အထူးဆုလာဘ်များ

တစ်ကျော့ပြီးတစ်ကျော့။

လက်တံညွှန်ပြသောလူတိုင်းသည် ခေါင်းစဉ်ရွေးချယ်ခွင့်ကို တန်ရှောင်ထံ လွှဲပြောင်းပေးကြသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် တန်ရှောင်၏ သင်္ချာဗဟုသုတသည် အလွန်ညံ့ဖျင်းသောကြောင့် မေးခွန်းရွေးချယ်သူ၏ တိကျမှန်ကန်မှုကို သေချာစေရန်အတွက် စနစ်သည် မေးခွန်းများ၏ ခက်ခဲမှုအဆင့်ဆင့်ကို အကြိမ်ကြိမ် လျှော့ချပေးခဲ့ရသည်။

မြှောက်ခြင်းသည် အမြင့်ဆုံးအဆင့်ဖြစ်နေပြီဖြစ်ပြီး၊ စားခြင်းကို နှစ်လုံးဂဏန်းအတွင်းသာ လုပ်ဆောင်နိုင်သည်။

မဖြစ်မနေဖြေဆိုရမည့် မေးခွန်း ၃၆ ခုသည် တဖြည်းဖြည်း ပြီးဆုံးလာပြီး လူတိုင်းသည် အာရုံစူးစိုက်မှုရှိနေကြဆဲဖြစ်သည်။ ပရိသတ်ထဲရှိ ပန်းရောင်နှလုံးငယ် ခြောက်ဆယ်သည် သပ်ရပ်လှပစွာ တောက်ပနေကြသည်။

နောက်ဆုံးမေးခွန်းအနည်းငယ်သို့ ရောက်သောအခါ ကစားသမားရှေ့တွင် ”မျက်လုံးကြောင်နေသော” ယုန် မရှိသော်လည်း ကစားသမားသည် မေးခွန်းရွေးချယ်ခွင့်ကို အလိုအလျောက် စွန့်လွှတ်ရန် ရွေးချယ်ကြသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းတို့အားလုံးသည် ဆက်လက်လုပ်ဆောင်နေသရွေ့ ဂိမ်းကို ပြီးမြောက်နိုင်မည်ဖြစ်ကြောင်း နားလည်ထားသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးမေးခွန်းသည် အဆုံးတွင် ပြီးဆုံးသွားသည်။

လူတိုင်း သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။

ပိုင်ယို့ဝေသည် အရုပ်ယုန်ကို ပြန်ခေါ်လိုက်ပြီး ၎င်း၏နားရွက်များကို ဖြည်းညှင်းစွာ ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး သူမ၏လေသံသည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးဖြစ်နေသည်။

“ဒါက တကယ်ကို ဉာဏဂိမ်းမဟုတ်ဘူး။ ဒါက အသိပညာကို စစ်ဆေးတာမဟုတ်ဘူး၊ လူ့နှလုံးသားကို စစ်ဆေးတာ။ ဘယ်သူက လူ့နှလုံးသားကို ထိန်းချုပ်နိုင်မလဲဆိုတာက ဂိမ်းရဲ့ သခင်ဖြစ်လာမှာဖြစ်ပြီး ကျန်တဲ့ ကစားသမားတွေကို ဆွဲခေါ်သွားလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်လောက်တောင် စိတ်မကောင်းစရာကောင်းလိုက်လဲ...”

သူမသည် စစ်ဆေးရေးမှူးကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များက မာနဖြင့် ကွေးညွှတ်နေသည်။ “ဒီတစ်ကြိမ် ထိန်းချုပ်သူက ရှင်မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မဖြစ်နေတယ်။”

စစ်ဆေးရေးမှူးသည် သူမကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေသည်။

“ကောင်းပြီ။” ပိုင်ယို့ဝေသည် သူမ၏ မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် မှေးစင်းလိုက်ပြီး သူမ၏ ပျင်းရိသော အမူအရာဖြင့်ပြောသည်။ “ဂိမ်းကို အပြီးသတ်ကြစို့။ ပြီးတော့ ဒီသတ္တုကွင်းတွေ ချွတ်လိုက်ပါ။ ဒါတွေက တကယ်ကို မသက်မသာဖြစ်စေတယ်။”

စကားများ ပြီးဆုံးသည်နှင့် တပြိုင်နက် သတ္တုကုလားထိုင်များသည် ကလစ်ကနဲ အသံနှင့်အတူ သော့ဖွင့်သွားပြီး လူတိုင်းသည် ပြန်လည် လွတ်မြောက်သွားသည်။

၎င်းတို့သည် သတ္တုကုလားထိုင်များပေါ်မှ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ဆင်းသက်လာကြပြီး မယုံကြည်နိုင်သော အမူအရာဖြင့် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်နေကြပြီး အန္တရာယ်မှ တကယ်လွတ်မြောက်သွားကြောင်း ၎င်းတို့၏ မျက်လုံးများဖြင့် အချင်းချင်း အတည်ပြုနေကြသည်။

မီးခိုးရောင်၀တ်ရုံနှင့် အဘိုးအိုက လည်ချောင်းသံဖြင့်ဂုဏ်ပြုလိုက်သည်။ “ဒီဂိမ်းကို ပြီးမြောက်အောင်မြင်တဲ့အတွက် အားလုံးကို ဂုဏ်ယူပါတယ်။”

လူတိုင်းသည် အနည်းငယ် မသေချာမရေရာ ဖြစ်နေသည်။

ပျော်ရွှင်ပါသလား။ ဟုတ်ပါတယ်၊ပျော်ရွှင်ပါတယ်။ သို့သော် အဲဒါထက်ကို ပိုပြီးတော့ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ စိတ်ထဲမှာ ဗလာကျင်းနေသကဲ့သို့ ခံစားနေရပါသည်။

ဒီလိုဂိမ်းမျိုး ဘယ်နှစ်ခုရှိဦးမည်နည်း။

နောက်တစ်ကြိမ် ကစားသည့်အခါ ကံကောင်းဦးမည်လား။

မီးခိုးရောင်၀တ်ရုံနှင့် အဘိုးအိုသည် လှည့်စက်၏အလယ်တွင် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေပြီး သူ၏လေသံသည် ပုံမှန်အတိုင်း အေးဆေးတည်ငြိမ်နေသည်။ “ဒီဂိမ်းကို ပြီးမြောက်ခဲ့တဲ့ ကစားသမား စုစုပေါင်း နှစ်ဆယ်ရှိတယ်။ သူတို့တစ်ဦးစီဟာ ကံကောင်းခြင်းကတ်တစ်ကတ်စီ ရရှိကြလိမ့်မယ်။”

ပိုင်ယို့ဝေ၏ လက်ထဲတွင် ချက်ချင်းဆိုသလို ကတ်ပြားတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ၎င်းသည် ဖဲကတ်အရွယ်အစားရှိပြီး အနီရောင်ဘောင်ပါသော အနက်ရောင်ကတ်ဖြစ်သည်။

[ကံကောင်းသော မေးခွန်းကတ်- ဤကတ်ကို မည်သည့်ကစားသမားကိုမဆို တစ်ကြိမ် မေးရန် အသုံးပြုနိုင်သည်။ ကစားသမားသည် မှန်ကန်စွာ ဖြေဆိုရမည်။ သို့မဟုတ်ပါက စက္ကန့် ၆၀ ပြစ်ဒဏ်ချမှတ်ခံရမည်ဖြစ်ပြီး လွတ်လပ်စွာ လှုပ်ရှားနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ ဒုတိယအကြိမ် မှားယွင်းစွာ ဖြေဆိုပါက စက္ကန့် ၁၂၀ ပြစ်ဒဏ်ချမှတ်ခံရမည်ဖြစ်ပြီး၊ တတိယအကြိမ် မှားယွင်းစွာ ဖြေဆိုပါက စက္ကန့် ၁၈၀ ပြစ်ဒဏ်ချမှတ်ခံရမည်ဖြစ်သည်။ ထို့နောက်တွင် ထိန်းသိမ်းခြင်းကို အလိုအလျောက် ရုပ်သိမ်းပေးလိမ့်မည်။]

ပိုင်ယို့ဝေသည် ၎င်းကို သူမ၏အိတ်ထဲသို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထိုးထည့်လိုက်ပြီး အသုံးမဝင်သော ပစ္စည်းတစ်ခု ထပ်မံရရှိလိုက်ပြီဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ဒါက ကာကွယ်ရေးကိရိယာဖြစ်ပြီး မေးခွန်းတစ်ခုကို တစ်ကြိမ်သာ မေးနိုင်သည်။ တကယ်ကို အသုံးမဝင်ပေ။

ဒါက သူမ၏ ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုတွေနှင့် လုံးဝမတန်ပေ။

သူမသည် စစ်ဆေးရေးမှူးကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး မမေးဘဲ မနေနိုင်သောကြောင့် မေးလိုက်သည်။ “ရမှတ်အများဆုံးရတဲ့သူအတွက် အပိုဆုလာဘ်မရှိဘူးလား။ ကံကောင်းခြင်း ဆွဲဆောင်မှုတစ်မျိုးမျိုး ရှိရမယ်လို့ ကျွန်မမှတ်မိတယ်။”

လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားပြီး စစ်ဆေးရေးမှူးကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။

“ဘဏ္ဍာအိတ်က ထူးခြားတယ်...” မီးခိုးရောင်၀တ်ရုံနှင့် အဘိုးအိုက ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ “ဒါပေမဲ့ မင်းကို ပိုကောင်းတဲ့ ဆုလာဘ်တစ်ခု ပေးနိုင်ပါတယ်။”

၎င်းသည် လက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ လက်ကောက်ဝတ်တွင် ပတ်တီးများ ထူထပ်စွာ ပတ်ထားသော လက်တစ်ဖက် ပေါ်လာသည်။

ပတ်တီးသည် အိုဟောင်းသော မီးခိုးရောင်၊အညိုရောင်ရှိပြီး လက်ချောင်းများသည် ညှိုးခြောက်နေသည်။ ပတ်တီးကို လက်ပေါ်တွင် ပတ်ထားခြင်းမဟုတ်ဘဲ အချိန်အကြာကြီး မြှုပ်နှံထားသော အရိုးစုကို ပတ်ထားသည့်အလား ထင်ရသည်။

၎င်းသည် လက်ဖဝါးကို ဖွင့်လိုက်ရာ လက်ဖဝါးထဲတွင် ရွှေရောင်အလင်းတစ်ခု ရှိနေသည်။

၎င်းသည် တောက်ပသော ရွှေဒင်္ဂါးပြားတစ်ခု ဖြစ်သည်!

၎င်းသည် တစ်ကျပ်တန်ဒင်္ဂါးပြား အရွယ်အစားခန့်ရှိပြီး ရွှေရောင်စစ်စစ်ဖြစ်ကာ အပေါ်တွင် တစ်ခုခု ထွင်းထုထားသည်။

“ဒီဂိမ်းမှာ လူတိုင်း အမှတ်ပြည့်ရခဲ့တယ်။ အမြင့်ဆုံးရမှတ်ဆိုတာ မရှိဘူး။ ဒါဆို ဘယ်သူ့ကို ပေးသင့်သလဲ။” မီးခိုးရောင်၀တ်ရုံနှင့် အဘိုးအိုသည် လူတိုင်းကို တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ကြည့်လိုက်သည်။ “သူ့ကို ပေးရမလား? ... ဒါမှမဟုတ် သူ့ကို ပေးရမလား? ... သူရော? ... ပြီးတော့ သူ...”

နောက်ဆုံးတွင် ၎င်းသည် တန်ရှောင်၏ရှေ့တွင် ရပ်တန့်သွားပြီး လည်ချောင်းသံဖြင့် နှစ်ကြိမ် ရယ်မောလိုက်သည်။

“ဒီဆုက မင်းအတွက် လက်ဆောင်ပါ၊ လူငယ်လေး။ မင်းဟာ ဒီဂိမ်းမှာ မေးခွန်းအများဆုံး မေးခဲ့သူဖြစ်တယ်။ မင်းရဲ့ ရဲစွမ်းသတ္တိနဲ့ ဉာဏ်ပညာက မင်းကို ဒီဆုလာဘ်ကို ရရှိဖို့ လုံလောက်ပါတယ်။”