အခန်း (၅၃-၅၄)

အခန်း (၅၃) နင်းကော်မြို့စား၏ သားလော

ကျိုးချန်ရူသည် စကားပြောနေစဉ်အတွင်း သူမ၏ တစ်နှစ်အရွယ် မြေးဦးလေးကို ခေါ်ဆောင်လာရန် အထိန်းတော်ကို အမှန်တကယ်ပင် ခေါ်ခိုင်းလိုက်လေသည်။

ကျားခေါင်းပုံစံဦးထုပ်လေးများနှင့် ဖောင်းမို့နေသော ပါးပြင်ဆရာလေးများဖြင့် ၎င်းတို့မှာ အလွန်ပင် ချစ်စရာကောင်းလှပေသည်။ ထိုကလေးငယ်လေးမှာ သခင်မတစ်စု၏ ဝိုင်းရံထားခြင်းကို ခံရသော်လည်း အနည်းငယ်မျှပင် ရှက်ရွံ့ခြင်းမရှိပေ။ တစ်စုံတစ်ယောက်က စနောက်လိုက်တိုင်း သူက ရယ်မောနေတတ်လေသည်။

"သခင်မက ကံကောင်းလှတယ်... ဒီကလေးငယ်လေးက ထက်မြက်မည့်ပုံပေါ်တယ်... ကြီးလာရင် သေချာပေါက် ထိပ်တန်းပညာတတ်ကြီး ဖြစ်လာပါလိမ့်မယ်..."

“အဲ့ထက်ပိုမယ်ထင်တယ်နော်... သူ့လက်နဲ့ ခြေထောက်က ခွန်အားတွေကို ကြည့်ပါဦး... အနာဂတ်မှာ ပညာရော သိုင်းပါ ထူးချွန်မယ့်သူ ဖြစ်လာမှာ သေချာတယ်..."

ထိုချီးကျူးစကားများကို ကြားရသောအခါ ကျိုးချန်ရူသည် ပြုံးရွှင်မှုကို မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။ သို့သော်လည်း သူမ လှည့်ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် သူမ၏ ရန်ဘက်ဖြစ်သူမှာ ကြင်ယာတော်စုနှင့် စကားစမြည် ပြောဆိုနေပြီး သူမကို တစ်ချက်ပင် လှည့်မကြည့်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရလေသည်။ ကျိုးချန်ရူသည် အံကိုကြိတ်လျက် ပြုံးကာ လျှောက်သွားလိုက်လေသည်။

"သခင်မယွင်... ကျွန်မရဲ့မြေးဦးလေးကို သွားမကြည့်ချင်ဘူးလား... သူက အရမ်းချစ်စရာကောင်းတာပဲ... ကျွန်မကိုဆို အမြဲတမ်း တွယ်ကပ်နေတတ်တယ်... ကျွန်မကို ခဏလောက် မမြင်ရဘူးဆိုရင် ချက်ချင်း ငိုတော့တာပဲ... သူက မျက်လုံးဝိုင်းကြီးတွေနဲ့ ကျွန်မကို စိုက်ကြည့်ပြီး ချိုသာတဲ့ ကလေးသံလေးနဲ့ အဖွားလို့ ခေါ်လိုက်ရင် ချက်ချင်းပဲ ကျွန်မ ဘာမှမလုပ်နိုင်တော့ဘူး..."

ကျိုးချန်ရူသည် ပါးစပ်ကိုအုပ်ကာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ဝင့်ကြွားသော အမူအရာဖြင့် ချွေ့ဝမ်ရှင်းကို ကြည့်လိုက်လေသည်။

"အိုး... သခင်မယွင်ရဲ့ သားအကြီးဆုံးက အိမ်ထောင်မကျသေးဘူးဆိုတာ ကျွန်မ မေ့သွားတယ်... ဒါကြောင့် အဖွားတစ်ယောက်ဖြစ်ရတဲ့ ပျော်ရွှင်မှုကို သဘာဝကျကျ နားလည်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

ကျိုးချန်ရူ၏ အသံမှာ တိုးမနေခဲ့ဘဲ သူမ၏ ခေါင်းမှ ဆံထိုးပန်းပွားလေးများမှာ ရယ်မောလိုက်သည့်အတွက် အနည်းငယ် တုန်ခါသွားကာ လှောင်ပြောင်လိုသော အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေလေသည်။

"သခင်မယွင်... ကျွန်မက အဆိုးပြောနေတာ မဟုတ်ပါဘူး... အလုပ်အကိုင် တည်ဆောက်ဖို့က အရေးကြီးပေမယ့် သားသမီးတွေရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးကိုလည်း သတိထားဖို့ လိုသေးတယ်... ယာအာက စေ့စပ်ပြီးပြီလားဆိုတာ သိချင်မိတယ်..."

ချွေ့ဝမ်ရှင်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ယာအာရဲ့ ကံကြမ္မာက မရောက်လာသေးပါဘူး..."

ယာအာ၏ အိမ်ထောင်ရေးမှာ အနည်းငယ် နောက်ကျလိမ့်မည်ဖြစ်ကြောင်းနှင့် သူရဲကောင်းက အလှမယ်လေးကို ကယ်တင်ကာ မြင်မြင်ချင်း ချစ်ကြိုက်သွားမည့်ပုံစံမျိုး ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူမ၏ သမီးငယ်လေးက တစ်ကြိမ်တွင် ပြောခဲ့ဖူးသည်ကို သူမ မှတ်မိနေလေသည်။ သို့သော်လည်း အရေးကြီးသော အချိန်သို့ ရောက်လာသောအခါ ဤမိန်းကလေးမှာ ဆက်လက်မပြောဘဲ ရပ်တန့်သွားခဲ့လေသည်။

၎င်းက အခြားတစ်ယောက်မှာ မည်သူဖြစ်မည်ကို သိရန် သူမအား အလွန်အမင်း စပ်စုချင်စိတ် ဖြစ်စေခဲ့လေသည်။ ထိုအကြောင်းကြောင့် သူမသည် အိမ်ထောင်ဖက် ကမ်းလှမ်းမှုများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ငြင်းပယ်ခဲ့လေသည်။

ကျိုးချန်ရူသည် သူမ ဘာပြောမည်ကို ခန့်မှန်းမိပုံရကာ မျက်လုံးများကို လှန်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်လေသည်။

"မှန်ကန်တဲ့လူကို မတွေ့သေးဘူးဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ... သူမရဲ့ စံနှုန်းတွေက အရမ်းမြင့်နေလို့ အိမ်ထောင်မပြုနိုင်တာလို့ပဲ ကျွန်မထင်တယ်..."

“အို့…”

ထိုစဉ်က ချွေ့ဝမ်ရှင်း၏ သမီးအကြီးဆုံး ယွင်ယာကို သူမ သဘောကျခဲ့ခြင်းမှာ သူမအတွက် ကောင်းချီးတစ်ခုပင် ဖြစ်လေသည်။ ချွေ့ဝမ်ရှင်းသည် ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် သူမ၏ အိမ်ထောင်ဖက် ကမ်းလှမ်းမှုကို တိုက်ရိုက် ငြင်းပယ်ခဲ့လေသည်။ သူမ၏ သမီးအကြီးဆုံး အိမ်ထောင်မကျနိုင်ခြင်းမှာ သူမနှင့် ထိုက်တန်လေသည်။

ချွေ့ဝမ်ရှင်း၏ မျက်နှာမှာ တင်းမာသွားပြီး သူမ စကားပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ် ယွင်ဝေက ရုတ်တရက် ပြောလိုက်လေသည်။

"အဲ့တာက ကျွန်မတို့ မိသားစုက ဟင်းချက်ဖို့ပဲသိတဲ့ သခင်မကြီးရဲ့ သာမန် အရည်အချင်းမရှိတဲ့ သားကို တကယ် အထင်သေးလို့ပါ..."

လူတိုင်းမှာ……

"ဖူး..."

ကြင်ယာတော်စုမှာ ရုတ်တရက် အသံထွက်ကာ ရယ်မောလိုက်လေသည်။ ဟွားဟွားလေး၏ တတိယအစ်မသည် ဤမျှ ထက်မြက်သော လျှာရှိလိမ့်မည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

"ဟားဟား... ဟွားဟွားလေး... မင်းရဲ့ တတိယအစ်မက သိပ်ရယ်ရတာပဲ... ဟိုနယ်စားကတော်ကို ငါးပူတင်းလို ဒေါသထွက်သွားအောင် သူ ဘယ်လိုလုပ်လိုက်လဲဆိုတာ ကြည့်လိုက်ဦး..."

ယွင်ဟွားက ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် သူမ၏ ခေါင်းကို မော့လိုက်လေသည်။

“အစ်မက... အရင်တုန်းက ငါ့ရဲ့ စတိုင်လ်အတိုင်းပဲ..."

"အဘွားကြီး သူမကို ခဏလောက် ဝင့်ကြွားခွင့် ပေးထားလိုက်မယ်... ခဏနေရင် သူမရဲ့ မကောင်းမှုတွေ အားလုံးကို ငါ ဖော်ထုတ်ပစ်မယ်..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ လူတိုင်းသည် ချက်ချင်းပင် စိတ်ဝင်စားသွားကြလေသည်။ ယွင်ဝေ တစ်ယောက်တည်းသာ ယွင်ဟွားကို လွမ်းဆွတ်တမ်းတနေသော အကြည့်ဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။

ပွဲကြည့်နေကြသော လူများကို ကြည့်လိုက်သောအခါ ကျိုးချန်ရူ၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ မှောင်မိုက်သွားလေသည်။ ချွေ့ဝမ်ရှင်း၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးမှာ သူမအတွက် အထူးပင် ဒေါသထွက်စရာ ကောင်းနေလေသည်။ ကျိုးချန်ရူ ဒေါသထွက်တော့မည့်အချိန်တွင် သူမ၏ မြေးဦးလေးမှာ ရုတ်တရက် အော်ငိုလာပြီး မည်သူကမျှ ချော့မရဖြစ်သွားလေသည်။

ကျိုးချန်ရူ၏ မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းသွားလေသည်။ သူမသည် လူတိုင်းကို ဦးစွာ နေရာယူရန် ဖိတ်ခေါ်ခြင်းမှလွဲ၍ ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘဲ သူမ၏ မြေးဦးလေးကို ပွေ့ဖက်ကာ ချော့မြှူနေရလေသည်။ အမှန်တကယ်တွင်မူ သူမသည် အလွန်အမင်း နာကြည်းနေခဲ့လေသည်။

ယွင်ဟွား ထိုင်လိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ကျောက်တောင်တုအနောက်မှ တစ်စုံတစ်ယောက် ခိုးထွက်သွားသည်ကို သူမ မြင်လိုက်ရလေသည်။

"သတင်းကြီးပဲ... တကယ့်ကို သတင်းကြီးပဲ... မြန်မြန်... အဲ့လူနောက်ကို လိုက်သွား... နောက်ကျရင် ပွဲကောင်းတစ်ပွဲကို လွတ်သွားလိမ့်မယ်..."

ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်မှာ ရုတ်တရက် စာအုပ်ထဲမှ ပျံသန်းထွက်ပေါ်လာပြီး စိတ်လှုပ်ရှားနေသော အမူအရာဖြင့် ၎င်း၏ တောင်ပံငယ်လေးများကို တဖျပ်ဖျပ် ခတ်နေလေသည်။ ယွင်ဟွား၏ မျက်လုံးများမှာ လင်းလက်သွားလေသည်။ သူမသည် မိခင်ဖြစ်သူကို တိတ်တဆိတ် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး မိခင်ဖြစ်သူ မကြည့်နေချိန်တွင် လစ်ထွက်သွားခဲ့လေသည်။

လူတိုင်း…… ဘာကြောင့် မင်းက နည်းနည်း စိတ်လှုပ်ရှားနေရတာလဲ...။

"အဟမ်း... အင်း... မင်ယွမ်နယ်စားအိမ်တော်ကို လာလည်တာ ဒီအကြိမ်က ပထမဆုံးလို့ ထင်ပါတယ်... ကျွန်မ ပတ်ဝန်းကျင်ကို လိုက်ကြည့်ချင်လို့ပါ..."

"တကယ်လား... နယ်စားကြီးရဲ့ အိမ်တော်မှာ အဖိုးတန်ပန်းတွေ အများကြီးရှိတယ်လို့ ကျွန်မ ကြားဖူးတယ်... အတူတူ သွားကြည့်ရအောင်... သွားကြည့်ကြစို့..."

*ဘုရားရေ... ငါ စကားမှားပြောမိမလို့ပဲ…*

"အို... လက်ဖက်ရည်တွေ အများကြီး သောက်ထားလို့ အိမ်သာသွားချင်စိတ် ပေါ်လာပြီ... ချက်ချင်း ပြန်လာခဲ့မယ်..."

"သခင်မကျိုး... ခဏစောင့်ပါဦး... အတူတူသွားဖို့ အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ စီစဉ်ပေးပါမယ်..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ထင်ရှားသော မိသားစုများမှ သခင်မများနှင့် မိန်းမငယ်လေးများ အားလုံးက သူတို့၏ နေရာများမှ ထကာ လမ်းကြောင်းတစ်ခုတည်းသို့ လျှောက်သွားကြလေသည်။ ချွေ့ဝမ်ရှင်း၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်ကွေးသွားလေသည်။ အမှန်ပင် အတင်းအဖျင်း ပြောဆိုခြင်းမှာ အမျိုးသမီးများ၏ သဘာဝပင် ဖြစ်လေသည်။ သူမသည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် နောက်မှ လိုက်သွားလေသည်။ ဘာမျှမသိသူများမှာမူ ဆွံ့အလျက်သာ ထိုင်နေနိုင်ကြလေသည်။

*ပန်းတွေကို ကြည့်တာနဲ့ အိမ်သာသွားတာက ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ... သူတို့မှာ တူညီတဲ့ ဦးတည်ရာရှိနေကြတာလား…*

ကျိုးချန်ရူ၏ မျက်လုံးများ မှောင်မိုက်သွားလေသည်။ ၎င်းက ရှင်းလင်းစွာပင် ဆင်ခြေတစ်ခုသာ ဖြစ်လေသည်။ သူမသည် ဘေးရှိ အထိန်းတော်ကြီးကို အကဲခတ်သည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်။ သူမသာ ယခုလက်ရှိတွင် မြေးဦးလေးကြောင့် အဟန့်အတားဖြစ်မနေလျှင် ဘာတွေဖြစ်နေသလဲဆိုတာကို သူမကိုယ်တိုင် သွားကြည့်မည်မှာ သေချာပေသည်။

ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်က လမ်းပြပေးနေသဖြင့် ယွင်ဟွားသည် ကိုယ်ကို ကိုင်းကာ ထိုလူ၏နောက်သို့ လိုက်သွားလေသည်။

"ရှောင်ရှူးရှူး... အဲ့ဒီလူက ဘယ်သူလဲ..."

ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်က လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ ပြုံးလိုက်လေသည်။

"ဟွားဟွားလေး... နင် ဘာလို့ မခန့်မှန်းကြည့်တာလဲ..."

ယွင်ဟွားသည် ဤလူကို အရင်က တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။ သူသည် အရပ်ရှည်ပြီး သပ်ရပ်စွာ ဝတ်ဆင်ထားကာ အဆင့်အတန်းရှိသူ တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားနေလေသည်။ သို့သော်လည်း သူက အဘယ်ကြောင့် လူအုပ်ကို ရှောင်ရှားကာ အိမ်နောက်ဖေးအထိ ရောက်လာခဲ့သနည်း။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပြီးနောက် အံ့သြတုန်လှုပ်စွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိလေသည်။

"ဒါက ဖောက်ပြန်နေတာကို မိသွားတဲ့ နောက်ထပ် အမှုတစ်ခုလား..."

ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်က ရယ်မောလိုက်လေသည်။

"ငါ နင့်ကို မပြောပြဘူး... ဒါပေမယ့် ဒီလူရဲ့အဖေနဲ့ နင်က အတော်လေး ရင်းနှီးတယ်..."

ယွင်ဟွားက နှာမှုတ်လိုက်လေသည်။ ပညာရှိလေးမှာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ ပြုမူနေသဖြင့် ၎င်းက သူမကို အလွန် သိချင်စိတ် ပြင်းပြစေခဲ့လေသည်။ သူမ၏ ဖခင်ကို သူမ ကောင်းကောင်း သိလေသည်။ ဖခင်ဖြစ်သူမှာ နန်းတွင်းမှ အရာရှိတစ်ဦးဖြစ်ပြီး လူအများအပြားကို သိရှိသူ ဖြစ်လေသည်။

"ကောင်းပြီလေ... အဲဒါဆိုလည်း မပြောနဲ့တော့..."

ယွင်ဟွားက သူမ အလွန်ဒေါသထွက်နေကြောင်း ပြောလိုက်လေသည်။

"ကောင်းပါပြီ... ကောင်းပါပြီ... ငါ နင့်ကို ပြောပြပါမယ်..."

ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်သည် အလိုလိုက်သည့်နှယ် ဟွားဟွားလေး၏ ပါးပြင်ကို အမြန်နမ်းလိုက်ပြီး ၎င်း၏ အပြုံးမှာ ပိုမို ကျယ်ပြန့်သွားလေသည်။

"သူ့နာမည်က ကျန်းကျင့်ဟယ်တဲ့... နင်းကော်မြို့စားရဲ့ အငယ်ဆုံးသားလေ..."

ယွင်ဟွားသည် ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်ကို အံ့သြစွာဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်။

"နင်းကော်မြို့စားရဲ့ သားက မင်ယွမ်နယ်စားအိမ်တော်ရဲ့ အိမ်နောက်ဖေးကို ရောက်လာတာလား..."

"သူက... အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကို ရှာဖို့ ဒီနေရာကို ရောက်လာတာလား... သူက ဘယ်သူ့ကို မျက်စိကျနေတာလဲ... ကျိုးချန်ရူရဲ့ ချွေးမများ ဖြစ်နေမလား... ဒါဆိုရင်... ဒါဆိုရင် သူမ အမြဲတမ်း ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားနေတဲ့ မြေးဦးလေးကရော... ဖြစ်နိုင်မလား..."

ယွင်ဟွားမှာ အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့ ဖြစ်သွားပြီး စကားမပြောနိုင်တော့ဘဲ ၎င်းက သူမ မည်မျှ အံ့သြသွားကြောင်း ပြသနေလေသည်။

လူတိုင်း…… သူတို့ ဘာတွေ ကြားလိုက်ရတာလဲ...။

ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်မှာ ရယ်မောနေရုံသာ ရယ်မောနေပြီး ယွင်ဟွား၏ မေးခွန်းကို တိုက်ရိုက် မဖြေဆိုခဲ့ပေ။

"ဟွားဟွားလေး... နောက်ကျရင် နင်ကိုယ်တိုင် မြင်ရမှာပါ..."

ယွင်ဟွားမှာ ဆို့နင့်သွားလေသည်။ အခန်းထဲ မဝင်မီ ကျန်းကျင့်ဟယ်သည် သတိဝီရိယဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရှုနေသည်ကို မြင်သောအခါ ယွင်ဟွားသည် ဝတ်စုံ၏ အောက်နားကို မ,ကာ အမြန် လိုက်သွားလေသည်။

သို့သော်လည်း ပွဲကြည့်ပရိသတ် အုပ်စုကြီးတစ်ခုမှာ သူတို့၏ အနောက် မလှမ်းမကမ်းမှ လိုက်လာနေကြောင်းကို ၎င်းတို့ လုံးဝ မသိရှိခဲ့ကြပေ။ ၎င်းတို့သည် ယွင်ဟွားအနီးသို့ အရမ်းကပ်၍ မသွားနိုင်သောကြောင့် လက်ကိုင်ပဝါများကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ကြည့်ရှုရန် လည်ပင်းများကို ဆန့်ထုတ်ထားရုံသာ တတ်နိုင်ကြလေသည်။

နေရောင်ခြည်မှာ ပြတင်းပေါက်စက္ကူကို ဖြတ်သန်းကာ ဝင်ရောက်လာပြီး ယွင်ဟွားသည် ပြတင်းပေါက်အောက်တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေလေသည်။ ရုတ်တရက် အခြားမိန်းကလေးတစ်ဦးသည်လည်း ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်လေသည်။ နှစ်ယောက်စလုံးမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အလန့်တကြား ဖြစ်သွားကြလေသည်။

ထိုမိန်းကလေးမှာ အလွန်လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး ယွင်ဟွား၏ ပါးစပ်ကို ပိတ်ကာ "အာ... အာ..." ဟူသော အသံနှစ်ချက် ပြုလုပ်လိုက်ပြီး ပို၍ တိတ်တိတ်နေရန် လက်ဟန်ခြေဟန်ဖြင့် ပြသလိုက်လေသည်။

ယွင်ဟွား၏ မျက်လုံးများ မှောင်မိုက်သွားလေသည်။ သူမက ဆွံ့အသူတစ်ယောက်ပဲ။

ယွင်ဟွားက သူမကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ရာ ထိုမိန်းကလေးက လက်ကို လွှတ်ပေးလိုက်လေသည်။ ထို့နောက် သူမတို့ နှစ်ဦးမှာ အချင်းချင်း ပြုံးပြလိုက်ကြလေသည်။ ထိုမိန်းကလေးသည် ပြတင်းပေါက်မှ အက်ကြောင်းတစ်ခုကို သတိထားကာ ဖွင့်လိုက်လေသည်။ ယွင်ဟွားသည် အသက်ရှူအောင့်ထားလိုက်ပြီး သူမတို့ နှစ်ဦးစလုံးမှာ အက်ကြောင်းမှတစ်ဆင့် ချောင်းကြည့်လိုက်ကြလေသည်။

အခန်းထဲတွင် အလင်းရောင် မှိန်ပျပျသာရှိနေပြီး ကုလားကာများမှာ တစ်ဝက်လောက် လိပ်တင်ထားကာ မျက်နှာပြင်၏ အနောက်ဘက်တွင် လူရိပ်နှစ်ခု ရပ်နေလေသည်။

"ချန်ယွဲ့... ကိုယ် ဒီနေရာကို ရောက်နေပြီ..."

"အင်း… ခင်ဗျားက ဘာလို့ ဒီလောက်နောက်ကျနေရတာလဲ..."

အသံနှစ်သံမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထွက်ပေါ်လာပြီး ယွင်ဟွားမှာ မိုးကြိုးပစ်ခံရသကဲ့သို့ ထိုနေရာတွင်ပင် အေးခဲသွားလေသည်။

အခန်း (၅၄) သတင်းထူး…နတ်ဆိုးထီးနှစ်ကောင် တိုက်ခိုက်နေခြင်း

“ဘုရားရေ…”

ယွင်ဟွားသည် စိတ်ကို တည်ငြိမ်စေရန် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်လေသည်။

ယွင်ဟွားသည် သူမ၏ မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်လိုက်လေသည်။ ထပ်ကြည့်လိုက်သောအခါ ထိုလူရိပ်နှစ်ခုမှာ မျက်နှာပြင်အနောက်မှ ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"ဟားဟား... ဟွားဟွားလေး...ဒါက စိတ်လှုပ်ရှားစရာ မကောင်းဘူးလား... စိတ်လှုပ်ရှားစရာ မကောင်းဘူးလား..."

ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပသော ကြယ်ရောင်များကဲ့သို့ လင်းလက်နေပြီး ၎င်းသည် စာအုပ်ထဲသို့ စူးစိုက်ကြည့်နေလေသည်။ ၎င်းသည် ဖရဲသီးကို အနီးကပ် သွားကြည့်ချင်နေသော်လည်း ဟွားဟွားလေးက ၎င်း၏ ခေါင်းကို ဖိထားသဖြင့် ပျံသန်းဝင်ရောက်ခြင်း မပြုနိုင်ရန် တားဆီးထားလေသည်။

"ရှောင်ရှူးရှူး... ဒါကြီးက တကယ့်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစရာကောင်းပြီး ပေါက်ကွဲထွက်လောက်တယ်... ကျိုးချန်ရူသာ သိသွားရင် သေချာပေါက် ရင်ကွဲနာကျသွားလိမ့်မယ်... ဟားဟား..."

ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသော အသံကြောင့် ထိုမိန်းကလေးမှာ လန့်သွားလေသည်။ သူမသည် ယွင်ဟွားကို မျက်ထောင့်ဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အကြည့်လွှဲသွားလေသည်။

လူတိုင်းမှာ စိတ်မရှည်ဖြစ်လာကြလေသည်။

"နင်တို့နှစ်ယောက် မြန်မြန် ပြောပြကြလေ... ပဟေဠိလုပ်ထားရတာ ဘာအကျိုးရှိလို့လဲ..."

လူအုပ်ထဲတွင် ရပ်နေသော ယွင်ဝေ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ဖြတ်ပြေးသွားသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ရှိနေလေသည်။ လူတိုင်း အံ့သြသွားစေရန် သူမသည် ယွင်ဟွား၏ ဘေးသို့ တည်ငြိမ်စွာ လျှောက်သွားပြီး တူညီသော ကိုယ်ဟန်အနေအထားဖြင့် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်လေသည်။

လူတိုင်း……။

ယွင်ဟွား……။

"တတိယ... တတိယအစ်မ..."

ယွင်ဟွားသည် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် မည်သူမျှ မရှိပေ။ သူမက တိုးတိုးလေး မေးလိုက်လေသည်။

"တတိယအစ်မ... ဒီနေရာကို ဘာကိစ္စရှိလို့ ရောက်လာတာလဲ..."

ယွင်ဝေက နှုတ်ခမ်းထောင့်များကို မြှင့်ကာ လေးနက်သော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ညီမလေး... နောက်တစ်ခါ ကြည့်စရာ ပွဲကောင်းရှိရင် အစ်မကို ခေါ်ဖို့ မှတ်ထားပါ..."

သူမက နယ်စားအိမ်တော်သို့ လာရန် သဘောတူခဲ့ရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ ပြဇာတ်ကို ကြည့်ရှုရန် သက်သက်ပင် ဖြစ်လေသည်။ အလွန်ဝေးကွာသော နေရာတွင် ရှိနေသဖြင့် သူမ၏ ညီမလေး ညည်းတွားသံများကိုသာ ကြားနိုင်သောကြောင့် ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ရှေ့တိုးလာခြင်းက ပိုကောင်းပြီး အနည်းဆုံးတော့ သူမသည် ပူပူနွေးနွေး သတင်းများကို သိရနိုင်လေသည်။

"ရှူး..."

ယွင်ဟွားက ဘာမျှထပ်မပြောနိုင်မီ ထိုမိန်းကလေးက လှည့်လာပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းပေါ်တွင် လက်ညှိုးကို တင်လိုက်လေသည်။ အခန်းတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော အသံများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ယွင်ဟွားမှာ လန့်သွားလေသည်။

"ကျင့်ဟယ်... ရောက်လာတုန်းက ဘယ်သူမှ မမြင်လိုက်ဘူး မဟုတ်လား..."

သူ စကားပြောနေစဉ် ထိုလူသည် ကျန်းကျင့်ဟယ်ကို မှီချလိုက်ပြီး အရိုးမရှိသကဲ့သို့ နွဲ့နှောင်းအားနည်းနေပုံပေါ်လေသည်။ သူ၏ ကိုယ်မှ သင်းပျံ့သော အရက်နံ့လေး ထွက်ပေါ်နေပြီး ကျန်းကျင့်ဟယ်၏ နှာခေါင်းထဲသို့ လွင့်ပျံဝင်ရောက်လာလေသည်။ သူက အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့လေသည်။

ကျန်းကျင့်ဟယ်သည် သူ၏ ခါးကို ဖက်လိုက်ပြီး ကိုင်းညွတ်ကာ နမ်းလိုက်ရင်း ရယ်မောလိုက်လေသည်။

"မမြင်ပါဘူး... ကိုယ်က လူတွေကို ရှောင်ပြီး လာခဲ့တာပါ... ပြီးတော့ ချန်ယွဲ့... မင်း ဘယ်လောက်တောင် သောက်ထားတာလဲ..."

ကျန်းကျင့်ဟယ်သည် အခြားတစ်ယောက်ကို နက်ရှိုင်းသော ချစ်ခင်မြတ်နိုးမှုများ ပြည့်နှက်နေသည့် မျက်ဝန်းများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေပြီး ၎င်းက သူ၏ နှလုံးသားကို နွေဦးရေစီးကြောင်းများကဲ့သို့ အရည်ပျော်ကျသွားစေပုံပေါ်လေသည်။

"နည်းနည်းလေးပဲ သောက်ထားတာပါ... သဘောကျလို့လား..."

"သဘောကျပါတယ်... မင်း အရက်မူးနေတဲ့ပုံလေးကို ကိုယ် သဘောကျတယ်..."

ကျန်းကျင့်ဟယ်၏ လည်ချောင်းမှာ တင်းကျပ်သွားပြီး သူ၏ အထဲတွင် အပူရှိန်များ မြင့်တက်လာလေသည်။

"မုန်းစရာကြီး..."

"ကျင့်ဟယ်... ခင်ဗျားက အရမ်း အမြင်ကတ်စရာ ကောင်းတယ်..."

ဖုန်းချန်ယွဲ့သည် ကျန်းကျင့်ဟယ်၏ ရင်ဘတ်ကို ညင်သာစွာ ထုလိုက်ပြီး သူ၏ ပခုံးပေါ်တွင် ခေါင်းမှီထားကာ ရှက်သွေးဖြာပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိနေပုံပေါ်လေသည်။ ၎င်းက ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ရှိ ယွင်ဝေ၏ မျက်လုံးများကို ပြူးကျယ်သွားစေလေသည်။

“သေပါပြီ…”

“ဒီလူနှစ်ယောက်က ယောကျာ်းလေးနှစ်ယောက် မဟုတ်လား... သူတို့က ပရောပရည် လုပ်နေကြတာလား... ငါများ မျက်စိမှားနေတာလား... ဒါမှမဟုတ် သူတို့က ယောကျာ်းလေးအချင်းချင်းကြားက ကမ္ဘာသစ်ကို စူးစမ်းချင်နေကြတာလား…”

ယွင်ဟွားသည် ငရဲပြည်တွင် လူအမျိုးအစား စုံလင်စွာ မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးပြီး ကနဦး အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် သူမသည် ဤအရာအားလုံးကို ပုံမှန်အတိုင်းသာ လက်ခံနိုင်ခဲ့လေသည်။ သို့သော်လည်း ထိုမိန်းကလေး၏ အမူအရာမှာ အလွန် တည်ငြိမ်လွန်းနေပုံရပြီး ဤကဲ့သို့သော အရာများက သူမအတွက် အသစ်အဆန်း မဟုတ်သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်လေသည်။

"စကားမစပ် ရှောင်ရှူးရှူး... အဲ့ဖုန်းချန်ယွဲ့က ဘယ်သူလဲ..."

ယွင်ဟွားသည် မည်သူက အပေါ်ကလဲ၊ မည်သူက အောက်ကလဲ၊ မည်သူက တိုက်ခိုက်သူလဲနှင့် မည်သူက လက်ခံသူလဲ ဆိုသည်ကို ဆုံးဖြတ်ပြီးသွားပြီ ဖြစ်လေသည်။

သနားစရာကောင်းသော နင်းကော်မြို့စားကြီး... သူ၏ သမီးမှာလည်း မကြာသေးမီကမှ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီး သူ၏ သားမှာလည်း လိင်တူချစ်သူ ဖြစ်နေလေသည်။ ကျန်းမိသားစု၏ မျိုးဆက်မှာ ယခုအခါ လုံးဝ မျိုးတုံးသွားပြီ ဖြစ်လေသည်။

"ဟားဟား... ဖုန်းချန်ယွဲ့... အဲ့လူက..."

ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်မှာ ယွင်ဟွား၏ ခေါင်းပေါ်တွင် လိမ့်သွားသည်အထိ ပြင်းထန်စွာ ရယ်မောလိုက်လေသည်။

"သူက ကျိုးချန်ရူရဲ့ သားလေ..."

"ဘာ..."

ယွင်ဟွားသည် အခန်းထဲတွင် အချင်းချင်း တမ်းတလွမ်းဆွတ်မှုများကို ဖလှယ်နေကြသော ထိုယောကျာ်းနှစ်ဦးကို အံ့သြတုန်လှုပ်စွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိလေသည်။

“ကျက်သရေမရှိလိုက်တာ... အဲ့လိုလူက အရင်တုန်းက ငါ့ရဲ့ ဒုတိယအစ်မကိုတောင် လက်ထပ်ဖို့ တောင်းဆိုရဲသေးတယ်…”

"နေပါဦး... ရှောင်ရှူးရှူး... ကျိုးချန်ရူရဲ့ သားက လိင်တူချစ်သူ... ပြီးတော့ သူက အောက်ကဆိုတော့... သူက ဘယ်လိုလုပ် အိမ်ထောင်ပြုပြီး သားသမီးတွေ ရလာတာလဲ..."

ယွင်ဟွားသည် ဤမေးခွန်းကို ရုတ်တရက် စဉ်းစားမိသွားပြီး အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်လေသည်။ သူမ အမြဲ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားနေတဲ့ ကျိုးချန်ရူရဲ့ မြေးဦးလေးက ဘယ်လိုလုပ် ရောက်လာတာလဲ။

"ဟွားဟွားလေး... နင် ဘာလို့ ထပ်မခန့်မှန်းကြည့်တာလဲ..."

ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်မှာ အလွန် ဝမ်းသာနေလေသည်။ ဤနယ်စားအိမ်တော်မှ အတင်းအဖျင်းများ အလွန်များပြားနေသဖြင့် ၎င်းကိုပင် အစာမကြေဖြစ်စေလုနီးပါး ဖြစ်လေသည်။

ဥပမာအားဖြင့်... ငါတို့နဲ့အတူတူ ဖရဲသီးကို စောင့်ကြည့်နေတဲ့ ထိုမိန်းကလေးပေါ့... အင်... သူမ ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ...။

ယွင်ဟွားသည် ဦးနှောက်ကို အစွမ်းကုန် အသုံးချကာ ဖြစ်နိုင်ခြေတစ်ခုကို စဉ်းစားလိုက်လေသည်။

"ဖုန်းချန်ယွဲ့က သူတို့ရဲ့ မင်္ဂလာဦးညမှာ သူ့ကိုယ်စား ဝင်လုပ်ဖို့ တစ်ယောက်ယောက်ကို ငှားခဲ့တာများလား..."

၎င်းသာ အမှန်တကယ်ဖြစ်ခဲ့လျှင် ဖုန်းချန်ယွဲ့သည် လူမဆန်သူပင် ဖြစ်လေသည်။

"မှားတယ်..."

ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်က ၎င်း၏ တောင်ပံငယ်လေးများကို တဖျပ်ဖျပ် ခတ်လိုက်ပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့်ပုံ ပေါက်နေလေသည်။

အခန်းတွင်းရှိ လူနှစ်ဦးမှာ သူတို့၏ ရမ္မက်ဆန္ဒများ ပေါက်ကွဲထွက်မည့် အမှတ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်လေသည်။ လေထုထဲရှိ ရမ္မက်ဆန်သော အငွေ့အသက်များမှာ ပိုမို အားကောင်းလာလေသည်။

"ဖုန်းချန်ယွဲ့က လိင်နှစ်မျိုးစလုံးကို စိတ်ဝင်စားသူများလား... သူက အပေါ်ရော အောက်ရော ဖြစ်နိုင်တာများလား... ဒါပေမယ့် သူက နှစ်ဖက်စလုံးကို ကိုင်တွယ်နိုင်ရဲ့လားလို့ သိချင်မိတယ်..."

ယွင်ဝေ၏ မျက်နှာမှာ တစ်ခဏအတွင်း နီရဲသွားလေသည်။ သူမသည် ဘာမျှနားမလည်သော မိန်းမပျိုလေးတစ်ဦး မဟုတ်ပေ။ သူမသည် သူမ၏ ညီမငယ်လေး၏ စကားများကို ကောင်းစွာ နားလည်လေသည်။

"ဟားဟား... ဟွားဟွားလေး... အဲဒါလည်း မမှန်သေးဘူး..."

ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်က ရယ်မောလိုက်လေသည်။

အခန်းတွင်းတွင် ကျန်းကျင့်ဟယ်သည် ဖုန်းချန်ယွဲ့၏ ခါးပတ်ကို ဖြုတ်နေပြီဖြစ်ပြီး ရမ္မက်ဆန်သော လေထုမှာ တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်လာလေသည်။

"ကျင့်ဟယ်... ဒီနေ့ အိမ်တော်မှာ လူတွေ အများကြီး ရှိတယ်... တခြားသူတွေ မမြင်အောင် သတိထားပါ..."

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ဖျက်ဆီးသောင်းကျန်းနေသော လက်ကြီးကို ဖိထားရန် လက်ကို မြှောက်လိုက်စဉ် ဖုန်းချန်ယွဲ့၏ အသက်ရှူနှုန်းမှာ မြန်ဆန်လာလေသည်။

"မမြင်ပါဘူး..."

ကျန်းကျင့်ဟယ်က သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲရှိ ရမ္မက်မီးကို ထိန်းချုပ်ကာ ညင်သာစွာ ချော့မော့လိုက်လေသည်။

"သခင်မတွေက ခြံဝင်းရှေ့မှာ လက်ဖက်ရည်နဲ့ အစားအစာတွေကို သုံးဆောင်နေကြတာပါ... ဘယ်သူမှ ငါတို့ကို လာနှောင့်ယှက်မှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

"မုန်းစရာကြီး..."

ဖုန်းချန်ယွဲ့မှာ အရှုံးပေးလိုက်ပုံရလေသည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ နီမြန်းနေပြီး သူ့ကို ထိန်းကိုင်ထားသော လက်မှာ ကျန်းကျင့်ဟယ်၏ လည်ပင်းပေါ်သို့ တက်သွားလေသည်။

ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်တွင် ရှိနေသော ယွင်ဝေမှာ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေလေသည်။ သူမသည် သူမ၏ မျက်လုံးများကို လက်ဖြင့် တိတ်တဆိတ် ဖုံးအုပ်ထားလိုက်သော်လည်း အက်ကွဲကြောင်းငယ်လေးတစ်ခုမှာ ကျန်ရှိနေသေးလေသည်။ ယွင်ဟွားမှာမူ အလွန် စိတ်ဝင်တစားဖြင့် ကြည့်ရှုနေပြီး သူမ၏ ခေါင်းကိုပင် အခန်းထဲသို့ ထိုးသွင်းချင်နေလေသည်။

"အိုး... စာအုပ်လေး... ဒီနတ်ဆိုးထီးနှစ်ကောင်က တိုက်ခိုက်ကြတော့မယ်..."

“တကယ့်ကို ပြဇာတ်ကို တိုက်ရိုက် ကြည့်ရတာက ပိုပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းတာပဲ…”

မလှမ်းမကမ်းတွင် ရှိနေသော ပွဲကြည့်ပရိသတ် အုပ်စုကြီးမှာ ယွင်ဟွားနှင့် ရှောင်ရှူးရှူးတို့၏ စကားပြောဆိုမှုမှတစ်ဆင့် ဘာတွေဖြစ်နေသလဲဆိုတာကို အကြမ်းဖျင်း ခန့်မှန်းမိသွားကြပြီးနောက် သူတို့၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပစွာ လင်းလက်နေလေသည်။ သူတို့သည်လည်း အမှန်တကယ် ပြေးထွက်သွားချင်နေကြလေသည်။

နတ်ဆိတွေ တိုက်ခိုက်နေကြတယ်... သူက နတ်ဆိုးထီးကြီးပဲ... ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ... သူတို့က နတ်ဆိုးထီးနဲ့ နတ်ဆိုးမတို့ ဘယ်လို တိုက်ခိုက်ကြသလဲ ဆိုတာကိုပဲ သိကြပေမယ့် ခုလိုနတ်ဆိုးထီးနှစ်ကောင် ဘယ်လို တိုက်ခိုက်ကြသလဲ ဆိုတာကိုလည်း တကယ် သိချင်နေကြလေသည်။ လူတိုင်းမှာ ပါဝင်ရန် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ထက်သန်နေကြသော်လည်း ချွေ့ဝမ်ရှင်း၏ မျက်နှာမှာမူ မှောင်မိုက်ညှိုးနွမ်းနေဆဲပင် ဖြစ်လေသည်။

*တကယ့်ကို ပြဿနာရှာတဲ့ မိန်းကလေးပဲ... အမြဲတမ်း တိတ်တိတ်နေတတ်တဲ့ ဆိုးသွမ်းတဲ့ တတိယသမီးလေး... ငါတို့ရဲ့ ဘိုးဘေးတွေ... ရှင်တို့က ငါ့အိပ်မက်ထဲမှာ တကယ်ပဲ ပေါ်လာခဲ့တာလား…*

ယွင်ဟွားသည် ဤအရာကို လူသိရှင်ကြား ပြကွက်တစ်ခု ဖြစ်စေချင်သောကြောင့် ချက်ချင်းပင် ယွင်ဝေ၏ နားနားသို့ ကပ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်လေသည်။

"တတိယအစ်မ... အစ်မက ဒီနေရာမှာနေပြီး စောင့်ကြည့်နေ... မျှဝေတာက ဂရုစိုက်တာပဲလေ... အဲ့သခင်မတွေက ပုံမှန်ဆိုရင် လက်ဖက်ရည်သောက်တာ၊ ပန်းတွေကို ကြည့်ရှုတာပဲ လုပ်ကြတာလေ... ကျွန်မ သူတို့ကို နည်းနည်းလောက် စိတ်လှုပ်ရှားအောင် လုပ်ပေးလိုက်မယ်..."

သူမ၏ တတိယအစ်မ ဘာမျှပြန်မပြောနိုင်မီ ယွင်ဟွားသည် ကိုယ်ကို ကိုင်းကာ ခြံဝင်းရှေ့ဘက်သို့ ပြေးထွက်သွားလေသည်။ ယွင်ဝေသည် သူမ၏ ညီမငယ်လေး ဘာလုပ်တော့မည်ကို ခန့်မှန်းမိသွားပြီး အခန်းတွင်းရှိ အမျိုးသားနှစ်ဦးအတွက် ဝမ်းနည်းမိသွားလေသည်။

*ပျော်စရာပဲ... သူတို့က အလင်းရောင်ထဲမှာ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ပုန်းအောင်းနေစရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့…*

ယွင်ဟွားသည် ခြေလှမ်းအနည်းငယ်သာ လှမ်းရသေးပြီး ထောင့်ကို ကွေ့လိုက်ရုံသာ ရှိသေးချိန်တွင် ကျောက်တောင်တုအနောက်မှ သူတို့၏ လည်ပင်းများကို ဆန့်ထုတ်နေကြသော ခေါင်းတစ်တန်းကြီးကြောင့် သူမကို ငရဲပြည်သို့ပင် ပြန်ပို့လုနီးပါး ဖြစ်သွားစေလေသည်။ ယွင်ဟွားသည် သူမ၏ ရင်ဘတ်ကို ဖိထားလိုက်ပြီး အံ့အားသင့်မှုကြောင့် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားလေသည်။

အတင်းအဖျင်းကို နှစ်သက်သော အုပ်စုကြီးမှာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုလိုက်ကြပြီး အချင်းချင်း ပြီးပြည့်စုံစွာ နားလည်မှုဖြင့် ချွေ့ဝမ်ရှင်းနှင့် ကြင်ယာတော်စုတို့ကို အာရုံစိုက်ခံရမည့် နေရာသို့ တွန်းထုတ်လိုက်ကြလေသည်။

"အမေ..."

"ကြင်ယာတော်စု..."