စိတ်မသက်မသာ

ရှန်မိုသည် သူမကို အေးစက်စွာနှင့် တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေသည်။ ထို့နောက် ထရပ်ပြီး ထွက်သွားသည်။

ပိုင်ယို့ဝေသည် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူ နောက်ဖေးတံခါးသို့ သွားသည်ကို ကြည့်ပြီး နှုတ်ခမ်းကို မရဲတရဲ တွန့်လိုက်ကာ အလွန်ပျင်းရိနေသည်။

ထောင့်ရှိ မီးပုံဘေးတွင် ထိုင်နေသော ပန်းရှောင်ရှင်းသည် သူတို့နှစ်ဦးကို ကြည့်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ "အစ်မဝေဝေ အစ်ကိုမိုကို အဲဒီလို စကားပြောရင် သူ စိတ်ဆိုးလိမ့်မယ်။"

ပိုင်ယို့ဝေသည် မနှစ်မြို့စွာ မျက်လုံးလှန်လိုက်သည်။ "စိတ်ဆိုးစရာ ဘာရှိလို့လဲ။ ငါက သူ ငိုမလားလို့ မေးရုံပဲ မဟုတ်လား"

ပန်းရှောင်ရှင်းက စဉ်းစားသည်...

သူသည် ပိုင်ယို့ဝေ၏ မေးခွန်းသည် မသင့်လျော်ဟု ခံစားရသော်လည်း မည်သည့်အတွက်ကြောင့် မသင့်လျော်သည်ကို အတိအကျ ရှင်းပြနိုင်ခြင်းမရှိပေ။

"ဖြစ်နိုင်တာက... ကံမကောင်းတာမျိုးပေါ့" ပန်းရှောင်ရှင်းက မသေချာစွာ ပြောသည်။

"ဒါက ငါ့အတွက် ကံမကောင်းတာဟုတ်လား။ သူ အရုပ်ဖြစ်သွားပြီလို့လည်း မပြောဘူးလေ" ပိုင်ယို့ဝေက အေးစက်စွာ နှာမှုတ်သည်။ "ဘာဖြစ်လဲ မေးကြည့်တာကို။ ဟွန့် တွန့်တိုလိုက်တာ"

ပန်းရှောင်ရှင်းသည် ဘာပြောရမှန်းမသိ။ သူသည် ပါးစပ်ဖွင့်လိုက်သော်လည်း ပြန်ပိတ်လိုက်ပြီး မီးပုံဘေးတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ဆက်ထိုင်နေသည်။

—— အင်း ဒါက လူကြီးကိစ္စ။ သူက ကလေးလေးပဲဆိုတော့ ဝင်မပါသင့်။

"ဟေး ရှောင်ရှင်း" ပိုင်ယို့ဝေက သူ့ကို ခေါ်လိုက်သည်။

ပန်းရှောင်ရှင်းသည် တုန်လှုပ်သွားပြီး သူမကို ကြည့်သည်။

ပိုင်ယို့ဝေက စိတ်မရှည်စွာ ပြောသည်။ "သွား ငါ့ရဲ့ တရုတ်ဇီးသီးတွေ ယူလာခဲ့။"

ပန်းရှောင်ရှင်း: "ဟင် ...တရုတ်ဇီးသီး... ယူလာခဲ့ရမယ်"

"ဘာဖြစ်လဲ" ပိုင်ယို့ဝေ မျက်မှောင်ကြုံ့လိုက်သည်။ "မင်းနဲ့ တန်ရှောင် အများကြီး မခူးခဲ့ဘူးလား။ မင်းရဲ့ ကျောပိုးအိတ်ထဲမှာ ထည့်ထားတာကိုမှတ်မိတယ်။"

"တရုတ်ဇီးသီးလား" ဆရာချန်းသည် မီးဖိုချောင်ထဲမှ အသံကြားပြီး တစ်ဝက်တပျက် ထွက်လာကာ မေးသည်။ "ဝေဝေ တရုတ်ဇီးသီးလိုချင်လား"

သူသည် တရုတ်ဇီးသီး အလုံးနှစ်ဆယ်ခန့် ကျန်နေသည့် ဖန်ခွက်ကြီးတစ်လုံးကို ယူလာသည်။

ပိုင်ယို့ဝေ၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်း အေးစက်သွားသည်။ "ဒါပဲ ကျန်တော့တာလား"

ဆူးမန်နှင့် ကျူရှုးတို့သည် ထမင်းစားခန်းတွင် ထိုင်နေကြသည်။ ဤစကားကို ကြားသောအခါ သူတို့ အနည်းငယ် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သွားသည်။ သူတို့က သူများ၏ မုန့်များကို ခိုးစားမိသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး အလွန် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်ကြသည်။

ဆရာချန်းက သူမကို အမြန် ချော့မော့သည်။ "ငါတို့ အစားအသောက် ဘာမှ ယူမလာခဲ့ဘူး။ ဒီမှာ ဘယ်လောက်ကြာကြာ ပိတ်မိနေမလဲ မသိဘူး။ ဒါကြောင့် ဗိုက်ဖြည့်ဖို့ မင်းရဲ့ တရုတ်ဇီးသီးတွေကို အရင်ယူစားလိုက်တယ်။ စိတ်မပူနဲ့ ဝေဝေ ငါတို့ ထွက်သွားရင် မင်းအတွက် သွားခူးပေးမယ်။"

ပိုင်ယို့ဝေသည် နှုတ်ခမ်းကို စေ့ထားသည်။ သူမ အနည်းငယ် မပျော်သော်လည်း အခြေအနေကိုခြုံငုံ စဉ်းစားရန်ပိုအရေးကြီးသည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် နှုတ်ခမ်းကို စေ့ပြီး ဘာမှမပြောတော့ပေ။

ဆရာချန်းသည် တခြားသူများ ပိုင်ယို့ဝေကို အထင်အမြင်လွဲမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ဆူးမန်နှင့် ကျူရှုးကို ရှင်းပြသည်။ "ဝေဝေက တရုတ်ဇီးသီးကို တစ်ခါမှ မစားဖူးဘူး။ ရှောင်ရှင်းရဲ့ ကျောပိုးအိတ်ထဲက တရုတ်ဇီးသီးတွေက ဝေဝေအတွက် သူတို့ ခူးပေးခဲ့တာ။ ဝေဝေက အဲဒါတွေကို အရမ်း တန်ဖိုးထားတယ်။"

"ဘယ်သူက တန်ဖိုးထားလို့လဲ" ပိုင်ယို့ဝေက စိတ်မပျော်မရွှင် ပြောသည်။ "ကျွန်မက ခူးပြီးတာနဲ့ လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် တရုတ်ဇီးသီးတွေကို မစားဖူးလို့ပါ။ စိတ်မဝင်စားပါဘူး"

သူမသည် ခေါင်းကို လှည့်ပြီး မီးပုံကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ ဘယ်သူ့ကိုမှ မကြည့်ပေ။

အခန်းထဲမှ လူတိုင်းသည် သူမ၏ မပျော်ရွှင်မှုနှင့် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်မှုကို ခံစားမိနိုင်သည်။

ဆူးမန်သည် ဤကဲ့သို့ ရှင်းပြရန် ခက်ခဲသော မိန်းကလေးငယ်၏ စိတ်ဆိုးမှုမျိုးကို အမြဲတမ်း စက်ဆုပ်သည်။ သူမသည် ဘေးနားရှိ ကျူရှုးကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် ပိုင်ယို့ဝေနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ကျူရှုးသည် အမှန်တကယ် ပို ချစ်စရာကောင်းသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

---

ရှန်မိုသည် နောက်ထပ် ထင်းပုံတစ်ပုံကို ရင်ခွင်ထဲ ထည့်ပြီး ပြန်လာသည်။

သူသည် ပိုင်ယို့ဝေဘေးတွင် ဒူးထောက်လိုက်ပြီး ထင်းများကို တစ်ချောင်းချင်းစီ စုပုံရန် အစောက နည်းလမ်းအတိုင်း ထပ်လုပ်သည်။

ပိုင်ယို့ဝေက တရုတ်ဇီးသီးများ ကုန်သွားလျှင်သူ ချော့မော့လိမ့်မည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။

ရလဒ်အနေဖြင့် ထိုလူသည် သူမကိုစကားတစ်ခွန်းမှ မပြောသကဲ့သို့ လှည့်ပင် မကြည့်ဘဲထရပ်ပြီး လှေကားဆီသို့ လျှောက်သွားကာ အစောကမှ ဆင်းလာသော ရန်ချင်ဝမ်နှင့် စကားပြောနေသည်။

"ကျွန်တော် အားလုံး စစ်ဆေးပြီးပြီ။ ကြမ်းပြင်နဲ့ နံရံပြားတွေ အပါအဝင် လျှို့ဝှက်အခန်းတွေ မတွေ့ဘူး။ ပြဿနာတစ်ခုခု တွေ့နိုင်မလားဆိုတာ ကြည့်ဖို့ လီလီကို အပေါ်ထပ် မြေပုံဆွဲခိုင်းထားတယ်"

"နောက်ဖေးတံခါးမှာ ထင်းတွေနဲ့ ပုဆိန်တစ်ချောင်း ရှိတယ်။ ပုဆိန်က သံချေးတက်နေပြီ။ ဒါပေမဲ့ တခြားထူးခြားတာ ဘာမှ မတွေ့ဘူး"

"ညဘက်အတွက် စောင့်ကြည့်ဖို့ လူနည်းနည်း စီစဉ်ရအောင်"

"အင်း အောက်ထပ်မှာ နှစ်ယောက်က ရှေ့တံခါးအတွက် တစ်ယောက်၊ နောက်ဖေးတံခါးအတွက် တစ်ယောက်၊ အပေါ်ထပ် လမ်းကြားအတွက် တစ်ယောက် လိုတယ်။"

"ဒါဆို သုံး‌ယောက်။ကလေးတွေ မပါရင် ငါတို့ ဆယ်ယောက် စုစုပေါင်းရှိတယ်။ ဒါဆို သုံးဖွဲ့ ဖွဲ့ဖို့ လုံလောက်တယ်"

"...ကျွန်တော့်ကို ထည့်တွက်ပါ" ပန်းရှောင်ရှင်းသည် ပိုင်ယို့ဝေကို တုံ့ဆိုင်းစွာ ကြည့်ပြီး "အစ်မဝေဝေရဲ့ အဖျားက မကျသေးဘူး။ ကျွန်တော် သူ့နေရာမှာ အစားဝင်ပေးမယ်"

ရှန်မိုသည် ပန်းရှောင်ရှင်းကို ကြည့်သည်။ ထို့နောက် လူတိုင်းကို ကျောပေးထားသည့် ပိုင်ယို့ဝေကို ကြည့်သည်။ ခဏစဉ်းစားပြီး ခေါင်းညိတ်သည်။ "ဒါဆို မင်း သူ့နေရာကို ယူလိုက်"