လူတိုင်း ရောက်ရှိလာခြင်း

ဤအရုပ်အိမ်သည် ရှေးကျပြီး ထူးဆန်းနေသော်လည်း နေ့စဉ်လိုအပ်သော ပစ္စည်းများမှာ သပ်ရပ်သန့်ရှင်းနေသည်။

ရေချိုးခန်းတွင် ရေပူရှိပြီး မီးဖိုချောင်တွင် လျှပ်စစ်မီးဖို ရှိသည်။ ရေခဲသေတ္တာ။ တီဗီနှင့် လေအေးပေးစက်စသည့် ခေတ်မီလျှပ်စစ်ပစ္စည်းများ မရှိခြင်းမှလွဲ၍ ဗြိတိသျှကျေးလက်ဘဝကို အခြေခံအားဖြင့် ပြန်လည်ဖန်တီးထားသည်။

ဆရာချန်းသည် ပိုင်ယို့ဝေအတွက် ရေချိုးကန်တစ်ဝက်ကို ရေပူဖြည့်ပေးခဲ့သည်။

ရှန်မိုသည် သူမအား ကျူရှူး သို့မဟုတ် ဆူးမန်ကို အကူအညီတောင်းလိုခြင်းရှိမရှိ မေးမြန်းခဲ့သော်လည်း

ပိုင်ယို့ဝေက ငြင်းဆိုခဲ့သည်။

သူမသည် ထိုအမျိုးသမီးနှစ်ဦးနှင့် မရင်းနှီးသလို စိမ်းသူများနှင့် အလွန်အမင်း နီးကပ်စွာ နေထိုင်ရသည်ကိုလည်း မကြိုက်ပေ။

ထို့အပြင် သူမသည် ဖျားနေရုံမျှသာဖြစ်ပြီး ရေချိုးရန်အတွက်ပင် သူတစ်ပါး၏ အကူအညီ လိုအပ်လောက်အောင် အားမနည်းသေးပေ။

သို့သော် သူမကို ရေချိုးခန်းထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့၍ မရပေ။ အကယ်၍ တစ်ခုခုဖြစ်ခဲ့ပါက သူမ၏ သေးငယ်သော ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် ရေချိုးကန်ထဲမှ တက်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

ပိုင်ယို့ဝေသည် ရှန်မိုကို အကြံပြုသည်။ "ရှင် မိုးကာလိုက်ကာကို ဆွဲထားပါလား။"

ရှန်မိုက သဘောတူလိုက်သည်။ ဤအချိန်ကာလအတွင်း သူတို့သည် အတူတကွ စားသောက်၊ အိပ်စက်ခဲ့ကြပြီးဖြစ်ရာ ဤကိစ္စမျိုးတွင် အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီး ဆက်ဆံရေးအတွက် အလွန်အမင်း သတိထားရန် မလိုအပ်တော့ပေ။

လူကြီးလူကောင်းဖြစ်သော ရှန်မိုသည် အေးဆေးတည်ငြိမ်ပြီး ဘေးကင်းရေးကို အဓိက ဦးစားပေးသည်ဟု ယုံကြည်ထားသည်။

ရေချိုးနေစဉ် ရေချိုးခန်းထဲတွင် ရေပန်းသံကို ကြားနေရသည်။

သူသည် မိုးကာလိုက်ကာ၏ တစ်ဖက်ခြမ်းတွင် ရပ်နေပြီး ဟိုဘက်ခြမ်းမှ လှုပ်ရှားမှုများကို နားထောင်နေသည်။

အသံမကြားရပါက သူသည် ပိုင်ယို့ဝေ၏နာမည်ကို လှမ်းခေါ်လေ့ရှိသည်။

ပိုင်ယို့ဝေက မကျေမနပ် ပြောသည်။ "ကျွန်မကို အမြဲတမ်း လှမ်းခေါ်ပြီး ဘာမှမပြောဘဲ မနေပါနဲ့။ ထူးဆန်းတယ်။ ကျွန်မအတွက် စိတ်ပူရင် စကားပြောလို့ရတယ်။"

ရှန်မိုသည် ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောသည်။ "မင်း စကားပြောချင်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ငါထင်ခဲ့တာ။"

ပိုင်ယို့ဝေသည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူမ၏အသံသည် ပျော့ပျောင်းပြီး အက်ကွဲနေသည်။ "စကားပြောဖို့ တကယ်ကို အားမရှိဘူး... ဒါပေမဲ့ ဘာမှမပြောရင် ရေချိုးနေရင်း အိပ်ပျော်သွားမှာကို စိုးရိမ်တယ်။"

ရှန်မိုကပြောလိုက်သည်။ "သည်းခံပါ။ ဘေးက အိပ်ခန်းထဲမှာ အိပ်ရာရှိတယ်။ ရေချိုးပြီး အရင်သွားအိပ်ပါ။"

ပိုင်ယို့ဝေသည် ခဏစဉ်းစားပြီး မေးလိုက်သည်။ "ဒီမှာ အိပ်ခန်း ဘယ်နှစ်ခန်း ရှိလဲ။"

"အိပ်ခန်း သုံးခန်း။"

ရှန်မိုသည် ခဏတာ ရပ်နားပြီးနောက် အိမ်အကြောင်း အရာအားလုံးကို သူမအား ပြောပြခဲ့သည်။

"ဒီအိမ်မှာ သုံးထပ်ရှိတယ်။ ဒါမှမဟုတ် ပိုတိကျအောင် ပြောရရင် နှစ်ထပ်ခွဲပေါ့။ ပထမထပ်မှာ ဧည့်ခန်း၊ ထမင်းစားခန်း၊ မီးဖိုချောင်နဲ့ သိုလှောင်ခန်း ရှိတယ်။ ဒုတိယထပ်မှာ အိပ်ခန်း သုံးခန်းနဲ့ စာကြည့်ခန်းငယ်လေး တစ်ခန်း ရှိတယ်။ အပေါ်ဆုံးမှာ ထပ်ခိုး တစ်ဝက်လည်း ရှိသေးတယ်။"

"ဒီမှာ အရုပ်တွေ အများကြီးရှိလား။" ပိုင်ယို့ဝေက မေးသည်။

ရှန်မိုသည် ညင်သာစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် သူမ မမြင်ရသေးသည်ကို သိသဖြင့် ဆက်လက်ပြောသည်။ "အပေါ်ထပ်ရော အောက်ထပ်မှာပါ အရုပ်တွေ အများကြီးရှိတယ်။ ဝက်ဝံရုပ်တွေ။ ယုန်ရုပ်တွေ။ ကြောင်နဲ့ ခွေးရုပ်တွေ... သံမဏိ ဖားရုပ်တွေ။ ရုပ်သေးအရုပ် စစ်သားတွေနဲ့ နောက် ပုံစံတွေလည်း ရှိတယ်။"

အောက်ထပ်တံခါးသည် ကလစ်ကနဲ အသံနှင့် ရုတ်တရက် ပွင့်သွားသည်။

ထို့နောက် လေသံ၊ မိုးသံနှင့် လူများ စကားပြောသံများ ပေါ်ထွက်လာသည်။

စကားပြောသံနှင့် ရယ်မောသံတို့သည် အထူးထင်ရှားသည်။ "မျက်မှန် မရှာခဲ့ရင် ငါတို့ တောင်ထိပ်ကို ရောက်နေတာ ကြာလှပြီ!"

"မင်း ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ! လမ်းပျောက်ပြီး သစ်တောထဲမှာ လျှောက်ပြေးနေတာ မင်းပဲ! သစ်တောထဲကနေ မင်းကို ငါ ဦးဆောင်ခေါ်လာခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။"

"မင်းရဲ့ မျက်မှန်ကို မရှာခဲ့ရင် ငါ သစ်တောထဲကို ပြေးဝင်မိမှာလား။"

လီလီ၏ အသံသည် ပြိုလဲလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။ "မျက်မှန်က အနီးအနားမှာ ကျသွားတာ သေချာတယ်လို့ ငါပြောခဲ့တယ်! သစ်တောထဲမှာ သွားရှာခိုင်းတာ ဘယ်သူလဲ။"

"ကောင်းပြီ။ မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံး စကားပြောတာ ရပ်လိုက်တော့..."

ဒါက ဆရာချန်းရဲ့ အသံဖြစ်သည်။

ရေချိုးခန်းထဲရှိ ရှန်မိုသည် ခဏမျှ နားထောင်ပြီး တီးတိုးပြောသည်။ "ရန်ချင်ဝမ်က ရှာတွေ့ခဲ့တာ ဖြစ်ရမယ်။"

"အခု လူတိုင်း ရောက်လာပြီဆိုတော့ ဂိမ်းက ဘယ်အချိန်မဆို စနိုင်ပြီ..." ပိုင်ယို့ဝေသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အားပေးရန် အတင်းအကျပ် ကြိုးစားလိုက်သည်။ "ကျွန်မ ပြီးပြီ။ ကျွန်မကို ထွက်ဖို့ ကူညီပါဦး။"

ရှန်မိုသည် ရေချိုးသုတ်ပဝါကို လိုက်ကာနောက်မှ ကမ်းပေးလိုက်ပြီး ပိုင်ယို့ဝေက ကိုယ်လုံးကို ပတ်ပြီးမှ သူမကို ပွေ့ဖက်ရန် ဝင်လာသည်။

ရေချိုးသုတ်ပဝါ၏ အောက်ပိုင်းတစ်ဝက်သည် ရေစိုနေပြီး ရေချိုးထားသော ဆံပင်သည်လည်း စိုစွတ်နေသည်။ ရှန်မိုသည်လည်း ရေများ စိုစွတ်နေသည်။ သူသည် ပိုင်ယို့ဝေကို သစ်သားထိုင်ခုံပေါ်တွင် ထိုင်စေပြီး သူမအား သူ့ကို မှီစေကာ ခြောက်သွေ့သော သုတ်ပဝါဖြင့် သူမ၏ ဆံပင်များကို ဖြည်းဖြည်း သုတ်ပေးလိုက်သည်။

သုတ်ပေးနေစဉ် ရှန်မိုသည် သူမ၀တ်ထားသော ဂါဝန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

ဂါဝန်သည် စိုစွတ်နေပြီး ရွှံ့များရှိနေကာ ဂါဝန်ထောင့်များတွင် ကြိုးများ ပြေလျော့နေပြီး တစ်ခုခုက ဆုတ်ဖြဲထားသည့်အလား ဖြစ်နေသည်။

"ငါ ဒါကို နောက်မှ လျှော်ပြီး မီးလင်းဖိုမှာ အခြောက်ခံပေးမယ်။ မကြာခင် ခြောက်သွားလိမ့်မယ်။"ရှန်မိုက ပြောလိုက်သည်။

ပိုင်ယို့ဝေသည် ညင်သာစွာ ခေါင်းခါသည်။ "မလိုပါဘူး။ ဗီရိုထဲက အဝတ်အစားတွေကိုပဲ ဝတ်လိုက်မယ်။"