ရွှေဒင်္ဂါးပြားများ

ဂိမ်းပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် စစ်ဆေးရေးမှူးနှင့် ကြီးမားသော လှည့်စက်တို့သည် မြင်ကွင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

သွေးစွန်းနေသော သတ္တုကုလားထိုင်များလည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

သူတို့သည် လမ်းမပေါ်သို့ ပြန်ရောက်လာကြသည်။ ကောင်းကင်သည် အပြာရောင်ဖြစ်နေဆဲ၊ သစ်ပင်များသည် စိမ်းလန်းစိုပြည်နေဆဲဖြစ်ပြီး တဲရှေ့ရှိ မီးပုံသည်လည်း တဖြောက်ဖြောက် မြည်နေဆဲဖြစ်သည်။

တစ်ခုတည်းသော ကွာခြားချက်မှာ လမ်းပေါ်တွင် အရုပ် ၁၆ ရုပ် ပိုများလာခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

ဖီးနီးယပ်စ်သည် အရုပ်များကို အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာ ကြည့်နေသည်။

အချို့သည် ဟန်ကျိုးအဖြစ်အပျက်ပြီးနောက် သူ့အဖွဲ့နှင့် ပူးပေါင်းခဲ့ကြသဖြင့် ခိုင်မာသော ဆက်ဆံရေးရှိသည်ဟု မဆိုနိုင်ပေ။ သို့သော် အချို့မှာ သူနှင့် အမှန်တကယ်ပင် ရင်းနှီးသော သူငယ်ချင်းများ ဖြစ်ကြသည်!

သူသည် ရင်ထဲမှ ခံစားချက်ကို မည်သို့ ဖော်ပြရမည်ကို မသိပေ။

ဒေါသ သို့မဟုတ် ဝမ်းနည်းမှုတို့သည် ဤခံစားချက်ကို ဖော်ပြရန် မလုံလောက်ပေ။

သူ၏ မျက်လုံးများသည် နီရဲနေပြီး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စွာ လက်ပြကာ သူ၏ ညီအစ်ကိုအချို့အား အရုပ်များကို ကားထဲသို့ သယ်ဆောင်ရန်အတွက် ကူညီပေးရန် တောင်းဆိုသည်။ ၎င်းတို့ကို အပြင်ဘက် လေနှင့် နေရောင်ခြည်ဒဏ် မခံရစေရန် ထားသိုစရာ နေရာတစ်ခု ရှာဖွေရမည်။

တစ်ဖက်တွင် အချိန်အကြာကြီး စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သော ဆူးမန်သည် လီလီ၏ ရင်ခွင်အတွင်းသို့၀င်ကာ တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။

“ရှင် ခုနက ဘာလို့ ထွက်မလာတာလဲ!!!” သူမ၏ အသံသည် ပြင်းထန်စွာ ငိုရှိုက်နေသဖြင့် လည်ချောင်းနာနေသကဲ့သို့ဖြစ်နေသည်။

လီလီသည် တုန်လှုပ်သွားပြီး အံ့အားသင့်သွားသည်။

ဒီအမျိုးသမီး ပြင်းထန်နေချိန် သူ ပြန်တိုက်ခိုက်နိုင်ပေမယ့် ယခု ရုတ်တရက် အားနည်းသွားသောအခါ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်သွားသည်။

ကျူရှူးသည် မူလက လီလီဘေးတွင် ရပ်နေသည်။ သူတို့နှစ်ဦး ပွေ့ဖက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမသည် တိတ်ဆိတ်စွာ နောက်သို့ နှစ်လှမ်းဆုတ်သွားသည်။

ရန်ချင်ဝမ်သည်လည်း ဆူးမန်ကို နှစ်သိမ့်ရန် ရောက်လာသည်။

လီလီသည် ဂိမ်းအတွင်းရှိ အရာအားလုံးကို သူမအား ရှင်းပြသောအခါ ဆူးမန်သည် တဖြည်းဖြည်း အေးဆေးလာသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဖေးကော်နှင့် သူ၏အဖွဲ့သည် ကားပေါ်သို့ အားလုံးတက်ပြီး ထွက်ခွာရန် အသင့်ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

ရန်ချင်ဝမ်က သတိပေးလိုက်သည်။ “ဟန်ကျိုးမှာ ဝင်္ကပါမရှိရင် ဂိမ်းက မကြာခင် ဒီကို ရောက်လာလိမ့်မယ်။ ဒီနေရာက ကြာကြာနေဖို့ မ‌သင့်‌တော်ဘူး။ ခင်ဗျားတို့ စောစော စီစဉ်တာ ပိုကောင်းပါတယ်။”

ဖေးကော်သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဘာမှတော့မပြောပေ။

သူ၏နှလုံးသားသည် ထုံထိုင်းသွားနိုင်ပြီး သူ၏အမူအရာသည် စိတ်ဓာတ်ကျနေသကဲ့သို့ပင်။

သူတို့သည် ဟန်ကျိုးတွင် မနေပါက အခြားဘယ်နေရာသို့ သွားနိုင်မည်နည်း။ ...ဒီကမ္ဘာမှာ လုံခြုံတဲ့နေရာ မရှိတော့ဘူး...

လူတိုင်းသည် ယာဉ်ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်နေကြပြီး တစ်ဦးစီတွင် ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်များ ရှိနေကြသည်။

ဂိမ်းများသည် ထူးဆန်းသည်။ ၎င်းတို့သည် လူများကို တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး မုန်းတီးစေနိုင်သော်လည်း မကျေနပ်မှုများကို ဖယ်ရှားရန်လည်း ကူညီပေးနိုင်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် အသက်ရှင်သန်ခြင်းထက် ဘယ်အရာက ပိုအရေးကြီးသနည်း။

လီလီသည် ကားထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ပြီး ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် တန်ရှောင်ထံ ချဉ်းကပ်ကာ မေးလိုက်သည်။“ခုနက စစ်ဆေးရေးမှူးက မင်းကို ဘယ်လိုကောင်းတဲ့အရာ ပေးလိုက်တာလဲ။”

တန်ရှောင်သည် သူ့ကို သတိထားသည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။“ဘာအတွက်လဲ။ ခင်ဗျား လိုချင်လို့လား။ ကျွန်တော် မပေးဘူး!”

လီလီ ဆွံ့အသွားသော်လည်း ဒေါသမထွက်ပေ။ ဂိမ်းထဲတွင် မူလတန်းကျောင်းသင်္ချာပုစ္ဆာ ၃၀ ကျော်ကို ဖြတ်သန်းပြီးနောက် သူသည် တန်ရှောင်အပေါ် နားလည်မှုအသစ်တစ်ခု ရရှိခဲ့သည်!

သူသည် အဆင့်မြင့် သုတေသနဌာနမှ ပါရဂူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး မူလတန်းကျောင်းသားတစ်ဦးနှင့် ဒေါသထွက်နေသင့်သလားဟူ၍ဖြစ်သည်။

“ငါက ဘာလဲဆိုတာကိုပဲ ကြည့်ချင်တာပါ။” လီလီက ပြောလိုက်သည်။“ဒီမှာ လူအများကြီးရှိတယ် ငါ မင်းဆီက ခိုးယူသွားမှာကို ကြောက်နေတာလား။”

တန်ရှောင်သည် သူ့ကို အပေါ်အောက် ကြည့်လိုက်ပြီး လှောင်ပြောင်သည့် အပြုံးဖြင့် ပြောသည်။“ဟား! ခင်ဗျားလိုလူနဲ့ဆိုရင် ခိုးယူချင်ရင်တောင် ခိုးယူနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။”

လီလီ: “…”

ဒါကြောင့် သူသည် မူလတန်းကျောင်းသားများကို အများဆုံး မုန်းတီးရခြင်းဖြစ်သည်။ သူတို့အားလုံး ဆိုးသွမ်းတဲ့ ကလေးတွေချည်းပဲ!

“ဒီမှာ ကိုကိုရှောင်က ခင်ဗျားကို ဖွင့်ပြပေးမယ်” တန်ရှောင်သည် သူ၏လက်ဖဝါးကို ဖြန့်လိုက်ပြီး အတွင်းရှိ ရွှေဒင်္ဂါးပြားကို ထုတ်ဖော်ပြလိုက်သည်။

ပြောရသည်မှာ ထူးဆန်းသည်။

၎င်းသည် သေးငယ်သော ရွှေဒင်္ဂါးပြားလေးသာဖြစ်သော်လည်း ဖော်ပြမရနိုင်သော ဆွဲဆောင်မှုတစ်ခု ရှိနေသည်။ ၎င်းတွင် ခိုင်မာသော အသွင်အပြင်နှင့် မျက်စိကျိန်းစရာ ရွှေရောင်အလင်း ရှိနေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများ၏ အာရုံကို ဆွဲဆောင်နေသည်။

ပိုင်ယို့ဝေသည်လည်း ၎င်းကို ကြည့်နေပြီး ဤရွှေဒင်္ဂါးပြား၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို သိလိုစိတ် ပြင်းပြနေသည်။

“အပေါ်မှာ စာလုံးတွေ ရေးထားပုံရတယ်။” လီလီသည် မျက်မှန်ကို ချိန်ညှိလိုက်သည်။ “ဘာလဲ”

တန်ရှောင်သည် သူ၏မျက်လုံးများကို မှေးစင်းလိုက်ပြီးပြောသည်။ “စာလုံးတွေ အမှန်တကယ်ရှိတယ် ဒါပေမယ့် အရမ်းသေးတယ်။”

သူသည် ရွှေဒင်္ဂါးပြားကို မျက်လုံးအနီးသို့ မြှောက်လိုက်ပြီး သေးငယ်နူးညံ့သော လက်ရေးများကို ခွဲခြားသိမြင်ရန် ကြိုးစားကာ စာလုံးများကို တစ်လုံးချင်းစီ ဖတ်ပြလိုက်သည်။

“ကြိုဆိုပါတယ်... ကစားစရာ... အရုပ်...”

ပိုင်ယို့ဝေသည် သူမ၏ ရင်ထဲတွင် မကောင်းသော နိမိတ်တစ်ခု ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ၏ မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့သွားပြီး အသံကို ကျယ်လောင်စွာ မြှင့်လိုက်သည်။ “တန်ရှောင်! ဆက်မဖတ်နဲ့!”

“အခန်း……”

နောက်ဆုံးစကားလုံးသည် တန်ရှောင်၏ ပါးစပ်မှ ထွက်လာသောအခါ ရွှေဒင်္ဂါးပြားသည် ရုတ်တရက် လင်းလက်လာသည်!