အခန်း (၃၅-၃၆)

အခန်း (၃၅) ခုန်ဆွခုန်ဆွတစ္ဆေလား

စုလီယန်၏မိခင် ဆူပူလိုက်သောကြောင့် မိန်းကလေးက အောက်သို့ အမြန်ဆင်းလာခဲ့သည်။

စုလီယန်၏မိခင်က မိန်းကလေးထံသို့ အမြန်လျှောက်သွားပြီး အလျင်စလို ပြောလိုက်သည်။

"ယွမ်ယွမ်... မင်းရဲ့အစ်မကို မြန်မြန်သွားရှာချေ..."

သို့သော် စုလီယန်၏မိခင်က စကားတစ်ဝက်တွင် ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"နေပါဦး... တိုင်နင်းမြို့အပြင်ဘက်ကိုသွားပါ အဲဒီမှာ လူဆိုးကြီးတစ်ယောက်ရှိတယ် သူ့ကို မြို့ထဲဝင်ပြီး လူတွေကို ဒုက္ခမပေးစေနဲ့..."

မိန်းကလေးက မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီးနောက် အလေးအနက် ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် မိန်းကလေးက တိုင်နင်းမြို့ဘက်သို့ ထွက်သွားစဉ် စုလီယန်၏မိခင်က ၎င်းကိုမြင်ပြီး စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဟေး... ဆက်မလျှောက်နဲ့တော့ မြန်မြန်လွင့်မြောသွားစမ်းပါ မင်း မြန်မြန်သွားရမယ် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဲ့လူဆိုးကြီးကို မြို့ထဲပေးမဝင်စေနဲ့..."

မိန်းကလေး - "..."

"အဖွားက ငါ့ကို အနိုင်ကျင့်နေတယ်..."

စုလီယန်၏မိခင်ကလည်း အနေခက်သောအမူအရာဖြင့် ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"မင်းပြန်လာရင် သကြားလုံးနဲ့ အသားကျွေးမယ် မြန်မြန်သွားစမ်းပါ..."

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ မိန်းကလေး၏မျက်နှာပေါ်တွင် ပျော်ရွှင်သောအမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်က ပေါ့ပါးသွားပြီး အထက်သို့လွင့်မြောသွားကာ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

မိန်းကလေး ထွက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ စုလီယန်၏မိခင်က နောက်ဆုံးတွင် စိတ်သက်သာရာရစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ရွာသို့ ပြန်တော့မည်ပြုစဉ် မှောင်မိုက်နေသောညထဲမှ အသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"အစ်မကြီး... ငါတို့က အဲ့ကိစ္စတွေမှာ ဝင်မပါရဘူး မဟုတ်လား..."

"ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ်... တိုင်နင်းမြို့က ဒီနေရာနဲ့ အဝေးကြီးပဲ ငါတို့အနီးအနားမှာမှ မဟုတ်တာ..."

ပတ်ဝန်းကျင်မှ စကားသံများနှင့်ပတ်သက်၍ စုလီယန်၏မိခင်က စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စွာ မျက်လုံးလှန်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

"ငါ့သားမက်က မြို့ထဲမှာနေတာ သူက အဲ့သခင်မရဲ့ တူလေ..."

"ငါ့သားမက်က ခမည်းခမက်ရဲ့ ဘေးမှာပဲ နေနေရမှာ သေချာတယ် အဲ့သတ္တဝါကြီးက ငါ့ဆွေမျိုးတွေကို ဒုက္ခပေးချင်ရင် ငါ့သားမက်ကိုပါ ဒုက္ခပေးမှာ မဟုတ်ဘူးလား..."

စုလီယန်မိခင်၏စကားများနှင့်ပတ်သက်၍ ပတ်ဝန်းကျင်အမှောင်ထဲတွင် ပုန်းကွယ်နေသော သတ္တဝါကြီးများက ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားရဲ့သမီးက ခင်ဗျားရဲ့သားမက်ဘေးမှာ ရှိနေတာပဲလေ..."

"လီယန်ရှိနေမှတော့ ဘယ်လိုကောင်မျိုးကများ ပြဿနာရှာရဲမှာလဲ..."

စုလီယန်၏မိခင်က အိမ်သို့ အလျင်စလိုပြန်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"အဲ့လိုမဖြစ်ဘူး အချိန်ရောက်လို့ ငါ့သမီးက မျိုးရိုးဗီဇပြန်ပေါ်လာရင် ကြည့်ကောင်းမှာ မဟုတ်ဘူး..."

"ဒါက သူမရဲ့ စွမ်းရည်တွေကို လူတွေ သိသွားစေလိမ့်မယ်..."

"ဒါ့အပြင်... ငါက သူမကို ဘာစွမ်းရည်ကြီးကြီးမားမားမှ သင်ပေးမထားဘူးလေ..."

သို့သော် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သတ္တဝါကြီးများက ပြောလိုက်ကြသည်။

"အစ်မကြီး ခင်ဗျားပြောတာမှန်တယ် ခင်ဗျားရဲ့ စွမ်းရည်တွေနဲ့ဆိုရင် နည်းနည်းပါးပါးတော့ အသုံးပြုနိုင်သင့်တာပေါ့..."

"ဒါက ဇိမ်ကျကျ နေထိုင်ရတဲ့ ဘဝမျိုး မဟုတ်ဘူးလား..."

"ဘာလို့ ဒီနေရာမှာပဲ ကျဉ်းကျပ်ပြီး နေထိုင်နေရမှာလဲ..."

"ခင်ဗျားရဲ့ သားနဲ့သမီးလည်း ခုလိုမျိုး ဆက်နေစရာ မလိုတော့ဘူးလေ..."

ဤစကားများနှင့်ပတ်သက်၍ စုလီယန်၏မိခင်က စူးရဲစွာကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက ဘယ်လိုဘဝမျိုး ဖြစ်သွားလို့လဲ..."

"ငါ့သမီးက အရမ်းကောင်းတဲ့ ဘဝကို နေထိုင်နေရတာပါ..."

"အခု သူမယောက်ျားက သူမကို ဘယ်လောက်တောင် အလိုလိုက်လဲဆိုတာ မင်းတို့ မမြင်ဘူးလား..."

"မင်းတို့ အဘိုးကြီးတွေက ငါနဲ့အတူနေလာတာ တစ်ရက်၊ နှစ်ရက်မှ မကတော့တာ..."

"ငါ့ရဲ့ အစ်ကိုကျား ဘယ်လိုသေသွားလဲဆိုတာကို မင်းတို့ မှတ်မိကြဘူးလား..."

စုလီယန်၏မိခင် စကားပြောပြီးနောက် အခြားသောသတ္တဝါကြီးများက တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။

သူတို့က ဘာမှဆက်မပြောဘဲ နေလိုက်ကြသည်။

အချိန်မည်မျှကြာသွားမှန်းမသိပြီးနောက် စုလီယန်၏မိခင်သည် အိမ်သို့ပြန်ရောက်သွားခဲ့သည်။

ဤတောရိုင်းထဲတွင် ခေါင်းလောင်းသံများသာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။

မည်သူက အရင်စပြောမှန်း မသေချာပေ။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အသံတစ်ခုက ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"အဲ့ဂျင်ဆင်းနတ်သမီးလေးနောက်ကို ငါလိုက်သွားပြီး နှုတ်ဆက်စကားတောင် မပြောဘဲ တိုင်နင်းမြို့မှာ ပြဿနာရှာနေတာ ဘယ်သူလဲဆိုတာ ကြည့်လိုက်ဦးမယ်..."

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ဤနေရာလေးက အသက်ဝင်လာခဲ့သည်။

"ငါလည်း သွားမယ် ဘာတွေဖြစ်နေလဲဆိုတာ သွားကြည့်မယ် ငါသာ ကူညီပေးနိုင်ရင် အစ်မကြီးက ငါပြန်လာတဲ့အခါ အသားတစ်တုံးတောင် ပေးကောင်းပေးလိမ့်မယ်..."

"ငါလည်း သွားမယ် ငါလည်း သွားမယ်..."

အချို့က စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသော်လည်း အချို့ကမူ ပျင်းရိနေကြသည်။

"မေ့လိုက်ပါတော့ ငါတို့ မသွားတော့ဘူး ရွေ့ဖို့တောင် ပျင်းနေပြီ..."

"ဒါ့အပြင် အဲ့ဂျင်ဆင်းနတ်သမီးလေးနဲ့တင် လုံလောက်ပါတယ် အဲဒီကိုသွားလည်း ဘာမှအကူအညီဖြစ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

"ငါက ခဏခဏသွားပြီး ပြဿနာကြီးကြီးမားမားဖြစ်အောင် လုပ်မိရင်၊ ပြီးတော့ ငါ အသားစားနေတုန်းပဲဆိုတာကို အစ်မကြီး သိသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ..."

"သူမက မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်ကိုပါ နုတ်ယူသွားလိမ့်မယ်..."

"..."

"..."

…………

တိုင်နင်းမြို့၊ ကျောက်မိသားစု။

အခန်းတစ်ခန်းထဲတွင် ယဇ်ပလ္လင်ကြီးတစ်ခု ရှိနေသည်။

ကျောက်ချောင်အာက ယဇ်ပလ္လင်၏ အလယ်တွင် မတ်မတ်ထိုင်နေလေသည်။

ပတ်ပတ်လည်တွင် အဆောင်မျိုးစုံနှင့် ဖယောင်းတိုင်များ ရှိနေသည်။

တာအိုဆရာတော်လုံချွမ်းကိုယ်တိုင် စီစဉ်ထားခြင်းဖြစ်သော်လည်း သူမက ဤနေရာတွင် တကယ့်ကို ထိုင်စောင့်နေရသည်။

ကျောက်ချောင်အာက အနည်းငယ် စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို မခံစားဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။

သို့သော် ဘယ်ညာယိမ်းနွဲ့ကာ ဟိုကြည့်ဒီကြည့်လုပ်နေသော လုယွမ်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သောအခါ ၎င်းက သူမကို ပိုပြီး စိတ်သက်သာရာရသွားစေခဲ့သည်။

သစ်သားဓားတစ်လက်ကိုလွယ်ကာ မှင်အိုးကိုကိုင်ထားပြီး ခါးပတ်တွင် အခြားတစ်ခုခုကို ထိုးထားသော လုယွမ်ကို ငုံ့ကြည့်ရင်း သူမ ဘာပြောရမှန်းမသိ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ကျောက်ချောင်အာက ညင်သာစွာပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ဆာနေပြီလား..."

"မင်း ဗိုက်ဆာပြေဖို့ အဒေါ်က မီးဖိုချောင်ကို ဖက်ထုပ်ဟင်းရည်တစ်ပွဲ လုပ်ခိုင်းလိုက်မယ်..."

"ညအိပ်မအိပ်ဘဲ နေရနိုင်တယ်လေ..."

လုယွမ်က လက်ကာပြကာ ပြောလိုက်သည်။

"မလိုပါဘူး ကျွန်တော် အရမ်းဗိုက်ဝနေပြီ နောက်မှ ခြေလက်တွေကို သေချာလှုပ်လို့ရမှာ မဟုတ်ဘူး..."

လုယွမ်က ထိုသို့ပြောသော်လည်း ကျောက်ချောင်အာက လုယွမ်ကို အလိုလိုက်နေဆဲဖြစ်သည်။

သူမက လီဖူကို မီးဖိုချောင်သို့ ချက်ချင်းလွှတ်ကာ လုယွမ်အတွက် ဖက်ထုပ်ဟင်းရည်တစ်ပွဲ ပြုလုပ်ပြီး ယူလာခိုင်းလိုက်သည်။

ဖက်ထုပ်များ စားပြီးသွားသောအခါ လုယွမ်ထံသို့ လက်ဖက်ရည်နှင့် သစ်သီးများ ပို့ပေးခဲ့ကြသည်။

ဤအရာက ထောင့်တွင် ပုန်းအောင်းနေသူများကို လုံးဝ ကြက်သေသေသွားစေခဲ့သည်။

*ကောင်းကင်ဘုံရေ... သူတို့က ဒီနေရာကို ကိစ္စရှင်းဖို့ လာတာလား ဒါမှမဟုတ် ဗိုက်ဝအောင် စားသောက်ဖို့ လာတာလား”

"တကယ်ပါ ကျွန်တော် ထပ်မစားချင်တော့ဘူး ဒီတိုင်းဆက်စားနေရင် နောက်မှ တကယ်လှုပ်လို့ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး..."

"အခု ကျွန်တော်က တကယ့်ကို အစားကြူးတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေပြီ..."

လုယွမ်က လက်ကာပြရင်း ဗိုက်ကိုပွတ်ကာ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် မှီကျသွားခဲ့သည်။

သို့သော် ကျောက်ချောင်အာက လုယွမ်ကို ပြုံးကာကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"လူငယ်လေးရယ် ညစာစားပြီးရင် နှစ်နာရီ၊ သုံးနာရီကြာရင် ထပ်ဗိုက်ဆာမှာပဲ လူငယ်ဖြစ်ရတာ ကောင်းပါတယ်..."

လုယွမ်က အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"အဒေါ်က လုံးဝမအိုသေးပါဘူး အဒေါ်လည်း ငယ်ရွယ်တုန်းပဲလေ..."

ယုချန်း ဤနေရာတွင်ရှိနေလျှင်ပင် သူက ဤအတိုင်းပဲ တုံ့ပြန်ရပေလိမ့်မည်။

အမျိုးသမီးတိုင်းက သူမ ငယ်ရွယ်ပုံရသည်ဟု အပြောခံရခြင်းကို မနှစ်သက်ဘဲ မနေနိုင်ကြပေ။ လုယွမ်၏စကားက သဘာဝကျကျပင် ကျောက်ချောင်အာ၏မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာစေခဲ့သည်။

သို့သော် ထို့နောက် သူမက တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ငယ်ရွယ်တယ်... ငယ်ရွယ်တယ်ဆိုတာ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ အဒေါ်က ဒီနှစ် ၃၅ နှစ်ပြည့်ပြီလေ ၁၅ နှစ်အရွယ်ကတည်းက တိုင်နင်းမြို့ထဲကို လက်ထပ်ဝင်လာခဲ့တာဆိုတော့ အခုဆို အတိအကျ အနှစ် ၂၀ ရှိပြီပေါ့..."

လုယွမ်က ဘေးမှ ပန်းသီးတစ်လုံးကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ကောက်ယူကာ ကိုက်စားရင်း ပြောလိုက်သည်။

"၃၅ နှစ်ဖြစ်တော့ ဘာမှားနေလို့လဲ ၃၅ နှစ်ဆိုတာ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်အတွက် အကောင်းဆုံးအရွယ်ပဲလေ..."

"အဲဒါက ချိုမြိန်ပြီး အရည်ရွှမ်းနေတဲ့ ကောင်းကောင်းမှည့်နေတဲ့ မက်မွန်သီးတစ်လုံးလိုမျိုးပဲ အဲဒီလိုမျိုး အတိအကျ ဖြစ်သင့်တာ..."

ကျောက်ချောင်အာက ရှက်သွေးဖြာသွားပြီး လုယွမ်၏ အဓိပ္ပာယ်မရှိသောစကားများကို နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟွန့်... ဘာမက်မွန်သီးလဲ ဘာမှည့်နေတာလဲ မင်းက အချက်အလက်တွေကို လှည့်စားပြီး ငါ အလေးချိန်တက်လာပြီး ဝလာတယ်လို့ ပြောချင်နေတာပဲ ဖြစ်ရမယ်..."

ပြောရမည်ဆိုလျှင် လွန်ခဲ့သောနှစ်အနည်းငယ်အတွင်း သူမ၏ ဗိုက်တစ်ဝိုက်တွင် အဆီပိုများ စုဝေးလာခဲ့သည်။

လုယွမ်က ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။

"အဲ့အဆီပိုအလွှာလေးကမှ စားလို့ကောင်းတာ..."

"လွန်ခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က အဲ့ပျက်စီးနေတဲ့အိမ်ထဲမှာ အဒေါ်ရဲ့ လှပတဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖက်ထားတုန်းက ကျွန်တော်က... အဲ့တာလွဲပြီး ဘာမှမလိုချင်ခဲ့ဘူး..."

လုယွမ်က စကားတစ်ဝက်တွင် ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် ချက်ချင်း ပါးစပ်ပိတ်သွားခဲ့သည်။

ရှက်သွေးဖြာနေသော ကျောက်ချောင်အာက လုယွမ်ကို မျှော်လင့်ချက်နှင့် ရှက်ရွံ့မှုများ ရောနှောကာ ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"မင်းက မင်းရဲ့အဒေါ်ကို တစ်ခုခု လုပ်ချင်နေတာလား..."

လုယွမ်က ရယ်မောကာ လက်ကာပြရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ဘာမှမလုပ်ပါဘူး... ကျွန်တော် ဘာမှမလုပ်ပါဘူး..."

ကျောက်ချောင်အာက လုယွမ်ကို ဆွဲဆောင်မှုရှိစွာ မျက်စောင်းထိုးကာ ပြောလိုက်သည်။

"အဒေါ် အခု သိလိုက်ပြီ မင်းလို သစ်တုံးခေါင်းတောင်မှ အနည်းငယ် ပြဿနာကောင်လေးပဲ..."

လုယွမ်က ပန်းသီးကို တစ်ကိုက်ကိုက်ကာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ကျောက်ချောင်အာကို ထပ်ကြည့်ရန် အလွန်ရှက်ရွံ့နေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူက ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ ကြည့်နေခဲ့သည်။

သို့သော် ဤမြင်ကွင်းက လုယွမ်ကို လန့်သွားစေခဲ့သည်။

ဆံပင်များ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေပြီး ရှပ်အင်္ကျီအဖြူ၊ ဘောင်းဘီအမည်း၊ ခြေအိတ်အဖြူနှင့် ဖိနပ်အမည်းကို ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသားတစ်ဦး။

သူက ခြံဝင်း၏ စင်္ကြံရှည်ကြီးထဲတွင် ခုန်ဆွခုန်ဆွ လုပ်နေလေသည်။

သူ၏ခြေထောက်များတွင် စပရိန်များ တပ်ဆင်ထားသကဲ့သို့ အထက်အောက် အလွန်မြန်ဆန်စွာ ခုန်နေလေသည်။

သူက အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နည်းလမ်းဖြင့် ခုန်နေခြင်းဖြစ်သည်။

"ခုန်ဆွခုန်ဆွတစ္ဆေလား..."

အခန်း (၃၆) ခုနက ငါ့ရဲ့ ဓားချက်က ခုန်ဆွခုန်ဆွတစ္ဆေရဲ့ အသိုက်ကို ထိသွားတာလား

လုယွမ်သည် "ကောင်းကင်ဆရာသခင်" ကို ဖတ်နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း ထိုကျွမ်းကျင်မှုကို အမှန်တကယ် မသင်ယူနိုင်ခဲ့ပေ။

သူ အခုလုပ်နိုင်တာက လက်ဖဝါးကနေ အလင်းရောင်ထွက်လာအောင် လုပ်တာပဲ။

သို့သော် ၎င်းက လက်တွေ့လေ့ကျင့်ခန်းတစ်ခုဖြစ်သည်။

သီအိုရီဗဟုသုတအနေဖြင့်မူ လုယွမ်က အတော်လေး များများစားစား သင်ယူထားပြီးဖြစ်သည်။

ခြံဝင်းစင်္ကြံတွင် ခုန်ဆွခုန်ဆွလုပ်နေသော ထူးဆန်းသည့်သတ္တဝါမှာ ခုန်ဆွခုန်ဆွတစ္ဆေဖြစ်သည်။

ဤခုန်ဆွခုန်ဆွတစ္ဆေက သူတို့၏နေရာတွင် အစားထိုးသေဆုံးရန် လူများကို မြှူဆွယ်ရန်အတွက် ထိုနေရာတွင် ရှိနေခြင်းဖြစ်သည်။

လွန်ခဲ့သောနှစ်များစွာက ရှီကဲရွာမှ မိသားစုတစ်စုက ဤအရာနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။

အပြင်မှာ သူတို့ ဘာသွားလုပ်လို့များ စိတ်ဆိုးသွားလဲ မသိဘူး။

ထိုည သူပြန်လာရာ လမ်းတွင် ရွာထဲသို့ဝင်တော့မည့်ဆဲဆဲ၌ သူတို့နှင့် ဆုံခဲ့သည်။

ရလဒ်အနေဖြင့် တစ္ဆေလေးက သူ့ကို သင်္ချိုင်းဘက်သို့ မြှူဆွယ်ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ရွာမှတစ်ယောက်ယောက်က ထိုည နောက်ကျမှ ပြန်လာပြီး မြင်တွေ့သွားခဲ့သည်။

သူက သင်္ချိုင်းဘက်သို့ လျှောက်သွားနေပြီး မိန်းမောတွေဝေနေကာ မည်သူ့ကိုမျှ ဂရုမစိုက်ပေ။

တစ်ခုခုမှားယွင်းနေကြောင်း အာရုံခံမိသဖြင့် သူက ရွာသို့ပြန်ပြေးကာ စီစဉ်မှုများ ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

ရွာသူရွာသားများ နိုးလာပြီးနောက် ပေါက်ပြားများနှင့် ခက်ရင်းခွများကို ယူကာ ကြေးစည်များ၊ ဗုံများတီးရင်း ထွက်ပြေးသွားသော ရွာသူရွာသားများကို လိုက်လံရှာဖွေခဲ့ကြသည်။

လူတိုင်း သူ့ကို ရှာတွေ့ချိန်တွင် သူက ကိုယ့်အတွက် တွင်းတစ်တွင်းတူးပြီး ထိုတွင်းထဲတွင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မြှုပ်နှံတော့မည့်ဆဲဆဲ ဖြစ်နေလေပြီ။

ထိုလက်များက အလွန်ပြင်းထန်စွာ တူးထားသဖြင့် အသားနှင့် သွေးများအားလုံး ကုန်စင်သွားကာ လက်ဖဝါးတစ်ဝက်နှင့် အရိုးတစ်ဝက်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။

မိုးလင်းလာသောအခါ သူတို့က သမားတော်ငါးဦးအသင်းမှ တစ်ယောက်ယောက်ကို သွားတွေ့ခဲ့ကြသည်။

ထိုအခါမှသာ အိမ်နီးချင်းရွာမှ လူတစ်ယောက်သည် လွန်ခဲ့သောနှစ်အနည်းငယ်က မိုးမခပင်အိုကြီးတစ်ပင်တွင် ကြိုးဆွဲချသေဆုံးခဲ့ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

သူက မတရားသေဆုံးခဲ့ရသည်။ ထိုခုန်ဆွခုန်ဆွတစ္ဆေက အစားထိုးမည့်သူကို လာရှာခြင်းဖြစ်သည်။

ထိုညက သူတို့ရွာမှ ထိုလူသာ သေဆုံးသွားခဲ့လျှင် ခုန်ဆွခုန်ဆွတစ္ဆေသည် လွတ်မြောက်သွားပေလိမ့်မည်။

ကံကောင်းလို့သာ။

နောင်တွင် အသင်းသားများက မိုးမခပင်အိုကြီးကို ခုတ်လှဲပြီး ထိုနေရာ၌ပင် မီးရှို့ပစ်ခဲ့ကြသည်။

နေ့လယ်ခင်းအချိန်ဖြစ်ပြီး ရုတ်တရက် ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်သံက ထိုနေရာရှိ လူတိုင်းကို လန့်သွားစေခဲ့သည်။

*ငါ့ရှေ့က တစ်ကောင်ကလည်း ပြဿနာကောင်ပဲ*

ဤအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လုယွမ်က ချက်ချင်းမတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။

သူက သူ၏ကျောဘက်မှ ကောင်းကင်ဆရာသခင်ဓားကို ချက်ချင်းဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

လုယွမ်၏လုပ်ရပ်က ကျောက်ချောင်အာကို အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့သည်။

ထိုနည်းတူပင် တံခါးအပြင်ဘက်ရှိ အိမ်တော်ထိန်းအိုကြီးနှင့် သူ၏အုပ်စုကလည်း အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားပုံရသည်။

ဤလူများက မလှုပ်မယှက်နေသည်ကိုမြင်သောအခါ လုယွမ်က အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဘာလဲ..."

"မင်းတို့ မမြင်ရဘူးလား..."

“ဟိုမှာတစ္ဆေလေ သူက အရှေ့ဘက် စင်္ကြံရှည်ကြီးပေါ်မှာ ခုန်ဆွခုန်ဆွ လုပ်နေတယ်..."

လုယွမ် စကားပြောပြီးသည်နှင့် လူတိုင်းက သူညွှန်ပြရာဘက်သို့ ချက်ချင်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

ဒါပေမဲ့... ဘာမှမမြင်ရပါပေ။

"သခင်လေး... ခုလိုအချိန်မျိုးမှာ ပြဿနာမရှာရဘူးလေ..."

တစ်စုံတစ်ယောက်က မခံစားနိုင်ဘဲ ရေရွတ်လိုက်သည်။

သို့သော် လုယွမ်က လုံးဝ ကြက်သေသေသွားခဲ့သည်။

*ဘာ*

*မဖြစ်နိုင်ဘူးလေ*

*ငါ မြင်တာ မမှားပါဘူး*

*ဒါမှမဟုတ်... ငါက ကောင်းကင်ဆရာသခင်နည်းလမ်းကို လေ့ကျင့်နေလို့များလား*

*ဆိုတော့ အခြားသူတွေ မမြင်နိုင်တဲ့အရာတွေကို ငါမြင်နိုင်တယ်ပေါ့*

လုယွမ်က လုံးဝ စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားပြီး အမှန်တကယ် မြင်တွေ့ခဲ့ရကြောင်းကို ဤလူများအား မည်သို့ရှင်းပြရမည်ကို မသေချာဖြစ်နေခဲ့သည်။

မှော်စည်းဝိုင်း၏ အလယ်တွင် ထိုင်နေသော ကျောက်ချောင်အာက တုန်ယင်သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့လည်း မြင်တယ် တစ်နေရာမှာ ခုန်ပေါက်နေတာ..."

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အိမ်တော်ထိန်းအိုကြီးက ရုတ်တရက် တင်းမာသောအသံဖြင့် အော်ပြောလိုက်သည်။

"သတိထား အဲ့အုပ်စုက ကျိန်စာသင့်နေတာ သူတို့က သာမန် ခုန်ဆွခုန်ဆွတစ္ဆေ မဟုတ်ဘူး..."

"မင်းတို့အားလုံး စောင့်ကြည့်နေ ငါ သွားနှိမ်နင်းလိုက်မယ်..."

အိမ်တော်ထိန်းအိုကြီး စကားပြောပြီးနောက် သူက လှည့်ကာ ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် လုယွမ်ကို လေးနက်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

ကောင်းကင်ဆရာသခင်တစ်ပါး၏ အဆင့်နီးပါးရှိသော သူ၏ကျွမ်းကျင်မှုများဖြင့် ၎င်းကို ချက်ချင်း ရှာမတွေ့နိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ အတော်လေး ထူးဆန်းပုံရသည်။

လုယွမ်က တကယ့်ကို စွမ်းဆောင်နိုင်စွမ်းရှိသည်။

သို့သော် ယခုအချိန်က ဤအရာများကို စုံစမ်းရန် အချိန်မဟုတ်ပေ။

အိမ်တော်ထိန်းအိုကြီးက မှော်စည်းဝိုင်း၏ အလယ်ဗဟိုရှိ ကျောက်ချောင်အာကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"သခင်မ မကြည့်ပါနဲ့ နားမထောင်ပါနဲ့ အဲဒါက သခင်မရဲ့ အာရုံကို မလွှဲသွားစေနဲ့..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် အိမ်တော်ထိန်းအိုကြီးက ကျောဘက်မှ သစ်သားဓားကို ဆွဲထုတ်ကာ အပြင်သို့ ပြေးထွက်သွားခဲ့သည်။

အိမ်တော်ထိန်းအိုကြီးသည် သူ၏မျက်လုံးများကြောင့် ခုန်ဆွခုန်ဆွတစ္ဆေကို ရှာတွေ့နိုင်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။

၎င်းက အနံ့ခံအာရုံကို အားကိုးခြင်းဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သူတို့ရှာနေသော ဦးတည်ချက်က သိပ်ပြီးမတိကျပေ။

တစ္ဆေလေးက ညင်သာစွာ ခုန်ရှောင်သွားလိုက်ရုံသာဖြစ်သည်။

သို့သော် ကျောက်ချောင်အာ၏ဘေးတွင် ဤမျှမြင့်မားသော ရာထူးတစ်ခုကို ရယူထားနိုင်ရန် အိမ်တော်ထိန်းအိုကြီးက အတော်လေး စွမ်းဆောင်နိုင်စွမ်းရှိရမည်ဖြစ်သည်။

သစ်သားဓား လွဲချော်သွားသောအခါ အိမ်တော်ထိန်းအိုကြီးက လှည့်ကာ သူ၏ကျောဘက်မှ သံဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်နှင့် အိမ်တော်ထိန်းအိုကြီးက မန္တန်များကို ရွတ်ဆိုလိုက်ရာ သံဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင်….

၎င်းက ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ တောက်ပလာခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူက ခုန်ဆွခုန်ဆွတစ္ဆေကို ဓားဖြင့် တိုက်ရိုက်ခုတ်ချလိုက်သည်။

ခုန်ဆွခုန်ဆွတစ္ဆေက ချက်ချင်းပင် နှစ်ပိုင်းပြတ်သွားခဲ့သည်။

ပြီးသွားပြီလား။

သေချာသည်မှာ ၎င်းက ထိုမျှမရိုးရှင်းပေ။

ခုန်ဆွခုန်ဆွတစ္ဆေသည် နှစ်ပိုင်းပြတ်သွားပြီးနောက် ဝှစ်ခနဲ အသံနှင့်အတူ နှစ်ပိုင်းခွဲထွက်သွားကာ တစ်ပိုင်းက ပန်းခင်းထဲသို့ ဝင်သွားပြီး အခြားတစ်ပိုင်းက နံရံထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။

ဤကောင်လေးသည် ရှီကဲရွာမှ သာမန်တစ္ဆေတစ်ကောင် မဟုတ်ကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။

အိမ်တော်ထိန်းအိုကြီးက သံသယဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်နေစဉ် လုယွမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်က တုန်ယင်သွားခဲ့သည်။

*သောက်ကျိုးနည်း*

*ဒါက ငါ့ရှေ့မှာ*

ခုန်ဆွခုန်ဆွတစ္ဆေသည် လုယွမ်နှင့် ကျောက်ချောင်အာတို့၏ ရှေ့ရှိ ပြတင်းပေါက်တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့သည်။

သူက ခုန်ဆွခုန်ဆွလုပ်နေပြီး ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော ဆံပင်များအောက်မှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မျက်နှာဖြူဖြူတစ်ခုက အခါအားလျော်စွာ ပေါ်လာလေသည်။

သူက လုယွမ်ကို ပြုံးပြနေလေသည်။

လုယွမ်က ထုံကျဉ်သွားခဲ့သည်။

ဘာလို့ ဤအရာတွေက အမြဲတမ်း ဤလောက် ရန်လိုစွာ ပြုမူရတာကို သဘောကျနေရတာလဲ။

၎င်းက သူ့ရှေ့မှာ တစ်မီတာ သို့မဟုတ် နှစ်မီတာတောင် မကွာတဲ့နေရာမှာ ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့၏။

လန်ချင်းရင် လာရင်တောင် လန့်သွားမှာပဲ။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် "ကောင်းကင်ဆရာသခင်" ကို လေ့လာပြီးနောက် လုယွမ်က ယခင်ကထက် များစွာပိုမို အစွမ်းထက်လာခဲ့သည်။

ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အမြန်တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး လုယွမ်က အံကြိတ်ကာ လက်ထဲရှိ ကောင်းကင်ဆရာသခင်ဓားဖြင့် တိုက်ရိုက် ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။

သို့သော် တစ္ဆေလေးက လုယွမ်၏လက်ထဲရှိ ကောင်းကင်ဆရာသခင်ဓား၏ စွမ်းအားကို သိသောကြောင့် တိုက်ရိုက် ရှောင်တိမ်းသွားခဲ့သည်။

သူက အခြားပြတင်းပေါက်တစ်ခုတွင် ခုန်ဆွခုန်ဆွလုပ်နေရင်း သူ့ဘာသာသူ ရယ်မောနေလေသည်။

အိမ်တော်ထိန်းအိုကြီးက လုယွမ်၏ ပုံမှန်မဟုတ်သော လှုပ်ရှားမှုများကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်မှာ သေချာသည်။

ယခုအခါ ခုန်ဆွခုန်ဆွတစ္ဆေကို မမြင်ရသော်လည်း သူက ဓားနှစ်လက်ကို ကိုင်ကာ ချက်ချင်း ပြေးလာခဲ့သည်။

သို့သော် ဤခုန်ဆွခုန်ဆွတစ္ဆေ၏ ပစ်မှတ်မှာ လုယွမ်မဟုတ်ဘဲ မှော်စည်းဝိုင်း၏ အလယ်တွင် ထိုင်နေသော ကျောက်ချောင်အာဖြစ်သည်။

ခုန်ဆွခုန်ဆွတစ္ဆေက အထဲသို့ အတင်းဝင်ရောက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း အခန်းတွင်းရှိ အဆောင်အမျိုးမျိုးကြောင့် ပိတ်ဆို့ခံခဲ့ရသည်။

သို့သော် မကြာမီ တစ္ဆေလေးက ပြန်လာပြီး ရယ်မောကာ တစ်ဖန် ခုန်ဆွခုန်ဆွ လုပ်နေပြန်သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် စည်းဝိုင်း၏ ထောင့်များကို စောင့်ကြပ်နေသော ခရီးသွားများကလည်း ၎င်းကို မြင်တွေ့သွားပုံရပြီး သူတို့၏ သစ်သားဓားများကို ရမ်းကားစွာ ဝှေ့ယမ်းလာကြသည်။

မမြင်ရသေးတဲ့ တစ်ယောက်တည်းသောသူက အိမ်တော်ထိန်းအိုကြီးပဲ။

လုယွမ်က မှော်စည်းဝိုင်း၏ အလယ်တွင် ထိုင်နေသော ကျောက်ချောင်အာကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏မျက်လုံးများက အရောင်မှိန်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူမက တကယ်ကို မတ်တတ်ရပ်ပြီး ကိုယ်တိုင် အပြင်ထွက်သွားချင်နေခဲ့သည်။

"အဒေါ်ကျောက်”

လုယွမ်က ဒေါသတကြီး အော်လိုက်ရာ ကျောက်ချောင်အာ၏ လှပသောမျက်လုံးများက ချက်ချင်း ပိုမိုကြည်လင်လာခဲ့သည်။

သူမက ဘေးရှိ လုယွမ်ကို အံ့အားသင့်စွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ခုနက သူမမြင်ခဲ့ရသည်များကို သတိရသွားသည်။

ဤအရာက ကျောက်ချောင်အာကို ကြောက်ရွံ့မှုလှိုင်းလုံးတစ်ခု ခံစားလိုက်ရစေသည်။

ကျောက်ချောင်အာကို နှိုးပြီးနောက် လုယွမ်က သူ၏ရှေ့ရှိ ပြတင်းပေါက်နှစ်ပေါက်ကို ကြည့်ကာ လက်ထဲရှိ သစ်သားဓားကို တင်းကျပ်စွာ ကိုင်ထားလိုက်သည်။

ဘယ်၊ ညာ၊ ဘယ်၊ ညာ၊ ဘယ်၊ ညာ…

ဘယ်ဘက်ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ခုန်ဆွခုန်ဆွတစ္ဆေ ပျောက်ကွယ်သွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင် လုယွမ်က ကောင်းကင်ဆရာသခင်ဓားကို ထိုးချလိုက်သည်။

လုယွမ် သူ၏လက်နက်ကို ထိုးချလိုက်သည့် အချိန်၌ပင် ညာဘက်ပြတင်းပေါက်တွင် ခုန်ဆွခုန်ဆွတစ္ဆေ ပေါ်လာခဲ့သည်။

လုယွမ်၏ဓားက ခုန်ဆွခုန်ဆွတစ္ဆေ၏ ခေါင်းကို တိုက်ရိုက် ထိုးဖောက်သွားခဲ့သည်။

ထို့နောက် ခုန်ဆွခုန်ဆွတစ္ဆေသည် စက္ကူတစ်ရွက်ကဲ့သို့ ပြာအဖြစ် လောင်ကျွမ်းသွားခဲ့သည်။

ပြီးသွားပြီလား။

လုယွမ် ဝမ်းသာမှုပင် မခံစားရသေးခင်…

ရုတ်တရက် ရင်းနှီးပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ရယ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ခုန်ဆွခုန်ဆွတစ္ဆေက ပြန်ပေါ်လာပြန်သည်။

ထို့နောက် ၎င်းက ထူးဆန်းသော ရယ်သံများပြုလုပ်ကာ တစ်ဖန် ခုန်ဆွခုန်ဆွ စတင်လုပ်လာပြန်သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် လုယွမ်က အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားခဲ့သည်။

*ဒါက...ဒါက မဖြစ်နိုင်ဘူးလေ*

*ငါကိုင်ထားတာက စနစ်ရဲ့ အပိုဆု ကိုးဆပိုကြီးတဲ့ ဆုလာဘ်ဖြစ်တဲ့ ကောင်းကင်ဆရာသခင်ဓားလေ*

သေချာသည်မှာ လုယွမ်သည် တာအိုကို မသိသလို ဂါထာမန္တန်ကိုလည်း မသိကြောင်း သူသိပေသည်။

ဤအလွန်စွမ်းအားကြီးသော ရှေးဟောင်းပစ္စည်းသည် လုယွမ်၏လက်ထဲတွင် ၎င်း၏အပြည့်အဝစွမ်းအားကို ထုတ်ဖော်မပြနိုင်ပေ။

၎င်းက ကလေးငယ်တစ်ယောက်က ကောင်းကင်ဘုံချေမှုန်းရေးဓားကြီးကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသကဲ့သို့ပင်ဖြစ်သည်။

ဆိုတော့ ဤတစ္ဆေက အံ့သြစရာကောင်းနေတာလား။

ကိုယ်ခံပညာ အနည်းငယ်မျှသာ တတ်ကျွမ်းသူတစ်ယောက်ပင်လျှင် ကောင်းကင်ဘုံချေမှုန်းရေးဓားကြီးကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ဤတစ္ဆေကို ငိုယိုသွားအောင် အလွယ်တကူ ရိုက်နှက်နိုင်မည်ဟု စိုးရိမ်မိသည်။

*ဒါပေမဲ့ ပြဿနာက…*

*ငါ အဲဒါကို ထိုးလိုက်ပြီလေ*

*သူက ထိသွားပြီဆိုတော့ အခု အကျိုးသက်ရောက်မှုရှိသင့်ပြီလေ*

*ဒါက ကောင်းကင်ဆရာသခင်ရဲ့ ဓားလေ*

*ငါက ကလေးတစ်ယောက်ပဲဖြစ်နေရင်တောင် မင်းခေါင်းကို ဓားနဲ့ တကယ်ထိုးလိုက်ရင် မင်း အသက်ရှင်နိုင်ဦးမှာလား*

*မဟုတ်ရင်…*

*ငါ့ရှေ့မှာရှိတဲ့ အရာအားလုံးက ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်နေတာလား…*

လုယွမ် လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ သတိလစ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ဘယ်အချိန်ကမှန်း မသိဘူး ဒါပေမဲ့ ဤအခန်းက အခုဆို ခုန်ဆွခုန်ဆွတစ္ဆေတွေနဲ့ ပြည့်နေပြီဖြစ်သည်။

အချို့က ဗီရိုတွေပေါ်မှာ ခုန်နေတယ်၊ အချို့က စားပွဲတွေပေါ်မှာ၊ အချို့က လုယွမ်ရဲ့ အနောက်မှာ…။

လုယွမ်က ခုန်ဆွခုန်ဆွတစ္ဆေတစ်ကောင်နဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင်လုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့သည်။

တစ္ဆေလေး၏ ဆံပင်များက လုယွမ်၏မျက်နှာဆီသို့ လွင့်ပျံလာတော့သည်။

*သောက်ကျိုးနည်း... ခုနက ငါ့ရဲ့ ဓားချက်က ခုန်ဆွခုန်ဆွတစ္ဆေရဲ့ အသိုက်ကို ထိသွားတာလား*