ ဂိုဏ်းပေါင်း မြောက်မြားစွာ ရှိပေသည်။

ထိုဂိုဏ်းများထဲမှ ‘တွန့်တောက်ဂိုဏ်း’ ဆိုသော ဂိုဏ်းငယ်လေးသည် ဟူဆန်းတောက် နေထိုင်ရာ ဒေသကို အုပ်ချုပ်နေခြင်း ဖြစ်၏။ ဂိုဏ်းမှာ သေးငယ်သော်လည်း ဟူဆန်းတောက်၏ အမြင်မှာမူ ၎င်းမှာ အရာအားလုံး ဖြစ်ပေသည်။

ထို ‘တွန့်တောက်ဂိုဏ်း’ က တပည့်များမှာ ဟူဆန်းတောက် ခုနက ပြောခဲ့သလိုပင် သူတစ်ပါးကို ‘မထီမဲ့မြင်’ ပြုတတ်ကြပြီး၊ သူတို့၏ နဖူးပေါ်တွင် ‘ငါတို့သာလျှင် အရှင်သခင်’ ဟူသော စကားလုံးကို ရေးထိုးထားသကဲ့သို့ မာန်မာန မိုးထိ နေကြသူများ ဖြစ်ကြလေသည်။ ။

အခန်း (၃၉၈) - ဓားပြဂိုဏ်း (အပိုင်း ၃)

~ဟူဆန်းတောက်သည် မူလက သာမန် တောင်သူလယ်သမား တစ်ဦးသာ ဖြစ်လေသည်။

သို့သော်လည်း ကံတရား၏ အလှည့်အပြောင်းကြောင့် သူသည် တွန့်တောက်ဂိုဏ်းက ‘ဓားသမား’ များ ခေါ်ယူနေချိန်တွင် အမှတ်မထင် ဝင်ရောက်ခွင့် ရရှိခဲ့၏။

ဤဓားသမား ဆိုသည်မှာ လက်နက်များ ထုလုပ်ရသော အလုပ်ကြမ်းသမားများကို ခေါ်ဆိုခြင်း ဖြစ်သည်။

ရိုးရှင်းသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း လက်နက်ထုလုပ်ရာတွင် ခွန်အား အမြောက်အမြား လိုအပ်ပေသည်။ တွန့်တောက်ဂိုဏ်းက ဓားထုလုပ်ခြင်းကို ဂိုဏ်း၏ အမည်အဖြစ် မှည့်ခေါ်ထားသဖြင့် သူတို့ထံတွင် ဆန်းကြယ်သော နည်းစနစ်များ ရှိနေသည်မှာ ‘ယုံမှားဖွယ် မရှိ’ ပေ။

ဓားသမားအဖြစ် ဝင်ရောက်လာသူများကို အခြေခံ အတွင်းအား ကျင့်စဉ်အချို့ကိုလည်း သင်ကြားပေးလေသည်။

ထိုစဉ်က ခေါင်းဆောင်ကြီးမှာ စာမတတ်သဖြင့် ဤကျင့်စဉ်များကို နားထောင်ရင်း ‘ဇဝေဇဝါ’ ဖြစ်နေခဲ့၏။

သို့သော်လည်း အမှတ်မထင်ပင် သူ၏ ခွန်အားမှာ ‘တစ်ဟုန်ထိုး တိုးတက်’ လာပြီး ပထမဆုံး အောင်မြင်မှု ရရှိခဲ့သူ ဖြစ်လာလေသည်။

ထို့ကြောင့် ဂိုဏ်းမှ တာဝန်ခံများ၏ မျက်စိကျခြင်းကို ခံရပြီး သူ့ကို အလွန် သဘောကျခဲ့ကြသည်။

အကြိမ်ကြိမ် ရာထူးတိုးပေးပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သူသည် ဓားသမားများကြား၌ အဖွဲ့ငယ် ခေါင်းဆောင်တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့၏။

အရာရာသာ ဤအတိုင်း ဆက်လက် ဖြစ်ပျက်နေမည် ဆိုပါက ခေါင်းဆောင်ကြီးသည် တွန့်တောက်ဂိုဏ်းအတွင်း၌ ကြီးကျယ်သော အနာဂတ်ကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်မည် ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော်လည်း ထိုညတစ်ညတွင်တော့ အရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေပြီ။

အဖြစ်အပျက်အားလုံးမှာ ‘ဓားစမ်းသပ်ခြင်း’ ကနေ စတင်ခဲ့ခြင်းပင်။

အဖိုးတန် ဓားသစ်များကို သေတ္တာများထဲသို့ မထည့်သွင်းမီနှင့် မပို့ဆောင်မီ အမြဲတမ်း စမ်းသပ်လေ့ ရှိကြသည်။

ထိုနေ့က ခေါင်းဆောင်ကြီးသည် အသစ်ထုလုပ်ထားသော ဓားများကို တာဝန်ခံထံသို့ လွှဲပြောင်းပေးခဲ့ပြီး ဖြစ်သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် ရေတွက်ကြည့်သည့်အခါ တစ်လက် လျော့နည်းနေသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့ရ၏။

သူသည် ထိုဓားကို ယူဆောင်ကာ တာဝန်ခံကို ‘ကပျာကယာ’ သွားရောက် ရှာဖွေခဲ့သည်။

သို့သော် သူ အံ့အားသင့်သွားရသည်မှာ တာဝန်ခံနှင့် ထိုလူစုသည် နောက်ကျောဘက် တောင်ကုန်းဆီသို့ မသွားဘဲ တွန့်တောက်ဂိုဏ်းမှနေ၍ ခြေလှမ်းကျဲကျဲဖြင့် အပြင်သို့ ထွက်ခွာသွားကြခြင်း ဖြစ်၏။

သူသည် သိချင်စိတ် ပြင်းပြစွာဖြင့် တာဝန်ခံနှင့် လူအုပ်စု နောက်သို့ ‘သည်းသည်းမည်းမည်း ခြေရာခံလိုက်လာ’ ကာ သူတို့ ဘယ်ကို သွားနေသလဲ၊ ဘာတွေ လုပ်မလို့လဲ ဆိုသည်ကို စူးစမ်းခဲ့လေသည်။

ဟူဆန်းတောက်သည် ဤနေရာသို့ ရောက်သည့်အခါ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ရင်း ဆိုလိုက်၏။

“သူတို့က တကယ်ပဲ ဓားစမ်းသပ်ဖို့ သွားခဲ့ကြတာပါ... ဒါပေမယ့်... သူတို့က ရွာသားတွေရဲ့ အသက်ကို သုံးပြီး စမ်းသပ်ခဲ့ကြတာဗျာ...”

“အဲဒီအချိန်က ညဉ့်နက်နေပြီလေ... အရုဏ်တက်မှာ ထပြီး နေဝင်ချိန်မှာ အနားယူတတ်တဲ့ ရွာသားတွေ အားလုံးက အိပ်မောကျနေကြပြီပေါ့...”

“ဒါပေမယ့် ဘေးအန္တရာယ်က ‘မျက်တောင် တစ်ခတ် အချိန်အတွင်းမှာ ကျရောက်လာပြီး ဘယ်သူမှ မသိလိုက်ကြဘူး...”

“ငြိမ်းချမ်းနေတဲ့ ရွာလေးဟာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပဲ လောကငရဲ ဖြစ်နေတော့တာပဲဗျာ...”

“သူတို့တွေက အိမ်တွေထဲကို အတင်း ‘ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်’ သွားပြီး ဓားတွေကို ဝှေ့ယမ်းကြတယ်... တချို့ဆိုရင် ဖယောင်းတိုင် မီးထွန်းလိုက်တာနဲ့ သူတို့ရဲ့ သွေးတွေက ပြတင်းပေါက်တွေပေါ်မှာ ‘ဗိုင်းခနဲ’ လွင့်စင်သွားတာကို မြင်လိုက်ရတယ်...”

“အဲဒီအခိုက်အတန့်မှာ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်သံတွေ၊ ငိုကြွေးသံတွေက တရစပ်.. ထွက်ပေါ်လာပြီး မရေမတွက်နိုင်တဲ့ လူတွေက ဒူးထောက်ပြီးတော့ ‘ငိုယို တောင်းပန်’ ကြတယ်...”

“ဒါပေမယ့် သူတို့တွေ ဘယ်လောက်ပဲ ဒူးထောက် တောင်းပန်နေပါစေ... ဟိုလူတွေကတော့ သနားညှာတာမှု တစ်စက်ကလေးမှ မရှိဘဲ ထပ်ပြီး သတ်ဖြတ်နေခဲ့ကြတာပဲဗျာ...”

အစပိုင်းတွင် ခေါင်းဆောင်ကြီး၏ အတိတ်ဇာတ်ကြောင်းကို စိတ်မဝင်စားခဲ့သော ဝေဇီယီနှင့် အဖွဲ့မှူးလီ တို့သည်ပင် ဤစကားများကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ မျက်မှောင်များ ‘တွန့်ချိုး’ သွားကြတော့သည်။

လော့ဖုန်း မဟာမိတ်အဖွဲ့၏ အဋ္ဌမမြောက် ခေါင်းဆောင်အနေဖြင့် ဝေဇီယီသည် အခြေအနေကို အခြားသော ရှုထောင့်မှ ကြည့်မြင်ကာ ချက်ချင်း မေးလိုက်၏။

“သူတို့က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်တောင် ရဲတင်းရတာလဲ...”

“အနောက်တောင်ပိုင်းကို ထားလိုက်ပါဦး... ဒီကျယ်ပြောလှတဲ့ တုန်းဟွမ် တစ်ခွင်လုံးမှာ မိစ္ဆာဂိုဏ်းက လူတွေကလွဲရင် ဘယ်သူက ဒီလို ကိစ္စမျိုးကို လုပ်ရဲမှာလဲ...”

“သာမန် ရွာသားတွေကို အစုလိုက်အပြုံလိုက် သတ်ဖြတ်တယ် ဆိုတာ... ဒီလို လုပ်ရပ်မျိုးကို ဝူရှန်းခန်းမ က တကယ်ပဲ မသိချင်ယောင် ဆောင်နေတာလား...”

“ဝူရှန်းခန်းမ ဟုတ်လား...”

ခေါင်းဆောင်ကြီးက ဝေဇီယီကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်၏။

“သခင်မလေးက ဝူရှန်းခန်းမ အကြောင်းကို သိပ်ပြီး မသိပုံပါပဲ...”

“သူတို့က ဒီလို လုပ်ရပ်မျိုးကို ခွင့်မလွှတ်ဘူး ဆိုပေမယ့်... သာမန် ပြည်သူတွေရဲ့ အသက်ကိုလည်း သူတို့က ဂရုမစိုက်ကြပါဘူးဗျာ...”

“လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တွေတုန်းက ဝူရှန်းခန်းမ ဟာ ဒီလိုမျိုး မဟုတ်ခဲ့ပေမယ့်... နှောင်းပိုင်း နှစ်တွေမှာတော့ မဟာ ခန်းမဆောင် သခင်ကြီး ဝမ်ယွီထန် ဟာ ပိုပြီးတော့ ပုန်းအောင်းနေတတ်လာလို့... သူ တကယ် ဘာတွေ တွေးနေလဲ ဆိုတာကို လူတွေ ခန့်မှန်းရ ခက်လာတယ်လေ...”

“ဒါပေမယ့် ဒီလို အခြေအနေမျိုး ရှိနေရင်တောင်မှ တွန့်တောက်ဂိုဏ်းက ဒီလို ‘ကျူးလွန်’ မှုမျိုးကိုတော့ ဗြောင်ကျကျ မလုပ်ရဲပါဘူးဗျ...”

“ဘာလို့လဲဆိုတော့ တကယ်လို့များ သတင်း ပေါက်ကြားသွားခဲ့ရင် အခြားသော အင်အားစုတွေက သူတို့ကို ‘နှိမ်နင်း’ ဖို့ အကြောင်းပြချက် တစ်ခု ဖြစ်သွားမှာ သေချာတယ်လေ...”

“ပြီးတော့ ဒါက ဝူရှန်းခန်းမ ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို စိန်ခေါ်လိုက်တာပဲ မဟုတ်လား...”

“ဒါကြောင့် တွန့်တောက်ဂိုဏ်းက ဒီလို ကိစ္စမျိုးကို လုပ်တဲ့အခါတိုင်း မျက်နှာဖုံးတွေ စွပ်ပြီးတော့ တောပုန်းဓားပြတွေ အပေါ်ကို အပြစ်ပုံချတတ်ကြတယ်...”

“သူတို့က တောပုန်းဓားပြတွေဟာ အလွန် ကြောက်စရာ ကောင်းတယ် ဆိုပြီး သိုင်းမတတ်တဲ့ ယောကျ်ား ၊ မိန်းမတွေကို ခြောက်လှန့်ဖို့ တမင်တကာ ဖန်တီးကြတာပေါ့ဗျာ...”

“ပြီးတဲ့ အခါကျမှ သူတို့ကိုယ်သူတို့ ရွာကို ကယ်တင်မယ့် သူရဲကောင်းကြီးတွေလို ဟန်ဆောင်ပြီး အထက်စီးကနေ သူတို့ရဲ့ အာဏာကို ပြသကြတာပါပဲ...”

“အဲဒီည မတိုင်ခင်အထိတော့ ကျွန်တော်က တွန့်တောက်ဂိုဏ်းကို သူရဲကောင်းတွေလို့ အမြဲ ထင်ခဲ့ပြီး... ဂိုဏ်းထဲ ဝင်ခွင့်ရတာကိုပဲ ဘုရားဖူးရသလိုမျိုးတောင် ခံစားခဲ့ရတာပါဗျာ...”

“နောက်ပိုင်းကျမှပဲ... နတ်ဘုရားနဲ့ မိစ္ဆာဆိုတာက လူတစ်ယောက်တည်းကနေပဲ ကပြနေတာ ဆိုတာကို သိခဲ့ရတော့တာပါပဲ...”

ဝေဇီယီသည် ထိုစကားများကို နားထောင်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ဆုမိုကို တစ်ချက် ကြည့်ကာ ဆိုလိုက်၏။

“ဝူရှန်းခန်းမ ရဲ့ နယ်မြေက လော့ဖုန်း မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ နယ်မြေလောက် ငြိမ်းချမ်းမှု မရှိတာတော့ သေချာတယ်... ပြီးတော့ ဝူရှန်းခန်းမ က လာတဲ့ လူတွေရဲ့ နည်းလမ်းတွေကလည်း တကယ်ကို အထင်းသား ပေါ်လွင်နေတာပဲ...”

ဆုမိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ခေါင်းဆောင်ကြီးကို မေးလိုက်သည်။

“အဲဒီနောက် ဘာဆက်ဖြစ်ခဲ့သေးလဲဗျ...”

“အဲဒီနောက်တော့... ကျွန်တော်လည်း သွေးဆူပြီး ဒေါသတွေ ထွက်လာတာနဲ့... ဓားကို ဝှေ့ယမ်းပြီး တိုက်ခိုက်ထွက်လာခဲ့တာပေါ့ဗျာ...”

“အဲဒီ တိရစ္ဆာန်တွေကို ‘လက်စားချေ’ ပြီး ထိုက်တန်တဲ့ ပြစ်ဒဏ် ပေးချင်ခဲ့တာပါ...”

“ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်က သူတို့ကို ဘယ်လိုလုပ် ယှဉ်နိုင်မှာလဲ...”

ဟူဆန်းတောက်က ‘မချိပြုံး တစ်ချက် ပြုံး’ လိုက်ရင်း ထိုစဉ်က အဖြစ်အပျက်ကို ပြန်လည် သတိရမိ၏။ ထိုအချိန်က သူသည် မည်သည့် ဓားသိုင်းကိုမှ မသင်ယူရသေးဘဲ၊ သူ၏ ကျင့်ကြံမှုမှာလည်း ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ အတွင်းအား အနည်းငယ် ပိုများရုံ သက်သက်သာ ရှိသေးပေသည်။

တွန့်တောက်ဂိုဏ်း၏ တပည့်များကို သူက မည်သို့ ယှဉ်နိုင်ပါမည်နည်း။

သူရဲကောင်းဆန်ဆန် တိုက်ခိုက်မှုမျိုး မရှိခဲ့ဘဲ၊ သူသည် ချက်ချင်းပင် အဖမ်းခံလိုက်ရပြီး ‘သည်းကြီးမည်းကြီး’ ရိုက်နှက်ခံခဲ့ရလေသည်။

“သူတို့က ကျွန်တော့်ကို သတိလစ်လုမတတ် ရိုက်နှက်ခဲ့ကြတယ်... အဲဒီအချိန်မှာပဲ တာဝန်ခံက ကျွန်တော့်ရှေ့ကို ရောက်လာခဲ့တာပါ...”

“သူက ပြောတယ်... ကျွန်တော့်ကို တမင်တကာ နောက်ကနေ လိုက်လာခွင့် ပေးခဲ့တာတဲ့...”

“ဒီညရဲ့ ဓားစမ်းသပ်မှုက ကျွန်တော့်အတွက်လည်း စမ်းသပ်မှု တစ်ခုပါပဲတဲ့...”

“တကယ်လို့ ကျွန်တော်သာ ငြိမ်ငြိမ်လေး နေခဲ့မယ် ဆိုရင်တော့... နောက်ပိုင်းမှာ ရာထူးတိုးလာမှာပေါ့...”

“ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်က သူတို့ကို ဓားနဲ့ ‘ခုန်ပျံတိုက်ခိုက်’ ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်လေ... ဒါက အလွယ်တကူ ခွင့်လွှတ်လို့ ရမယ့် ကိစ္စ မဟုတ်ဘူးတဲ့...”

“ဒါပေမယ့် သူက နောက်ဆုံးမှာ ကျွန်တော့်ကို မသတ်ခဲ့ဘူး... အဲဒီအစား ကျွန်တော့်ကို တွန့်တောက်ဂိုဏ်းဆီ ပြန်ဆွဲခေါ်သွားပြီး မြေအောက် အကျဉ်းထောင်ထဲမှာ ပိတ်လှောင်ထားခဲ့တယ်...”

“သူက ကျွန်တော့်ရဲ့ ခုခံချင်တဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို လုံးဝ ချိုးဖျက်ပစ်ချင်နေခဲ့တာလေ...”

ဟူဆန်းတောက်က နှုတ်ခမ်းကို တွန့်လိုက်ရင်း ဆိုလိုက်၏။

“ကျွန်တော်က ဉာဏ်မကောင်းရင် နေပါလိမ့်မယ်၊ စာမတတ်ရင်လည်း နေပါလိမ့်မယ်... ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်လည်း လူသားတစ်ယောက်ပါပဲဗျာ။ အဲဒီလို တိရစ္ဆာန်တွေနဲ့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ပေါင်းသင်းနိုင်မှာလဲ... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရွှံ့နွံထဲမှာ အတူတူ လူးလှိမ့်နိုင်မှာလဲ...”

“ဒါကြောင့် သူတို့တွေ တောင်ခါးပန်းကို ဖြတ်ပြီး မြင်းတွေ ဒုန်းစိုင်းနှင်နေတဲ့ အချိန်မှာ... ကျွန်တော် ‘ကိုယ့်ကိုယ်ကို အားယူ’ ပြီး မြင်းပေါ်ကနေ အောက်ကို ခုန်ချလိုက်တော့တာပဲ...”

“ကျွန်တော်ကတော့ သေပြီလို့ပဲ ထင်ထားခဲ့တာ... ဒါပေမယ့် မထင်မှတ်ဘဲ တောင်ခါးပန်းက ချောက်ကမ်းပါးထဲကို ကျသွားတာတောင်မှ ကျွန်တော် မသေခဲ့ဘူးဗျ...”

“အဲဒီအစား ကျွန်တော်က ချောက်ထဲက မြစ်ချောင်းလေးထဲကို လိမ့်ကျသွားခဲ့တယ်...”

“လက်တွေ ခြေထောက်တွေ အချည်ခံထားရတော့ ရေထဲမှာ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရုန်းကန်နိုင်မှာလဲ...”

“ရေတွေ အကြိမ်ကြိမ် မွန်းပြီးတဲ့နောက်မှာတော့... ကျွန်တော့် ခန္ဓာကိုယ်လည်း ပျော့ခွေ လဲကျသွားပြီး သတိလစ်သွားတော့တယ်...”

“နောက်နေ့မနက် ကျွန်တော် နိုးလာတဲ့ အချိန်မှာတော့... ကျွန်တော်ဟာ တခြား နေရာတစ်ခုကို ရောက်နေခဲ့ပြီဗျာ…”

အခန်း (၃၉၉) - လူတစ်ယောက်ကို ကယ်တင်ခြင်း

~“ချောက်ကမ်းပါးထဲ ကျသွားတာတောင် မသေဘူးဆိုတာ... ရှေးခေတ်ကတည်းက ရှိခဲ့တဲ့ ထုံးစံတစ်ခုပဲဗျ”

ဆုမိုသည် ဟူဆန်းတောက် တောင်ပေါ်မှ ကျသွားခဲ့ကြောင်း ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ၎င်းသည် သူ၏ ဇာတ်သိမ်း မဟုတ်ရုံသာမက ဆန်းကြယ်သော စွန့်စားခန်းတစ်ခုဆီသို့ ဦးတည်သွားမည်ကို ကောင်းစွာ သိလိုက်၏။

ရွှီလု အချိန်ကကဲ့သို့ပင် ဟူဆန်းတောက် အတွက်လည်း ထိုနည်းလည်းကောင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

ကမ္ဘာကူးပြောင်းလာသူ တစ်ယောက်အနေဖြင့် မိမိ၏ အဆင့်အတန်းကို ပြန်လည်မေးခွန်းထုတ်မိသော ဆုမို တစ်ယောက်တည်းသာလျှင် သူသည် ဝတ္ထုတစ်ပုဒ်၏ ဇာတ်လိုက်စစ်စစ် နေရာနှင့် ကိုက်ညီသည်ဟု ခံစားနေမိ၏။ သို့သော်လည်း ဆန်းကြယ်စွာပင် သူသည် ဤကဲ့သို့သော အဖြစ်အပျက်မျိုးကို တစ်ခါမှ မကြုံဖူးခဲ့ပေ။ အနည်းငယ်တော့ နှမြောစရာ ကောင်းသည်ထင့်။

သို့သော်လည်း သေသေချာချာ တွက်ချက်ကြည့်လိုက်သည့်အခါမှ အကြောင်းရင်းကို ဆုမို နားလည်သွားတော့သည်။ ယခုအချိန်အထိ မည်သူကမျှ သူ့ကို ချောက်ကမ်းပါးထဲသို့ ပြုတ် ကျသွားအောင် မလုပ်နိုင်ခဲ့သေး၍သာ ဖြစ်၏။

ဟူဆန်းတောက်သည် ထိုစကားကြောင့် ‘ဇဝေဇဝါ’ ဖြစ်သွားသော်လည်း ခေါင်းကို ညိတ်ပြကာ ထောက်ခံလိုက်သည်။

“မှန်ပါတယ်... အဲဒီတုန်းက ကျွန်တော် မသေခဲ့ပါဘူး... ရေစီးကြောင်းအတိုင်း လွင့်မျောသွားပြီး သတိပြန်ရလာတဲ့ အချိန်မှာတော့ တခြားနေရာ တစ်ခုကို ရောက်နေခဲ့ပြီဗျ...”

“အဲဒါက တောင်ဥမင်လိုဏ်ဂူ တစ်ခုပါ... ကျွန်တော် အဲဒီကို ဘယ်လို ရောက်သွားလဲ ဆိုတာတောင် မသိလိုက်ဘူး... မျက်လုံးကို ဖွင့်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော်က ကျောက်နံရံပေါ်မှာ လှဲလျောင်းနေပြီးသား ဖြစ်နေပြီ...”

“ကျွန်တော် သတိမဝင်လာခင်မှာတင်... ကျွန်တော့်ရဲ့ ဘေးနားမှာ သရဲတစ္ဆေတွေထက်တောင် ပိုပြီး ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရတယ်...”

“အရိုးနဲ့ အရေပဲ ကျန်တော့တယ်... ဆံပင်တွေကလည်း ခြောက်သွေ့နေတဲ့ မြက်ပင်တွေလိုပဲ... မျက်လုံးတွေက ချိုင့်ဝင်နေပြီး လူသေအရိုးစု တစ်ခုလို ဖြစ်နေတာဗျာ...”

“သူ့ရဲ့ မျက်နှာက မီးလောင်ခံထားရတာ အထင်းသားပဲလေ... သူ့ရဲ့ ရုပ်အဆင်းသဏ္ဍာန်ကို ဖော်ပြဖို့တောင် စကားလုံးတွေ ရှာမရလောက်အောင်ပါပဲ...”

“အဲဒီအချိန်တုန်းက ကျွန်တော် သေသွားပြီလို့ပဲ ထင်ခဲ့တာ... မဟုတ်ရင် နေ့ခင်းကြောင်တောင်ကြီး သရဲကို ဘယ်လိုလုပ် မြင်ရမှာလဲ...”

“ဒါပေမယ့် အဲဒီလူက ကျွန်တော် သတိရလာတာကို မြင်တော့ ကျွန်တော့်နာမည်ကို မေးတယ်ဗျ...”

“ကျွန်တော် တော်တော်လေးကို ‘ရုတ်တရက် ငိုင်’ သွားတာပေါ့... ငရဲပြည်မှာဆိုရင် လူတစ်ယောက်ရဲ့ အတိတ်နဲ့ ပစ္စုပ္ပန် ဘဝတွေကို ပြသပေးနိုင်တဲ့ သေမင်းမှတ်တမ်းစာအုပ် ရှိတယ်လို့ ကျွန်တော် ကြားဖူးထားတယ်လေ...”

“ငရဲပြည်က ဒီမကောင်းဆိုးဝါး တစ္ဆေကြီးက ဘာလို့ ကျွန်တော့်နာမည်ကို လာမေးနေရတာလဲ ဆိုပြီးပေါ့...”

“သိချင်စိတ်နဲ့ ပြန်မေးလိုက်တဲ့အခါကျမှ သူက ရုတ်တရက်ကြီး ဒေါသတွေ ထွက်လာတော့တာပဲ... အဲဒီကျမှ ကျွန်တော်ဟာ လူ့လောကမှာ အသက်ရှင်နေသေးတယ် ဆိုတာကို သိလိုက်ရတော့တယ်...”

“အဲဒီနောက်တော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အတွေ့အကြုံတွေကို သူ့ကို ရှင်းပြလိုက်တယ်... သူက နားထောင်ပြီးတော့ သက်ပြင်းတွေ ထပ်ခါ.. ထပ်ခါ ချနေတော့တာပဲ...”

“ဒါဟာ ကံတရားပါပဲတဲ့လေ...”

ဟူဆန်းတောက်က ခေါင်းကို တခါခါဖြင့် ဆိုလိုက်၏။

“နောက်ပိုင်းကျမှ ကျွန်တော် သိလိုက်ရတာက... သူ့ကို အဲဒီနေရာမှာ တစ်ယောက်ယောက်က လှောင်ပိတ်ထားခဲ့တာတဲ့။ အဲဒီ လိုဏ်ဂူထဲမှာ သူ တစ်ယောက်တည်း နေ့ရောညပါ အော်ဟစ်နေခဲ့ပေမယ့် ဘယ်သူကမှ မကြားခဲ့သလို ဘယ်သူကမှလည်း မကယ်တင်ခဲ့ဘူးလေ...”

“အနှစ် (၂၀) လုံးလုံး ကျောက်နံရံတွေကိုပဲ မျက်နှာမူထားခဲ့ရတယ်... သူ့ရဲ့ လက်တွေ၊ ခြေထောက်တွေကို သံကြိုးတွေနဲ့ ချည်နှောင်ထားတော့ ဘယ်လိုမှ ထွက်ပြေးလို့ မရခဲ့ဘူးပေါ့...”

“ရလဒ်အနေနဲ့ကတော့ နှစ်အနည်းငယ် အတွင်းမှာတင် သူ့ရဲ့ စိတ်တွေ ဖောက်ပြန်လာခဲ့တာပဲ...”

“တကယ်လို့ ကျွန်တော်သာ အဲဒီကို စောစော ရောက်သွားခဲ့မယ် ဆိုရင်... သူ့ရဲ့ ရူးသွပ်မှုတွေကြားထဲမှာ ကျွန်တော့်ကို လက်ဝါးတစ်ချက်တည်းနဲ့ သတ်ပစ်လိုက်နိုင်တယ်...”

“တကယ်လို့ နောက်ကျမှ ရောက်သွားခဲ့မယ် ဆိုရင်လည်း... သူ့ကို ကျွန်တော် ဆုံတွေ့ခွင့်ရမှာ မဟုတ်တော့ဘူးလေ...”

“အဲဒီအချိန်တုန်းက သူက သူ့ရဲ့ နောက်ဆုံးအချိန် ရောက်နေပြီလို့ ပြောတယ်... သူက ခဏလောက်တော့ စိတ်ပြန်ကြည်လင်နေခဲ့တာကိုး...”

“သူ့ရဲ့ ‘အတွင်းအားနဲ့ သိုင်းပညာ’ တွေ ဆက်ခံသူမရှိဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားမှာကို သူ မလိုလားခဲ့ဘူးလေ...”

“ဒါကြောင့် သူက သူ့ရဲ့ သိုင်းပညာ အားလုံးကို ကျွန်တော့်ဆီ ချက်ချင်း လက်ဆင့်ကမ်းပေးချင်နေခဲ့တာ...”

“အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော်က လိုချင်သည်ဖြစ်စေ၊ မလိုချင်သည်ဖြစ်စေ သူက ဂရုမစိုက်ဘူးဗျ... သူက နှုတ်ကနေ သင်ပေးပြီး သူ့ရဲ့ ဓားသိုင်းကို ကိုယ်တိုင် သရုပ်ပြခဲ့တာပဲ...”

“ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းတာက သူ့ရဲ့ သိုင်းပညာက ကျက်မှတ်ဖို့ အလွန် ခက်ခဲလွန်းတယ်... ရှေ့ကို ရောက်လေလေ၊ ပိုပြီးတော့ ဆန်းကြယ်လေလေပဲဗျာ...”

“သိုင်း (၃) ကွက်ကို အနိုင်နိုင် မှတ်မိသွားတဲ့ အချိန်မှာတော့ သူက စတုတ္ထအကွက်ကို ဆက်မသင်ပေးတော့ဘဲ သက်ပြင်းချလိုက်တယ်... ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ဆီ လာပြီး သူ့ရဲ့ အတွင်းအားတွေ အားလုံးကို ကျွန်တော့်ဆီ လွှဲပြောင်းပေးဖို့ ပြင်တော့တာပဲ...”

“ဒါပေမယ့် ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းတာက အဲဒီအချိန်မှာ သူက တကယ်ကို လောင်ကျွမ်းကုန်ခမ်းနေပြီလေ...”

“သူက ကျွန်တော့်ကို သူ့ရဲ့ အတွင်းအား (၂၀) ရာခိုင်နှုန်း ဒါမှမဟုတ် (၃၀) ရာခိုင်နှုန်း လောက်ပဲ ပေးနိုင်ခဲ့တယ်... အဲဒီနောက်မှာတော့ သူ လုပ်စရာရှိတာတွေ မပြီးဆုံးခင်မှာတင် အသက်ပျောက်သွားခဲ့ရတယ်ဗျာ...”

“သူ မသေခင်လေးမှာ ကျွန်တော့်ကို ဘယ်လို အပြင်ထွက်ရမလဲ ဆိုတာကို ပြောပြခဲ့တယ်... ပြီးတော့ ဝူရှန်းခန်းမဆီ သွားပြီး လူတစ်ယောက်ကို ကယ်တင်ပေးဖို့လည်း မှာကြားခဲ့သေးတယ်ဗျ...”

“အဲဒီလူကို ကယ်တင်ပြီးသွားရင်တော့... ကျန်တဲ့ ဓားသိုင်းတွေကို အဲဒီလူက သဘာဝကျကျ ဆက်ပြီး သင်ပေးလိမ့်မယ်တဲ့...”

“တကယ်လို့ ကျွန်တော်က ကိုယ့်သိုင်းပညာနဲ့ ကိုယ် မလုံလောက်ဘူးလို့ ခံစားရရင်၊ ဝူရှန်းခန်းမကို သွားတာဟာ ကိုယ့်သေတွင်း ကိုယ်တူးသလို ဖြစ်နေမယ် ဆိုရင်တော့... ဒီဓားသိုင်း (၃) ကွက်ရယ်၊ ရရှိထားတဲ့ အတွင်းအား နည်းနည်းလေးရယ်ကို အားကိုးပြီး သိုင်းလောကမှာ လျှောက်လှမ်းပါတော့လို့ သူက ပြောခဲ့တယ်ဗျာ...”

ဤသို့ဖြင့် သူ၏ သိုင်းပညာ အရင်းအမြစ်များကို ‘ဖွင့်ဟဝန်ခံ’ လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

အမှန်တကယ်ပင် အရာအားလုံးမှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်စရာကောင်းပြီး နားလည်ရန် ခက်ခဲလှပေသည်။

သို့သော်လည်း ဤနေရာတွင် ဟူဆန်းတောက်သည် အချက်တစ်ချက်ကိုမူ ‘မသိမသာ’ ဖုံးကွယ်ထားခဲ့၏။

အဲဒီအချိန်တုန်းက ဟူဆန်းတောက်က မေးခွန်းတစ်ခု ထပ်မေးခဲ့သေးသည်။ 'ဘယ်လို အပြင်ထွက်ရမလဲ ဆိုတာ သိနေလျက်နဲ့ ခင်ဗျားက ဘာလို့ ထွက်မသွားခဲ့တာလဲ' ဆိုပြီးပေါ့။

ဘာကြောင့်မှန်း မသိသော်လည်း၊ ဟူဆန်းတောက်က ထိုသို့.. မေးလိုက်သည့်အခါ ထိုလူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် နောင်တရနေသော အရိပ်အယောင်တွေ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်လေ...။

အန္တရာယ်မှ လွတ်မြောက်လာသော အခါကျမှပဲ ဟူဆန်းတောက်က အဖြေကို နားလည်သွားတော့သည်။

ထိုလူသည် အပြင်ထွက်မည့် လမ်းကို မသိ၍ မဟုတ်ဘဲ၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ သံကြိုးများက သူ့ကို ထိုနေရာမှာ ချည်နှောင်ထားခဲ့လို့ပဲ ဖြစ်သည်။

အပြင်ထွက်သည့် လမ်းကို သိနေလျှင်တောင်မှပဲ ခန္ဓာကိုယ်က ထွက်သွား၍ မရလျှင် ဘာအသုံးကျမည်နည်း။

ထို့နောက်မှာတော့ သူက ဒဏ်ရာတွေကို ကုသဖို့ နေရာ တစ်ခု ရှာဖွေခဲ့ပြီး၊ ဓားသိုင်း (၃) ကွက်ကို နေ့စဉ်ရက်ဆက်.. လေ့လာခဲ့လေသည်။

သူက ဝူရှန်းခန်းမဆီ သွားဖို့ စဉ်းစားခဲ့သေးသော်လည်း ၊ သူ၏ ခွန်အားအရ ထိုနေရာကို သွားလျှင်တော့ သေချာပေါက် အသက်ပျောက်မှာပဲ မဟုတ်ပါလော။

ထို့ကြောင့် သည်အကြံကို သူက ‘ယတိပြတ်’ လက်လျှော့လိုက်ရတော့၏။

ဒဏ်ရာတွေ သက်သာသွားသော အခါမှာတော့ သူက ရွာကို တိတ်တဆိတ် ပြန်သွားခဲ့၏... သူ့ မိဘတွေ၊ ဆွေမျိုးတွေက အရင်တိုင်းပဲ ရှိနေသေးတာကို မြင်လိုက်ရတော့မှ သူ စိတ်အေးသွားခဲ့ရသည်။

ထို့နောက်မှာတော့ သူက တုန်းဟွမ် အနောက်ဘက် နယ်စပ်ဆီကို ‘တစ်ဟုန်ထိုး’ ထွက်ခွာသွားခဲ့တော့သည်။

ထိုဒေသက တော်တော်လေး ‘မွှေနှောက်ချောက်ခြား’ နေသော နေရာ ဖြစ်ပြီး၊ သူက သူ၏ သိုင်းပညာကို သွေးတိုးစမ်းဖို့ ထိုနေရာကို အသုံးချချင်ခဲ့သည်ပင်။

သူက သူ၏ ဓားသိုင်းကို ထုတ်ဖော်ဖို့ ‘ရွှေခြည်မျှင် ကွင်းတပ်ဓား’ တစ်လက်ကိုလည်း ထုလုပ်ခဲ့သေး၏။

နောက်ပိုင်း နှစ်အနည်းငယ် ကြာလာသည့် အခါမှာတော့ သူ့ကို ‘ဟူဆန်းတောက်’ ဟုတောင် နာမည်ပြောင် ပေးလာကြတော့သည်။

ထိုအချိန်ရောက်တော့ သူ၏ သိုင်းပညာက အောင်မြင်မှု တစ်ခုကို ရရှိနေပြီဟု ခံစားလိုက်ရပြီး၊ အနည်းဆုံးတော့ သူ့မိသားစုကို ဝူရှန်းခန်းမ နယ်မြေထဲမှ ခေါ်ထုတ်သွားဖို့ သူ ပြန်လာခဲ့သည်။

အခွင့်အရေး ရလျှင် ‘တွန့်တောက်ဂိုဏ်း’ ကို ‘လက်စားချေ’ ဖို့လည်း သူ ကြံစည်ခဲ့သေးပါ၏။

သို့သော်လည်း နောက်ဆုံးမှာတော့ သူက တွန့်တောက်ဂိုဏ်းကို အထင်သေးမိသွားခဲ့သည်။

သူ၏ သိုင်း (၃) ကွက်က နည်းလွန်းနေသည်လေ... ပြီးတော့ သိုင်းလောက၏ ပဋိပက္ခတွေ ဆိုတာက သိုင်းပညာ သက်သက်နှင့်ပင် ဆုံးဖြတ်၍ မရသည်ကိုး။

အမှန်တကယ်တော့ သူဟာ တွန့်တောက်ဂိုဏ်းထဲသို့ ခြေတစ်လှမ်းတောင် မချရသေးခင်မှာပဲ သူ၏ ‘လက်စားချေ’မည့် အစီအစဉ်က ရပ်တန့်သွားခဲ့ရ၏။

ဘာလို့လဲဆိုတော့...ထိုမတိုင်ခင်မှာ သူက သူ့ရွာကို အရင် ပြန်သွားခဲ့၍ပင်။

ဤအချိန်မှာ ရွာက သတ်ဖြတ်ခံနေရ၏။

သတ်ဖြတ်နေသည့် လူတွေက တခြားသူတွေ မဟုတ်.. တွန့်တောက်ဂိုဏ်း က လူတွေပဲ ဖြစ်နေသည်။

“ကျွန်တော် အစက ထင်ခဲ့တာက... ကျွန်တော် ကိုယ်ထင်မပြသရွေ့တော့ ရွာက ဘေးကင်းမှာပဲလို့ပေါ့။ ဒါပေမယ့် နောက်ဆုံးမှာ ကျွန်တော် မေ့သွားခဲ့တာက... တွန့်တောက်ဂိုဏ်းက ကျွန်တော့်ကြောင့် လူသတ်ခဲ့တာမှ မဟုတ်တာဗျာ...”

“ရွာထဲက ကောင်းကင်ယံအထိ မြင့်တက်နေတဲ့ မီးတောက်တွေရယ်... ဝေဒနာခံစားရလို့ အော်ဟစ်နေကြတဲ့ အသံတွေရယ်က ကျွန်တော့်ကို အဲဒီညက အဖြစ်အပျက်တွေဆီ ပြန်ခေါ်သွားခဲ့တယ်...”

“ကွာခြားသွားတဲ့ တစ်ခုတည်းသော အချက်ကတော့... ကျွန်တော်ဟာ အရင်တုန်းက ငနုံ ကောင် မဟုတ်တော့ဘူး ဆိုတာပဲ…”