ဆက်လက် မိတ်ဆက်ခြင်း

"ကျွန်တော်တို့ သံလိုက်စက်ကွင်း မူမမှန်မှုတွေကို ရှာတွေ့ခဲ့တယ်... ဒါ မဟုတ်သေးဘူး။ တိတိကျကျပြောရရင် သံလိုက်စက်ကွင်း မူမမှန်တဲ့ နေရာတွေကိုသာမကဘဲ သံလိုက်စက်ကွင်း လုံးဝမရှိတဲ့ နေရာတွေကိုပါ ရှာတွေ့ခဲ့တယ်"

လီလီသည် ဤနေရာတွင် ရပ်လိုက်ပြီး လူတိုင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့ ဘာမှ တုံ့ပြန်မှု မရှိသည်ကို တွေ့ရသောအခါ စိတ်ဓာတ်ကျသွားသည်။

"ခင်ဗျားတို့ အားလုံး နားမလည်ဘူးလား။ ကမ္ဘာကြီးက ဧရာမ သံလိုက်စက်ကွင်းကြီးပါ။ သံလိုက်ဓာတ်က နေရာတိုင်းမှာ ရှိသင့်တယ် ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ စုဆောင်းထားတဲ့ အချက်အလက်တွေအရ နေရာအများအပြားမှာ သံလိုက်စက်ကွင်း လုံးဝမရှိဘူး အဲဒီနေရာက ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားသလိုပဲ မရှိတော့ဘူး"

"အဲဒီနေရာတွေက ဝင်္ကပါတွေ ဖြစ်ရမယ်" ပိုင်ယို့ဝေက ပျင်းရိစွာ ပြောသည်။ "အသစ်တစ်ခုခု ပြောပြနိုင်မလား"

လီလီ: "..."

"ဟုတ်တယ် လီလီ" လုအန်းက ပြောသည်။ "ငါတို့က သီအိုရီဆိုင်ရာ ကိစ္စတွေကို နားမလည်ဘူး။ ဝင်္ကပါအကြောင်း တစ်ခုခု ပြောပြပါဦး"

"ဝင်္ကပါ..." လီလီသည် ခဏစဉ်းစားသည်။ "ဝင်္ကပါဆိုတာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ပြီး ရှာဖွေမတွေ့နိုင်တဲ့ ဒြပ်ဝတ္ထုတစ်ခုပါ။ အနည်းဆုံး ဒီအဆင့်မှာတော့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကိရိယာတွေက သူ့ကို အသုံးမပြုနိုင်ဘူး။ အဲဒါက အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ တဖြည်းဖြည်း ချဲ့ထွင်လာမယ်။ သူ့အနီးက ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ သံလိုက်စက်ကွင်း နေရာတွေ ဆိုလိုတာက အရုပ်ဂိမ်းဟာ ဝင်္ကပါနဲ့ အတော်အတန် ဝေးကွာနေလိမ့်မယ်။ သံလိုက်သံမှာ တူညီတဲ့ ဝင်ရိုးစွန်းတွေက တစ်ခုနဲ့တစ်ခု တွန်းကန်သလိုမျိုးပဲ"

နှစ်စက္ကန့် ရပ်နားပြီးနောက် လီလီက ဆက်ပြောသည်။ "ကျွန်တော်တို့ စွန့်ခွာတဲ့အခါ ဒီပုံစံအတိုင်း လိုက်နာခဲ့တယ်။ ဂိမ်းကို ရှောင်ပြီး ဝင်္ကပါရဲ့ အစွန်းတစ်လျှောက် ဆုတ်ခွာခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့... ဝင်္ကပါရဲ့ ချဲ့ထွင်ချိန်နဲ့ အတိုင်းအတာကို ကျွန်တော်တို့ မှားယွင်းစွာ တွက်ချက်မိခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်... ကျွန်တော်နဲ့ အထူးစစ်ဆင်ရေး အဖွဲ့ဝင် တချို့ ဝင်္ကပါထဲကို ဝင်ဖို့ အတင်းအကြပ် ခိုင်းခံရပြီး အားလုံး သေဆုံးသွားခဲ့ကြတယ်"

သူသည် ကျူရှူးကို ကြည့်သည်။ "နောက်ပိုင်းမှာ ဝင်္ကပါထဲမှာ ကျူရှူးနဲ့ တွေ့တယ်။ အဲဒီတုန်းက ကျွန်တော် မောပန်းပြီး ရေငတ်နေတယ်။ သူက ကျွန်တော့်ကို ကယ်ခဲ့တယ်"

"တကယ်တော့ မဟုတ်ပါဘူး။ လီလီက ကျွန်မကို ကယ်ခဲ့တာ" ကျူရှူးက အသာအယာ ပြုံးသည်။ "ကျွန်မနဲ့ ကျွန်မရဲ့ ကိုယ်စားလှယ်က နန်ချန်မှာ ပိတ်မိနေခဲ့တယ်။ မြူခိုးတွေ ရုတ်တရက် ရောက်လာတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ကိုယ်စားလှယ်က အကူအညီ သွားရှာမယ်လို့ ပြောပေမယ့် ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာခဲ့ဘူး။ နောက်ပိုင်းမှာ ယာဉ်မောင်းက ထွက်ပေါက် ရှာဖို့ ထွက်သွားတယ်။ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း ကားထဲမှာ ကျန်ခဲ့တယ်။ ရန်ချင်ဝမ်သာ လီလီကို ကယ်ဖို့ လူတွေ ခေါ်မလာခဲ့ရင် ကျွန်မ ထွက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

သူမ စကားဆုံးပြီးနောက် ခဏစဉ်းစားပြီး တုံ့ဆိုင်းစွာ ပြောသည်။ "ကျွန်မအကြောင်းကတော့... ကျွန်မ အသက် ၂၄ နှစ်။ နိုင်ငံခြားဘာသာစကားတွေ ပြောတတ်တယ်။ သီချင်းဆိုတာနဲ့ အကမှာ တော်ပါတယ်... ဖက်ရှင်ဒီဇိုင်းနဲ့ မိတ်ကပ်လိမ်းတာကိုလည်း နည်းနည်းပါးပါး သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီစွမ်းရည်တွေက အခုတော့ အသုံးဝင်မှာ မဟုတ်ဘူးထင်ပါတယ်"

သူမသည် သူ့ကိုယ်သူ ရယ်မောလိုက်သည်။

တန်ရှောင်က အံ့အားသင့်စွာ မေးသည်။ "ခင်ဗျား အသက် ၂၀ မဟုတ်ဘူးလား"

"အင်း..." ကျူရှူးက ပြုံးသည်။ "ကျွန်မရဲ့ ကိုယ်စားလှယ်က ကျွန်မရဲ့ ကိုယ်ရေးအချက်အလက်ကို ပြင်ဆင်ခဲ့တာပါ။ ငယ်ရွယ်ရင် ပရိသတ်တွေကို ပိုဆွဲဆောင်နိုင်တယ်"

တန်ရှောင်: "ဪ..."

သူ၏ အမူအရာသည် နောက်တစ်ကြိမ် စိတ်ပျက်အားငယ်သွားသည်။

ပိုင်ယို့ဝေက စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးသည်။ "နန်ချန်က ဘယ်ဝင်္ကပါလဲ"

ရန်ချင်ဝမ်က ပြောသည်။ "၈ ရက်နေ့မှာ မြို့က သဲကန္တာရအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတယ်။ အထပ်မြင့် အဆောက်အအုံတွေ အားလုံးက အပျက်အစီးတွေ ဖြစ်သွားတယ်။ ကားတွေက သဲတွေထဲမှာ နစ်နေပြီး လူတွေက ရေငတ်လို့ မဟုတ်ရင် သဲပုပ်ထဲ မြှုပ်နှံခံရလို့ သေဆုံးသွားခဲ့ကြတယ်"

ပိုင်ယို့ဝေက မေးသည်။ "ဒါဆို ဟန်ကျိုးဝင်္ကပါနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရင် ဘယ်ဟာက ပိုခက်ခဲတယ်လို့ ရှင်ထင်လဲ"

ဟန်ကျိုးဝင်္ကပါက နံပါတ် ၇ ဖြစ်သည်။

ရန်ချင်ဝမ်သည် မျက်မှောင်ကြုံ့ပြီး ခဏစဉ်းစားကာ ပြောသည်။ "နံပါတ် ၇ က ပိုခက်ခဲပါတယ်။ နံပါတ် ၈ ရဲ့ နေထိုင်မှု ပတ်ဝန်းကျင်က အရမ်းကြမ်းတမ်းပေမယ့် အန္တရာယ်ရှိတဲ့ မကောင်းဆိုးဝါးတွေ မရှိဘူး။ မှန်ကန်တဲ့ လမ်းကြောင်းကို ရှာပြီး နွံကို ရှောင်နိုင်ရင် ထွက်ပေါက်ကို ရှာတွေ့နိုင်ပါတယ်"

ခဏရပ်နားပြီးနောက် သူသည် ပိုင်ယို့ဝေကို မေးသည်။ " ဝင်္ကပါ နံပါတ်က သူ့ရဲ့ ခက်ခဲမှုနဲ့ ဆက်စပ်နေတယ်လို့ မင်းထင်သလား"

"ခန့်မှန်းတာပါ" ပိုင်ယို့ဝေက ပခုံးတွန့်လိုက်သည်။ "သေချာအောင် နောက်ထပ် ဝင်္ကပါတွေကို ဖြတ်သန်းဖို့ လိုအပ်တယ်"

နောက်တစ်ဦး မိတ်ဆက်ပေးသူမှာ ဆူးမန် ဖြစ်သည်။

သူမ ပြောစရာ အများကြီး မရှိသောကြောင့် ခြောက်သွေ့စွာ ပြောသည်။ "ဆူးနဲ့ လီမိသားစုက မိတ်ဆွေဟောင်းတွေပါ။ ကျွန်မ လီလီကို ကလေးဘဝကတည်းက သိခဲ့တာပါ။ သူ ဒုက္ခရောက်နေတာ သိတော့ ရန်ချင်ဝမ်နဲ့အတူ ဒီကို လာခဲ့တာပါ။ ကျွန်မက လက်နက်မဲ့ တိုက်ခိုက်ခြင်းနဲ့ လက်နက်နဲ့တိုက်ခိုက်ခြင်းတွေမှာ တော်ပါတယ်"

ဆရာချန်းက ပြောသည်။ "ကျွန်တော်က နန်ကျင်း အမှတ် ၁၃ အလယ်တန်းကျောင်းက ဆရာပါ။ တရုတ်ဘာသာ သင်ပေးပါတယ်။ ကျွန်တော် အသက် ၆၀ ပြည့်ပါပြီ။ ဒါကြောင့် ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို ဂရုစိုက်ပေးကြပါ"

တန်ရှောင်က မေးသည်။ "အသက်ခြောက်ဆယ်ဆိုတာ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ"

ဆရာချန်း: "အင်း အသက်ခြောက်ဆယ်ကို ဆိုလိုတာပါ"

တန်ရှောင်: "အသက် နှစ်ဆယ်လား"

ဆရာချန်းက ကျက်သရေရှိစွာ ပြန်ဖြေသည်။ "ဟုတ်ပါတယ် အသက်နှစ်ဆယ်ပါ"

ဤစကားကို ကြားသောအခါ တန်ရှောင်၏ အမူအရာသည် ရှုပ်ထွေးသွားသည်။ "...တော်တော် အားနည်းလား"

သူသည် မူလက ကြည့်ကောင်းသော စကားလုံး လေးလုံးပါ ဗန်းစကားအချို့ကို သုံးချင်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ ပိုမို ကောင်းမွန်စွာ စဉ်းစားလိုက်သည်။