ချို့ယွင်းချက်ရှာဖွေခြင်း

လူတိုင်းသည် အံ့အားသင့်စွာ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကြသည်။

ရွှေဒင်္ဂါးပြားသည် တန်ရှောင်၏ လက်ထဲမှ လျှောကျသွားပြီး အမြင့်သို့ ခုန်ထွက်ကာ ပါရာဘိုလာပုံစံဖြင့် ပျံသန်းသွားသည်။

မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန်ပြုတ်ကျလာသည်။

ဒိုင်း!

ရွှေဒင်္ဂါးပြားသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် အရှိန်ပြင်းစွာ လည်ပတ်နေသည်။

၎င်း လည်ပတ်နေစဉ် တန်ရှောင်၏ နောက်ဘက်ရှိ နေရာလွတ်သည် တဖြည်းဖြည်း ဘဲဥပုံသဏ္ဌာန် အပေါက်တစ်ခု ပွင့်လာသည်။၎င်းသည် အောက်ခြေ၌ မှောင်မိုက်နေပြီး အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် ဆွဲငင်အားရှိ‌နေသည်။ မည်သူ့ကိုမျှ တုံ့ပြန်ရန် အချိန်မပေးဘဲ အပေါက်နှင့် အနီးဆုံးရှိ တန်ရှောင်နှင့် လီလီကို အတွင်းသို့ စုပ်ယူသွားသည်။

ကျူရှူးနှင့် ဆူးမန်တို့သည် မသိစိတ်ဖြင့် လီလီကို ဖမ်းဆုပ်ရန် လက်လှမ်းလိုက်သော်လည်း နှစ်ဦးစလုံး လွဲချော်သွားကာ ထိုအပေါက်ထဲသို့ စုပ်ယူခြင်းခံလိုက်ရသည်။

ရှန်မိုသည် လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားကာ တန်ရှောင်၏ လက်မောင်းကို ချက်ချင်း ဖမ်းဆုပ်လိုက်သော်လည်း ဆွဲငင်အားသည် အလွန်ပြင်းထန်သဖြင့် သူနှင့်အတူ စုပ်ယူခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

“ရှန်မို!” ပိုင်ယို့ဝေသည် စိုးရိမ်တကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူမ၏ ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ကို လျှောတိုက်သွားသည်။

ရန်ချင်ဝမ်သည် သူမကို ဆွဲထားပြီးပြောလိုက်သည်။ “သူတို့ကို ကယ်တင်ဖို့ သွားကြစို့။ မင်း ဒီမှာနေခဲ့!”

“ကျွန်မကို မထိနဲ့!” ပိုင်ယို့ဝေသည် ဒေါသတကြီး လက်ဝှေ့ယမ်းကာ သူမကိုယ်တိုင်နှင့် ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ကို တွင်းနက်ကဲ့သို့သော ထို နေရာလွတ် အက်ကွဲကြောင်းက စုပ်ယူသွားစေရန် လျှောတိုက်လိုက်သည်။

ကျန်ရှိသူများမှာ ဆရာချန်း၊ ပန်းရှောင်ရှင်း၊ လုအန်းနှင့် ရန်ချင်ဝမ်တို့ ဖြစ်သည်။

“ရှောင်ရှင်း၊ ငါတို့ အမြန်ဝင်ကြစို့!” ဆရာချန်းသည် မြေပြင်မှ ကျောပိုးအိတ်နှင့် တုတ်ကောက်များကို ကမန်းကတန်း ကောက်ယူကာ ပြေးဝင်သွားသည်။

ပန်းရှောင်ရှင်းသည် နောက်ကျရန် မဝံ့ဘဲ ကျောပိုးအိတ်ကို လွယ်ကာ အလျင်အမြန် ပြေးဝင်သွားသည်။

လုအန်းသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ရန်ချင်ဝမ်ကို မေးလိုက်သည်။ “ခင်ဗျား ဝင်ချင်လား။”

မြေပြင်ပေါ်ရှိ ရွှေဒင်္ဂါးပြားသည် နှေးကွေးစွာ လည်ပတ်လာသည်။

အက်ကွဲကြောင်းသည်လည်း ပို၍ သေးငယ်ကျဉ်းမြောင်းလာပြီး ဘဲဥပုံ အပြည့်အစုံသည် တဖြည်းဖြည်း ရှည်လျားလာသည်။

ရွှေဒင်္ဂါးပြား ကျသွားသောအခါ အက်ကွဲကြောင်းသည် လုံးဝပိတ်သွားမည်ဟု ရန်ချင်ဝမ်က ခန့်မှန်းလိုက်သည်။

ဝင်ချင်ပါသလား..

ထိုနေရာတွင် စိတ်ကူးယဉ်၍မရနိုင်သော အန္တရာယ်များ သူတို့ကို စောင့်ကြိုနေသည်မှာ သေချာသည်။

“ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မစ်ရှင်က လီလီကို သူ့ရဲ့ ဦးတည်ရာကို ပို့ဖို့ပဲ...” ရန်ချင်ဝမ်သည် သွားများ ကြိတ်လိုက်ပြီးပြောလိုက်သည်။ “ဝင်ကြစို့!”

အချိန်မရှိတော့သဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးသည် ပစ္စည်းကိရိယာများ ယူရန် အချိန်မရခဲ့ပေ။ ၎င်းတို့သည် ကျဉ်းမြောင်းသော အက်ကွဲကြောင်းထဲသို့ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ဝင်ရောက်သွားသည်။

ရွှေဒင်္ဂါးပြားသည် ပို၍နှေးကွေးလာသည်။

ပို၍နှေးကွေးလာသည်။..

ဒုတ်ခနဲ မြည်သံဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျသွားသည်။

အက်ကွဲကြောင်းများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရွှေဒင်္ဂါးပြား၏ အရောင်အဝါသည် မှေးမှိန်သွားသည်။ ၎င်းသည် ရွှေရောင်ဖြစ်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း ယခင်ကလို တောက်ပသော ဆွဲဆောင်မှုမျိုး မရှိတော့ပေ။ ထိုအစား လမ်းဘေးရှိ ဒင်္ဂါးပြားငယ်လေးကဲ့သို့ မီးခိုးရောင် မှိုင်းမှိုင်း ဖြစ်နေသည်။

လေညှင်းလေး တိုက်ခတ်သွားသည်။

သစ်ရွက်များ တဖျပ်ဖျပ်မြည်သည်။

လမ်းများသည်လည်း ယခင်အတိုင်း ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလိုပင်။

စိန်ပုံသဏ္ဌာန် အဖြူရောင်စင်စစ် နေရာလွတ်တွင် ကြီးမားသော တုံးများကို သပ်ရပ်စွာစနစ်တကျ စီစဉ်ထားသည်။

မီးခိုးရောင်ဝတ်ရုံနှင့် စစ်ဆေးရေးမှူးတစ်ဦးသည် ထို တုံးများထဲမှ တစ်ခုရှေ့တွင် ရပ်နေပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ ရေရွတ်နေသည်။ “အသက်ရှင်သန်ခြင်းအတွက် အကြီးမားဆုံး အတားအဆီးက မသိနားမလည်မှု၊ မိုက်မဲမှုမဟုတ်ပါ။ မာနကြီးမှုသာ ဖြစ်သည်။”

၎င်း၏နောက်တွင် ယုန်ခေါင်းနှင့် စစ်ဆေးရေးမှူးသည် အနက်ရောင် ဦးထုပ်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ချဉ်းကပ်လာပြီး ယဉ်ကျေးစွာ မေးလိုက်သည်။ “ဒီဝါကျက ‘ကိုယ်ခန္ဓာသုံးခု ပြဿနာ- သေဆုံးမှု၏ အဆုံး’ ကနေ လာတာပါ။ ၂၀၁၀ ပြည့်နှစ် နိုဝင်ဘာလမှာ ပထမဆုံး ထုတ်ဝေခဲ့တယ်။ ဒါက လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းများကြားက စစ်ပွဲကို ဖော်ပြထားတယ်။ ဘာလို့ ရုတ်တရက် ဒီလိုခံစားရတာလဲ။”

မီးခိုးရောင်ဝတ်ရုံနှင့် လူသည် တီးတိုးပြန်ပြောသည်။ “ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ဒီလိုခံစားရတာက... ဝါကျက ဒီအခြေအနေနဲ့ အရမ်းကို သင့်တော်လို့ပါ။”

ယုန်ခေါင်းနှင့် လူသည် မီးခိုးရောင်ဝတ်ရုံ၏ ရှေ့ရှိ တုံးကို ကြည့်လိုက်ပြီး ရှုပ်ထွေးစွာ မေးလိုက်သည်။ “ခင်ဗျားက ဂိမ်းနံပါတ် ၇၀၁၆ ကို ဖွင့်လိုက်တာ... ဒီမြေအောက်ခန်းကို ချို့ယွင်းချက် ရှာဖွေနေဆဲဖြစ်ပြီး နောက်လအထိ အသုံးမပြုသေးဘူးဆိုတာကို ခင်ဗျား ကောင်းကောင်းသိတယ်။ဒီကစားသမားတွေက နံပါတ် ၇၀၁၆ ရဲ့ အခက်အခဲကို ကိုင်တွယ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။”

မီးခိုးရောင်ဝတ်ရုံနှင့် အဘိုးအိုသည် ရယ်မောလိုက်ပြီး သူက ခြောက်သွေ့သော လည်ချောင်းသံကို ပြုလုပ်လိုက်သည်။

“အဲ့ဒါ ကောင်းပါတယ်။ ဝင်ရောက်ခဲ့တဲ့ ကစားသမားတွေဟာ ဒေတာ အဆင့်မြှင့်တင်မှု ဒုတိယအကြိမ် လုပ်ခဲ့တဲ့ ကစားသမားတွေပဲ။ သူတို့က ဒီလို ခက်ခဲတဲ့ လေ့ကျင့်မှုမျိုး လိုအပ်ပါတယ်။”

ယုန်ခေါင်းနှင့် လူသည် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက်မေးသည်။ “သူတို့ကို သေစေချင်တာလား။”

“ဟုတ်ပါတယ်။” မီးခိုးရောင်ဝတ်ရုံနှင့် အဘိုးအိုသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “...သူတို့ မသေသေးရင် ဒါတွေ အားလုံး ဘယ်လို အဆုံးသတ်နိုင်မှာလဲ။”