ငါ မင်းကို သင်ခန်းစာ ပေးမယ်
Vol. 16 Ch. 229
ပိုင်ယို့ဝေသည် စစ်ဆေးရေးမှူးကို ပြုံးပြပြီး "ရှင်က တခြားလူတွေ မသိတာတွေကို သိတယ် တခြားလူတွေကလည်း ရှင်သိနိုင်တာတွေကို သိတယ်။ ဒီဂိမ်းရဲ့ အနှစ်သာရက ကစားသမားတွေရဲ့ အသိပညာအခြေခံတွေကို အပြန်အလှန် ထိန်းညှိဖို့လေ စိတ်ဝင်စားစရာပဲ ဒါကြောင့် ဒုတိယအဆင့်မှာ လက်ညှိုးနဲ့ ကျပန်းရွေးချယ်ခံရတဲ့ ကစားသမားရဲ့ ခေါင်းစဉ်ရွေးချယ်ခွင့်ကို ဖယ်ရှားမခံရသေးတဲ့ တခြားကစားသမားကို လွှဲပြောင်းပေးနိုင်တယ်ဆိုတဲ့ စည်းကမ်း ရှိတာကို နားလည်လိုက်ပြီ"
ပင်မရိုးတံ၏ ဗဟိုတွင်ရှိသော စစ်ဆေးရေးမှူးသည် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေပြီး သူ့ဝတ်ရုံအောက်တွင် မျက်နှာတစ်ဝက်ရှိသော မျက်နှာဖုံးတစ်ခု ပေါ်နေကာ သူမကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေပုံရသည်။
"ဒါက ဂိမ်းရဲ့ bug မဖြစ်နိုင်ဘူး။" တစ်ဖက်မှ ရန်ချင်ဝမ်က ရုတ်တရက် စကားပြောသည်။
ပိုင်ယို့ဝေသည် အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားပြီး သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။
ရန်ချင်ဝမ်ကပြောသည်။ "မင်းပြောတဲ့နည်းလမ်းက သာမန်အခြေအနေမှာတော့ အလုပ်ဖြစ်မှာ သေချာပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မမေ့နဲ့ ဒီမှာ ကစားသမား ၃၆ ယောက် ရှိတယ်။ သူတို့အားလုံး ရင်းနှီးတာ၊ ယုံကြည်ရတာ မဟုတ်ဘူး။ ၁၀၀% ယုံကြည်မှုမရှိဘဲ သူတို့က မင်းရဲ့လိုအပ်ချက်အတိုင်း ဘယ်လိုလုပ် ခေါင်းစဉ်ကို ရွေးချယ်နိုင်မှာလဲ"
တန်ရှောင်သာ ပိုင်ယို့ဝေ၏ အမိန့်ကို မနာခံပါက ဘယ်အတွက်ကြောင့်များ "သင်္ချာ" ကို ရွေးချယ်မည်နည်း။
တုဒန်သည် သူမ၏ ကျောင်းသားများကို စာမေးပွဲ အောင်မြင်အောင် ကူညီပေးနိုင်ခြင်းမှာ ကျောင်းသားများသည် သူမကို ယုံကြည်ပြီး မှီခိုနေခြင်းကြောင့်ဖြစ်သည်။ ထိုကျောင်းသားများသည် သူမနှင့် နေ့တိုင်း အတူတူရှိနေသည့် အတန်းဖော်များဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့၏ အသိပညာများ ထပ်တူကျမှုနှုန်း အလွန်မြင့်မားသည်။
သို့သော် ပိုင်ယို့ဝေ၊ ရန်ချင်ဝမ်နှင့်ဖေဂို ကဲ့သို့ လူများကတော့
သူတို့သည်မတူညီသော လူတန်းစား၊ မတူညီသော မြို့များနှင့်မတူညီသော ပညာရေးအဆင့်များမှ လာကြခြင်းဖြစ်သည်။ သူတို့ အတူတူ မနေနိုင်ပေ။
ထိုအချိန်တွင် စစ်ဆေးရေးမှူးက မေးခွန်း ၃ ၏ အဖြေကို ကြေညာလိုက်သည်။
"အဖြေက D ဖြစ်တယ်။ အဖြေမှန်အတွက် ၁ မှတ်ရရှိမယ် အဖြေမှားတာအတွက် ၁ မှတ် အနုတ်ခံရမယ် ရမှတ်မရှိတဲ့ ကစားသမားတွေကို ဖယ်ရှားမယ်”
ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ မည်သူမျှ ဖယ်ရှားမခံရပေ။
အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ ကစားသမား ၂၀ လုံး ပန်းရောင်အသဲတစ်ခုစီ ရရှိခဲ့ကြသည်။
လှည့်နေသော စားပွဲဝိုင်းပေါ်မှ အနက်ရောင်လက်ညှိုးသည် တစ်ဖန်ပြန်လည် လည်ပတ်တော့သည်။
လက်ညှိုးလှည့်နေစဉ် မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံနှင့် အဖိုးအိုက အက်ကွဲသောအသံဖြင့်ပြောသည်။ "မိုက်မဲတဲ့ လူသားတွေ... ငါ့ဂိမ်းရဲ့ အဆုံးစွန်စမ်းသပ်မှုက မင်းတို့ရဲ့ ကျယ်ပြန့်တဲ့ အသိပညာမဟုတ်ဘဲ လူတွေကြားက ယုံကြည်မှုပဲ။"
လက်ညှိုး နှေးကွေးသွားသည်။
၎င်းသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း ရပ်တန့်သွားသည်။
နောက်ဆုံးတွင် ဖေဂိုဘေးရှိ ဆံပင်တိုနှင့် လူငယ်တစ်ယောက်ကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။
မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံနှင့် စစ်ဆေးရေးမှူးသည် ရွှံ့အိုးကြမ်းထဲသို့ သဲများလောင်းထည့်သကဲ့သို့ အက်ကွဲစွာ ရယ်လိုက်သည်။
"ဒါဆို... အခု ယုံကြည်မှုမရှိဘဲ ဘယ်လိုလုပ် သူ့ကို မင်းရဲ့အမိန့်ကို နာခံပြီး ခေါင်းစဉ်ရွေးချယ်ခွင့်ကို စွန့်လွှတ်အောင် လုပ်မလဲ"
ပိုင်ယို့ဝေသည် သူမ၏နှုတ်ခမ်းထောင့်များကို မြှင့်တင်ပြီး မဲ့ကာ ရယ်လိုက်သည်။ "ကျွန်မ ကြားလိုက်တာမှန်ရဲ့လား။ ရှင် ဒီအညစ်အကြေး ဂိမ်းကို လူတွေကြားက ယုံကြည်မှုကို စမ်းသပ်ဖို့ပဲ ဖန်တီးခဲ့တာလား။ အဖိုးကြီး ရှင်က အရူးပဲ ဟုတ်တယ်မလား”
သူမသည် လက်ညှိုးဖြင့် ညွှန်ပြခံထားရသော ဆံပင်တိုနှင့် လူကို ကြည့်လိုက်သည်။ အလွန်ရယ်စရာကောင်းသည့်အရာကို ကြည့်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။
"ဒီနေ့ ကျွန်မ ရှင့်ကိုသင်ခန်းစာတစ်ခု သင်ပေးမယ်။ လူတွေကို ရှင့်ရဲ့အမိန့် နာခံစေဖို့က ယုံကြည်မှုကို လုံးဝ အားကိုးလို့မရဘူး။ ဒါပေမဲ့... အတင်းအကြပ်လှုံ့ဆော်လို့တော့ရတယ်~"
——ရှူး
လေထဲက အသံတစ်ခုနှင့်အတူ ပေါက်ကွဲသွားသည်။
ငွေရောင်အလင်းတစ်ချက် လျှပ်ခနဲ ဖြတ်သွားသည်။
ထို့နောက် နောက်ထပ် ဒိုင်းခနဲ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဓားတစ်ချောင်းသည် ဆံပင်တိုနှင့်လူဆီသို့ ပျံသန်းသွားပြီး သူ၏ခြေထောက်နှစ်ချောင်းကြားရှိ နေရာလွတ်တွင် တင်းကျပ်စွာ စိုက်ဝင်သွားသည်။
လူတိုင်းသည် သတ္တုကုလားထိုင်၏ ခိုင်ခံ့မှုကို သိကြသည်။ သို့သော် ဤဓားသည် အလွန်နက်ရှိုင်းစွာ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။ ကျန်ရှိနေသေးသော အားကြောင့် လက်ကိုင်သည် အနည်းငယ် တုန်ခါနေဆဲဖြစ်သည်။
ဆံပင်တိုနှင့်လူသည် ဆန်ခါနှင့်စစ်ခံရသကဲ့သို့ တုန်ယင်နေသည်။ သူ၏မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့နေသည်။ သူသည် အလွန်ကြောက်လန့်သွားသဖြင့် အော်ပင် မအော်နိုင်တော့ပေ။
ဤအရာကို ရှန်မိုက ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ရန်ချင်ဝမ်သည် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်စွာ မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ သူသည် ရှန်မိုအား "နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး ကြင်နာသော" အရာရှိဟု ထင်ခဲ့သည်။
ပိုင်ယို့ဝေသည် ဆံပင်တိုနှင့်လူကို ပြုံးပြပြီး ပြောသည်။ "ကျွန်မ ပြောတာကို လုပ်ပေးသရွေ့ ကျွန်မတို့အားလုံး အဆင့်ကို အမှတ်ပြည့်နဲ့ ပြီးမြောက်နိုင်တယ်။ ဒါ မကောင်းဘူးလား ဒါဆို ရှင်ဘာလို့ တုံ့ဆိုင်းနေတာလဲ ဒါမှမဟုတ်... ရှင် အခုပဲ ဒီမှာ သေချင်လို့လား"
ဆံပင်တိုနှင့်လူသည် ကြောက်လန့်တကြား သူမကို ကြည့်နေသည်။ သူ၏မျက်နှာပေါ်မှ ချွေးပေါက်များ စီးကျနေပြီး တုန်ယင်နေသဖြင့် စကားမပြောနိုင်တော့ပေ။
"သူ့ စကားနားမထောင်နဲ့"
ဖေဂိုက ရုတ်တရက် ဘေးမှနေ၍ အော်သည်။
"အဲဒီလူမှာ ဓားတစ်ချောင်းပဲ ရှိတာ သူ အခု မင်းကို မနာကျင်စေနိုင်တော့ဘူး"