လူတိုင်း အိပ်မပျော်ခြင်း ဝေဒနာ ခံစားရသည်

ရှန်မို၏ နှလုံးသားမှာအနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားပြီး ဖော်ပြမရနိုင်သော ခံစားချက်တစ်ခု ရရှိခဲ့သည်။

ခဏတာ တိတ်ဆိတ်ပြီးနောက် သူသည် မျက်လုံးများကို တိတ်တဆိတ် ပင့်ကာ သူမနှင့်အတူ အပြင်ဘက်ရှိ မှောင်မိုက်သော မိုးရေကို ကြည့်လိုက်သည်။

ဖန်ပြတင်းပေါက်ပေါ်တွင် လူနှစ်ယောက်၏ မှုန်ဝါးနေသော အရိပ်များ ရောင်ပြန်ဟပ်နေသည်။

ပိုင်ယို့ဝေကပြောသည် "ကျွန်မ နောက်ဆုံး ငိုခဲ့တာက အသက် ၁၂ နှစ်တုန်းကခြေထောက် လုံးဝ လမ်းလျှောက်နိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူးဆိုတာ သိလိုက်ရတဲ့ အချိန်ပဲ"

ရှန်မိုက တွေးသည်။ ဒါက သူ့ကို နောက်ထပ် ခြေထောက်တစ်စုံအဖြစ် သတ်မှတ်ခြင်းလား။

ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်တွင် မိုးသံများ ကြားနေရပြီး လေပြင်းတစ်ချက် တိုက်ခတ်လာသည်။ ဖန်ပြတင်းပေါက်များ အနည်းငယ် ကျွီခနဲ အသံ မြည်သည်။

အခန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်နေသည်။

"မင်း အရင်ကလည်း ငိုဖူးတယ်" ရှန်မိုက ပြောသည်။

ပိုင်ယို့ဝေသည် အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားပြီး သူ့ကို မော့ကြည့်သည်။

ရှန်မိုက တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။ "ငါ မင်းကို အိမ်သာကို တစ်ခါ ခေါ်သွားဖူးတယ်။ အဲဒီတုန်းက မင်း ငိုခဲ့တယ်။ ငါ ထင်တာ တိုးဂိတ် မှာ ဖြစ်မယ်"

ပိုင်ယို့ဝေ၏ အမူအရာသည် အစတွင် တုန်လှုပ်သွားသည်။ ထို့နောက် အံ့အားသင့်ခြင်း၊ ဒေါသထွက်ခြင်းနှင့် ရှက်ရွံ့ခြင်းများ - သူမ အလွန် စိတ်တိုသွားသည်။

"ရှင်လျှောက်ပြောနေတာ" သူမသည် သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးပြီး ခိုင်မာစွာ ပြောသည်။ "ကျွန်မ မငိုဘူး"

ရှန်မို: "မင်း ငိုတယ်"

"ကျွန်မ မငိုဘူး" ပိုင်ယို့ဝေက ဒေါသတကြီး အော်သည်။ "ရှင်မှားနေတာ"

"မမှားဘူး"

"ရှင် မြင်တာ မှားနေတာ ရှင်မြင်တာ မှားနေတာ ကျွန်မ ငိုစရာ လုံးဝ မရှိဘူး"

ရှန်မိုသည် သူမနှင့် ဆက်လက် ငြင်းခုန်ခြင်းကို ရပ်လိုက်သည်။ သူသည် သူမကို ပြုံးရယ်သော မျက်နှာဖြင့် ကြည့်သည်။

ပိုင်ယို့ဝေသည် ဒေါသထွက်နေသည်။

ရှန်မိုသည် သူမ၏ စိုစွတ်နေသော ဆံပင်ကို ပွတ်သပ်ပြီး ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင် မေးသည်။ "ကလေးဆန်တာလား"

ပိုင်ယို့ဝေသည် သူမ၏ လက်သည်းများကို မြှောက်ပြီး သူ့ကို ထိုးလိုက်သည်။

ရှန်မို မရှောင်ပေ။

ထိုထိုးချက်သည် သူ၏ ဝမ်းဗိုက်ပေါ်သို့ ခိုင်မြဲစွာ ကျရောက်သည်။ မာကျောပြီး ခိုင်ခံ့သည်။ ခဏအကြာတွင် ပိုင်ယို့ဝေ ကိုယ်တိုင်ပင် သူ၏ ဝမ်းဗိုက်ကြွက်သားများ ပိုနာကျင်သည်လား သို့မဟုတ် သူမ၏ လက် ပိုနာကျင်သည်လားဟု မသေချာတော့ပေ။

သူမသည် အနက်ရောင် တီရှပ်၏ တင်းကြပ်သော မျဉ်းကြောင်းများကို ကြောင်တောင်တောင် ကြည့်နေပြီး ထပ်ထိုးသင့်မထိုးသင့် တွေးဆနေသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ရှန်မိုသည် သူမ၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီးပြောသည်။ "အောက်ထပ်ကို ဆင်းပြီး မီးပုံနားမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်နွေး အောင်လုပ်။ မအိပ်ခင် မင်းရဲ့ ဆံပင်ကို အခြောက်ခံ"

သူ၏ လေသံသည် နူးညံ့သော အသံသို့ ပြန်ရောက်သွားသည်။

ပိုင်ယို့ဝေသည် တုန်လှုပ်သွားသည်။ သူတို့ကြားမှ တင်းမာမှုနှင့် စစ်အေးတိုက်ပွဲသည် ဤအချိန်တွင် မမြင်ရဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားပုံရသည်...

...ထားလိုက်ပါတော့။

သူမ စိတ်ထဲတွင် တွေးသည်။ အဆင်ပြေလိုက်ကြရအောင်။

---

အောက်ထပ်မှာ လူတော်တော်များများ ရှိနေသည်။

ရန်ချင်ဝမ်၊ လုအန်း၊ လီလီ၊ ဆရာချန်း၊ တန်ရှောင်နှင့် ပန်းရှောင်ရှင်းတို့သည် ဧည့်ခန်းတွင် စုရုံးနေကြသည်။

ဆိုဖာပေါ်တွင် နေရာမလုံလောက်သဖြင့် လူများသည် ခေါင်းအုံးများကို ခုံအဖြစ် အသုံးပြုပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ မီးလင်းဖိုရှေ့တွင် စုဝေးနေကြသည်။

ရှန်မိုသည် ပိုင်ယို့ဝေကို ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ပေါ် တင်ပေးပြီး တွန်းလိုက်သည်။ လူတိုင်းသည် ဘီးတပ်ကုလားထိုင် ဖြတ်သွားနိုင်ရန် အလိုအလျောက် လမ်းဖယ်ပေးကြသည်။

"ဘာလို့ အားလုံး ဒီမှာ ရှိနေကြတာလဲ" ရှန်မိုက မေးသည်။

ရန်ချင်ဝမ်သည် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါယမ်းပြီး သူ့ကိုယ်သူ လှောင်ပြောင်သည့် အရိပ်အမြွက်ဖြင့် ပြောသည်။ "ကျွန်တော် မအိပ်နိုင်ရင် တဲထိုးပြီး အိပ်လိုက်တာ ပိုကောင်းပါတယ်"

လုအန်းလည်း သဘောတူသည်။ "အခန်းထဲမှာ အရုပ်တွေ အပြည့်ဆိုတော့ ကြည့်ရတာ ကြောက်စရာကောင်းတယ်"

လီလီက ရယ်သည်။ "လုအန်း မင်း ဘယ်တုန်းက အဲဒီလောက် အကြောက်ကြီးသွားတာလဲ"

"ဒါက သတ္တိနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ" လုအန်းက မကျေနပ်စွာ မျက်စောင်းထိုးသည်။ "ကျွန်တော် မကြောက်ပါဘူး ဒါပေမဲ့ ပြဿနာက အဲဒီအရာတွေက ကျွန်တော့်ကို စက်ဆုပ်ရွံရှာစေတာပဲ"

သူတို့ စကားပြောနေစဉ် လှေကားမှ ခြေသံများ ထပ်မံ ကြားလာပြီး ဆူးမန်နှင့် ကျူရှူးတို့လည်း ဆင်းလာကြသည်။

သူတို့သည် ညစောင့်ရန် လာကြခြင်းဖြစ်သည်။ ည၏ ပထမပိုင်းသည် အလွယ်ဆုံး ဖြတ်သန်းရသောကြောင့် တာဝန်များ ခွဲဝေပေးသည့်အခါ ည ၉ နာရီမှ ၁၂ နာရီအထိ အလှည့်ကျကို ဆူးမန်၊ ကျူရှူးနှင့် ပန်းရှောင်ရှင်းတို့အား ခွဲဝေပေးခဲ့သည်။

ကျန်သူများသည် နံနက် ၁၂ နာရီမှ ၃ နာရီနှင့် နံနက် ၃ နာရီမှ ၆ နာရီအထိ စောင့်ကြပ်ကြမည်ဖြစ်သည်။

လူတိုင်းကို တွေ့ရသောအခါ ဆူးမန်နှင့် ကျူရှူးတို့ နှစ်ဦးစလုံး အံ့အားသင့်သွားသည်။

"အားလုံး ဒီမှာ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ။ တာဝန်တွေ ခွဲဝေပြီးပြီလား" ဆူးမန်က ပုံမှန်အတိုင်း မေးသည်။

ရန်ချင်ဝမ်ကပြောသည် "မဟုတ်ဘူး အခု စောသေးတယ်။ အိပ်မပျော်ဘူး"

ကျူရှူးက ကြင်နာစွာ သတိပေးသည်။ "ရှင်တို့ ညဉ့်နက်တဲ့အထိ စောင့်ရမှာ။ ဒါကြောင့် စောစော အိပ်သင့်တယ်"

"ကျူရှူး သူတို့က မအိပ်ချင်တာ မဟုတ်ဘူး။ မအိပ်နိုင်တာ" လီလီသည် လုအန်းကို လှောင်ပြောင်သည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ပြီး "သူတို့ပြောတာက အခန်းထဲမှာ အရုပ်တွေ အရမ်းများလွန်းလို့ ကြောက်စရာကောင်းတယ်တဲ့"

အရုပ်များအကြောင်း ပြောဆိုရာတွင် ကျူရှူးလည်း စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သွားသည်။ "ဒီမှာ အရုပ်တွေ တကယ်ပဲ အရမ်းများလွန်းတယ်..."

သူတို့ အခုရောက်နေသော ဧည့်ခန်း အပါအဝင် ထောင့်တိုင်းတွင် အရုပ်များ ထားရှိသည်။

ပိုင်ယို့ဝေသည် နားထောင်ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောသည်။ "ဒါမှ အဲဒါကို အရုပ်အိမ်လို့ ခေါ်တာ မဟုတ်လား"