အဆုံးမရှိမိုး

ယုန်ခေါင်းနှင့်လူသည် မီးခိုးရောင်၀တ်ရုံနှင့်လူကို တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် သူကပြောလိုက်သည်။ "ဒါက စတင်မှတ်နေရာအသစ်ဆီကို ပြန်ရောက်သွားတာပဲ။ ဒါက ဘယ်တော့မှ အဆုံးသတ်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

အဝေးတွင် တုံးတစ်ခုက လင်းလာသည်။

"ကစားသမားတစ်ဦး ဂိမ်းထဲကို ဝင်လာပြီ။ သွားတော့မယ်။" ယုန်ခေါင်းနှင့်လူသည် လမ်းလျှောက်ထွက်သွားသည်။

ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လျှောက်ပြီးနောက် သူ ရပ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်သားပဲ။"

၎င်းသည် ခေါင်းကို အနည်းငယ် လှည့်လိုက်ပြီး မီးခိုးရောင်၀တ်ရုံနှင့် အဘိုးအို၏ နောက်ကျောကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ဂိမ်းနံပါတ် ၇၀၁၆ ကို ချို့ယွင်းချက်ရှာဖွေနေဆဲဖြစ်တာက ခက်ခဲလွန်းလို့သာမကဘဲ ဆုလာဘ်တွေကလည်း အရမ်းကြီးမားလွန်းလို့ဆိုတာကို သတိပေးချင်ပါတယ်။ အကယ်၍ အဲ့ဒီလူတွေသာ ဆုလာဘ်တွေကို ရယူခွင့်ရခဲ့ရင် ဒါက ဂိမ်းရဲ့ ဟန်ချက်ကို ထိခိုက်စေနိုင်တယ်... ကောင်းပြီ။ ကံကောင်းပါစေ။"

သူ၏ဆန္ဒပြည့်ဝပြီး ကစားသမားများ ဂိမ်းထဲမှာ သေဆုံးသွားမယ်လို့ မျှော်လင့်ပါသည်။ မဟုတ်ရင်... အရုပ်ဂိမ်းအတွက် ကြီးမားသော ပြဿနာများ ဖြစ်လာလိမ့်မည်။

ကောင်းကင်သည် မှိုင်းညို့နေပြီး ရာသီဥတုသည် အေးစက်နေသည်။

အဆုံးမရှိသော မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းမှုက သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိမှန်ရာ အေးခဲနာကျင်မှုကို ခံစားရစေသည်။

ပိုင်ယို့ဝေသည် မျက်လုံးများကို အားစိုက်ကာ ဖွင့်လိုက်ပြီးနောက်မှ ထပ်မံတင်းတင်းပိတ်လိုက်သည်။ မိုးရေသည် သူမ၏ မျက်တောင်များတစ်လျှောက် စီးကျလာသည်။ သူမသည် ၎င်းတို့ကို သုတ်လိုက်ပြီး ပြန်ဖွင့်လိုက်သည်။

သူမရှေ့တွင် မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေပြီး မိုးစများက သူမ၏ အမြင်ကို ပိတ်ဆို့ထားကာ မိုးသံသည်လည်း သူမ၏ အကြားအာရုံကို လွှမ်းခြုံထားသည်။

သူမသည် ဘယ်နေရာတွင် ရှိသည်ကို မမြင်ရသလို။ သူမ အဖော်များ၏ အသံများကိုလည်း မကြားရပေ။

ဘီးတပ်ကုလားထိုင်သည် သူမ၏နောက်ဘက်သို့ ပြုတ်ကျနေသည်။ သူမသည် တံတောင်ဆစ်များဖြင့် ထောက်ကာ တဖြည်းဖြည်း တွားသွားသည်။ မြေကြီးရှိ ကျောက်စရစ်များက သူမ၏ လက်ဖဝါးများကို နာကျင်စေသည်။

သူမ၏ ဒူးများလည်း နာကျင်နေသည်။

သူမ၏ ခြေထောက်များသည် ခံစားမှု ပြန်ရလာသော်လည်း သာမန်လူတစ်ဦးနှင့် မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သေးပေ။ သူမသည် မတ်တပ်ရပ်နိုင်လုနီးပါး ရှိသော်လည်း လမ်းလျှောက်၍မရပေ။ သူမသည် အားနည်းပြီး ခွန်အားချို့တဲ့နေသည်။

ဒါက အနည်းငယ် ရှက်စရာကောင်းသော်လည်း သူမသည် ရှန်မို၏ ကြွက်သားထူထပ်သော ခန္ဓာကိုယ်ကို အမှန်တကယ် မနာလိုဖြစ်မိသည်။ ၎င်းသည် သံကဲ့သို့ ခိုင်မာကာ သန်မာပြီး မာကျောသည်။ အနီးကပ်ရောက်တိုင်း သူမသည် ထိချင်ညှစ်ချင်နေမိသည်။

ရှန်မိုကို သတိရရင်း သူမသည် ပတ်ပတ်လည်ကို ထပ်မံကြည့်လိုက်သော်လည်း အဆုံးမရှိသော မိုးမှတစ်ပါး ဘာကိုမှ မမြင်ရပေ။

ရှန်မို ဘယ်မှာလဲ…

ပိုင်ယို့ဝေသည် သွားများ ကြိတ်လိုက်ကာ ဘီးတပ်ကုလားထိုင်၏ ဘီးများကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး သူမ၏ရှေ့သို့ ဆွဲယူကာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မတ်တပ်ထရပ်ရန် အားယူသည်။

မိုးသည် အလွန်သည်းထန်ပြီး ရွှံ့သည် အလွန်ချောနေသည်။ သူမသည် နှစ်ကြိမ် မတ်တပ်ထရပ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း မအောင်မြင်ဘဲ ပို၍ပင် ဆိုးရွားစွာ လဲကျသွားသည်။

"သေတော့မှာပဲ..." သူမသည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းအောက်ပိုင်းကို ဒေါသတကြီး ကိုက်လိုက်ပြီး ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထပ်မံ အားယူကာ မတ်တပ်ထရပ်ရန် ကြိုးစားသည်။

သူမ၏ ခြေထောက်များသည် မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ တုန်ခါနေပြီး ဒူးများသည် ကျင်ခြင်းနှင့် ထုံခြင်းတို့ ဖြစ်နေသည်။ သူမသည် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်ပြီး မတ်မတ်ရပ်ရန် ကြိုးစားကာ အားမကုန်မီ ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်နိုင်သည်။ အနည်းငယ်တော့ အသက်ရှူကျပ်နေသည်။

အိတ်နှင့် ယုန်လေးတို့သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ရှိနေကြပြီး မိုးရေနှင့် ရွှံ့များကြောင့် စိုစွတ်ညစ်ပတ်နေသည်။

သို့သော် ၎င်းတို့ကို ကောက်ယူရန် သူမတွင် ခွန်အား မရှိတော့ပေ။

"ဟေး..." သူမသည် အရုပ်ယုန်‌လေးကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ "ငါ့အိတ်ကို ငါ့အတွက် ကောက်ပေးပါဦး။"

ယုန်လေးသည် နားရွက်များကို လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး ၎င်း၏ ခြေတိုများကို ဆန့်ထုတ်ပြီး ကျောပိုးအိတ်၏ ပခုံးသိုင်းကြိုးများကို ဆွဲကိုင်ကာ အစွမ်းကုန် ဆွဲယူသွားသည်။

လမ်းတစ်လျှောက် မရေမတွက်နိုင်စွာ မိုးရေများ စိုစွတ်ပြီးနောက် ၎င်းသည် နောက်ဆုံးတွင် ပိုင်ယို့ဝေ၏ ရှေ့သို့ ရောက်လာသည်။

ပိုင်ယို့ဝေသည် အိတ်ကို ဘီးတပ်ကုလားထိုင်၏ ဘေးဘက်တွင် ချိတ်ဆွဲလိုက်ပြီးနောက် ယုန်လေးကို ကောက်ယူကာ ညှစ်လိုက်သည်။ ယုန်သည် ရေစိုနေသောကြောင့် ရေများ စိမ့်ထွက်လာသည်။

"မင်းကတော့ အသုံးဝင်နေတုန်းပဲ။" သူမသည် တီးတိုးရေရွတ်လိုက်ပြီး ယုန်လေးကို ရင်ခွင်ထဲတွင် ထည့်ထားကာ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ကို ရှေ့သို့ ရွေ့လျားလိုက်သည်။

"ရှန်မိုက အခု ငါ့ကို ရှာနေမှာ သေချာတယ်။"

"မိုးက အရမ်းသည်းနေတယ်။ အမြန်ဆုံး ခိုလှုံစရာ ရှာရမယ်..."

"ဒါက တောင်စောင်းနဲ့တူတယ်။ အပေါ်ကို တက်ကြစို့။ လူတွေ တောင်ပေါ်မှာ လမ်းပျောက်တဲ့အခါ မသိစိတ်က အပေါ်ကို တက်တတ်ကြတယ်။"

"ဘာကြောင့်လဲ သိလား ... အမြင့်ကနေ မြင်ရတဲ့ မြင်ကွင်းက ပိုကျယ်လို့ပဲ။"

"ဒါ့အပြင် ငါ အပေါ်ကို တက်လာတာနဲ့အမျှ ဧရိယာကိုလည်း ကျဉ်းမြောင်းစေတယ်။ ယုန်လေး။ မင်းကို ငါ စမ်းသပ်ကြည့်မယ်။ တောင်ထိပ်နဲ့ တောင်ခြေ ဘယ်ဟာက ပိုကျယ်လဲ။ ... ရှန်မိုက ငါ့ကို ရှာတွေ့ဖို့ အမြင့်ဆုံးမြေနေရာကို သွားမှာ သေချာတယ်။ ငါ နည်းနည်းလေး ပိုတက်နိုင်ရင်... ငါ သူ့ကို သေချာပေါက် တွေ့လိမ့်မယ်..."

ပိုင်ယို့ဝေသည် သူမကိုယ်သူမ စကားပြောနေသလိုပင် အပေါ်ကို ဆက်လက်တက်သွားသည်။

သို့သော် တောင်စောင်းသည် လမ်းလျှောက်ရန် ခက်ခဲပြီး အပေါ်သို့ တက်လာသည်နှင့်အမျှ ပို၍ ကြမ်းတမ်းလာသည်။

သူမ၏ ဘီးတပ်ကုလားထိုင်သည် ရွေ့လျားလိုက် ရပ်တန့်လိုက်ဖြစ်နေပြီး နောက်ဆုံးတွင် ကျောက်တုံးအက်ကွဲကြောင်းတစ်ခုတွင် ပိတ်မိကာ ဆွဲထုတ်၍မရတော့ပေ။ သူမသည် ထပ်မံကြိုးစားသော်လည်း ဘီးတပ်ကုလားထိုင်သည် လုံးဝမရွေ့တော့သဖြင့် သူမသည် အနည်းငယ် စိတ်ပျက်အားငယ်လာသည်။

မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းမှုက သူမကို မူးဝေစေသည်။

ပိုင်ယို့ဝေသည် လက်လျှော့လိုက်သည်။

သူမသည် ယုန်လေးကို ကိုင်ထားပြီး မိုးရေထဲတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေသည်။

သူမသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြောလိုက်သည်။ "ရတယ်။ ရှန်မို ငါ့ကို ရှာတွေ့မှာပါ။"