အခန်း (၃၉-၄၀)

အခန်း (၃၉) ဒါတွေက ဘာတွေလဲ

တာအိုဆရာလုံချွမ်း၏ ကျယ်လောင်သော အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုက တိမ်တိုက်များကို ဖောက်ထွက်လာသော နေမင်းကဲ့သို့ အမိုးခုံးပေါ်မှ ထွက်ပေါ်လာပြီး အောက်ဘက်ရှိ တာအိုဆရာလုံချွမ်းအား တိုက်ရိုက် လင်းလက်သွားစေခဲ့သည်။

ရွှေရောင်အလင်းတန်းကို ခံယူပြီးနောက် တာအိုဆရာလုံချွမ်း၏ တာအိုကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းရည်များက ကြီးမားစွာ တိုးတက်လာခဲ့သည်။

ကောင်းကင်ဆရာသခင်ဆိုသည်မှာ ကျင့်ကြံသူတိုင်း ရောက်ရှိရန် အိပ်မက်မက်ကြသော အဆင့်အတန်းပင်ဖြစ်သည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်သည် တာအိုဆရာတစ်ဦး ဟုတ်မဟုတ် ဆုံးဖြတ်ရာတွင် အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ နတ်ဘုရားများကို ပင့်ဖိတ်နိုင်ခြင်း ရှိမရှိဆိုသည့်အချက်ပင်ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ တစ်ဦးတစ်ယောက်က နတ်ဘုရားများကို ပင့်ဖိတ်နိုင်ပြီး မိမိကျင့်ကြံခြင်း၏ ဘိုးဘေးကို ဆင့်ခေါ်နိုင်ပါက ထိုသူသည် စစ်မှန်သော ကောင်းကင်ဆရာသခင်တစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။

ယခင်က ဖော်ပြခဲ့သည့်အတိုင်း ဤကောင်းကင်ဆရာသခင်များကြားတွင် ကွာခြားချက်များရှိပေသည်။

ထိုကွာခြားချက်မှာ မည်သူ့ကို ပင့်ဖိတ်သနည်းဆိုသည့် အချက်အပေါ်တွင် မူတည်နေသည်။

ဥပမာအားဖြင့် သမားတော်ငါးဦးအသင်းမှ ကိုးကွယ်သူများသည် သမားတော်ငါးဦးအား ကိုးကွယ်ကြပြီး ဤအချိန်တွင် သူတို့သည် တိုင်နင်းတောင်ပေါ်ရှိ မြင့်မြတ်သောသစ်ပင်၏ စွမ်းအားကို အားကိုးနေကြခြင်းဖြစ်သည်။

ဤတာအိုဆရာလုံချွမ်းသည် တိုင်နင်းတောင်ပေါ်ရှိ စစ်မှန်သော ဒိုရှီးကျောင်းတော်မှ ကောင်းကင်ဆရာသခင်တစ်ဦးဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ ကမ္ဘာကျော် ရှီကန်းတန် ပင်ဖြစ်ပေသည်။

ဤရွှေရောင်အလင်းတန်းက တာအိုဆရာလုံချွမ်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီး ဤအခိုက်အတန့်၌ တာအိုဆရာလုံချွမ်း၏ မျက်လုံးများကလည်း ရွှေရောင်အလင်းများဖြင့် တောက်ပနေခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူသည် သစ်သားဓားကို ကိုင်ဆောင်ကာ မှောင်မိုက်နေသော ညအမှောင်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ ဆွန်ဝူခုန်း ကောင်းကင်ဘုံ၌ ကသောင်းကနင်းလုပ်နေသည်နှင့် တူပေသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း အမှောင်ထဲရှိ မမြင်နိုင် ထိတွေ့နိုင်သော ပုံရိပ်များသည် တာအိုဆရာလုံချွမ်း၏ လျင်မြန်ပြတ်သားစွာ နှိမ်နင်းခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။

အော်ဟစ်သံများက ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့သည်။

ဤတာအိုဆရာလုံချွမ်းသည် တကယ့်ကို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှပေသည်။ သူသည် နာမည်ကျော် ရှီကန်းတန်၏ ပူးကပ်ခြင်းကို ခံထားရသည်ဖြစ်ရာ မည်သို့လျှင် မကြမ်းတမ်းဘဲ နေမည်နည်း။

သို့သော် ဤသည်မှာ လှည့်ကွက်အနည်းငယ်မျှသာဖြစ်ပြီး အသုံးပြုပြီးသွားသည်နှင့် သူတို့၏ အစွမ်းသတ္တိများ ပျောက်ကွယ်သွားမည်ဖြစ်သည်။

ဆေးတံတစ်တံသောက်ချိန်ခန့်အကြာတွင် တာအိုဆရာလုံချွမ်းသည် သူထွက်သွားစဉ်ကအတိုင်း ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်နေသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းများက ယခင်ကလောက် မတောက်ပတော့ဘဲ မှေးမှိန်သွားခဲ့သည်။

အချိန်ခဏအကြာတွင် အလုံးစုံ ပျောက်ကွယ်သွားတော့မည်ဟု ခန့်မှန်းရပေသည်။

ပြန်ရောက်လာသောအခါ တာအိုဆရာလုံချွမ်းက ထိုနေရာ၌ ရပ်နေသော ပြည်နယ်မြို့တော်မှ ကောင်းကင်ဆရာသခင်အား မြင်လိုက်ရသဖြင့် အလွန်ဒေါသထွက်သွားပြီး ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ခင်ဗျား ဘာလို့ ကျုပ်နဲ့အတူ မလိုက်လာတာလဲ... ဟိုမှာ ဘာရပ်လုပ်နေတာလဲ..."

ပြည်နယ်မြို့တော်မှ တာအိုဆရာလည်း ဒေါသထွက်သွားပြီး အံကိုကြိတ်ကာ ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားရဲ့ ဦးနှောက်ကို သုံးစမ်းပါ... မနေ့က ကျုပ်တို့ အဲ့လောက် အခြေအနေဆိုးနေတာကို နတ်ဘုရားတွေဆီ အကူအညီမတောင်းဘဲ နေပါ့မလား... ဘာလဲ... ခင်ဗျားရဲ့ ဘိုးဘေးက ခင်ဗျားကိုပဲ အလုပ်အကျွေးပြုလို့ ဒီနေ့ရော မနက်ဖြန်ပါ ထပ်ခါထပ်ခါ ပင့်ဖိတ်လို့ရနေတာလား..."

ဤအခိုက်အတန့်၌ ပြည်နယ်မြို့တော်မှ တာအိုဆရာက ကျိန်ဆဲပြီးနောက်၌ပင် ကျေနပ်မှုမရှိသေးပေ။

သူသည် ယနေ့ တာအိုဆရာလုံချွမ်းနှင့် ပြဿနာတက်ခဲ့သည်မှာ သေချာပေသည်။

သူသည် ဒဏ်ရာရထားပြီးဖြစ်ရာ ပြည်နယ်မြို့တော်သို့ ပြန်သွားသင့်ပေသည်။

သို့သော် မနေ့ညက ဒေါသကို သူ မမျိုသိပ်နိုင်ခဲ့သည့်အပြင် သူနှင့်အတူလိုက်လာသော ညီအစ်ကိုမှာလည်း ဤနေရာ၌ သေဆုံးသွားခဲ့ရသည်။

အကယ်၍ သူတို့သာ တိတ်တဆိတ် ပြန်သွားမည်ဆိုပါက တကယ်ကို မျက်နှာပျက်ရပေလိမ့်မည်။

နာမည်ကျော် တာအိုဆရာလုံချွမ်း လိုက်ပါလာပြီး သူနှင့်ပူးပေါင်းကာ ဤကိစ္စကို ဖြေရှင်းနိုင်လိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ခဲ့မိသည်။

ရလဒ်အနေဖြင့် တစ်နေ့လုံး တာအိုဆရာလုံချွမ်း၏ ပွင့်လင်းစွာရော သွယ်ဝိုက်၍ပါ ဆူပူကြိမ်းမောင်းခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီး သူသည် ဘာမှမဟုတ်သည့်အလား ဖြစ်နေခဲ့သည်။

လက်ရှိအခြေအနေအရ သူတို့နှစ်ဦးစလုံး အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ရန် မဖြစ်နိုင်တော့သလိုပင်။

ခဏအကြာတွင် ပြည်နယ်မြို့တော်မှ တာအိုဆရာကပင် ဒေါသအလွန်ထွက်လာကာ ချက်ချင်း ခုန်ပေါက်ပြီး ထပ်မံကျိန်ဆဲလိုက်ပြန်သည်။

"ဒီအလုပ်က သေးငယ်တဲ့ကိစ္စမဟုတ်ဘူး နောက်ကွယ်မှာ တစ်ယောက်ယောက်ရှိရမယ်လို့ ကျုပ် ခင်ဗျားကို အစောကြီးကတည်းက ပြောခဲ့တယ်လေ... ခင်ဗျားက ဒီဟာကိုလည်း မယုံ ဟိုဟာကိုလည်း နားမထောင်ဘဲ ဟိုမှာရပ်ပြီး အော်ဟစ်နေတာပဲ... ခင်ဗျားက ကျုပ်ကို လူမိုက်လို့ ခေါ်တယ်ပေါ့..."

တာအိုဆရာလုံချွမ်းသည် ထိုအပြစ်တင်စကားများကို နားထောင်နေရုံသာ တတ်နိုင်ပေသည်။ သူသည် ယနေ့ တကယ့်ကို ပေါ့ဆခဲ့မိသည်။

သို့သော် ယခုအချိန်မှ ဤစကားများကို ပြောနေ၍ ဘာထူးမည်နည်း။

ချက်ချင်းပင် တာအိုဆရာလုံချွမ်းက အံကိုကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အော်မနေဘဲ ဖြေရှင်းဖို့နည်းလမ်းကို စဉ်းစားစမ်းပါ..."

သို့သော် ပြည်နယ်မြို့တော်မှ ဤတာအိုဆရာသည် လက်လျှော့ရန် ပြင်ဆင်ပြီးဖြစ်နေကာ စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"နည်းလမ်းစဉ်းစားရမယ်... ဘယ်လိုအကြံအစည်မျိုး ထုတ်ရမှာလဲ... ဘာနည်းလမ်းမှ မရှိတော့ဘူး..."

တာအိုဆရာလုံချွမ်းက အံကိုကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီပြဿနာကို ကျုပ်တို့ ဖန်တီးခဲ့တာဆိုတော့ အခု ဘယ်သူ့ကိုမှ အပြစ်တင်လို့မရတော့ဘူး... ကျုပ်က ခင်ဗျားရဲ့အသက်ကို အလကားယူလိုက်သလို ဖြစ်သွားပြီ... အကယ်၍ ကျုပ်တို့ ဒီအခက်အခဲကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ရင် ခင်ဗျားကို လူကိုယ်တိုင် တောင်းပန်ဖို့ စားပွဲသောက်ပွဲတစ်ခု သေချာပေါက် ကျင်းပပေးပါ့မယ်..."

ဤလောကတွင် လျှောက်လှမ်းနေသူများသည် နည်းပါးသည်ဖြစ်စေ များပြားသည်ဖြစ်စေ ကျန်ဟူ၏ စိတ်ဓာတ်ဖြင့် ချည်နှောင်ခံထားရပြီး တာအိုဆရာများပင်လျှင် ချွင်းချက်မဟုတ်ပေ။

သို့မဟုတ် ပူပင်သောကကင်းပြီး လွတ်လပ်သောဘဝနေထိုင်မှုကို ရှာဖွေနေကြသည့် တာအိုဆရာများသည် အမြင့်မြတ်ဆုံးသူရဲကောင်းများ ဖြစ်ကြပေသည်။

သူအမှားလုပ်မိခဲ့သည်ဖြစ်ရာ တာအိုဆရာလုံချွမ်းသည် မာနမခံဘဲ အလွယ်တကူ ဝန်ခံခဲ့သည်။

သေချာသည်မှာ လူတစ်ယောက် သေခါနီးအချိန်တွင် ပြောသောစကားများသည် ကြင်နာတတ်သည်ဟုလည်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဤစကားများအပြီးတွင် မူလက လက်လျှော့ချင်နေသော ပြည်နယ်မြို့တော်မှ တာအိုဆရာသည် အလေးအနက်ဖြစ်လာခဲ့သည်။

သူက ချက်ချင်းပင် လက်သီးဆုပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားမှာ ဘာအကြံအစည်ရှိလို့လဲ..."

တာအိုဆရာလုံချွမ်းက ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"စောစောက ကျုပ် အပြင်ကို ပြေးထွက်သွားတုန်းက အရှေ့တောင်ဘက်မှာ ယဇ်ပလ္လင်တစ်ခုကို ခံစားမိတယ်... ဒီဟာတွေက ဒီလောက် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ဖို့ မကောင်းဆိုးဝါးမှော်ပညာတွေရဲ့ အထောက်အပံ့ကို ရထားတာ သေချာတယ်... ကျုပ်တို့က ဒီပြဿနာကို ဖန်တီးခဲ့တာဆိုတော့ ဘယ်သူ့ဆီကမှ အကူအညီတောင်းမှာမဟုတ်ဘူး... အဲ့ယဇ်ပလ္လင်ကို ကျုပ်တို့ဘာသာပဲ ဖျက်ဆီးပစ်မယ်... ခင်ဗျား ဒီနေရာမှာနေပြီး ကျုပ်တို့ရဲ့ ယဇ်ပလ္လင်ကို စောင့်ရှောက်ထား... ယဇ်ပလ္လင်ကို လုံးဝ အပျက်စီးခံလို့ မဖြစ်ဘူး... အကယ်၍ ကျုပ် အောင်မြင်ခဲ့ရင် ကျုပ်တို့ အသက်ရှင်နိုင်မယ်... မအောင်မြင်ခဲ့ရင်တော့ နောက်ဘဝမှာ ခင်ဗျားရဲ့ နွားတွေ မြင်းတွေအဖြစ် အလုပ်အကျွေးပြုဖို့ ငရဲပြည်မှာ တိရစ္ဆာန်တွေအဖြစ် ပြန်လည်မွေးဖွားလာလိမ့်မယ်..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် တာအိုဆရာလုံချွမ်းက မရေမတွက်နိုင်သော ခေါင်းလောင်းငယ်များပါသည့် ကြိုးတစ်ချောင်းကို သူ၏ခါးတွင် ချည်နှောင်လိုက်သည်။

အခြားတစ်ဖက်ကိုမူ ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်ရှိ နတ်ဘုရားရုပ်တုနှင့် ချည်နှောင်ထားသည်။

ဤရုပ်တုမှာ ဒိုရှီးကျောင်းတော်မှ မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာ ကိုးကွယ်လာခဲ့သော ရှီကန်းတန်ပင်ဖြစ်သည်။

တာအိုဆရာလုံချွမ်းသည် ထပ်မံတွေးတောမနေတော့ဘဲ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်နေဆဲဖြစ်သော ရွှေရောင်အလင်းတန်းကို အခွင့်ကောင်းယူကာ အပြင်သို့ ထပ်မံပြေးထွက်သွားခဲ့သည်။

ပြည်နယ်မြို့တော်မှ တာအိုဆရာသည် တာအိုဆရာလုံချွမ်း ဘာလုပ်မည်ကို နားလည်သွားသည်။

ထပ်မံပြောဆိုနေရန် မလိုတော့ဘဲ သူက တုံ့ဆိုင်းမှုမရှိဘဲ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မည်ဖြစ်သည်။

ကောင်းကင်ဆရာသခင်နှစ်ဦးသည် ကောင်းစွာပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ခဲ့ပြီး အချင်းချင်း နားလည်မှုရှိပုံရပေသည်။

သို့သော် စွမ်းအားကွာဟချက်မှာ အလွန်ကြီးမားလွန်းသဖြင့် ပြီးပြည့်စုံသော ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုဖြင့်ပင် ကံကြမ္မာကို မဖီဆန်နိုင်ကြပေ။

မကြာမီ ခေါင်းလောင်းများ ချည်နှောင်ထားသောကြိုးက မြည်လာခဲ့သည်။

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ပြည်နယ်မြို့တော်မှ တာအိုဆရာသည် သူ၏လက်ထဲရှိ သစ်သားဓားကို ချက်ချင်းချလိုက်ပြီး ကြိုးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆွဲကိုင်ကာ နောက်သို့ စတင်ဆွဲယူလိုက်သည်။

ဤသည်မှာ မုန်လာဥကို ဆွဲနုတ်နေသည်နှင့် တူပေသည်။

မိနစ်ဝက်ခန့်အကြာတွင် သွေးသံရဲရဲဖြစ်နေသော တာအိုဆရာလုံချွမ်းကို အနောက်သို့ ဆွဲယူနိုင်ခဲ့သည်။

သူ၏ အမူအရာကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် အစီအစဉ် မအောင်မြင်ခဲ့သည်မှာ ရှင်းလင်းနေပေသည်။

သို့သော် ပြည်နယ်မြို့တော်မှ တာအိုဆရာသည် လက်လျှော့ရန် ဆန္ဒမရှိသေးဘဲ မေးလိုက်သည်။

"မ... မအောင်မြင်ဘူးလား..."

တာအိုဆရာလုံချွမ်းသည် သွေးသံရဲရဲဖြစ်နေသော်လည်း စကားပြောနိုင်သေးသည်။

ဤစကားကို တုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် တာအိုဆရာလုံချွမ်းက ကျယ်လောင်စွာ ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

"ကျုပ် သူ့အဖွားကြောင့် လှည့်စားခံလိုက်ရတယ်..."

"ကျောက်မိသားစုမှာ သူလျှိုရှိတယ်... ဒီနေ့ ဒီနေရာမှာ ကျုပ်တို့ဘာလုပ်လုပ် ဟိုဘက်က အကုန်သိနေတယ်... ကျုပ်တို့ရဲ့ အစီအရင်နည်းဗျူဟာက ထုတ်သုံးလိုက်တာနဲ့ ချက်ချင်း ကျိုးပျက်သွားတာ အံ့ဩစရာမရှိဘူး... ကျုပ်တို့ရဲ့ နေရာကို တစ်ဖက်လူက အစောကြီးကတည်းက ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နေတာပဲ..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ပြည်နယ်မြို့တော်မှ တာအိုဆရာက မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြိုကျသွားပြီး ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ကျုပ် ဒီကိစ္စကို စောစောကတည်းက စဉ်းစားခဲ့သင့်တာ... မနေ့ညကတည်းက တစ်ခုခုမှားနေခဲ့တာ... ဒါပေမဲ့ ကျုပ် တွေးနိုင်ခဲ့တာက ကျုပ်ညီအစ်ကိုအတွက် လက်စားချေဖို့ပဲ ရှိခဲ့တယ်... ကျုပ် ဒီကိစ္စကို စောစောကတည်းက စဉ်းစားခဲ့သင့်တာ..."

ဤအခိုက်အတန့်၌ သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ယဇ်ပလ္လင်စားပွဲအောက်တွင် စိတ်ပျက်အားငယ်စွာ ပြိုကျသွားခဲ့သည်။

လူနှစ်ဦးက ဆက်လက်မတိုက်ခိုက်တော့သည်နှင့် အခြားသူများက မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း သူတို့အနီးသို့ ဝိုင်းအုံလာကြသည်။

တစ္ဆေများ၏ မှုန်မှိုင်းပြီး သနားစရာကောင်းသော အသွင်အပြင်ကို ကြည့်နေမိသည်။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံး စိတ်ပျက်အားငယ်စွာ မျက်စိမှိတ်ထားလိုက်ကြသည်။ ယခုတော့ အခြေအနေများကို ပြောင်းလဲရန် နောက်ကျသွားချေပြီ။

အမှန်တကယ်ပင် အခြားနည်းလမ်း မရှိတော့ပေ။

သို့သော် သူတို့နှစ်ဦး မျက်စိမှိတ်ပြီး သေဆုံးမည့်အချိန်ကို ခဏစောင့်နေပြီးနောက်...

သူတို့နှစ်ဦး အကောင်းပကတိအတိုင်း ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူတို့နှစ်ဦးက တိတ်တဆိတ် မျက်လုံးဖွင့်ပြီး ကြည့်လိုက်ကြသည်။

သူတို့ကို ဆိုးရွားသော အမူအရာများဖြင့် ရင်ဆိုင်ကာ ခုန်အုပ်တော့မည့် မကောင်းဆိုးဝါးဝိညာဉ်များသည် ယခုအခါ အဝေးသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤအခိုက်အတန့်၌ သူတို့က အချင်းချင်း ကျောခိုင်းထားကြသည်။

သူတို့နှစ်ဦးဆီမှနေ၍ နောက်ဆုတ်သွားကြသည်။

ထို့အပြင် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များက တုန်ရီနေဆဲဖြစ်သည်။

အလွန်ကြောက်စရာကောင်းသော အရာတစ်ခုကို သူတို့ ကြောက်ရွံ့နေပုံရပေသည်။

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့နှစ်ဦးမှာ အစပိုင်းတွင် အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် သူတို့၏မျက်နှာများက အလွန်အမင်း ဝမ်းသာပျော်ရွှင်မှုကြောင့် လင်းလက်သွားခဲ့သည်။

*ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား... စစ်ကူတွေ ရောက်လာတာ ဖြစ်နိုင်မလား…*

ထို့ပြင် ဤအရာကပင် ဤတ‌ေစ္ဆများကို အလွန်အမင်း ကြောက်လန့်သွားစေခြင်းဖြစ်သည်။

*ဖြစ်နိုင်မလား... ဒိုရှီးကျောင်းတော်ရဲ့ ဆရာသခင်ကြီး ရောက်လာတာလား…*

သူတို့နှစ်ဦးက မျက်လုံးများကို အနည်းငယ်မှိတ်ကာ ဂရုတစိုက် စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။

သို့သော် စက္ကန့်နှစ်စက္ကန့် သုံးစက္ကန့်ခန့်အကြာတွင် သူတို့နှစ်ဦး တစ်ပြိုင်နက်တည်း မျက်လုံးဖွင့်လာခဲ့ကြသည်။

သူတို့၏ မျက်နှာများက ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်မှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

*ဒီမှာ... ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ…*

*နှစ်ပေါင်းနှစ်ရာ ကျင့်ကြံထားတဲ့ ဝတ်ရုံနီနဲ့ ကြိုးဆွဲချသရဲမ…*

*နှစ်ပေါင်းငါးရာ ကျင့်ကြံထားတဲ့ တောင်မည်းနတ်ဆိုး…*

*နှစ်ပေါင်းခုနစ်ရာ ကျင့်ကြံထားတဲ့ လူ့မျက်နှာနဲ့ ခြေနှစ်ချောင်း သိုး…*

...

ဤအရာတွေက ဘာတွေလဲ...။

အခန်း (၄၀) တိုင်နင်းမြို့မှ ဤအစွမ်းထက်သော တာအိုဆရာက မည်သူနည်း

လုံချွမ်းမှ ဤတာအိုဆရာနှင့် ပြည်နယ်မြို့တော်မှ ဤကောင်းကင်ဆရာသခင်တို့က ငါ့အာရုံကို အမှန်တကယ် နောက်ယှက်နေကြသည်။

လုံးဝကို ထုံထိုင်းသွားစေသည်။

မဟုတ်သေးပေ။

ယနေ့ည ဤရုတ်ရုတ်သဲသဲဖြစ်မှုများက ဘာတွေနည်း။

ဟမ်... ဤနေရာတွင် ဘာတွေဖြစ်နေသနည်း။

*မင်းတို့က နာမည်ကြီးတွေ အများကြီးနဲ့ တော်တော်အရည်အချင်းရှိကြတာပဲ... ငါတို့နှစ်ယောက်ကို စောစောစီးစီး ထွက်ပြီး မသတ်ခဲ့ကြတာ ဘာလို့လဲ…*

*မျောက်ပွဲကြည့်ရတာကို နှစ်သက်ကြတယ်ပေါ့လေ…*

*ဒီလောက် နာမည်ကြီးသူတွေ လာမယ်မှန်း သိခဲ့ရင် ငါတို့က ဘာလို့ ဒီလောက် ပြဿနာရှာနေရဦးမှာလဲ…*

*ဟမ်... ဒီပြဿနာတွေအားလုံးရဲ့ အဓိပ္ပာယ်က ဘာလဲ... မြေကြီးပေါ်လှဲချပြီး သေဖို့သာ စောင့်နေလိုက်ရုံပဲ…*

သို့သော်လည်း အတန်ကြာ စောင့်ကြည့်ပြီးနောက် သူတို့နှစ်ယောက်က တစ်ခုခုလွဲမှားနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ သူတို့ သတိပြုမိသွားပြီဖြစ်သည်။

“ဒါက မမှန်ဘူး...”

လျိုမိသားစုအသင်းမှ ဤအဖွဲ့ဝင်များသည် ဤအဖွဲ့ကြီးများကို ကြောက်ရွံ့နေကြသည်၊ ဆိုလိုသည်မှာ သူတို့က တစ်ဖွဲ့တည်း မဟုတ်ကြပေ။

ပြည်နယ်မြို့တော်မှ တာအိုဆရာက ရုတ်တရက် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အာမေဍိတ်သံပြုလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ တာအိုဆရာလုံချွမ်းလည်း တော်တော်လေး စိတ်လှုပ်ရှားသွားခဲ့သည်။

သို့သော် သူတစ်ခုခုပြောတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် သူ၏မျက်နှာက ခါးသီးသွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ပြဿနာက... သူတို့က တစ်ဖွဲ့တည်း ဟုတ်မဟုတ်ဆိုတာက အရေးမကြီးပါဘူး... ဒါပေမဲ့ သူတို့က ငါတို့ဘက်မှာ မဟုတ်တာတော့ သေချာတယ်...”

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ တာအိုဆရာလုံချွမ်းလည်း စိတ်ဓာတ်ကျသွားခဲ့သည်။။

ထိုအရာက အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။ ရှေးခေတ်ကာလကတည်းက အကောင်းနှင့် အဆိုးသည် ပြန်လည်သင့်မြတ်၍ မရနိုင်ခဲ့ပေ။

သူတို့ကဲ့သို့သော ကောင်းကင်ဆရာသခင် နှစ်ပါးအား ဤမကောင်းဆိုးဝါးဝိညာဉ်က ကယ်တင်နိုင်မည်ဟု အမှန်တကယ် ထင်နေကြသလား။

သို့သော် သူတို့ သေရတော့မည်ဟု ခံစားနေရသော်လည်း သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက မျက်လုံးများကို ဖွင့်ထားဆဲဖြစ်ပြီး စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ငါတို့က လျိုမိသားစုအဖွဲ့၏ ဆိုးရွားစွာ အန္တရာယ်ပြုခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။ လျိုမိသားစုအဖွဲ့၏ နိဂုံးချုပ်သွားသည်ကို အရင်မြင်တွေ့နိုင်မည်ဆိုလျှင် ထိုအရာက တန်ပေလိမ့်မည်။

မကြာမီမှာပင် အနီရောင်ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

သွယ်လျသော ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုပင်ဖြစ်သည်။

ကြိုးဆွဲချလေ့ရှိသူများက ကြိုးဆွဲချသေဆုံးသွားသူတစ်ဦး၏ လက်များ၊ ခြေထောက်များနှင့် လည်ပင်းတို့သည် ထူးထူးခြားခြား ရှည်လျားနေကြောင်းကို သိကြသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုနေရာတွင် အချိန်ကြာမြင့်စွာ တွဲလောင်းကျနေပါက ခန္ဓာကိုယ်၏ အခြားအစိတ်အပိုင်းများက ဆက်လက်ကျဆင်းနေမည်ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။

လည်ပင်း၊ လက်မောင်းများနှင့် ခြေထောက်များအတွက်လည်း အလားတူပင်ဖြစ်သည်မှာ ဆိုဖွယ်ရာမရှိပေ။

ပုံမှန်လူတစ်ယောက်၏ လက်မောင်းသည် အောက်သို့တွဲလောင်းကျနေချိန်တွင် ပေါင်အထိသာရောက်မည်ဖြစ်သော်လည်း ကြိုးဆွဲချခံရသူတစ်ဦး၏ လက်မောင်းမှာ တင်ပါးအထိနီးပါး ရောက်ရှိနေပေလိမ့်မည်။

ထိုအနီရောင်ပုံရိပ်မှာ နှစ်နှစ်ရာ ကျင့်ကြံထားသော ဝတ်ရုံနီကြိုးဆွဲချတစ္ဆေ ပင်ဖြစ်သည်။

ဤအရာက... ကြည့်ရန် အမှန်တကယ်ပင် ခက်ခဲလှသည်။

၎င်းက လူနှင့်မတူရုံသာမက ကြိုးဆွဲချခံရသူ၏ မျက်နှာသည် ရောင်ရမ်းနေမည်ဖြစ်ပြီး မျက်လုံးများက ပြူးထွက်နေကာ လျှာက ပို၍ပင် ပုံပျက်နေပေလိမ့်မည်။

သာမန်လူများသည် ဤကဲ့သို့သောအရာမျိုးကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ကြည့်ရဲကြမည်မဟုတ်ပေ။

ဤတာအိုဆရာနှစ်ပါးသည် ဤကဲ့သို့သောအရာများကို အများအပြားမြင်ဖူးထားသောကြောင့်သာ သူတို့၏မျက်လုံးများကို ပြူးကျယ်စွာဖွင့်ပြီး ထိုမြင်ကွင်းကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ စောင့်ကြည့်ရဲခြင်းဖြစ်သည်။

ဤဝတ်ရုံနီကြိုးဆွဲချတစ္ဆေ ပေါ်လာသည့်အချိန်တွင် သူက ကြီးမားလှသော လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းများကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

နှစ်နှစ်ရာ ကျင့်ကြံထားသည်ဟု... ငါ့ကို နောက်နေတာလား။ဏ

အရုပ်ဆိုးသော ရယ်မောသံနှင့်အတူ သူက လျိုမိသားစုမှ ရှင်းကျီထံသို့ အပြေးအလွှားသွားကာ သူ၏ရှည်လျားပြီး ပါးလျသော လက်မောင်းများဖြင့် ရှင်းကျီ၏ လည်ပင်းကို ရစ်ပတ်ကာ စတင်နှိပ်စက်တော့သည်။

ဤဝတ်ရုံနီကြိုးဆွဲချတစ္ဆေက လျိုမိသားစုအတွက် ပြဿနာများ ဖန်တီးနေသည်။

အခြားသော နာမည်ကြီးများသည်လည်း တစ္ဆေလေးများနှင့် ရှုပ်ယှက်ခတ်နေကြသည်။

တစ်ခဏမျှ တာအိုဆရာလုံချွမ်းနှင့် သူ၏အဖော်တို့သည် ဘာတွေဖြစ်နေသည်ကို နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ဤအင်အားကြီးသူများက ကစားစရာတစ်ခုကို ရှာတွေ့သွားသကဲ့သို့ပင် အလဟဿ အချိန်ဖြုန်းနေကြသည်။

တစ်ခဏတာမျှ ဤနေရာရှိ မြင်ကွင်းသည် အလွန်ထူးဆန်းနေပြီး ပို၍ထူးဆန်းမလာနိုင်တော့ပေ။

တစ္ဆေများ၏ ဝမ်းနည်းကြေကွဲဖွယ် အော်ဟစ်သံများသည် ထူးဆန်းပြီး စူးရှသော ရယ်မောသံများနှင့် ရောနှောနေသည်။

ဤထူးဆန်းသော မြင်ကွင်းသည် တစ္ဆေနှင်သူ နှစ်ဦးပင်လျှင် ယခင်က တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့သောအရာပင်ဖြစ်သည်။

“ဟုန်ကူ...”

“မင်းကို ဒီနေရာကို ဘာက ခေါ်လာတာလဲ...”

ဘေးမှ အေးစက်စက်နှင့် ကြည်လင်သော အသံတစ်ခုက ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဤအသံ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ထူးဆန်းပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ရယ်မောသံများ ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ဝတ်ရုံနီကြိုးဆွဲချတစ္ဆေက ခန္ဓာကိုယ်စုတ်ပြတ်သတ်နေပြီး အစိမ်းရောင်အရည်များ စတင်စိမ့်ထွက်နေသည့် လျိုမိသားစုမှ ရှင်းကျီအား စွန့်လွှတ်လိုက်သည်။

သူတို့ အနားသို့ လာတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် အော်ဟစ်သံတစ်ခုကြောင့် သူတို့ ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ရသည်။

တာအိုဆရာနှစ်ပါးက အသံလာရာဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ အလွန်လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး သူတို့ဆီသို့ လျှောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

သူမ၏ လမ်းလျှောက်ဟန်က အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေပြီး အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သောအခါ ငွေရောင်အလင်းတန်းများ တောက်ပနေသော မြွေမြီးကြီးတစ်ခုကို မြင်တွေ့နိုင်သည်။

ဤအရာက...

ဝတ်ရုံနီကြိုးဆွဲချတစ္ဆေ အော်ဟစ်ကာ ဆုတ်ခွာသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ စုလီယန်က ယဇ်ပလ္လင်ဆီသို့ အလျင်အမြန် သွားလိုက်သည်။

သူမက ရှီကန်းတန်၏ ရုပ်တုကို အရိုအသေပေးလိုက်ပြီးနောက် စားပွဲပေါ်မှ အနီရောင်အဝတ်စတစ်ခုကို ကောက်ယူကာ ရုပ်တုအား ဖုံးအုပ်လိုက်သည်။

ထိုအခါမှသာ ဝတ်ရုံနီကြိုးဆွဲချတစ္ဆေက အနားသို့လာရန် လုံလောက်သော သက်တောင့်သက်သာရှိမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

“ဒီလုပ်ငန်းက ဖုတ်ကောင်လုပ်ငန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ...”

စုလီယန်က ရုပ်တုအား ဖုံးအုပ်ပြီးနောက် ဝတ်ရုံနီကြိုးဆွဲချတစ္ဆေ၏ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချခြင်းခံလိုက်ရသော လျိုမိသားစုမှ ရှင်းကျီအား ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

စုလီယန် စကားပြောပြီးသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ညအမှောင်ထဲတွင် ပုံရိပ်နှစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

တစ်ခုမှာ မီးပုံးများကဲ့သို့ နီရဲနေသော မျက်လုံးတစ်စုံသာရှိသည့် မြူနက်တိမ်တိုက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

အခြားတစ်ခုမှာ သိုးတစ်ကောင်ဖြစ်သော်လည်း ၎င်း၌ လူ့မျက်နှာရှိသည်။

သူက ခါးကုန်းကုန်းဖြင့် မတ်မတ်လျှောက်လာခဲ့သည်။

ဆိုဖွယ်ရာမရှိပေ ၎င်းမှာ တောင်နက်နတ်ဆိုးနှင့် ခြေနှစ်ချောင်းပါ လူ့မျက်နှာနှင့်သိုးပင်ဖြစ်သည်။

သူတို့၌ အလွန်ဆိုးသွမ်းပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အသွင်အပြင်ရှိသော်လည်း စုလီယန်အား မြင်ပြီးနောက် သူတို့အားလုံးက ကြင်နာတတ်သော မျက်နှာကို ပြသခဲ့ကြသည်။

သို့သော်လည်း... သူတို့၏ ကြင်နာမှုက အတိအကျကြီးတော့ မကောင်းမွန်လှပေ။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် စူးရှသောအော်ဟစ်သံတစ်ခုက တောရိုင်းထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့သည်။

ဤအရာက တာအိုဆရာနှစ်ပါးကို ထပ်မံတုန်လှုပ်သွားစေသည်။

*ကျွမ်းကျင်သူတွေ ထပ်ရှိနေသေးတာလား…*

ထို့နောက် မြူနက်များထဲမှ မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦး ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဤမိန်းကလေးငယ်က ထိုနာမည်ကြီးများထက် သေချာပေါက် ပိုကောင်းသည်။

သူမက ကြွေရုပ်ကလေးတစ်ရုပ်ကဲ့သို့

အလွန်ချစ်စရာကောင်းလှသည်။

စုလီယန်လည်း အံ့သြသွားပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် အနားသို့သွားကာ မိန်းကလေးငယ်အား သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ဖက်ထားလိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။

“ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ...”

မိန်းကလေးငယ်က သူမ၏မျက်ရည်များကို သုတ်ရင်း စုလီယန် အား ညည်းညူလိုက်သည်။

“သူတို့က လူတွေကို အနိုင်ကျင့်နေကြတယ်...”

“အ‌ဘွားက လာကူညီခိုင်းတာ... ဒါပေမဲ့ သူတို့က သူတို့ရဲ့ အမြန်နှုန်းကို အခွင့်ကောင်းယူပြီးဒီနေရာကို အရင်ရောက်လာကြတယ်... ညီမလည်း တတ်နိုင်သမျှ မြန်မြန်ပြေးလာပေမဲ့လည်း မမီခဲ့ဘူး... အခုဆို အဘွား အိမ်ပြန်ရောက်ရင် ညီမကို အသားကျွေးတော့မှာ မဟုတ်ဘူး...”

မိန်းကလေးငယ် စကားပြောပြီးနောက် လူကြီးသုံးယောက်လည်း ထူးဆန်းစွာ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

ဝတ်ရုံနီကြိုးဆွဲချတစ္ဆေ က အရင်ဆုံး ပြောလိုက်သည်။

“ဟေ့... အရူးမလေး... ဒီတစ်ကြိမ်တော့ ငါတို့လည်း မပြောဘူး... မင်းလည်း မပြောနဲ့...”

“ငါတို့အစ်မက မယုံနိုင်လောက်အောင် ကျွမ်းကျင်နေရင်တောင် သူမကို ဘယ်သူကူညီခဲ့လဲဆိုတာ သူမ သိနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... ဒါပေမဲ့ မင်းက အသားစားရဦးမယ် မဟုတ်လား...”

စုလီယန်၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် မှီခိုနေသော မိန်းကလေးငယ်က ငိုယိုရင်း ပြောလိုက်သည်။

“အဲ့... အဲ့တာက မဖြစ်ဘူး... ဟစ်...”

“အဲ့တာက လိမ်တာပဲ အဘွားကို... ဟစ်... မလိမ်ရဘူး... ဟစ်...”

ဤမိန်းကလေးငယ်သည် အမှန်တကယ်ပင် ရင်ကွဲမတတ် ငိုကြွေးနေခဲ့သည်။ သူမသည် ငိုလွန်း၍ ရှိုက်ပင်ရှိုက်နေခဲ့သည်။

ဤအရာက ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အင်အားကြီးသူများထံမှ နောက်ထပ် ထူးဆန်းသော ရယ်မောသံများကို ထွက်ပေါ်လာစေသည်။

မျိုးရိုးဗီဇပြန်ပေါ်ခြင်းကြောင့် စိတ်ခံစားမှုများ အလွန်မတည်မငြိမ်ဖြစ်နေသော စုလီယန်ပင်လျှင် သူမ၏ရင်ခွင်ထဲရှိ မိန်းကလေးငယ် ဤကဲ့သို့ဖြစ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။

သူမသည် ရှိုက်နေခဲ့ပြီး သူမ၏နှာခေါင်းမှ နှပ်ပူဖောင်းများ ထွက်ပေါ်နေခဲ့သည်။

သူမသည် လှပသော အပြုံးတစ်ခုကို မပြုံးဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။

မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေသော တာအိုဆရာ နှစ်ပါးသည် သူတို့မြင်လိုက်ရသောအရာကြောင့် အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။

*မဟုတ်သေးပါဘူး... ဒီနေရာမှာ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ…*

သူတို့နှစ်ယောက် ဘာတွေဖြစ်နေသည်ကို နားမလည်နိုင်မီမှာပင် ဘုတ်ခနဲ အသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။

သွေးများရွှဲနစ်နေသော ပုံရိပ်တစ်ခုက တာအိုဆရာနှစ်ပါး၏ အရှေ့သို့ ပစ်ချခံလိုက်ရသည်။

ထို့နောက် အနောက်ဘက်မှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

“ငါတို့ သူတို့ကို ဖမ်းမိပြီ...”

တာအိုဆရာနှစ်ပါးသည် သူတို့ရှေ့ရှိလူကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ့အား လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ယဇ်ပလ္လင်စားပွဲပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော ငှက်တစ်ကောင် နားနေသည်။

၎င်းက ဇီးကွက်တစ်ကောင်၏ ပုံသဏ္ဍာန်ရှိသော်လည်း လူ့ခေါင်းနှင့် ခြေတစ်ချောင်းသာ ရှိသည်။

ဤအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ တာအိုဆရာ နှစ်ပါးမှာ အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။

*ဒါကြီးက သောက်ကျိုးနည်းပဲ... ဘာလို့ ထွိုဖေးတောင် ပေါ်လာရတာလဲ…*

တိုင်နင်းမြို့မှ ဤအစွမ်းထက်သော သူက မည်သူနည်း။

ဤကဲ့သို့သော ထိပ်တန်းပညာရှင်အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ကို စုစည်းနိုင်ခဲ့ခြင်းက အံ့သြစရာပင်ဖြစ်သည်။

တာအိုဆရာနှစ်ပါးက တစ်ခဏမျှ လုံးဝ ဆွံ့အသွားခဲ့သည်။

သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မျက်လုံးအားလုံးသည် ယခုအခါ ကောင်းကင်ဆရာသခင် နှစ်ပါးအပေါ်သို့ ကျရောက်နေပြီဖြစ်သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူတို့နှစ်ယောက်လုံး သတိပြန်ဝင်လာကြပြီး သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ အလိုအလျောက် တုန်ယင်သွားခဲ့သည်။

*အိုး.. မဟုတ်သေးဘူး... သူက ငါ့ဆီကို လာနေပြီ…*