စားစရာ မလုံလောက်ခြင်း

လူတိုင်းသည် ရှုပ်ထွေးစွာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်နေကြသည်။

ကျူရှူးက စမ်းသပ်သည့်အနေဖြင့် မေးသည်။ "အပေါ်ထပ်က အဝတ်အစားတွေနဲ့ ဆက်စပ်နေတာ ဖြစ်နိုင်မလား။ ဥပမာ... ဂိမ်းမစခင် ကျွန်မတို့ ဆယ်ယောက်လုံး သတ်မှတ်ထားတဲ့ ဝတ်စုံတွေကို ဝတ်ရမယ်လို့လား။"

"ဖြစ်နိုင်တယ်။" ရန်ချင်ဝမ်သည် အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်သည်။ "ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီအဝတ်အစားတွေက ထောင်ချောက်တစ်ခုလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ လက်ရှိအခြေအနေကို နားမလည်ခင် အဝတ်လဲဖို့ အကြံမပြုချင်ဘူး။"

ကျူရှူးသည် သဘောတူညီကြောင်း ခေါင်းညိတ်ပြီးနောက် အခြားသူများကို ကြည့်ကာ တုံ့ဆိုင်းစွာ ပြောသည်။ "ဒါဆို... အခု ကျွန်မတို့ ဘာလုပ်သင့်လဲ။"

မည်သူမျှ စကားမပြောကြပေ။

အပြင်ဘက် မိုးသည် ပို၍ သည်းထန်လာပုံရပြီး မိုးစက်များသည် ပြတင်းပေါက်များကို ရိုက်ခတ်ကာ တဖြန်းဖြန်း အသံများ ထွက်ပေါ်နေသည်။

အခန်းသည် ပို၍ပင် တိတ်ဆိတ်နေသည်။

ရှန်မိုက ပြောသည်။ "ကျွန်တော့်ရဲ့ အကြံကတော့ ဂိမ်းမစသေးတာကြောင့် အရင်ဆုံး ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ခွန်အားကို ချွေတာပြီး လုံလောက်တဲ့ ပြင်ဆင်မှုတွေ လုပ်သင့်တယ်။ နေလို့မကောင်းဘူးဆိုရင် အမြန်ဆုံး အနားယူပြီး နေထိုင်မှုကို ချိန်ညှိပါ။ အခု ခင်ဗျားတို့မှာ ရေနဲ့ အစားအစာ ဘယ်လောက်ရှိသလဲ။ ဘယ်လောက်ကြာကြာ ခံနိုင်မလဲ။ ဒါ့အပြင် ဒီအိမ်ထဲမှာ လျှို့ဝှက်ခန်းတွေ ဒါမှမဟုတ် မြေအောက်ခန်းတွေလိုမျိုး ကျွန်တော်တို့ မစစ်ဆေးရသေးတဲ့ နေရာတွေ ရှိလားဆိုတာ။"

ဆရာချန်းက ဆက်ပြောသည်။ "ခုနက ရေနွေးတည်နေတုန်း မီးဖိုချောင်ကို ကြည့်ခဲ့တယ်။ ဒီမှာ အစားအစာ မရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ လျှပ်စစ်နဲ့ ရေကတော့ အဆင်ပြေတယ်။ ငါ့ ကျောပိုးအိတ်ထဲမှာ ခေါက်ဆွဲခြောက် နည်းနည်း ကျန်သေးတယ်။"

"ကျွန်တော့် ကျောင်းအိတ်ထဲမှာ သရက်သီး နည်းနည်း ရှိတယ်..." ပန်းရှောင်ရှင်းသည် သူ၏ ကျောင်းအိတ်ကို ထုတ်လိုက်ပြီး ဖွင့်လိုက်ရာ အိတ်တစ်ဝက်သည် သရက်သီးများဖြင့် ပြည့်နေသည်။

ကျောင်းအိတ်က မိုးရေစိုနေသောကြောင့် ၎င်းသည် ရွှေရောင်ဖြစ်နေပြီး သရက်သီးများစွာမှ ရေများ စီးကျနေသည်။

ဂိမ်းမဝင်ခင် သူနှင့် တန်ရှောင်တို့သည် သရက်ပင်မှ အသီးများကို အများကြီး ခူးခဲ့ကြသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ကံစမ်းမဲမေးခွန်း ဂိမ်းမှ ထွက်လာပြီးနောက် ကျောင်းအိတ်များကို လွယ်ကာ ဒီကို ထပ်ဝင်လာခဲ့ကြသည်။

ချန်းဝေခိုင်သည် မီးဖိုချောင်သို့ သွားကာ ဖန်ခွက်ပန်းကန်လုံးကြီး တစ်လုံး ယူလာသည်။ သူက ပြောသည်။ "ရှောင်ရှင်း။ သရက်သီးတွေကို အပြင်ထုတ်လိုက်ပါ။ ကျောင်းအိတ်ထဲမှာ ထည့်ထားရင် ပုပ်သွားလိမ့်မယ်။"

ရန်ချင်ဝမ်ဘက်မှ လူများလည်း တစ်ခုခုကို ရှာဖွေခဲ့ကြသည်။ သို့သော် သူတို့သည် ရှန်မိုနှင့် သူ၏အဖွဲ့ထက်ပင် ပို၍ အလျင်စလို ဝင်လာခဲ့ကြပြီး အစားအစာ မပြောနှင့် ဘာကိုမှ ယူမလာခဲ့ကြပေ။

လုအန်းတွင် "အစားအစာ" ဟု ယူဆနိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသော အရာမှာ သူ မီးလင်းဖိုထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်သော စီးကရက်များ ဖြစ်နိုင်ဖွယ်ရှိသည်။

တစ်နည်းအားဖြင့် သူတို့အားလုံးတွင် ရှိသည့် အစားအစာမှာ ခေါက်ဆွဲခြောက် နှစ်ထုပ်နှင့် သရက်သီး တချို့သာ ဖြစ်သည်။

တကယ်ကို ဆင်းရဲလှသည်။

လီလီက အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောသည်။ "ခုနက တန်ရှောင်နဲ့ ကျွန်တော် သစ်တောထဲမှာ လျှောက်သွားခဲ့ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ သတ္တဝါတွေရဲ့ လက္ခဏာ တစ်ခုမှ မတွေ့ခဲ့ဘူး။ မိုးက အရမ်းသည်းနေလို့ ဖြစ်နိုင်တယ်... တကယ်လို့ ဒီမှာ ဘာမှမရှိဘူးဆိုရင်။ ငါတို့..."

သူသည် ကျန်သည့် စကားများကို မပြောခဲ့သော်လည်း လူတိုင်းက သူ ဆိုလိုသည်ကို နားလည်ကြသည်။

ဒီမှာ ဘာမှမရှိဘူးဆိုရင်။ ဂိမ်းက မကြာခင် မစဘူးဆိုရင်။ သူတို့ ဒီမှာ ပိတ်မိပြီး အစာငတ်ခံရလိမ့်မယ်။

"ကျွန်တော်တို့အားလုံးဟာ ဒေတာ အဆင့်မြှင့်တင်ထားတဲ့ ကစားသမားတွေဖြစ်လို့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှုက ပုံမှန်လူတွေထက် ပိုကောင်းပါတယ်။ ရက်အနည်းငယ်လောက် ဆာလောင်တာက ပြဿနာကြီးကြီးမားမား မဖြစ်‌လောက်ဘူး။"

ရန်ချင်ဝမ်သည် သူ၏နာရီကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ "...ဒီမနက် တို့အားလုံး မနက်စာ စားခဲ့ကြတယ်။ ပြီးတော့ ကံစမ်းမဲမေးခွန်းထဲ ဝင်ခဲ့ကြတယ်။ အဲ့တာက တစ်နာရီလောက် ကြာသွားတယ်။ အခု ၁၁ နာရီ ရှိပြီ။ ဒါကြောင့် မဆာကြသေးဘူး။ နေ့လယ်စာအတွက် တစ်ယောက်တစ်လုံး သရက်သီး စားကြဖို့နဲ့ အခုကစပြီး အစားအစာ ချွေတာဖို့ ကျွန်တော် အကြံပြုတယ်။"

ချန်းဝေခိုင်က ပြောသည်။ "ခဏလောက် ရှာကြည့်ကြစို့။ ဒီလောက်ကြီးတဲ့ အိမ်ကြီးထဲမှာ စားစရာ တစ်ခုခု တွေ့နိုင်တယ်။ မိုးတိတ်ရင် အပြင်ထွက်ပြီး ရှာကြည့်လို့ ရတယ်..."

"ခွဲပြီး ရှာကြစို့။" ရှန်မိုက အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။ "ရှာဖွေနေတုန်း လူတိုင်း အလှည့်ကျ ရေချိုးသင့်တယ်။ ရေပူနဲ့ ချိုးတာက မိုးမိပြီး အအေးမိတာကို ထိထိရောက်ရောက် ကာကွယ်ပေးနိုင်တယ်။ ပြီးတော့ ခွန်အား ပြန်ရရှိဖို့လည်း ကူညီပေးနိုင်တယ်။"

ရန်ချင်ဝမ်သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး နှစ်ဖက်စလုံးသည် သဘောတူညီမှု ရရှိခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် သူတို့သည် တစ်နေကုန် ရေချိုးခြင်းနှင့် အဝတ်အခြောက်ခံခြင်းကို အလှည့်ကျ လုပ်ဆောင်ရင်း အိမ်ကို ရှာဖွေခဲ့ကြသည်။

ပိုင်ယို့ဝေသည် ဖျားနာပြီး အနားယူနေသောကြောင့် သူမ၏ အခန်းကို နောက်ဆုံးမှ ရှာဖွေခဲ့သည်။

ရှန်မို တံခါးဖွင့်လိုက်သောအခါ ရေချိုးသုတ်ပဝါနှင့် စောင်တို့သည် အိပ်ရာအောက်သို့ ကျနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ပိုင်ယို့ဝေသည် အနက်ရောင်ဝတ်စုံ အနားသတ်အဖြူရောင်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အိပ်ရာပေါ်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ လဲလျောင်းနေသည်။

သူမ၏ ဆံပင်ရှည်များသည် အနည်းငယ် ကောက်ကွေးနေပြီး ပင်လယ်ရေမှော်ကဲ့သို့ ပျံ့နှံ့နေကာ သူမ၏ အနက်ရောင်ဝတ်စုံထဲသို့ ပေါင်းစပ်သွားလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီး သူမ၏ အသားအရေသည် လှပသော အရုပ်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

……ကလေးလား

ရှန်မို၏ ရင်ခုန်သံများက မသိစိတ်အလျောက် တင်းကျပ်သွားပြီး သူသည် လျှောက်သွားကာ သူမကို ညင်သာစွာ ခေါ်လိုက်သည်။ "ပိုင်ယို့ဝေ"