အခန်း (၅၅-၅၆)

အခန်း (၅၅) ဝိုး... ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားက မိုက်လှချည်လား

ချွေ့ဝမ်ရှင်းနှင့် ကြင်ယာတော်စုတို့မှာ အလွန်အမင်း ရှက်ရွံ့သွားကြပြီး လူမဆန်သော ထိုမိန်းမကြီးများကို သူတို့၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် ကျိန်ဆဲနေကြလေသည်။

"ဟွား... ဟွားဟွားလေး... သမီးအမေနဲ့ အဒေါ်က ပန်းတွေကို ကြည့်ရှုဖို့ လာခဲ့တာပါ... သမီး အဒေါ်တို့ကို ယုံ... ယုံတယ် မဟုတ်လား..."

အဆုံးတွင် ကြင်ယာတော်စုသည် ဗလာကျင်းနေသော ကျောက်တောင်တုကို ကြည့်ပြီး ဤဆင်ခြေမှာ အနည်းငယ် ရယ်စရာကောင်းနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရလေသည်။

ယွင်ဟွား၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်ကွေးသွားလေသည်။ သို့သော်လည်း သူမသည် ၎င်းအကြောင်းကို အများကြီး မတွေးခဲ့ပေ။ လူတိုင်း ရောက်နေပြီဖြစ်၍ သူမ နောက်ထပ်တစ်ခေါက် လာရမည့် ဒုက္ခကို သက်သာသွားစေလေသည်။

ယွင်ဟွားသည် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး လည်ချောင်းရှင်းကာ သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ချက်ချင်းပင် ထိတ်လန့်သွားသည့် အမူအရာသို့ ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

"အမေ... ဟိုမှာ တစ်ယောက်ယောက်ရှိတယ်..."

"ကယ်ကြပါဦး... တစ်ယောက်ယောက် ဖောက်ပြန်နေတယ်..."

နက်ရှိုင်းပြီး လုံခြုံနေသော အသံတစ်သံက မလှမ်းမကမ်းမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ယွင်ဟွား ပြောမည့်စကားကို လုံးဝ ဖုံးလွှမ်းသွားလေသည်။

လူတိုင်းမှာ အံ့အားသင့်သွားကြလေသည်။

ကျိုးချန်ရူသည် အစေခံမိန်းကလေးများ၊ အထိန်းတော်များနှင့်အတူ ဒေါသတကြီး ပြေးလာပြီး သူမ၏ မျက်နှာမှာ အတတ်နိုင်ဆုံး အရုပ်ဆိုးနေလေသည်။ အုပ်စုနှစ်စုမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရောက်လာကြပြီး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြလေသည်။

ကျိုးချန်ရူသည် သူမကိုယ်သူမ ရူးတော့မည်ဟု ခံစားလိုက်ရလေသည်။ ဤလူတွေအားလုံးက ဘာကြောင့် ဤနေရာကို ရောက်နေရတာလဲ။

စောစောက ခြံဝင်းရှေ့ဘက်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က 'နယ်စားအိမ်တော်ရဲ့ အရှင်သခင်က ဖောက်ပြန်နေတယ်' ဟု အော်ပြောလိုက်သဖြင့် ပြဇာတ်ကို ကြည့်ရှုလိုသော သခင်မများကို သူမနောက်သို့ လိုက်လာစေခဲ့လေသည်။

သူမကို ပို၍ ဒေါသထွက်စေသည်မှာ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က တစ်နေရာရာ၌ တိတ်တဆိတ် ပုန်းအောင်းနေပြီး အော်ပြောနေခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။ လူတိုင်းကို မစုရမချင်း ၎င်းတို့က လက်လျှော့မည်မဟုတ်ပုံပေါ်လေသည်။

ကျိုးချန်ရူ၏ မျက်နှာမှာ ဝမ်းချုပ်နေသည့်ပုံစံ ပေါက်နေလေသည်။

"သခင်မကျိုး... တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ... ရှင်လည်း ရောက်နေတာကိုး..."

ကျိုးချန်ရူ၏ မျက်ခုံးများ ပင့်တက်သွားပြီး ချွေ့ဝမ်ရှင်း၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ လှောင်ပြောင်သော အပြုံးမှာ အထူးပင် ဒေါသထွက်စရာ ကောင်းနေလေသည်။

“နင်နဲ့ မဆိုင်ပါဘူး..."

သူမသည် အံကိုကြိတ်ကာ ဟိန်းဟောက်လုနီးပါး ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒီလိုဖြစ်မယ်မှန်းသာ ကြိုသိရင် ဒီကျိန်စာသင့်နေတဲ့ ပွဲကို ကျွန်မ ကျင်းပခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူး... ဘယ်ကိုယ်လုပ်တော် အယုတ်တမာကများ နယ်စားအိမ်တော်မှာ ဒီလိုမျိုး ရဲရဲတင်းတင်း ဖောက်ပြန်ရဲရတာလဲဆိုတာ ကျွန်မ မသိဘူး..."

သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ ဝေ့ဝဲနေလေသည်။ ၎င်းက သူမ၏ နှာဗူးထနေသော ခင်ပွန်းဖြစ်သူ မဟုတ်ရန် သူမ မျှော်လင့်မိလေသည်။

ထိုစဉ်က သူမနှင့် ချွေ့ဝမ်ရှင်းကို တုံလင်နိုင်ငံ၏ အလှမယ်နှစ်ဦးအဖြစ် သတ်မှတ်ခဲ့ကြလေသည်။ သူမသည် ကြည်လင်သော လမင်းကဲ့သို့ နူးညံ့သိမ်မွေ့ကာ အေးချမ်းပြီး ချွေ့ဝမ်ရှင်းမှာမူ တောက်ပသော နေမင်းကဲ့သို့ တောက်ပကာ ထင်ပေါ်လေသည်။ သူတို့နှစ်ဦးကို မကြာခဏ နှိုင်းယှဉ်လေ့ရှိကြလေသည်။

*ငါကတော့ အမြဲတမ်း ချွေ့ဝမ်ရှင်းထက် အနည်းငယ် နိမ့်ကျနေမှာပဲ…*

နောက်ပိုင်းတွင် ချွေ့ဝမ်ရှင်းသည် အသစ်ခန့်အပ်ခံရသော ထိပ်တန်းပညာတတ်နှင့် လက်ထပ်ခဲ့ပြီး သူမကိုယ်တိုင်မှာမူ ထင်ရှားသော မိသားစုတစ်ခုသို့ မြင့်မားသော အဆင့်အတန်းဖြင့် လက်ထပ်ဝင်ရောက်ခဲ့လေသည်။ ဤအကြိမ်တွင် သူမ နောက်ဆုံး၌ အနိုင်ရပြီဟု သူမ ထင်ခဲ့သော်လည်း ယွင်ရှောင်ထျန်းသည် ဆယ်နှစ်အတွင်း ဝန်ကြီးချုပ်ရာထူးသို့ တက်လှမ်းနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူမ ဘယ်တုန်းကမှ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ ထို့ပြင် သူ၏ အိမ်တော်တွင် ဇနီးတစ်ဦးနှင့် ကိုယ်လုပ်တော်တစ်ဦးသာ ရှိလေသည်။

ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် သူမ၏ ခင်ပွန်းမှာမူ ကိုယ်လုပ်တော်များကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ယူခဲ့ပြီး ထိုမိန်းမအိုကြီးကလည်း သူမကို နေ့တိုင်း ဒေါင့်တွင် မတ်တပ်ရပ်ခိုင်းသဖြင့် သူမ ခင်ပွန်းဖြစ်သူကို သေသည်အထိ မုန်းတီးစေခဲ့လေသည်။

ချွေ့ဝမ်ရှင်းသည် အလွန်စိတ်အခြေအနေကောင်းမွန်နေပြီး ကျိုးချန်ရူအပေါ် အငြိုးမထားခဲ့ပေ။ ထိုအစား သူမသည် ၎င်းတို့ ဖောက်ပြန်နေသော နေရာကို စဉ်းစားဆင်ခြင်စွာဖြင့် လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်လေသည်။

သူမ၏ သမီးငယ်လေး၏ စကားများကို အသုံးပြုကာ သူမက လှောင်ပြောင်လိုက်လေသည်။

"အဲ့မြေခွေးနှစ်ကောင်က အခုအချိန်မှာ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် တကယ့်ကို ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေကြပြီ... ငါတို့ မြန်မြန်သွားပြီး မကြည့်ကြဘူးလား..."

သူတို့က အသံမထွက်ဘဲ ထွက်သွားကြလိမ့်မယ်... သူတို့က သင့်ကို သေချာပေါက် အသေသတ်လိမ့်မယ်...။

ကျိုးချန်ရူမှာ ရှက်ရွံ့မှုနှင့် နာကြည်းမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။ အတိတ်တွင် ချွေ့ဝမ်ရှင်းကို လှောင်ပြောင်ခဲ့သူမှာ သူမဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ လှောင်ပြောင်ခံနေရသူမှာ သူမ ဖြစ်နေလေသည်။ သူမသည် လက်ကိုင်ပဝါကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ချွေ့ဝမ်ရှင်းကို စူးရဲစွာ ကြည့်လိုက်လေသည်။

ထို့နောက် ၎င်းတို့သည် အိမ်ဆီသို့ လျှောက်သွားကြပြီး ပြဇာတ်ကို ကြည့်ရှုလိုသော လူအုပ်ကြီးက နောက်မှ လိုက်ပါလာကြလေသည်။ ချက်ချင်းပင် ကျိုးချန်ရူ၏ မျက်နှာမှာ အလွန်အမင်း အရုပ်ဆိုးသွားလေသည်။

ယွင်ဝေမှာ ခိုးနားထောင်ရာတွင် အလွန်အာရုံစိုက်နေသဖြင့် သူမ၏ နောက်တွင် ရပ်နေသော လူအုပ်ကြီးကိုပင် သတိမထားမိခဲ့ပေ။

ယွင်ဟွား၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်ကွေးသွားလေသည်။ မိခင်ဖြစ်သူ ဒေါသမထွက်မီ သူမသည် တတိယအစ်မကို အနောက်သို့ အမြန်ဆွဲထုတ်လိုက်လေသည်။

ကျိုးချန်ရူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် မှောင်မိုက်နေလေသည်။ သူမသည် တံခါးကို တွန်းဖွင့်တော့မည့်အချိန်တွင် လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်နှင့် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်ကာ အေးခဲသွားလေသည်။ လူတိုင်းသည် ကျိုးချန်ရူမှာ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်း သတိပြုမိသွားကြပြီး အခန်းထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော ညည်းသံများကို နားထောင်ရန် နားစွင့်လိုက်ကြလေသည်။

"အာ... ကျင့်ဟယ်... မင်းက သိပ်တော်တာပဲ..."

"ဒါပေါ့... ငါက ဖုန်းချန်ယွဲ့လေ... ငါက ဘယ်သူလဲဆိုတာ မင်းမသိဘူးလား... မင်းပျော်နေသရွေ့ ငါလည်း ပျော်ပါတယ်..."

ဘာမျှမသိသော လူအုပ်ကြီးမှာ ဆွံ့အသွားကြလေသည်။

*ယောကျာ်း... ယောကျာ်းနှစ်ယောက်…*

*ကျင့်ဟယ်..*

*ချန်ယွဲ့…*

*ဘုရားရေ... သူတို့သိတဲ့ ထိုလူနှစ်ယောက်တော့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး... တစ်ယောက်က နယ်စားမိသားစုရဲ့ အမွေဆက်ခံသူဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ယောက်က နင်းကော်မြို့စားမိသားစုရဲ့ သခင်လေးလေ…*

သိရှိသူများမှာ ပါးစပ်ကိုအုပ်ကာ မည်မျှ စိတ်လှုပ်ရှားစရာကောင်းကြောင်း အာမေဍိတ်သံ ပြုလိုက်ကြပြီး နတ်ဆိုးထီးများ တိုက်ခိုက်သည့်အခါ ဤမျှ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အသံများ ပြုလုပ်နိုင်ကြောင်းကို ၎င်းတို့ လုံးဝ မသိခဲ့ကြပေ။ လူတိုင်းက ကျိုးချန်ရူကို လှည့်ကြည့်လိုက်ကြလေသည်။ ကျိုးချန်ရူ၏ မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းသွားပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို တင်းကြပ်စွာ ကိုက်ထားလေသည်။

*အိမ်ထဲမှာ ရှိနေတဲ့အရာက... ဒီကိစ္စ ဖြစ်မယ်လို့ သူမ ဘယ်တုန်းကမှ အိပ်မက်မမက်ခဲ့ဖူးပေ…*

"ဟားဟား... ဟွားဟွားလေး... အဲ့ကျိုးမိန်းမရဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်စမ်း... မှင်ရည်တွေ ကျမတတ် မည်းနက်နေတာပဲ..."

ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်မှာ ကျိုးချန်ရူ၏ ရှေ့သို့ ပျံသန်းသွားပြီး သူမ၏ ညှိုးနွမ်းနေသော အမူအရာကို မြင်သောအခါ အလွန် ဝမ်းသာသွားလေသည်။

"ဟီးဟီး... ငါတို့ သူမကို ကူညီပေးကြရအောင်..."

ယွင်ဟွားသည် သူမ၏ လက်များကို ပွတ်သပ်ကာ တံခါးကို ကန်ဖွင့်ရန် ခြေထောက်ကို မြှောက်လိုက်စဉ် ကြင်ယာတော်စုက ယွင်ဟွားကို သူမ၏ နောက်သို့ ဆွဲလိုက်ပြီး တံခါးကို သူမကိုယ်တိုင် ကန်ဖွင့်လိုက်လေသည်။

"ကောင်းပြီ... နေရောင်ခြည်အောက်မှာ... ကြည်လင်တဲ့ ကောင်းကင်ကြီးအောက်မှာ... တစ်စုံတစ်ယောက်က မင်ယွမ်နယ်စားအိမ်တော်မှာ ဖောက်ပြန်ရဲတယ်ပေါ့... သူတို့က သေချင်နေကြတာလား..."

ကြင်ယာတော်စုသည် တမင်တကာ အော်ပြောလိုက်ပြီး အခန်းထဲသို့ ပထမဆုံး ဝင်ရောက်သွားကာ စားပွဲပေါ်တွင် ရစ်ပတ်နေသော ဖြူဖျော့ဖျော့ ခန္ဓာကိုယ်နှစ်ခုကို မြင်လိုက်ရပြီးနောက် လေချွန်လိုက်လေသည်။

“ဝိုး... ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားက မိုက်လှချည်လား…”

"ဝိုး... ဘယ်လောက်တောင် ဖြူတဲ့ ဖင်ကြီးလဲ..."

"ဝိုး... ရှေ့မှာလည်း အတော့်ကို တိုပြီး သေးတာပဲ..."

ကြင်ယာတော်စုသည် စစ်စခန်းတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ နေထိုင်ခဲ့ပြီး ဆေးပညာအကြောင်းကို အနည်းငယ် သိရှိလေသည်။ ဒဏ်ရာရ စစ်သားများ၏ တစ်ဝက်ခန့်ကို သူမက ပတ်တီးစည်းပေးခဲ့ဖူးလေသည်။ ထို့ကြောင့် အမျိုးသားများအားလုံး တူညီကြပြီး အရွယ်အစားသာ ကွာခြားကြောင်းကို သူမ သိလေသည်။

"ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားက မိုက်တယ်... ပြီးတော့ ဖင်ဖြူကြီး... သမီးလည်း ကြည့်ချင်တယ်..."

ယွင်ဟွားသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ပြောလိုက်သော်လည်း သူမ၏ ခေါင်းကို ထုတ်လိုက်သည်နှင့် ချွေ့ဝမ်ရှင်းက ပြန်လည်ဖိချလိုက်လေသည်။

*ကလေးမလေး... ဒါက သူမ ကြည့်ရမယ့် အရာလား…*

*မျက်စိစွန်မှာကို မကြောက်ဘူး…*

အိမ်ထောင်မကျသေးသော အမျိုးသမီးအများစုကို သူတို့၏ မိခင်များက မောင်းထုတ်ခဲ့ကြလေသည်။ ထို့နောက် ၎င်းတို့အားလုံး ပြေးဝင်သွားကြပြီး ပွဲကြည့်ပရိသတ်များမှာ တံခါးကိုပင် ချိုးဖျက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားကြလေသည်။ ကျိုးချန်ရူ၏ မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းသွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေလေသည်။ အခန်းထဲရှိ နတ်ဆိုးနှစ်ကောင်မှာ ပထမဆုံး ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာသူ ကြင်ယာတော်စုကြောင့် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားပြီး သူတို့၏ တင်ပါးများကို တင်းကျပ်စွာ စုလိုက်ကြလေသည်။

"အား..."

"အား..."

စူးရှသော အော်သံနှစ်သံမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ ကျန်းကျင့်ဟယ်နှင့် ဖုန်းချန်ယွဲ့တို့ မတုံ့ပြန်နိုင်မီ သခင်မများနှင့် အထိန်းတော်များ အုပ်စုကြီးမှာ အခန်းထဲသို့ ပြေးဝင်လာကြလေသည်။ မြင်ကွင်းမှာ တစ်ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားလေသည်။

“ဝိုး... နယ်စားအိမ်တော်ရဲ့ သခင်လေးက တကယ့်ကို အသားဖြူတာပဲ... ပြီးတော့ သူက တိုတိုလေး..."

"ဝိုး... ဒီနှစ်ယောက်က တကယ့်ကို ဒီအလုပ်မှာ ကျွမ်းကျင်တာပဲ..."

"နတ်ဆိုးထီးတွေက ဒီလိုမျိုး တိုက်ခိုက်ကြတာကိုး... ကျွတ်ကျွတ်... ငါတော့ အသစ်တစ်ခု သင်ယူလိုက်ရပြီ..."

ကျန်းကျင့်ဟယ်…။

ဖုန်းချန်ယွဲ့…..။

"အား..."

"ထွက်သွားကြ... မင်းတို့အားလုံး ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားကြ..."

ထိုသူနှစ်ဦးမှာ အံ့အားသင့်မှု၊ ဒေါသထွက်မှု၊ ရှက်ရွံ့မှုတို့ ဖြစ်သွားကြလေသည်။ ဖုန်းချန်ယွဲ့သည် စားပွဲပေါ်မှ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ယူကာ ၎င်းတို့ဆီသို့ ပစ်ပေါက်လိုက်သော်လည်း သူသည် ဟိုဘက်ဒီဘက် ပစ်ပေါက်ခံထားရသဖြင့် အလွန် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေလေသည်။ ဤလက်ဖက်ရည်ခွက်မှာ အဟန့်အတားဖြစ်စေသည့် အာနိသင် လုံးဝမရှိပေ။

လူတိုင်းက အသက်ရှူမှားသွားကြလေသည်။

"ဝိုး... နင်းကော်မြို့စားရဲ့ ဒီသားက အတော်လေး... အတော်လေးကို ဟိုဟာဖြစ်တာပဲ..."

"တကယ်ပဲ... ငါ့ရဲ့ ဟာထက်တော့ သေချာပေါက် ပိုကောင်းတာပဲ..."

"ဟေးဟေး..."

အမျိုးသားနှစ်ဦး၏ မျက်နှာများမှာ သိသိသာသာ မှောင်မိုက်သွားပြီး သူတို့၏ အဝတ်အစားများကို ကမန်းကတမ်း ဆွဲယူကာ ဝတ်ဆင်လိုက်ကြလေသည်။

ကျိုးချန်ရူသည် သူမ၏ မျက်လုံးများရှေ့တွင် ရုတ်တရက် မှောင်မိုက်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး ယိမ်းယိုင်သွားလေသည်။ သူမသာ တတ်နိုင်လျှင် သတိလစ်သွားချင်မိလေသည်။

*သူမရဲ့ သား... မင်ယွမ်နယ်စားအိမ်တော်ရဲ့ အမွေဆက်ခံသူက တကယ်ပဲ... တကယ်ပဲ... လိင်တူချစ်သူတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီးတော့ အောက်ကနေတဲ့သူတဲ့လား…*

*ဘုရားရေ... ငါ့ကို သတ်လိုက်ပါတော့…*

ကျိုးချန်ရူသည် သူမ၏ သားကို ဖျက်ဆီးခဲ့သော အမျိုးသားကို အဆိပ်ပြင်းသော အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းကာ ကျန်းကျင့်ဟယ်၏ မျက်နှာကို "ဖြန်း" ခနဲ မြည်အောင် ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်လေသည်။

သူမသည် ရက်စက်စွာ ကျိန်ဆဲလိုက်လေသည်။

"မင်းလို အသုံးမကျတဲ့ကောင်က မင်းကို စိတ်ကျေနပ်အောင် လုပ်ပေးမယ့် မိန်းမတစ်ယောက်တောင် မရှာနိုင်ဘူးလား... ဖျက်ဆီးစရာ မိန်းမတွေ အများကြီးရှိတဲ့ထဲက ဘာလို့ ငါ့သားကို ထိရဲရတာလဲ..."

သူမသည် သူမ၏ ရှေ့တွင်ရှိသော ဤခွေးမသားကို သတ်ပစ်ချင်နေလေသည်။

"အမေ... အမေက ဘယ်လိုလုပ် ကျင့်ဟယ်ကို ရိုက်ရက်ရတာလဲ..."

သခင်လေး ဖုန်းချန်ယွဲ့သည် ခြေဆောင့်ကာ ရှေ့သို့ စိုးရိမ်တကြီး ပြေးသွားပြီး ကျန်းကျင့်ဟယ်၏ ရောင်ရမ်းနေသော ပါးပြင်ကို မှုတ်ပေးလိုက်လေသည်။

"အဲဒါက ငါ့အမေရဲ့ ဒေါသကြောင့်ပါ... နာသွားလား... ငါ မှုတ်ပေးမယ်..."

"ရပါတယ်... စိတ်မပူပါနဲ့..."

လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားကြလေသည်။

“ဝိုး…”

ကျိုးချန်ရူမှာ ဒေါသထွက်လွန်း၍ ပေါက်ကွဲထွက်မတတ် ဖြစ်နေလေသည်။ ဤအခြေအနေသို့ ရောက်နေသည်တိုင်အောင် သူသည် ဤလူကို ကာကွယ်ပေးနေဆဲပင် ဖြစ်လေသည်။

သူမ ခန့်မှန်းကြည့်ရန်ပင် မလိုအပ်တော့ပေ။ နယ်စားအိမ်တော်မှာ မနက်ဖြန် တုံလင်နိုင်ငံ၏ သတင်းခေါင်းကြီးပိုင်း ဖြစ်လာမည်မှာ သေချာပေသည်။ မင်ယွမ်နယ်စားအိမ်တော်သည် မျက်နှာအားလုံးကို ဆုံးရှုံးသွားခဲ့လေပြီ။

ကျိုးချန်ရူသည် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုတွင် နစ်မွန်းနေဆဲဖြစ်စဉ် လူအုပ်ထဲမှ သခင်မတစ်ဦးက ရုတ်တရက် အော်ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒါက... သခင်လေးက ယောကျာ်းလေးတွေကို သဘောကျတယ်ဆိုရင်... အဲ့ကလေးက..."

လူတိုင်း….

*အိုမိုး... နောက်ထပ် အရှုပ်တော်ပုံကြီးတစ်ခုပဲ…*

ကျိုးချန်ရူ၏ မျက်လုံးများက ချက်ချင်း ပြူးကျယ်သွားလေသည်။

အခန်း (၅၆) ဖခင် ပြောင်းလဲသွားရုံသာ ဖြစ်တယ်

ဖုန်းချန်ယွဲ့သည် တစ်စုံတစ်ရာကို သဘောပေါက်သွားပုံရပြီး သူ၏ ထိတ်လန့်မှုကို အစွမ်းကုန် ဖိနှိပ်ကာ အော်ပြောလိုက်လေသည်။

"ဘာ... ဘာ အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောနေတာလဲ... ကျိုးကျိုးက ငါ့သား... ငါ့ရဲ့သား..."

"ငါ... ငါက လိင်နှစ်မျိုးစလုံးကို စိတ်ဝင်စားတဲ့သူပဲ..."

လူတိုင်း...။

ကျိုးချန်ရူ...။

သူမ ရူးတော့မည် ဖြစ်လေသည်။ သူက လိင်နှစ်မျိုးစလုံးကို စိတ်ဝင်စားသူတဲ့လား။ ဤမျှ ရှက်ရွံ့ဖွယ်ကောင်းသော စကားများကို ပြောထွက်ရန် သူ ဘယ်လိုများ ရဲတင်းနေရသနည်း။

"ဟားဟား... ဘာကြီးလဲ... လိင်နှစ်မျိုးစလုံးကို စိတ်ဝင်စားတာတဲ့လား..."

ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်မှာ ရယ်ရလွန်း၍ ပေါက်ကွဲထွက်တော့မည် ဖြစ်လေသည်။

"ဟွားဟွားလေး... ငါ နင့်ကို ပြောပြရဦးမယ်... သူ ငယ်ငယ်တုန်းက ကြက်တစ်ကောင်က သူ့ရဲ့ ဟိုဟာကို ဆိတ်သွားခဲ့တာလေ... အဲ့ဒါကြောင့် သူက မွေးကတည်းက သင်းကွပ်ခံထားရသူလို့တောင် ပြောလို့ရတယ်..."

ယွင်ဟွား၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် လင်းလက်သွားလေသည်။

ကျိုးချန်ရူသည် သူမ၏ မြေးဦးလေးမှာ သူမ၏ သားနှင့် တူညီနေခြင်းနှင့် သူမ၏ ဆွေမျိုးဘက်မှ တူမဖြစ်သူ၏ စရိုက်လက္ခဏာများကို တွေးမိသောအခါ သက်ပြင်းချလိုက်နိုင်ပြီး စောစောက စကားပြောခဲ့သော သခင်မကို ချက်ချင်း ပြန်လည် ချေပလိုက်လေသည်။

"နင်တို့ကို ငါ သတိပေးလိုက်မယ်... အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ဆက်ပြောနေမယ်ဆိုရင် ငါ ရိုင်းစိုင်းတယ်လို့ အပြစ်မတင်နဲ့..."

သူမသည် အခြားသူကို ပြင်းထန်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ကျိုးကျိုးက ငါ့သားနဲ့ အနည်းဆုံး ဆယ်ပုံခုနစ်ပုံလောက် တူတယ်... ဒါကြောင့် သူက ငါတို့ မင်ယွမ်နယ်စားမိသားစုရဲ့ မျိုးဆက်ပဲ..."

သူမ၏ သားမှာ လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာ အကြိုက်များနှင့် ပတ်သက်၍ ပြဿနာရှိနေသော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ နယ်စားအိမ်တော်အတွက် အမွေဆက်ခံသူ တစ်ယောက် ချန်ထားခဲ့သေးသည် မဟုတ်ပါလား။ ထိုသို့မှ မဟုတ်လျှင် သူမ အမှန်တကယ်ပင် အသက်ရှင်နေရန် မျက်နှာရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။

ထိုသခင်မက မျက်လုံးကို လှန်လိုက်လေသည်။

ဤအရာက သေချာပေါက် မှန်ကန်နေမည်တော့ မဟုတ်ပေ။

ယွင်ဟွားသည် ပြဇာတ်ကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ကြည့်ရှုချင်သောကြောင့် သူမ၏ လက်ငယ်လေးကို မြှောက်ကာ လူအုပ်ထဲသို့ တိုးဝင်သွားပြီး အခန်းဆီသို့ အတင်းတိုးထွက်သွားလေသည်။ ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ယွင်ဝေသည်လည်း အထဲသို့ ပြေးဝင်သွားလေသည်။

၎င်းတို့နှစ်ဦးမှာ အလွန်မြန်ဆန်လှသဖြင့် ချွေ့ဝမ်ရှင်းသည် သူတို့ နှစ်ဦးစလုံးကို မဖမ်းမိလိုက်ပေ။ သူမသည် အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူလိုက်ပြီးနောက် အထဲသို့ လိုက်ဝင်သွားလေသည်။

"ချောမောလှပပြီး ရက်ရောကာ ကြင်နာတတ်တဲ့ နတ်သမီး အဒေါ်တို့... ကျွန်မလည်း အတင်းအဖျင်း ကြည့်ရှုတဲ့ အဖွဲ့ထဲ ပါဝင်နိုင်ဖို့ လမ်းလေး နည်းနည်းလောက် ဖယ်ပေးကြပါဦး..."

ယွင်ဟွား၏ ငွေခေါင်းလောင်းသံလေးကဲ့သို့ အသံလေး ထွက်ပေါ်လာပြီး သူမ၏ လှပသော စကားလုံးများက သခင်မများကို အလွန် ဝမ်းသာသွားစေလေသည်။ သူတို့အားလုံးက ယွင်ဟွားအတွက် လမ်းဖယ်ပေးလိုက်ကြလေသည်။

ကျိုးချန်ရူ၏ မျက်နှာမှာ ရုတ်တရက် မှောင်မိုက်သွားလေသည်။

"နယ်စားကတော်... ရှင်ရဲ့ သံသယတွေကို ဖြေရှင်းပေးဖို့ ကျွန်မ လာခဲ့တာပါ..."

ယွင်ဟွားက ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ကျိုးချန်ရူထံသို့ ပြေးသွားကာ သူမကို ကြည့်ပြီး ပြုံးပြလိုက်လေသည်။

ထို့နောက် သူမသည် ပြီးပြည့်စုံသော သွားရှစ်ချောင်းပေါ်အောင် ပြုံးပြလိုက်ရာ ၎င်းက ကျိုးချန်ရူကို အထူးပင် သတိထားချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်စေလေသည်။ ထို့ပြင် သူမ၏ အနောက်တွင် လိုက်ပါလာပြီး ပျော်ရွှင်နေသော အမူအရာဖြင့် ပြဇာတ်ကို ကြည့်ရှုနေသည့် ချွေ့ဝမ်ရှင်းလည်း ရှိနေသဖြင့် ၎င်းက သူမကို ပြိုလဲလုနီးပါး အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားစေလေသည်။

ဘာကြောင့် ဤသို့ ဖြစ်ရသနည်း။ သူမသည် ချွေ့ဝမ်ရှင်းကို သူမ၏ မြေးဦးလေးအကြောင်း ကြွားလုံးထုတ်ချင်ခဲ့သော်လည်း ယခုမူ သူမ၏ ရှေ့တွင် အရူးတစ်ယောက်လို ဖြစ်သွားခဲ့လေသည်။

ဘုရားသခင်... ဘာကြောင့် ကျွန်မအပေါ် ဤမျှ ရက်စက်ရသနည်း။

ကျိုးချန်ရူသည် အာရုံစိုက်ခံရသူ ဆက်လက် မဖြစ်ချင်တော့ဘဲ အနာဂတ်တွင်လည်း မျက်နှာမပျက်ချင်တော့သဖြင့် ခြိမ်းခြောက်လိုက်လေသည်။

"ဒီနေ့ပွဲကတော့ ပြီးဆုံးသွားပါပြီ... လက်ဆောင်ငယ်လေးတွေ စီစဉ်ပေးထားပါမယ်... သခင်မတွေ အားလုံး ပါးစပ်ပိတ်ထားပေးကြဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်ယွမ်နယ်စားအိမ်တော်က တုံလင်မှာ နေရာတစ်ခု ရှိနေသေးတယ် ဆိုတာကိုတော့ သတိပြုပါ..."

လူတိုင်း…။

*နင်က ငါတို့ကို နှုတ်ပိတ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလား…*

ယွင်ဟွား၏ မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားလေသည်။

"အနည်းငယ်ပဲဆိုရင်တော့ ကျွန်မက အများဆုံး နာရီဝက်လောက်ပဲ ပါးစပ်ပိတ်ထားပေးနိုင်မယ်..."

သူမသည် လက်ချောင်းလေးများကို ရေတွက်လိုက်လေသည်။

"ကျွန်မက တခြားဘာကိုမှ မကြိုက်ဘူး... ရွှေကိုပဲ သဘောကျတာ... ကျွန်မကို ရွှေတုံး တစ်သောင်းလောက် ပေးလိုက်ရင်ကော ဘယ်လိုလဲ..."

လူတိုင်းက အသက်ရှူမှားသွားကြလေသည်။

တစ်သောင်းတောင်တဲ့လား...။

ရွှေတွေချည်းပဲတဲ့လား...။

ကျိုးချန်ရူသည် အဆိပ်ပြင်းသော အငွေ့အသက်များ ထုတ်လွှတ်ကာ ချွေ့ဝမ်ရှင်းကို စိုက်ကြည့်လျက် မလိုမုန်းထားစွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"သခင်မယွင်က ကိုယ့်သားသမီးတွေကို ခုလိုမျိုး ဆုံးမထားတာလား..."

ရွှေတုံးတစ်သောင်းတဲ့လား။ သူမ အိပ်မက်မက်နေခြင်းသာ ဖြစ်ပေမည်။

ချွေ့ဝမ်ရှင်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"တစ်သောင်းဆိုတာ မများပါဘူး..."

ယွင်ဝေက ခေါင်းညိတ်ကာ ဝင်ပြောလိုက်လေသည်။

"တစ်သောင်းဆိုတာ ဈေးပေါလွန်းပါတယ်... ရှင်တို့မှာ ကျွေးမွေးရမယ့် ပါးစပ် သုံးပေါက်ရှိတယ်လေ... ဒါကြောင့် သုံးသောင်းလို့ မတောင်းတာပဲ... ဒါက လျှော့ပေးထားတာပဲ..."

လူတိုင်းမှာ...

ကျိုးချန်ရူက ဒေါသတကြီး သွားကိုကြိတ်ကာ ဟိန်းဟောက်လိုက်လေသည်။

"ထွက်သွားကြ... နင်တို့အားလုံး နယ်စားအိမ်တော်ကနေ ထွက်သွားကြစမ်း..."

ယွင်ဟွားသည် မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်ပျက်မှုများ အပြည့်အဝ ပေါ်လွင်နေလေသည်။

"နယ်စားကတော်က ကျွန်မကို နှုတ်ပိတ်ဖို့ ပိုက်ဆံမသုံးချင်ဘူးဆိုတော့... တောင်းပန်ပါတယ်..."

ယွင်ဟွားသည် ကျိုးချန်ရူထံသို့ ချဉ်းကပ်သွားပြီး သူမ၏ မျက်နှာကို အသေအချာ အကဲခတ်လိုက်လေသည်။

"နက္ခတ်တာရာ လေ့လာရေးဌာနက အရာရှိတစ်ယောက်အနေနဲ့ ရှင်အတွက် အခမဲ့ ဗေဒင်တွက်ပေးပါ့မယ်..."

ကျိုးချန်ရူက သူမကို စိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်။ ဤအရာက ဘယ်လို အသုံးမကျတဲ့ နက္ခတ်တာရာ လေ့လာရေးဌာနမျိုးလဲ။ ကလေးငယ်တစ်ယောက်က ဗေဒင်တွက်ခြင်း သို့မဟုတ် ကံကြမ္မာဟောပြောခြင်းကို နားလည်လိမ့်မည်ဟု သူမ လုံးဝ ယုံကြည်မည် မဟုတ်ပေ။ သူမက သာလွန်လွန်ကဲတဲ့ စွမ်းအားတွေရှိတဲ့ နတ်ဘုရား ဝင်စားသူတစ်ယောက် မဟုတ်ရင်ပေါ့။

ယွင်ဟွားသည် သူမ၏ လက်ချောင်းများဖြင့် တည်ငြိမ်စွာ တွက်ချက်လိုက်ရာ ဤမြင်ကွင်းက ကျိုးချန်ရူကို အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ထိတ်လန့်သွားစေလေသည်။ ရုတ်တရက် ယွင်ဟွားသည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်လေသည်။

"နယ်စားကတော်... ရှင် ဒီနေ့မှာ ကပ်ဘေးဒုက္ခ သုံးခု ကြုံတွေ့ရမယ်ဆိုတာကို ကျွန်မ ကြိုမြင်နေရတယ်..."

ကျိုးချန်ရူ၏ မျက်ခွံများ တုန်ခါသွားလေသည်။ သူမ ကျိန်ဆဲစကား မပြောနိုင်မီ ယွင်ဟွားက လက်ဦးမှုရယူကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ရှင့်ရဲ့ ပထမဆုံး ကပ်ဘေးက နီးကပ်နေပြီ... ရှင် သွေးထွက်သံယို ဘေးအန္တရာယ်ကို ခံစားရလိမ့်မယ်..."

"နင်သာ သွေးထွက်သံယို ဘေးအန္တရာယ် ခံစားရမယ့်သူပဲ... နင်က ငယ်ငယ်လေးနဲ့ မကောင်းတာတွေ လုပ်နေပြီ... လိမ်လည်လှည့်စားသူတစ်ယောက်လို ဘာလို့ ဟန်ဆောင်နေရတာလဲ..."

ကျိုးချန်ရူ၏ မျက်လုံးများမှာ မလိုမုန်းထားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး သူမသည် ရှေ့သို့လှမ်းကာ ပါးအကြိမ်အနည်းငယ်လောက် ရိုက်ချလိုက်ချင်မိလေသည်။

ယွင်ဟွားသည် သူမကို ကြည့်ရန် ခေါင်းကို မော့လိုက်လေသည်။ အလွန် ပင်ပန်းတာပဲ။ သို့သော်လည်း သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် ထူးဆန်းသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။ နန်းတွင်းအရာရှိများသာ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရလျှင် ယခုအချိန်လောက်ဆိုလျှင် အရိပ်အယောင်ပင် မကျန်တော့ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားကြလောက်ပြီ ဖြစ်လေသည်။

"ဒုတိယမြောက် ကပ်ဘေးကတော့..."

ယွင်ဟွား၏ မျက်လုံးများမှာ ဟိုဟိုဒီဒီ ရွေ့လျားသွားပြီးနောက် ကျန်းကျင့်ဟယ်ကို ရင်းနှီးစွာ မှီတွယ်နေဆဲဖြစ်သော ဖုန်းချန်ယွဲ့အပေါ်သို့ ကျရောက်သွားကာ ပြုံးဖြီးဖြီး လုပ်လိုက်လေသည်။ ရှောင်ရှူးရှူးက သူမ၏ နားထဲတွင် အရင်က တိုးတိုးလေး ပြောပြခဲ့ဖူးသော အရာအားလုံးကို သူမ မှတ်မိနေလေသည်။

"နယ်စားကတော်... ရှင့်ရဲ့ မြေးဦးလေးက ရှင့်ရဲ့ သွေးရင်းမြေး မဟုတ်ဘူး..."

လူတိုင်း….။

"မင်း အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောနေတာပဲ..."

ကျိုးချန်ရူ စကားမပြောနိုင်မီ သူမ၏ သားဖြစ်သူ ဖုန်းချန်ယွဲ့က ထိတ်လန့်နေသော မျက်နှာဖြင့် ခုန်ထွက်လာလေသည်။

"ဒါက ဘယ်သူ့ရဲ့ ကလေးစုတ်လေးလဲ... မင်းက ဒီနေရာမှာ စကားပြောခွင့် ရှိတယ်လို့ ထင်နေတာလား..."

"ထွက်သွား... ထွက်သွား... မင်း ဒီနေရာကနေ အခုချက်ချင်း ထွက်သွားတာ ပိုကောင်းမယ်..."

ဖုန်းချန်ယွဲ့သည် ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းလိုက်ပြီး ယွင်ဟွားကို ဆွဲဖမ်းချင်နေသကဲ့သို့ သူ၏ မျက်လုံးများ မှောင်မိုက်သွားလေသည်။ ကြင်ယာတော်စုက ယွင်ဟွားကို သူမ၏ အနောက်တွင် ကွယ်ထားပေးလိုက်ပြီး ဖုန်းချန်ယွဲ့၏ ဗိုက်ကို ကန်လိုက်ရာ ကျန်းကျင့်ဟယ်အပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားလေသည်။

ထိုသူနှစ်ဦးမှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လိမ့်သွားကြပြီး အတော်လေး ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေပုံပေါက်လေသည်။ ကျန်းကျင့်ဟယ်မှာ အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အမူအရာဖြစ်နေပြီး အလွန်အမင်း ထွက်သွားချင်နေသော်လည်း အခန်းကို လူများက ဝိုင်းရံထားကြလေသည်။

ကျိုးချန်ရူသည် ရှင့်ရဲ့ မြေး မဟုတ်ဘူး ဟူသော စကားလုံးများထဲတွင် နစ်မွန်းနေဆဲပင် ဖြစ်လေသည်။ သူမသည် ခေါင်းကို ရူးသွပ်စွာ ခါရမ်းလိုက်လေသည်။ ကျိုးကျိုးသည် သူမ၏ သားနှင့် အလွန်တူသဖြင့် သူသည် သူမ၏ မြေးဦးလေး ဖြစ်ရမည်မှာ သေချာပေသည်။

သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ ဒေါသကြောင့် ပြူးကျယ်သွားပြီး ကျိန်ဆဲလိုက်လေသည်။

"ကလေးစုတ်... နင့်ရဲ့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားတွေကို ငါ ယုံမယ်လို့ ထင်နေတာလား..."

ယွင်ဝေက တိတ်တဆိတ် ဝင်ပြောလိုက်လေသည်။

"သူမကို ယုံလိုက်ပါ... ရှင် ထာဝရအသက်ကို ရလိမ့်မယ်..."

"ဟုတ်တယ်... ကျွန်မကို ယုံပါ... ဒါဆို ရှင် နာကျင်မှုကို သက်သာနိုင်မယ်..."

ယွင်ဟွားသည် ကြင်ယာတော်စု၏ နောက်မှနေ၍ ခေါင်းကို ထုတ်ကာ လေးနက်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဖူး..."

ကြင်ယာတော်စုမှာ ထပ်မံ၍ အသံထွက်ကာ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားလေသည်။ ဤနှစ်ယောက်က တကယ့်ကို လက်ပေါက်ကပ်တာပဲ။

ကျိုးချန်ရူ၏ မျက်နှာမှာ အလွန်အမင်း အရုပ်ဆိုးနေလေသည်။ သူမက ဒေါသတကြီး အော်ပြောလိုက်လေသည်။

"ငါ့ရဲ့ မြေးဦးလေးက ငါ့သားနဲ့ တစ်ပုံစံတည်း တူတယ်... နင် အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ဆက်ပြောနေမယ်ဆိုရင် နင့်ရဲ့ ပါးစပ်ကို ဆွဲဖြဲပစ်မယ်... ငါ့ကို အပြစ်မတင်နဲ့..."

"ရှင် ရဲရင် လုပ်ကြည့်လေ..."

"ရှင် ရဲရင် လုပ်ကြည့်လေ..."

ယွင်ဟွား စကားမပြောနိုင်မီ ချွေ့ဝမ်ရှင်းနှင့် ကြင်ယာတော်စုတို့သည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရှေ့သို့ လှမ်းလာကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများမှာ ဒေါသများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။ ယွင်ဟွား၏ စကားမှာ လုံးဝကို မှန်ကန်နေလေသည်။

သူမသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ ဖုန်းချန်ယွဲ့ကို လက်ညှိုးထိုးကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ရှင့်ရဲ့ သားက မစွမ်းဆောင်နိုင်ဘူးဆိုတာကို ရှင့်ရဲ့ ချွေးမရော ရှင့်ရဲ့ ခင်ပွန်းပါ သိကြတယ်..."

ဖုန်းချန်ယွဲ့၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။ သူ ထရန် ပြင်လိုက်စဉ် မျက်စိလျင်သော ကြင်ယာတော်စုက သူ့ကို နင်းကာ အောက်သို့ ပြန်ဖိချလိုက်လေသည်။ သူသည် ကျိုးချန်ရူကို ထိတ်လန့်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး စကားပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ကြင်ယာတော်စုက ဖိနပ်တစ်ရံကို သူ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်လေသည်။

"ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း... မဟုတ်ရင် ဟွားဟွားလေးရဲ့ ပြဇာတ်ကို မင်း ဖျက်ဆီးသလို ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်..."

ယခုအချိန်တွင် ကျိုးချန်ရူသည် သူမ၏ အချစ်ရဆုံး သားအတွက် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ။ သူမ တွေးနိုင်သမျှမှာ ရှင့်ရဲ့ ချွေးမရော ရှင့်ရဲ့ ခင်ပွန်းပါ သိကြတယ် ဟူသော စကားစုသာ ဖြစ်လေသည်။

"တတိယမြောက် ကပ်ဘေးကတော့..."

လူတိုင်းက နားစွင့်လိုက်ကြပြီး အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေကြလေသည်။ ယွင်ဟွားက ရယ်မောလိုက်လေသည်။

"နယ်စားကတော်... ရှင့်ရဲ့ အဖိုးတန် မြေးလေးက တကယ်တော့ ရှင့်ရဲ့ တရားမဝင် သားတစ်ယောက်ပဲ..."

"ရှင့်ရဲ့ အချစ်ရဆုံး ခင်ပွန်းက ရှင် သေသေချာချာ ရွေးချယ်ထားတဲ့ ချွေးမနဲ့ ဖောက်ပြန်ခဲ့တာလေ..."

"စကားမစပ်... ရှင့်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်သားကတောင် ဒီကိစ္စမှာ ကူညီပေးခဲ့သေးတယ်..."

"ကျွတ် ကျွတ် ကျွတ်... ရှင် တစ်ယောက်တည်းသာ အမှောင်ထဲမှာ ကျန်နေခဲ့တာ... သနားစရာကောင်းလိုက်တာ... သနားစရာကောင်းလိုက်တာ..."

ယွင်ဟွားမှာ သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားလေသည်။

လူတိုင်းမှာ…

*ဘုရားရေ…*

ယောက္ခမနှင့် ချွေးမတို့ ဖောက်ပြန်နေကြခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။ ထို့ပြင် ဖုန်းချန်ယွဲ့က အားပေးကူညီသူ ဖြစ်နေလေသည်။

ယွင်ဟွားသည် သူမ၏ မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ကာ ရုတ်တရက် အာမေဍိတ်သံ ပြုလိုက်လေသည်။

"အို... ဒါဆိုရင် အဆုံးမှာတော့ ဒီကလေးက နယ်စားမိသားစုရဲ့ မျိုးဆက် ဖြစ်နေသေးတာပဲ... ဖခင် ပြောင်းလဲသွားရုံသာ ရှိတာပေါ့..."

လူတိုင်း…။