ဂါဝန်လျှော်ခြင်း

ရှန်မိုသည် ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားပြီး မေးသည်။ "မင်း ဂရုမစိုက်ဘူးလား။"

"ဒါက ဂိမ်းတစ်ခုပါပဲ။ ဘာလို့ ပင်ပန်းခံနေမှာလဲ။" ပိုင်ယို့ဝေသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောသည်။ "ဒါ့အပြင် ကျွန်မရဲ့ အဖြူရောင် ဂါဝန်က ပျက်စီးနေပြီ။ ဘာလို့ လျှော်ရမှာလဲ..."

ရှန်မို: "အဝတ်စုတ်တစ်ခုကိုတောင် လျှော်နိုင်ရင် ဂါဝန်တစ်ထည်ကို ဘာလို့ မလျှော်နိုင်ရမှာလဲ။"

ပိုင်ယို့ဝေ: "..."

သူမသည် ခေါင်းကိုက်နေသည်။

"ကျွန်မ ဖျားပြီး အားမရှိတဲ့အချိန်မှာ ရှင်က ကျွန်မကို ဒေါသထွက်အောင် လုပ်နေတာပဲ။" ပိုင်ယို့ဝေက စိတ်ဓာတ်ကျစွာ ပြောသည်။ "ကျွန်မကို အိပ်ခန်းထဲ ပို့ပေးပါ။ ကျွန်မ နားဖို့ လိုတယ်။"

ရှန်မိုသည် ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး သူမကို အိပ်ခန်းထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။

အိပ်ခန်းသုံးခန်းသည် ပုံစံတူနီးပါးဖြစ်သဖြင့် ရှန်မိုသည် တစ်ခုကို ကျပန်း ရွေးချယ်လိုက်သည်။ အခန်းထဲတွင် စားပွဲ၊ ကြမ်းပြင်၊ ပြတင်းပေါက်နှင့် အိပ်ရာပေါ်တွင် အရုပ်များ အများကြီး ရှိသည်။

သူသည် ပိုင်ယို့ဝေကို ချပေးလိုက်ပြီး လက်ဝှေ့ယမ်းကာ အရုပ်များကို အိပ်ရာပေါ်မှ ပစ်ချလိုက်သည်။ အမျိုးမျိုးသော ခွေးရုပ်များနှင့် ဝက်ဝံရုပ်များသည် ကြမ်းပြင်တစ်လျှောက် ပြန့်ကျဲသွားသည်။

ထို့နောက် သူသည် ဘေးခန်းရှိ အိပ်ခန်းသို့သွားပြီး အမျိုးသမီးဝတ် သုံးစုံကို ဗီရိုထဲမှ ရွေးထုတ်လိုက်သည်။ ၎င်းတို့သည် ရှေးဟောင်းပုံစံများဖြစ်ပြီး ခမ်းနားထည်ဝါပြီး သေသပ်လှပကာ ဖိနပ်၊ ခြေအိတ်နှင့် အဆင်တန်ဆာ အစုံလိုက် ပါဝင်သည်။ ၎င်းတို့ကို လိုလီတာ (Lolita) ပုံစံ အရုပ်များအတွက် အထူးပြင်ဆင်ထားသည့်အလား ဖြစ်နေသည်။

ပိုင်ယို့ဝေသည် အိပ်ရာပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေပြီး မူးဝေနေသည်။ ရှန်မိုသည် အဝတ်အစားများဖြင့် ပြန်လာသောအခါ သူမသည် မျက်ခွံတစ်ဝက်ကို ဖွင့်ကာ အနက်ရောင်ဝတ်စုံကို ကျပန်း ရွေးချယ်လိုက်သည်။

ရှန်မိုသည် ကျန်နှစ်စုံကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူမအားမေးသည်။ "ဒီတစ်ခုကို သေချာလား။"

"သေချာတယ်။" ပိုင်ယို့ဝေက အားနည်းစွာ ပြောသည်။ "အတွဲဝတ်စုံ…"

“…”

ရှန်မိုသည် သူ၏ အနက်ရောင် တီရှပ်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး ခဏတာ စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားသည်။

သူသည် ကျန်ရှိသော အဝတ်အစားနှစ်စုံကို ပြန်ထားလိုက်ပြီး အိပ်ခန်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ပိုင်ယို့ဝေသည် အနက်ရောင်ဂါဝန်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ အိပ်ပျော်နေပြီဖြစ်သည်။ သူမသည် အလွန်အမင်း မသက်မသာ ဖြစ်နေမည်ဖြစ်ပြီး ရေချိုးသုတ်ပဝါနှင့် ပတ်ထားကာ စောင်နှင့် လုံးထွေးနေပြီး အဝတ်အစားတောင် မလဲဘဲ ရှုပ်ပွနေသည်။

ရှန်မိုသည် အိပ်ရာဘေးတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး သူမ၏ နဖူးကို ထိလိုက်သည်။ သူမသည် သတိမထားမိဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ အိပ်ပျော်နေသည်။

ရေချိုးပြီးနောက် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အပူချိန်သည် အနည်းငယ် ကျဆင်းသွားပြီး ယခင်ကဲ့သို့ မပူတော့ပေ။ သို့သော် သူမ၏ ပါးပြင်များသည် နီရဲကာပူနေဆဲဖြစ်ပြီး မျက်ခုံးများက အနည်းငယ် တွန့်နေကာ စိတ်တိုနေသော ကြောင်ငယ်လေးနှင့် တူသည်။

ရှန်မိုသည် သူမ၏ နဖူးပေါ်ရှိ ဆံပင်များကို သပ်ပေးလိုက်ပြီးနောက် မတ်တပ်ရပ်ကာ အခန်းထဲမှ ထွက်လာသည်။

သူသည် ရေချိုးခန်းသို့ သွားခဲ့သည်။

စိုစွတ်ပြီး ညစ်ပတ်နေသော ဂါဝန်သည် ထိုနေရာတွင် ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး တွန့်ကြေ စုပုံနေကာ အဝတ်စုတ်နှင့် သိပ်မကွာခြားပေ။

ရှန်မိုသည် အဝတ်လျှော်ရန် ဘုံဘိုင်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။

သူသည် ချီတက်နေသော စစ်သားကဲ့သို့ အမြန်လျှော်ဖွတ်ပြီး အစွန်းအထင်းများကို ပွတ်တိုက်ဖယ်ရှားကာ ရေသန့်ကို ပြောင်းပြီး ထပ်မံလျှော်ဖွတ်ကာ ညှစ်ထုတ်ပြီး ခါထုတ်လိုက်သည်။

ဗြန်း!

အဖြူရောင်ဂါဝန်မှ ရေစက်များသည် မိုးရေကဲ့သို့ တလက်လက် တောက်ပစွာ ကျဆင်းလာသည်။

ရှန်မိုသည် တိတ်ဆိတ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

ဂါဝန် စုတ်ပြဲသွားသည်မှာ သိပ်မထူးခြားသော်လည်း သူမသည် အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် လိုက်ဖက်သည်ဟု သူ ထင်သည်။

အပြင်ဘက် တံခါးကို တစ်စုံတစ်ယောက်က တဘုန်းဘုန်း ခေါက်နေသည်။

"ဘယ်သူလဲ"

တန်ရှောင်က အပြင်မှ အော်ပြောသည်။ "ကျွန်တော် ရေချိုးချင်တယ်! ကျွန်တော် ရွှံ့နံ့တွေ နံနေပြီ!"

လီလီက နောက်ကနေ လှမ်းအော်သည်။ "ရေချိုးပြီးရင် မင်း ဘာဝတ်မှာလဲ။"

"ငါ ဘာဝတ်ဝတ် မင်းက ဘာမှ ဂရုမစိုက်ပါနဲ့! ငါ မင်းအဝတ်အစားတွေ ဝတ်မှာ မဟုတ်ဘူး!"

"မင်းကိုယ်တုံးလုံးဖြစ်မှာကို စိုးရိမ်လို့ပါ။ သိလား!"

တန်ရှောင်သည် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ "ဟားဟားဟားဟား မင်း မျက်မှန်လေးဖက်နဲ့ ကြက်ဖ! မျက်မှန်မပါရင် မင်းက မျက်မမြင်နဲ့ မကွာဘူး!"

လီလီ: "ချီးပဲ!"

လူနှစ်ဦးသည် ကျယ်လောင်စွာ ငြင်းခုံနေကြသည်။

ရှန်မိုက တံခါးကို ဖွင့်လိုက်ရာ အပြင်ရှိ တန်ရှောင်သည် အံ့အားသင့်သွားသည်။ "...အကိုမို ရေချိုးနေတာလား။"

"မဟုတ်ဘူး။" ရှန်မိုသည် ဘေးသို့ တိုးလိုက်ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောသည်။ "သွားချိုးလိုက်။ အထဲမှာ ရေနွေးရှိတယ်။"

"အိုး!"

တန်ရှောင် ရေချိုးခန်းထဲသို့ ဝင်သွားပြီးနောက် လီလီ၏ ပြိုင်ဘက်မရှိတော့သဖြင့် အခန်းတစ်ခုလုံး ရုတ်တရက် အလွန်တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ရန်ချင်ဝမ်ပင်လျှင် နောက်ဆုံးတွင် အေးချမ်းငြိမ်သက်မှု ရရှိသွားသကဲ့သို့ အမူအရာကို ပြသခဲ့သည်။

ရှန်မိုသည် ဂါဝန်ကို အောက်ထပ်သို့ ယူလာပြီး ထင်းရှူးသားဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ကြမ်းပြင်ပေါ် တွင်ရှိသည့် အဝတ်လှန်းတိုင်ကို မီးလင်းဖိုသို့ ဆွဲယူကာ ဂါဝန်ကို အခြောက်ခံရန် ချိတ်ဆွဲလိုက်သည်။

လူဆယ်ယောက်ရှိရာ တစ်ယောက်က ဖျားနေသည်။ တစ်ယောက်က ရေချိုးနေသည်။ ကျန်ရှစ်ယောက်က အောက်ထပ် ဧည့်ခန်းထဲတွင် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်စွာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်နေကြသည်။

လုအန်းသည် ဆေးလိပ်သောက်ချင်သဖြင့် အိတ်ကပ်ထဲမှ စီးကရက်ဘူးကို ထုတ်လိုက်ရာ စီးကရက်ဘူးထဲမှ ရေများ စီးကျနေသည်။

သူသည် တိုးတိုးလေး ဆဲဆိုလိုက်ပြီး မိုးရေစိုနေသော စီးကရက်ဘူးကို ဒေါသတကြီးဖြင့် မီးလင်းဖိုထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်သည်။ အနီရောင် မီးတောက်သည် တဖျတ်ဖျတ်လင်းပြီး ဆက်လက် လောင်ကျွမ်းနေသည်။

ရန်ချင်ဝမ်က ပြောသည်။ "အခု လူတိုင်း ရောက်နေပြီ။ ဂိမ်းက မစသေးဘူး။ ဘာကြောင့်လို့ ခင်ဗျားတို့ ထင်လဲ။"