အဝတ်အစား ဆယ်စုံ

သူတို့သည် အလျင်စလို ဝင်လာခဲ့ကြသောကြောင့် လဲစရာ အဝတ်အစား ပြင်ဆင်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

ပန်းရှောင်ရှင်း သည် ကလေးတစ်ယောက်သာဖြစ်သော်လည်း ကိုယ်တုံးလုံးကဲ့သို့ ရှက်စရာကောင်းသော အခြေအနေကို ရင်မဆိုင်လိုပေ။

ကျူရှူးသည် ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို သတိရသွားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "အိပ်ခန်းထဲမှာ ကလေးအဝတ်အစားတွေ ရှိတယ်။"

"ကျေးဇူးပြုပြီး အဲ့ဒီအဝတ်အစားတွေအကြောင်း ထပ်မပြောပါနဲ့တော့။" ဆူးမန်သည် စိုးရိမ်ပူပန်မှု အပြည့်ဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "အဲ့ဒီအဝတ်အစားတွေက ပုံမှန်မဟုတ်ဘူး။ ပေါ့ပေါ့ဆဆ မဝတ်သင့်ဘူး!"

ကျူရှူးက ရှင်းပြသည်။ "အဲ့လိုဆိုလိုတာ မဟုတ်ပါဘူး။ စဉ်းစားကြည့်ပါ။ အပေါ်ထပ်က အဝတ်အစားပုံစံတွေက ကျွန်မတို့ အခု လူတွေအတွက် လုံလောက်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား? ဒါက... ဒီအိမ်ကို ကျွန်မတို့အတွက် အထူးပြင်ဆင်ထားတယ်လို့ ခံစားရတယ်။ တကယ်ကို ထူးဆန်းတယ်။"

ဆူးမန်သည် သူမပြောသည့် စကားကြောင့် ကြက်သီးထသွားသည်။ "မဖြစ်နိုင်ပါဘူး..."

ကျူရှူးသည် သူမ၏ လက်ချောင်းများဖြင့် လက်ဟန်ပြကာ ပြောသည်။ "ရှင်နဲ့ ကျွန်မ။ အစ်ကိုရန်။ လုအန်း။ ပြီးတော့ လီလီ။ ငါးယောက်ရှိတယ်။ ဟိုဘက်မှာလည်း ငါးယောက်ရှိတယ်။ စုစုပေါင်း ဆယ်ယောက်ရှိတယ်။ အပေါ်ထပ်မှာ အဝတ်အစား ဆယ်စုံ တိတိရှိပြီး တစ်စုံက ကလေးပုံစံဖြစ်တယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်မ သေသေချာချာ မှတ်မိနေတာ။ အမျိုးသားနဲ့ အမျိုးသမီး ပုံစံတွေက ကျွန်မတို့နဲ့ တူနေရင် တစ်ခုခုဆိုတာ သေချာတယ်။"

သံသယဖြစ်စရာ မရှိပေ။ဒီနေရာမှာ တစ်ခုခုမှားနေတယ်။ ဒီအခန်းမှာ တစ်ခုခုမှားနေတယ်။ ဒီက အရာအားလုံးက တစ်ခုခုမှားနေတယ်!

ဆူးမန်သည် သွားများ ကြိတ်လိုက်ပြီး မတ်တပ်ရပ်ကာပြောလိုက်သည်။ "ရှင်နဲ့အတူ ကျွန်မ အပေါ်ထပ်တက်ပြီး ထပ် အတည်ပြုကြည့်မယ်။"

အမျိုးသမီးနှစ်ဦးသည် တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး လှေကားပေါ်သို့ အလျင်အမြန် တက်သွားကြသည်။

ပိုင်ယို့ဝေသည် ခဏမျှ ကြည့်နေပြီးနောက် အကြည့်လွှဲကာ ဆိုဖာပေါ်တွင် အားအင်ချိနဲ့စွာ မှီနေလိုက်သည်။

စားပွဲပေါ်ရှိ ရေသည် သိပ်မပူတော့ပေ။ ရှန်မိုသည် ၎င်းကို ယူလာပြီး သူမကို ထူမကာ နှစ်ကျိုက် တိုက်လိုက်သည်။

သူမ၏ ကိုယ်အပူချိန်သည် ပူလောင်နေပြီး အဝတ်အစားများ စိုစွတ်နေကာ သူမ၏ ဆံပင်ရှည်များသည် လုံးဝ ရေစိုနေပြီး ခန္ဓာကိုယ်ပတ်ပတ်လည်တွင် ရှုပ်ပွစွာ ပြန့်ကျဲနေကာ ဆိုဖာအဖုံးနှင့် ခေါင်းအုံးများကို စိုစွတ်စေသည်။

ရေနွေးသောက်ပြီးနောက် သူမ၏ နီရဲနေသော မျက်နှာသည် ပို၍ပင် နီရဲလာပုံရပြီး မျက်လုံးများက နက်ရှိုင်းကာ လေဟာနယ်ဖြစ်နေသည်။ သူမ၏ အဖြူရောင် ဝတ်စုံနှင့် ယှဉ်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူမသည် ဒဏ်ရာရပြီး ခမ်းနားထည်ဝါသော ရေနတ်သမီးနှင့် ပို၍တူလာပြီး မည်သည့်အချိန်မဆို သေဆုံးနိုင်လောက်အောင် နူးညံ့နေသည်။

ရှန်မိုသည် အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး စိတ်မကောင်းဖြစ်နေပုံရသည်။

သူမသည် အဖျားကြောင့် မူးဝေနေပြီး ထုံထိုင်းနေပုံရသည်။

ရှန်မိုသည် သူမကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏အသံဖြင့် တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။ "ရေချိုးချင်လား။"

ပိုင်ယို့ဝေသည် စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာ အံ့အားသင့်သွားပြီး ခေါင်းကို အနည်းငယ် ညိတ်လိုက်သည်။

"ရေချိုးချင်တယ်။"

ရှန်မိုက သူမသည် ဖျားနေသည်ဟု ဆိုသော်လည်း သူမကမူ အေးနေသည်ဟု ခံစားရသည်။ သူမသည် ရေပူပူဖြင့် ရေချိုးလိုသည်။

ဆရာချန်းသည် ရှန်မိုကို ပြောသည်။ "မင်း သူ့ကို ဂရုစိုက်ပါ။ ငါ အပေါ်ထပ်သွားပြီး ရေနွေးပြင်ဆင်ထားလိုက်မယ်။"

ရှန်မို ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

---

အပေါ်ထပ်ရှိ အမျိုးသမီးနှစ်ဦးသည် အလျင်အမြန် ပြန်ဆင်းလာကြပြီး နှစ်ဦးစလုံး မပျော်မရွှင်သော အမူအရာများ ရှိနေကြသည်။

"ဗီရိုထဲက အဝတ်အစားတွေက ကျွန်မတို့အတွက် အမှန်တကယ် ပြင်ဆင်ထားတာပဲ!" ဆူးမန်သည် လေးနက်သောပုံစံဖြင့် ပြောသည်။ "အဝတ်အစား ဆယ်စုံ။ လူကြီးကိုးယောက်နဲ့ ကလေးတစ်ယောက်အတွက် လုံလောက်တယ်။ လူကြီးအဝတ်အစားတွေထဲမှာ အမျိုးသားဝတ် ခြောက်စုံနဲ့ အမျိုးသမီးဝတ် သုံးစုံရှိတယ်။"

၎င်းသည် သူတို့၏ အခြေအနေနှင့် လုံးဝကိုက်ညီနေသည်။

ရှန်မိုသည် အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။ "ကောင်းတဲ့ဘက်ကနေ စဉ်းစားကြည့်ပါ။ ဂိမ်းက လူဆယ်ယောက်လုံးအတွက် အဝတ်အစားတွေ ပြင်ဆင်ထားတာကြောင့် တန်ရှောင်နဲ့ လီလီတို့ အဆင်ပြေနေတယ်လို့ ဆိုလိုတာပဲ။"

"ဂိမ်း?" ဆူးမန်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "ဒါက ဂိမ်းတစ်ခုလို့ ရှင် သေချာလား။"

ရှန်မိုက ပြောသည်။ "မင်းတို့ရဲ့ လက်နက်တွေကို စစ်ဆေးကြည့်နိုင်တယ်။"

အရုပ်ဂိမ်းတွင် သစ်သီးဓားများ၊ ကတ်ကြေးများ၊ မီးဖိုချောင်သုံးဓားများကို ယူဆောင်လာနိုင်သော်လည်း စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ ဓားမြှောင်များ၊ သေနတ်များ၊ မူးယစ်ဆေးဝါးများ... ဤကဲ့သို့သော ထင်ရှားသော လက်နက်များကို ယူဆောင်လာ၍ မရပေ။

ဆူးမန် စိတ်မချမ်းမသာ ဖြစ်နေသည်။

သူမသည် အခန်းထဲတွင် ဟိုဟိုဒီဒီ လျှောက်သွားနေပြီး နောက်ဆုံးတွင် ပြတင်းပေါက်သို့ လျှောက်သွားကာ အပြင်ဘက်ရှိ မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းမှုကို ကြည့်လိုက်ပြီး တုံ့ဆိုင်းစွာ ပြောသည်။ "ဒါက တကယ် ဂိမ်းတစ်ခုဆိုရင်တောင် အရမ်းကို ပုံမှန်မဟုတ်ဘူး။ ငါတို့ ဒီကို ရောက်နေတာ အချိန်အတော်ကြာပြီ။ စစ်ဆေးရေးမှူးတစ်ယောက်ကိုတောင် မတွေ့ရသေးဘူး။ ဒါက ဂိမ်းကွင်းမဟုတ်ဘူးလား။"

ရှန်မိုသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ခေါင်းခါသည်။ "ဒီအိမ်အပြင်ဘက်မှာ တောင်စောင်းတွေနဲ့ သစ်ပင်တွေပဲ ရှိတယ်။ ဂိမ်းက တရားဝင် မစသေးဘူးထင်တယ်။"

"ဖြစ်နိုင်တယ်။" ဆူးမန်သည် သူမ၏ လက်သည်းများကို စိတ်တိုစွာ ကိုက်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများသည် ပြတင်းပေါက်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။ "လူတိုင်း မရောက်သေးလို့ ဖြစ်နိုင်တယ်။ သူတို့ ပြန်လာတဲ့အခါ... ဂိမ်းက စလောက်တယ်။"

ကျူရှူးသည်လည်း ပြတင်းပေါက်ကို ကြည့်နေပြီး မသက်မသာ ခံစားနေရသည်။

ကျားပါးစပ်မှ လွတ်မြောက်ခဲ့ပြီးနောက် သူတို့သည် ဝံပုလွေတွင်းထဲသို့ ကျရောက်ခဲ့သည်။ အန္တရာယ်ရှိသော အငွေ့အသက်သည် တစ်လှမ်းချင်း ချဉ်းကပ်လာသည်။ ဒီတစ်ကြိမ် သူတို့ကို ဘာတွေ စောင့်ကြိုနေမည်လဲဆိုသည်ကို သူတို့ မသိကြပေ။