အဖြေမရှိ

ညနေပိုင်းတွင် ဆရာချန်းသည် ကျန်ရှိသော တရုတ်ဇီးသီးများကို အခွံနွှာပြီး သကြားရည် တစ်အိုး ချက်ပြုတ်သည်။

ပထမအနေဖြင့် ရေနှင့် ထည့်ပြုတ်ခြင်းက စား၍ ဗိုက်ဖြည့်နိုင်သည်။

ဒုတိယအနေဖြင့် အပူချိန်သည် ပိုမိုအေးလာပြီး ဟင်းချိုပူသည် လူများကို နွေးထွေးစေသည်။

တရုတ်ဇီးသီးရည် ချက်ပြီးနောက် ပန်းကန်လုံးများဖြင့် တစ်ပန်းကန်စီ ခပ်ယူလိုက်သည်။ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ဗီရိုထဲတွင် ပန်းကန်လုံး ဆယ်လုံးတိတိ ရှိသည်။

တောက်ပသော အဝါရောင် အသီးသားနှင့် အဝါဖျော့ရောင် အရည်များသည် သန့်စင်သော ကြွေပန်းကန်လုံးထဲတွင် ခပ်ယူလိုက်သောအခါ အထူးဆွဲဆောင်မှုရှိသည်။

ဆရာချန်းသည် ဇွန်းတစ်ချောင်းကို အသုံးပြု၍ ဟင်းရည်ကို ထပ်မံ ခွဲဝေပေးသည်။ ပန်းကန်လုံးတိုင်းတွင် ရေပမာဏ အတိအကျတူကြောင်း သေချာစေသည်။ ထို့နောက် သူသည် စားပွဲပေါ်သို့ ယူလာပြီး လူတိုင်း၏ ဗိုက်ကို မည်သို့ ဖြည့်ပေးရမည်ကို စဉ်းစားစပြုသည်။

အိမ်ထဲတွင် အစားအသောက် မရှိသော်လည်း မီးဖိုချောင်ရှိ အိုးခွက်များတွင် ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များ ပေါများသည်။ ဆားအိုးအပြည့်၊ နောက်ထပ် သကြားအိုးအပြည့်၊ ငရုတ်ကောင်းနှင့် ကရဝေးရွက်ကဲ့သို့သော ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များလည်း ရှိသည်။

လူတိုင်းသည် နေ့လယ်စာနှင့် ညစာ နှစ်နပ်ဆက်တိုက် ကောင်းစွာမစားခဲ့ရပေ။ နောက်နေ့တွင်လည်း မစားရပါက သူတို့၏ ကိုယ်ခန္ဓာကြံ့ခိုင်မှုသည် သေချာပေါက် ထိခိုက်လိမ့်မည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူတို့သည် အဆင့်မြှင့်တင်ခံရခြင်းသာဖြစ်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်လုပ်ဆောင်ချက်များကို လုံးဝ ပြောင်းလဲပစ်ခြင်း မဟုတ်ပေ။

ဆရာချန်းသည် ခေါက်ဆွဲခြောက်များကို ထုတ်ယူပြီး နောက်နေ့တွင် ခေါက်ဆွဲများကို ချက်ပြုတ်မည်ဟု တွေးလိုက်သည်။

သူ့တွင် လုပ်စရာရှိသော်လည်း အခြားသူများက ပို၍ ပျင်းရိနေပုံရသည်။

ရှာဖွေရမည့်နေရာကို အကြိမ်ကြိမ် ရှာဖွေပြီးပြီဖြစ်ပြီး ဆိုဖာနှင့် ဗီဒိုကိုပင် စစ်ဆေးရန် ရွှေ့ခဲ့သော်လည်း ဘာမှ မတွေ့ရပေ။

အပြင်ဘက်မှ မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းမှုသည်လည်း လုံးဝ မရပ်တန့်သေးပေ။ လုအန်းသည် မိုးထဲတွင် ထွက်သွားရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ရွှဲစိုပြီး ဘာမှမရရှိဘဲ ပြန်လာခဲ့သည်။

ဤအိမ်အပြင်ဘက်တွင် တောင်ခြေရှိ သစ်တောများသာ ရှိသည်။ သစ်တောများသည် မျက်စိတစ်ဆုံး ကျယ်ပြန့်နေပုံရပြီး သီးခြားကမ္ဘာတစ်ခုကဲ့သို့ပင်။

ရှန်မိုနှင့် ရန်ချင်ဝမ်တို့ အကူအညီမဲ့နေသည်။

သူတို့ ပိတ်မိနေသည်။

မိုးရပ်တန့်သည်နှင့် ဂိမ်းပြန်စသည်ကို စောင့်ဆိုင်းရုံမှတစ်ပါး အခြားဘာမျှ လုပ်စရာမရှိပေ။

---

ညစာစားပြီးနောက် လူတိုင်းသည် ညစောင့်တာဝန် အစီအစဉ်ကို စီစဉ်ပြီး အနားယူရန် အခန်းများသို့ ပြန်သွားကြသည်။

တစ်ခန်းတွင် နှစ်ယောက် အိပ်ကြပြီး နောက်တစ်ယောက်က အောက်ထပ် ဆိုဖာပေါ်တွင် အိပ်သည်။ ညစောင့်မည့် သုံးယောက်က ထွက်သွားကြသည်။

ရှန်မို အခန်းသို့ ပြန်လာလျှင် ပိုင်ယို့ဝေ မအိပ်သေးသည်ကို တွေ့ရသည်။

သူမသည် ပြတင်းပေါက်ရှေ့တွင် ထိုင်နေသည်။ သူမမေးထောက်ထားပြီး အပြင်ဘက်မှ မိုးရွာနေသည်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေသည်။

အခန်းသည် အရုပ်အမျိုးမျိုးဖြင့် ပြည့်နေပြီး စည်ကားနေသင့်သော်လည်း အရုပ်များကြားတွင် သူမ တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေသည်ကို မြင်ရသောအခါ အလွန် လစ်ဟာပြီး အထီးကျန်သည်ဟု အမည်မသိ ခံစားရသည်။

အမှန်တကယ်အားဖြင့် ရှန်မို၏ ဒေါသသည် ယခုအချိန်တွင် ပျောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ။ သို့သော် သူ စဉ်းစားသည့်အခါ အနည်းငယ် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေသေးသည်။

ပိုင်ယို့ဝေသည် ဤကဲ့သို့သော အရာမျိုးကို ဟာသလုပ်ခြင်းကို သူ မကြိုက်ပေ။

သူသည် အိပ်ရာကို ကြည့်သည်။ ထို့နောက် သူမ ထိုင်နေသော သစ်သားခုံတန်းကို ကြည့်ပြီး သူမကို မေးသည်။ "အဲဒီကို ဘယ်လို ရောက်သွားတာလဲ"

ဘီးတပ်ကုလားထိုင်သည် အောက်ထပ်တွင် ရှိပြီး ချိုင်းထောက်များကိုလည်း ယူမလာသဖြင့် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမကို မချီမချင်း စောင့်ရမည် ဖြစ်သည်။

ပိုင်ယို့ဝေကမျက်နှာကို လှည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်တောင်ထူများအောက်တွင် မျက်ရည်များပြည့်နေသည်။ သူမသည် အောက်သို့လှဲချလိုက်ပြီး ပါးပြင်ကိုလက်နှစ်ဖက်ဖြင့်အုပ်ကာ သူ့ကို တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ စကားတစ်ခွန်းမှမပြောပေ။

ရှန်မိုသည် သူမဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။

သူမက ညင်သာစွာ ပြောသည်။ "ကျွန်မ တကယ် မရည်ရွယ်ပါဘူး"

ရိုးရိုးသားသား ပြောရလျှင် ရှန်မို ဤအရာကို လုံးဝ မယုံကြည်ပေ။

သူမ၏ ဆိုးသွမ်းသော အမူအရာကို အခြားသူများထက်ပို၍ သူနားလည်သည်။

"ကျွန်မ အိပ်ပျော်နေတာ။ ရှင်ကျွန်မကို ခေါ်တဲ့အခါ အိပ်မက်မက်နေတယ်လို့ ထင်ခဲ့တယ်..." ပိုင်ယို့ဝေက ညင်သာစွာ ရှင်းပြသည်။ "နောက်တော့... ဒါ အိပ်မက် မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သဘောပေါက်ပြီး ရှင့်ကို ပြန်ပြောဖို့ အသင့်ပြင်နေတုန်း..."

သူမ ခဏရပ်လိုက်သည်။ အမည်မသိ ခံစားချက်တစ်ခု သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။

ရှန်မိုက သည်းခံစွာ မေးသည်။ "ဘာဖြစ်လဲ"

ပိုင်ယို့ဝေသည် နှုတ်ခမ်းကို တွန့်လိုက်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောသည်။ "ရှင် ကျွန်မ အိပ်ပျော်နေတုန်း ခိုးပြီး... နမ်းမလားလို့ တွေးနေတာ။ ဒါကြောင့် ခဏလေး တုံ့ဆိုင်းနေမိတယ်"

ရှန်မို: "..."

ပိုင်ယို့ဝေသည် နောက်တစ်ကြိမ် သက်ပြင်းချသည်။ "ဒါပေမဲ့ ရှင် ဒီလို တုံ့ပြန်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး။ ကျွန်မ ပခုံးကိုတောင် ကျိုးမတတ် ဆွဲထားတယ်"

ရှန်မို: "..."

သူ စကားမပြောနိုင်ဖြစ်သွားသည်။

"ရှန်မို ရှင် သိလား" သူမသည် သူ့ထံမှ မျက်နှာလွှဲလိုက်ပြီး ပြတင်းပေါက်မှ စီးကျနေသော မိုးရေများကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ "ရှင်သာ အရုပ် ဖြစ်သွားမယ်ဆိုရင် ကျွန်မ သေချာပေါက် ငိုမှာ"