စစ်အေးတိုက်ပွဲ

ပိုင်ယို့ဝေသည် တိတ်ဆိတ်စွာ လဲလျောင်းနေသည်။ မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမှ မရှိပေ။

"ပိုင်ယို့ဝေ" ရှန်မို၏ အသံသည် တင်းအား အဆုံးစွန်ထိ ဆွဲထားသည့် ကြိုးတစ်ချောင်းကဲ့သို့ ပိုမို လေးနက်လာသည်။

သူမ မလှုပ်မယှက် ရှိနေသည်။

သူမ၏ လက်ကို ကိုင်လိုက်ရာ နွေးထွေးနေသည်။

ပါးပြင်များလည်း ပူနေသည်။

သွေးခုန်နှုန်း ရှိနေသေးသည်။

အသက်ရှူခြင်းလည်း ရှိနေသေးသည်။

သို့သော် အဘယ်ကြောင့် နိုးမလာနိုင်ရသနည်း။

---

သူမ အဖျားကြီးသဖြင့် မေ့လဲသွားခြင်းလား သို့မဟုတ်...

ရှန်မို အံသွားများကိုဖိကြိတ်လိုက်သည်။ သူ လက်လှမ်းကာ ပိုင်ယို့ဝေကို အိပ်ရာမှ ဆွဲထူလိုက်သည်။

"အား"

ပိုင်ယို့ဝေသည် အငိုက်မိသွားပြီး ကြောက်လန့်တကြား အော်သံတိုတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ရှန်မိုသည် အစပိုင်းတွင် တုန်လှုပ်သွားသည်။ ထို့နောက် သူ၏မျက်လုံးများတွင် အံ့အားသင့်ခြင်းနှင့် ဒေါသတို့ ပေါ်လာသည်။

---

အသံကြားလိုက်ရသူတိုင်း ပြေးလာကြသည်။ သူတို့က ပိုင်ယို့ဝေ အိပ်ရာပေါ်တွင် ဘေးကင်းစွာ ထိုင်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ ရှန်မိုသည် အိပ်ရာရှေ့တွင် မတ်တပ်ရပ်နေပြီး သူ့မျက်နှာသည် မှောင်မိုက်သော တိမ်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ မင်ရည်များပင် စီးကျတော့မည့်အလား မှောင်နေသည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ" ဆရာချန်းသည် သူတို့နှစ်ဦးကို ရှုပ်ထွေးစွာ ကြည့်ပြီးမေးသည်။ "မင်းတို့ ဘာဖြစ်နေကြတာလဲ"

ရှန်မိုသည် ပိုင်ယို့ဝေကို လေးနက်သောအကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။ ခဏအကြာတွင် သူသည် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းပြီးပြောသည်။ "ဘာမှမဖြစ်ဘူး"

သူက ဘာမှမဖြစ်ဘူးဟု ပြောသော်လည်း သူ၏လေသံသည် ရေခဲကဲ့သို့ အေးစက်နေသည်။ လုံးဝ ကောင်းမွန်နေသည့်ပုံ မပေါ်ပေ။

ဆရာချန်း ထပ်မမေးခင် သူသည် မျက်နှာထားမဲ့စွာ လှည့်ထွက်သွားပြီး တစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ အခန်းထဲမှ ထွက်သွားသည်။

---

တံခါးဝတွင် စုဝေးနေသူများသည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကြသည်။ သူတို့ အားလုံး ရှန်မိုနှင့် ပိုင်ယို့ဝေကြားရှိ မသိမသာ ပြောင်းလဲမှုများကို သတိပြုမိကြသည်။

ဆရာချန်းက စိုးရိမ်တကြီး မေးသည်။ "ဝေဝေ ဘာဖြစ်တာလဲ"

"မဟုတ်ဘူး..." ပိုင်ယို့ဝေက ငြင်းဆိုသည်။ ထို့နောက် နှုတ်ခမ်းကို တွန့်ကာ အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။ "သူက ကျွန်မကို အရုပ် ဖြစ်သွားပြီလို့ ထင်နေပုံရတယ်..."

လူတိုင်း: "..."

တိတ်ဆိတ်နေစဉ် တန်ရှောင်က မေးလိုက်သည်။ "ဝါး မင်းက အဲဒီလို ဟန်ဆောင်တာလား"

ပိုင်ယို့ဝေက ချက်ချင်း သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးသည်။ "ငါ အဲဒီလို လူမျိုးနဲ့ တူလို့လား"

တန်ရှောင်သည် မထိန်းနိုင်ဘဲ ရယ်မောလိုက်သည်။ "တူတယ် တူတယ်"

"မင်း ဘာရယ်နေတာလဲ" ပိုင်ယို့ဝေသည် သူ့ကို ခေါင်းအုံးဖြင့် ပစ်လိုက်သည်။

မထိသဖြင့် တန်ရှောင် ထွက်ပြေးသွားသည်။

ပြေးနေစဉ်တွင် သူကမြည်တမ်းနေသေးသည်။ "အစ်ကိုမို ဝေဝေက စိတ်ဆိုးနေပြန်ပြီ"

ပိုင်ယို့ဝေ: "..."

သွားပြီ သူမ တကယ်တမ်း စိတ်ဆိုးတာ မဟုတ်ဘူး။

---

ရှန်မိုသည် တစ်နေကုန် ပိုင်ယို့ဝေကို လျစ်လျူရှုထားသည်။

ဟုတ်ပါသည်။ သူ လုံးဝ လျစ်လျူရှုတာမျိုးတော့ မဟုတ်ပေ။ ပိုင်ယို့ဝေက သူ့ကို ခေါ်လျှင်သူလာသည်။ ပိုင်ယို့ဝေက ရေ သောက်ချင်လျှင် သူ သွားထည့်ပေးသည်။ ပိုင်ယို့ဝေက အောက်ထပ် ဆင်းချင်လျှင် သူ ချီပြီး ခေါ်သွားပေးသည်။

သို့သော် သူသည် စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ မျက်လုံးတစ်ချက်ပင် မကြည့်ပေ။

ဒါက ပိုင်ယို့ဝေကို အလွန် မသက်မသာ ဖြစ်စေသော်လည်း အနည်းငယ်လည်း အံ့အားသင့်စေသည်။ သူ ဒီလိုမျိုး ပြုမူရခြင်း အကြောင်းရင်းက သူမကို စိုးရိမ်၍ ဖြစ်သည်ဟု သူမ ထင်သည်။ သူမ အရုပ် ဖြစ်သွားပါက သူ့အတွက် အလွန်ကြီးမားသော စိတ်လှုပ်ရှားမှု ဖြစ်စေပုံရသည်။

စဉ်းစားပြီးနောက် သူမသည်သဘောထားကြီးကြီးထားပြီး သူ၏ ရိုင်းစိုင်းမှုကို ခွင့်လွှတ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ထို့အပြင်...

သူမသည် မီးလင်းဖိုဘေးတွင် ခြောက်နေသည့် အဖြူရောင် ဝတ်စုံကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူမ၏ အဝတ်များကို သူ ကူညီ လျှော်ပေးခဲ့သည်။ သူမက သူ့ကို ဘယ်လိုများ စိတ်ဆိုးနိုင်မည်နည်း။

---

ရှန်မိုသည် နောက်ဖေးတံခါးအပြင်ဘက် တံစက်မြိတ်အောက်တွင် ခုတ်ထားသော ထင်းပုံကို တွေ့ပြီး သယ်လာသည်။ ထင်းများသည် စိုစွတ်နေပြီး အချို့မှာ မှိုများပင် ပေါက်နေသည်။ ၎င်းကို ရင်ခွင်ထဲ ထည့်ထားသည်မှာ အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် ရယ်စရာကောင်းနေသည်။

ပိုင်ယို့ဝေသည် သူ့ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။

သို့သော် ဤအပြုံးသည် ထိုလူကို စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေခဲ့သည်။

ရှန်မိုသည် မျက်နှာထားမဲ့စွာ ထင်းများကို ချထားပြီး မီးလင်းဖိုရှေ့တွင် ခြောက်စေသည်။ ထင်းများ ကုန်သွားခြင်းမှ ကာကွယ်ရန် ဖြစ်သည်။

---

သူသည် မီးလင်းဖိုရှေ့တွင် ဒူးထောက်လိုက်သည်။ သူ၏မျက်လုံးအနက်ရောင်များတွင် မီးရောင်များ ရောင်ပြန်ဟပ်နေသည်။ သူ့လက်မောင်းကြွက်သားများသည် ချောမွေ့နေပြီး စက္ကန့်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် tic-tac-toe ပုံသဏ္ဍာန် ထင်းပုံသေးသေးလေးကို စုပုံလိုက်သည်။ အလွှာလိုက် စုပုံနေစဉ်တွင် လေဝင်လေထွက် ကောင်းမွန်စေရန်နှင့် ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ ခြောက်သွေ့စေရန် ထင်းတစ်ချောင်းစီကြားတွင် ကွာဟချက်တစ်ခု ရှိစေရန် သေချာစေသည်။

ပိုင်ယို့ဝေသည် သူ၏ဘေးတွင် ထိုင်ပြီး သူ အလုပ်လုပ်သည်ကို ကြည့်နေသည်။ သူ၏ လေးနက်ပြီး လျစ်လျူရှုသည့် အမူအရာက လူများကိုဝေးဝေးနေရန် တိတ်ဆိတ်စွာ သတိပေးနေသည်။ ၎င်းက သူ့ကို ပို၍ပင် ဆွဲဆောင်မှုရှိပြီး ယောက်ျားပီသစေသည်။

သူမ၏ နှလုံးသားသည် ငှက်မွေးတစ်ခု ပျံဝဲနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ သူမသည် သူ့ကို မခေါ်ဘဲ မနေနိုင်ပေ။ "ရှန်မို"

ရှန်မိုသည် လှည့်ကြည့်ပြီး သူမကို စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာ မျက်ခုံးအနည်းငယ် တွန့်လျက်ကြည့်သည်။

"တစ်နေ့ကျရင် ကျွန်မ အရုပ် ဖြစ်သွားမယ်ဆိုရင်" သူမသည် သူ၏မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်ပြီး အလေးအနက် မေးသည်။ "ရှင် ကျွန်မအတွက် ငိုပေးမှာလား"