စည်းလုံးခြင်းသည် အင်အား

ပိုင်ယို့ဝေက မျက်မှောင်ကြုံ့ပြီး ကြည့်လိုက်သည်။

ဖေဂိုသည် သူ့အဖော်များကို အော်ပြောသည်။ "ငါတို့ အားလုံး ဘောလုံး အတူ ကန်ဖူးတယ် အားကစားကို ရွေးလိုက် ဆယ်ခါမှာ ကိုးခါ ဘောလုံးအကြောင်း ဖြစ်လိမ့်မယ် အဲဒါဆို ငါတို့ စာမေးပွဲ အောင်ရုံမကဘူး ဒီလူတွေ အားလုံးကိုပါ ဖယ်ရှားနိုင်မယ်"

သူ အသံကုန် အော်ဟစ်သည်။

"အားကစားကို ရွေး သူတို့ အားလုံး သေသင့်တယ် သူတို့ ငါတို့ထဲက အများကြီးကို သတ်ခဲ့တာ သူတို့ အားလုံး သေသင့်တယ်"

ပိုင်ယို့ဝေ၏ မျက်လုံးများက မကောင်းဆိုးဝါး ဆန်လာပြီး သူမသည် အေးစက်စွာ စကားလုံးနှစ်လုံးကို ထုတ်ပြောလိုက်သည်။

"လူမိုက်"

ရှန်မိုက သူမ ဘာလုပ်ချင်သည်ကို သိပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး သတိပေးသည်။ "ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လုပ်ပါ။"

ပိုင်ယို့ဝေကပြောသည်။ "ကျွန်မ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လုပ်နေပါတယ်"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် ရင်ခွင်ထဲမှ အမွေးပွ ယုန်ရုပ်ကို ကောက်ယူပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပစ်ချလိုက်သည်။

ကလစ်

အမွေးပွ ယုန်ရုပ်သည် လှည့်နေသည့် စားပွဲဝိုင်းပေါ်သို့ ကျသွားသည်။

လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများသည် ယုန်ရုပ်ပေါ်သို့ အာရုံစူးစိုက်သွားသည်။ ပိုင်ယို့ဝေသည် အမွေးပွ ယုန်ရုပ်ကို အဘယ်ကြောင့် ပစ်ချလိုက်သည်ကို သူတို့ မသိကြပေ။

သူမ၏ အစီအစဉ် ပျက်သွားသောကြောင့် ပစ္စည်းများကို ပစ်ပေါက်နေခြင်းလား။

ယုန်ရုပ်၏ နားရွက်များ လှုပ်သွားသည်။

လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားပြီး မိမိမျက်စိနှင့်မိမိ မြင်နေရခြင်းမှာ မှန်ရဲ့လားဟု တွေးနေကြသည်။ ထို့နောက်... ယုန်ရုပ်သည် သူ့ဘာသာသူ ထရပ်သည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

"ဒါ...ဒါ ပစ္စည်းတစ်ခုပဲ..." တစ်စုံတစ်ယောက်က ကြောက်ရွံ့စွာ တီးတိုးပြောသည်။

မဟုတ်လျှင် ရှင်းပြစရာ အကြောင်းမရှိ‌ပေ။ အမွေးပွ အရုပ်က သူ့ဘာသာသူ အဘယ်ကြောင့်လှုပ်ရှားနေရသနည်း။

ပိုင်ယို့ဝေက ပြုံးပြီးပြောသည်။ "ဒီဓားက ရှင့်ကို ကြောက်အောင် လုပ်ဖို့ပဲ ဆိုတာ မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ လူတစ်ယောက်ကို သတ်ဖို့ ဓားကို သုံးရမယ်လို့ ဘယ်သူက ပြောတာလဲ"

သူမသည် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငုံ့ကာယုန်ရုပ်ကို နူးညံ့ပြီး အေးစက်သော အသံဖြင့် ပြောသည်။ "ခေါင်းမှာ ပတ်တီးစည်းထားတဲ့ အဲဒီလူကို မြင်လား။ သူ့ကို ကကွက်တစ်မျိုး ကခိုင်းချင်တယ်"

ယုန်ရုပ်သည် သူ၏ခြေတံတိုလေးများဖြင့် ဖေဂိုဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။

"...ဘ-ဘာတွေဖြစ်...ထွက်သွား ထွက်သွား”

ဖေဂိုသည် အနည်းငယ် ကြောက်လန့်သွားပြီး နောက်ဆုတ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် တင်းကျပ်စွာ ချုပ်နှောင်ခံထားရသည်။

သူ ယုန်ရုပ်ကို ကန်ထုတ်ချင်သော်လည်း သူ၏ခြေထောက်များသည် ညှပ်ခံထားရပြီး မရွေ့နိုင်ပ။ သူ လက်လှမ်းပြီး ယုန်ရုပ်ကို ခါချချင်သော်လည်း လည်ပင်းသည် ညှပ်ခံထားရပြီး မကုန်းနိုင်ပေ။

ယုန်ရုပ်သည် သူ၏ရှေ့သို့ လေးလေးနက်နက် လျှောက်သွားပြီး ခေါင်းမော့ကာ သူ့အား မျက်လုံးအမည်းလေးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ဖေဂို၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ကျဉ်းသွားပြီး နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ဘာဖြစ်လာမည်ကို ခန့်မှန်း၍မရဘဲ သူ၏အာရုံကြောများ တင်းမာနေသည်။

ရုတ်တရက်

ခရမ်းပြာရောင် လျှပ်စီးကြောင်းတစ်ခု သူ၏မျက်စိရှေ့တွင် လက်သွားသည်။

မြွေကဲ့သို့၊ တောက်ပသော အလင်းရောင်ကဲ့သို့ တရှူးရှူး အသံနှင့်အတူ ဖေဂို၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါလာသည်။

သူ ဆက်တိုက် တုန်ခါနေသည်။

ဆက်တိုက် တုန်ခါနေသည်။

သူ၏မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့ပြီး အပြာရောင်သန်းနေသည်။ မျက်ခွံများ လန်တက်နေပြီး ပါးစပ်ထောင့်မှ သွားရည်များပင် ထိန်းမနိုင်ဘဲ ကျလာသည်။

အသံမထွက်သော်လည်း၊ အော်ဟစ်သံ မကြားရသော်လည်း ပစ္စုပ္ပန်တွင်ရှိသူများက နက်ရှိုင်းသော ကြောက်ရွံ့မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူတို့သည် ပန်းကန်ပေါ်ရှိ ငါးများကဲ့သို့ပင် ယုဂီနှင့် ပိုင်ယို့ဝေတို့၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံရတော့မည်။

လျှပ်စစ်ရှော့ခ် အဆုံးသတ်သွားသည်...

စက္ကန့်သုံးစက္ကန့် သို့မဟုတ် ငါးစက္ကန့်အတွင်းမှာပင် ဖေဂိုသည် သူ၏အသက်တစ်ဝက်ခန့် ဆုံးရှုံးသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ သူသည် ငိုက်မျဉ်းနေပြီး ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ပုံကျနေကာ စကားမပြောနိုင်ဘဲ သူ၏လက်နှင့်ခြေထောက်များသည် တစ်ခါတစ်ရံ တဆတ်ဆတ်တုန်နေသည်။

ယုန်ရုပ်သည် လှည့်သွားပြီး တဂွမ်းဂွမ်း အသံနှင့်အတူ နောက်ပြန်လျှောက်သွားသည်။

ပိုင်ယို့ဝေသည် တည်ငြိမ်စွာ လက်ဝှေ့ယမ်းပြီးပြောသည်။ "ပြန်လာဖို့ မလိုဘူး။ အဲဒီမှာပဲ ရပ်နေလိုက်။ ခေါင်းစဉ်ရွေးချယ်ခွင့်ကို မစွန့်လွှတ်ချင်တဲ့သူရှိရင် ရှော့ခ်တစ်ချက် ပေးလိုက်"

လူတိုင်း: "..."

ပိုင်ယို့ဝေကပြောသည်။ "သူ သေတဲ့အထိ လျှပ်စစ်မရှော့ခ်နဲ့ သူ ဆန္ဒရှိလာတဲ့အထိပဲ ရှော့ခ်"

လူတိုင်း: "………………"

ဒီမာရ်နတ်က ဘယ်က လာတာလဲ။

"ကျွန်မတို့ အားလုံး ပူးပေါင်းပြီး ဒီအဆင့်ကို အတူတူ ဖြတ်သန်းကြရအောင်လား" ပိုင်ယို့ဝေသည် သူမ၏လက်များကို ခပ်ဖွဖွ လက်ခုပ်တီးပြီး ပျော်ရွှင်သော လေသံဖြင့် ပြောသည်။ "ကျွန်မတို့ ဘာလို့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ပြိုင်ဆိုင်နေရတာလဲ။ အသေအကြေ တိုက်ခိုက်နေတာ ဘာအကျိုးရှိလဲ။ အရေးပေါ်ကာလမှာ လူသားတွေ စည်းလုံးသင့်တယ်..."

ခဏရပ်ပြီးနောက် ထိုသို့ပြောခြင်းသည် သူမအတွက် ထူးဆန်းသည်ဟု ခံစားရသဖြင့် ခေါင်းလှည့်ကာ တစ်ဖက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ဆရာချန်း ...သူတို့ကို စည်းရုံးလိုက်ပါဦးလား"

ဆရာချန်း တုန်လှုပ်သွားသည်။

ထို့နောက် သူ၏ မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်ပြီး ခိုင်မာသော အမူအရာဖြင့် "ဝေဝေ ပြောတာ မှန်တယ် ဒီအချိန်မှာ ငါတို့ အလိုအပ်ဆုံးက စည်းလုံးမှု ပဲ

စည်းလုံးမှုဆိုတာ ဘာများလဲ။ စည်းလုံးမှုဆိုတာ ငါတို့ရဲ့ ဘုံပန်းတိုင်ကို အကောင်အထည်ဖော်ဖို့ ခွန်အားတွေစုစည်းတာပဲ။

တူညီတဲ့ ဆန္ဒရှိသူတွေကအနိုင်ရမယ် စည်းလုံးတဲ့သူတွေက ခွန်အားကြီးတယ်။

ပန်းတစ်ပွင့် ဘယ်လောက်ပဲ လှပပါစေ သူ့တစ်ပွင့်တည်းသာ အံ့သြချီးကျူးခံရနိုင်တယ် ပန်းခင်းတစ်ခုလုံး ပွင့်လန်းနေမှသာ ထည်ဝါပြီး မျက်စိပသာဒ ဖြစ်စေနိုင်တယ်။

ငါတို့ ဂိမ်းကို ရှင်းလင်းဖို့ စုစည်းကြတယ်။ ငါတို့ဟာ တစ်သားတည်းပဲ။ နိုင်ငံက စည်းလုံးရမယ် လူ့အဖွဲ့အစည်းက စည်းလုံးရမယ်။ ငါတို့လည်း စည်းလုံးရမယ်”