မိတ်ဆက်ခြင်း ပြီးဆုံး

"ကျွန်တော့်နာမည် တန်ရှောင်။ တန်က စကားများပြီး ရွှင်မြူးတာကို ဆိုလိုတယ်။ ရှောင်ကလည်း စကားများပြီး ရွှင်မြူးတာကို ဆိုလိုတယ်။ လူတွေက ကျွန်တော့်ကို အစ်ကိုရှောင်လို့ ခေါ်ကြတယ်။ကျွန်တော် ရှစ်နှစ်သားအရွယ်မှာ သိုင်းလောကထဲ ဝင်ခဲ့တယ်။ ဆယ်နှစ်သားအရွယ်မှာ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ အစ်ကိုကြီး ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် သိုင်းလောကရဲ့ အတက်အကျတွေကို ဆယ်စုနှစ်တွေနဲ့ချီပြီး ဖြတ်သန်းခဲ့ရတယ်။ ကျွန်တော် ကိုယ့်အားကိုယ်ကိုးခဲ့တယ်။ ညီအစ်ကိုမောင်နှမ သံယောဇဉ်ကို အားကိုးခဲ့တယ်။ နောင်မှာ ဘာလိုအပ်တာရှိရှိ ကျွန်တော့်ဆီ လာခဲ့ပါ။ ကျွန်တော် အစ်ကိုရှောင်က ခင်ဗျားတို့ကို ကူညီဖို့ အကောင်းဆုံး ကြိုးစားမှာ သေချာပါတယ်"

ဤသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် လက်များကို ခါးတွင် ထောက်ကာ သူ၏ လှပသော သွားဖြူများကို ထုတ်ပြသည်။

လူတိုင်း: "..."

သူသည် စကားပြောပြီး ရယ်မောကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း လက်ခုပ်တီးသူ မရှိပေ။

သူ အလွန် အထီးကျန်နေသည်။

ပိုင်ယို့ဝေနှင့် ပန်းရှောင်ရှင်းတို့သာ မိတ်မဆက်ရသေးပေ။

ပန်းရှောင်ရှင်းသည် ပိုင်ယို့ဝေကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

ပိုင်ယို့ဝေသည် မျက်လုံးများကို တစ်ဝက်ပိတ်ထားပြီး ပျင်းရိနေပုံရသည်။ လုံးဝ စကားပြောရန် အစီအစဉ် မရှိပေ။

ပန်းရှောင်ရှင်း: "..."

သူသည် ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းပြီးနောက် "ကျွန်တော့်နာမည် ပန်းရှောင်ရှင်း ပါ။ ကျွန်တော် အဘိုးအဘွားနဲ့အတူ ဟန်ကျိုးမှာ နေပါတယ်။ ဗဟိုမူလတန်းကျောင်းက ပဉ္စမတန်းမှာ တက်နေပါတယ်... ဟန်ကျိုး အဖြစ်အပျက် ဖြစ်ပြီးနောက် ကျွန်တော် သွားစရာ နေရာမရှိတော့လို့ အတူသွားဖို့ အဖွဲ့လိုက် ရှာချင်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့... ဘာကြောင့်မှန်းမသိဘူး အဲဒီလူကြီးတွေက အမြဲတမ်း ငြင်းခုံပြီး ကယောက်ကယက် ဖြစ်နေကြတယ်... လူတွေ အများကြီး သေဆုံးသွားခဲ့တယ်"

သူ စကားပြောနေတုန်း ပိုင်ယို့ဝေသည် မျက်လုံးကျဉ်းလေးဖြင့် သူ့ကို ကြည့်နေသည်ကို သတိထားမိသည်။

ပန်းရှောင်ရှင်းသည် အနည်းငယ် အပြစ်ရှိသလို ခံစားရပြီး အသံကို လျှော့ချလိုက်သည်။

"နောက်ပိုင်းမှာ... နောက်ပိုင်းမှာ အစ်မ ဝေဝေနဲ့ အစ်ကိုမိုနဲ့ တွေ့တယ်။ သူတို့က ကျွန်တော့်ကို ဝင်္ကပါထဲ ခေါ်သွားဖို့ ဆန္ဒရှိခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် ထင်တာ... ဒီအဖွဲ့က အသက်ရှင်နိုင်မယ်ထင်တယ်။ ဒါကြောင့် လူတိုင်းနဲ့ ပူးပေါင်းလိုက်တာပါ"

" ကောင်လေးမင်း မရိုးသားဘူးနော်~~" ပိုင်ယို့ဝေက ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောသည်။

ပန်းရှောင်ရှင်းသည် ခေါင်းငုံ့ပြီး ရိုးသားစွာ ဝန်ခံသည်။ "အဲဒီ ဒဏ်ရာတွေကို ကျွန်တော် ကိုယ့်ဘာသာ ဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ အစ်မကို နာကျင်အောင် လုပ်ဖို့ ရည်ရွယ်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော် ကြောက်နေခဲ့တာပါ... အစ်မကျွန်တော့်ကို သံသယဝင်မှာ ကြောက်လို့ပါ ဒါကြောင့်..."

"မင်းက တကယ်ကို လည်တဲ့ သူငယ်ချင်းလေးပဲ လုံးဝ ချစ်စရာမကောင်းဘူး" ပိုင်ယို့ဝေသည် သူမ၏ လျှာကို တကျစ်ကျစ်လုပ်ကာ ပျင်းရိစွာ ပြောသည်။ "ဒါပေမဲ့ မင်းက အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်မှ မဟုတ်တာ ဘယ်သူ့အတွက် ချစ်စရာကောင်းနေဖို့ လိုလို့လဲ။ အသက်ရှင်ဖို့ပဲ အရေးကြီးတယ်"

ပန်းရှောင်ရှင်းသည် တုန်လှုပ်သွားပြီး သူမကို မော့ကြည့်သည်။

"အခု ကျွန်မ အလှည့်ပေါ့..." ပိုင်ယို့ဝေသည် သူမကိုယ်သူမ အနည်းငယ် ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ အနည်းငယ် မောပန်းနေသလို ခံစားရသည်။ "ကျွန်မ နာမည် ပိုင်ယို့ဝေ ပါ။ ကျွန်မက ခြေထောက်မသန်စွမ်းတဲ့သူ"

ဒါပဲ။

လူတိုင်း တိတ်ဆိတ်စွာ သုံးစက္ကန့် စောင့်ဆိုင်းကြသည်။

ထို့နောက် သူမသည် နောက်တစ်ကြိမ် စကားပြောရန် လုံးဝ အစီအစဉ်မရှိသည်ကို သိရှိသွားပြီး စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးသွားသည်။

"ဝေဝေ အစ်မက အရမ်း စိတ်ပုတ် တာပဲ" တန်ရှောင်က မကျေမနပ် ပြောသည်။ "အစ်မအသက်ကိုတောင် မပြောပြဘူး"

ပိုင်ယို့ဝေသည် သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးသည်။ "မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ အသက်ကို ရုတ်တရက် မေးလို့ရလား"

တန်ရှောင်: "လူတိုင်း ပြောခဲ့တာပဲ"

"ဟွန့် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ မပြောပြဘူး" ပိုင်ယို့ဝေသည် မာနကြီးစွာ မျက်နှာလွှဲကာ သူ့ကို မကြည့်တော့ပေ။ "ကျွန်မ အသက်ကို ကမ္ဘာပေါ်မှာ လူနှစ်ယောက်ပဲ သိတယ်။ ကျွန်မကို မွေးဖွားပေးတဲ့သူနဲ့ ကျွန်မကို သင်္ဂြိုဟ်တဲ့သူ"

"ဘာဖြစ်လို့လဲ" တန်ရှောင်သည် ရှုပ်ထွေးသွားသည်။

ပိုင်ယို့ဝေကပြောသည်။ "ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျွန်မကို သင်္ဂြိုဟ်တဲ့သူတွေက ကျွန်မရဲ့ ဂူဗိမာန်ကျောက်တိုင်မှာ 'ပိုင်ယို့ဝေရဲ့ သင်္ချိုင်း' ဘယ်နှစ်ဘယ်လမှာ မွေးဖွားတယ်။ ဘယ်နှစ် ဘယ်လမှာ သေဆုံးတယ်ဆိုတာ ရေးချင်လို့လေ။ ဒါတောင် နားမလည်ဘူးလား"

"ဪ" တန်ရှောင်ကပြောသည်။ "...ဒါက အဓိပ္ပာယ်ရှိသားပဲ"

ကျန်လူများက ဘာမှ မပြောနိုင်ကြပေ။

ရန်ချင်ဝမ်က အခြားမေးခွန်းတစ်ခု မေးသည်။ "မင်းက ဂိမ်းတွေကို ရှင်းလင်းရာမှာ အရမ်းတော်ပုံရတယ်။ အရင်က ဒီနယ်ပယ်မှာ လေ့ကျင့်မှု တစ်စုံတစ်ရာ ရဖူးသလား"

"တော်တယ်လို့တော့ မဆိုနိုင်ပါဘူး။ ပိုကစားရင်တော့ တခြားသူတွေထက် ပိုကျွမ်းကျင်မှာ သေချာပါတယ်" သူမသည် သူမ၏ မေးစေ့ကို ကိုင်ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောသည်။ "ဥပမာ... အင်း အစက်လိုက်ဆက်ရတဲ့ဂိမ်း ကို ပိုကစားရင် ရှင့်ရဲ့ ကျွမ်းကျင်မှု ပိုကောင်းလာမယ်။ အဲဒါ အတူတူပဲ"

သူမသည် ရန်ချင်ဝမ်ကို မေးသည်။ "ရှင် ဂိမ်း ဘယ်နှစ်ခါ ကစားဖူးလဲ"

"သုံးကြိမ်" ရန်ချင်ဝမ်က ပြုံးသည်။ "ပထမတစ်ခါမှာ ငါတို့ ဂိမ်းကို ရှင်းလင်းပြီး ကိုယ်တိုင်ကုစားနိုင်တဲ့ပတ်တီးလို့ခေါ်တဲ့ ပစ္စည်းတစ်ခု ရခဲ့တယ်။ ဒုတိယတစ်ခါက အရမ်းခက်ခဲလို့ ပဟေဠိအပိုင်းအစ ငါးခု ကုန်သွားခဲ့တယ်။ တတိယတစ်ခါက... ကံကောင်းတဲ့ ပဟေဠိ။ အဲဒါကို ရေတွက်ရင် လေးကြိမ် ဖြစ်သွားပြီ"

ပိုင်ယို့ဝေသည် လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်သည်။ "နည်းနည်း နည်းနေတယ်။ ဂိမ်းကို နောက်ထပ် အကြိမ်အနည်းငယ် ကစားတာ အကောင်းဆုံးပဲ။ လေ့ကျင့်မှုက ကျွမ်းကျင်မှုကို ဖြစ်စေတယ်။ ဒါကြောင့် နောင်မှာ ဘာမှ မဆုံးရှုံးရဘူး"

လီလီသည် မနေနိုင်ဘဲ ပြောသည်။ "ဂိမ်းတစ်ခုစီက ပိုပြီး ရူးသွပ်ချင်စရာကောင်းလာတယ်။ နောက်ထပ် ဘယ်နှစ်ခါ ဝင်ရဦးမလဲ။ မင်း အဲဒါကို မပြီးခင် သေသွားရင်ရော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

ပိုင်ယို့ဝေက ရယ်မောလိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင် ကျွန်မ ရှင့်အတွက် ဂူဗိမာန်ကျောက်တိုင် ထူပေးမယ်။ လီလီရဲ့ သင်္ချိုင်း။ ဒီလိုနှစ်မှာ ရုတ်တရက် သေဆုံးတယ် ပေါ့~~"

လီလီ: "..."

သူ မမေးသင့်ပေ။