ဂီတ

ဆူးမန်ကမယုံကြည်စွာ ပြောသည်။ "နောက်ဆုံးမှာ ကျွန်မတို့ ထွက်သွားဖို့ သူတို့ကို အားကိုးရမလို ဖြစ်လာရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

"ဘယ်လို တွက်ရမလဲ ဒါမှမဟုတ်... ကျွန်မရဲ့ ပဟေဠိကို ရှင့်ကို ပေးလိုက်ရမှာလား"

ပိုင်ယို့ဝေသည် သူမ၏ အိတ်ထဲမှ ပဟေဠိတစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ သူတို့ရှေ့တွင် ဖြန့်ချလိုက်သည်။ သူမ၏ လက်ဖဝါးထဲတွင် ပဟေဠိအပိုင်းအစ သုံးခု ရှိနေသည်။

ငွေရောင်နှင့်မီးခိုးရောင်စပ်ထားသော သတ္တုသား အသွင်အပြင်သည် မီးလင်းဖို၏ တောက်လောင်နေသော မီးတောက်များဖြင့် တောက်ပနေသည်။

တစ်ပိုင်းက သူမဟာဖြစ်ပြီး၊ တစ်ပိုင်းက ရှန်မို၏ဟာဖြစ်ကာ ကျန်တစ်ပိုင်းက ဦးလေးကျောက်ဆီမှ လုယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဆူးမန်၊ ရန်ချင်ဝမ်နှင့် လီလီတို့ အားလုံး အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

အထူးသဖြင့် ဆူးမန်။

သူမက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်ခြင်းဖြစ်ပြီး ပိုင်ယို့ဝေ၏ ပဟေဠိကို အမှန်တကယ် မလိုချင်ပေ။

သူမ ငြင်းဆန်ရန် ပြင်ဆင်နေချိန်တွင် ပိုင်ယို့ဝေသည် ရုတ်တရက် သူမ၏ လက်ကို ရုတ်သိမ်းလိုက်ပြီး ပဟေဠိကို သူမ၏ အိတ်ထဲ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။

"ကျွန်မ ရှင့်ကို ပေးဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး" ပိုင်ယို့ဝေက အေးစက်စွာ ပြောသည်။ "အရင်တုန်းက ဂိမ်းကို ပြီးမြောက်ဖို့ ရှင်တို့ကို ကူညီပေးခဲ့တာအတွက် ကျွန်မ ပိုက်ဆံ မတောင်းခဲ့ဘူး"

ဆူးမန်: "..."

လီလီ: "..."

ရန်ချင်ဝမ်သည် မနေနိုင်ဘဲ ရယ်မောလိုက်သည်။ "မင်း ဂိမ်းကို အနိုင်ယူနိုင်မယ်လို့ အရမ်း သေချာနေတာလား။ ဒီရွှေဒင်္ဂါးကို ပေးတဲ့ စစ်ဆေးရေးမှူးရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ရိုးရှင်းတာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ မင်း သိသင့်တယ်။ ဒီဂိမ်းရဲ့ ခက်ခဲမှုကလည်း ရိုးရိုး မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သေချာတယ်"

ပိုင်ယို့ဝေသည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို ကွေးလိုက်ပြီး မီးလင်းဖိုထဲမှ ခုန်ထွက်နေသော မီးတောက်များကို မျက်လုံးမှိတ်ကာ ကြည့်သည်။ "ဟုတ်တယ် ဒီအဆင့်ကို ကျော်နိုင်ပါ့မလား..."

မသိစိတ်ကနေပဲ မျှော်လင့်နေမိသည်...

အရမ်းလွယ်ကူလွန်းသဖြင့် သူမ ပျင်းရိနေသည်။

အသက်ရှင်နေရခြင်း၏ တန်ဖိုးကို သေရေး ရှင်ရေးကြား နီးကပ်နေမှသာ ခံစားနိုင်သည်။

ထို့ကြောင့်...

သူမသည် ၎င်းကို အလွန် မျှော်လင့်နေသည်။

...

စကားဝိုင်းသည် မနက် ၁၂ နာရီအထိ ကြာမြင့်ခဲ့သည်။

ထို့နောက် လူတိုင်း အနားယူရန် သူတို့၏ အခန်းများသို့ ပြန်သွားကြသည်။

ပိုင်ယို့ဝေသည် မီးလင်းဖိုဘေးတွင် အိပ်ပျော်သွားသည်။

ရှန်မိုသည် ညဉ့်နက်သည်အထိ မအိပ်ဘဲ သူမနှင့်အတူ နေခဲ့သည်။ နံနက် သုံးနာရီကျော်သွားပြီး လူစားလဲရမည့်အချိန် ရောက်လာသည်။ ပိုင်ယို့ဝေ၏ ဆံပင်များ လုံးဝ ခြောက်သွားပြီဖြစ်ရာ ရှန်မိုသည် သူမကို ချီကာ အပေါ်ထပ်သို့ တက်ပြီး အနားယူစေသည်။

ပိုင်ယို့ဝေသည် အိပ်ပျော်နေလျက် တီးတိုးရေရွတ်လိုက်ပြီး သူ၏ရင်ခွင်ထဲတွင် တစ်ဖန် ပြန်လည် အိပ်ပျော်သွားသည်။

ထိုညတွင် ရှန်မိုသည် နှစ်နာရီ သို့မဟုတ် သုံးနာရီသာ အိပ်ခဲ့ရသော်လည်း အလွန် နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်ခဲ့သည်။ ထိုအိမ်တွင် လူများကို သူတို့၏ သတိနဲ့ ကြိုတင်ကာကွယ်မှု အားလုံးအား လွှတ်ချပြီး မိုးလင်းသည်အထိ ငြိမ်းချမ်းစွာ အိပ်ပျော်စေနိုင်သော မှော်အတတ်တစ်မျိုး ရှိနေသကဲ့သို့ပင်။

နောက်တစ်နေ့ မနက်တွင် ရှန်မို မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သောအခါ သူ၏ ပထမဆုံး ခံစားချက်က အံ့အားသင့်ခြင်း ဖြစ်သည်။ မရင်းနှီးသည့် ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ယခုကဲ့သို့နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နိုင်ခြင်းမှာ အမှန်တကယ် ထူးဆန်းသည်။

ထို့နောက် ဒုတိယ အတွေးမှာ မိုးတိတ်သွားခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ရှိ ကောင်းကင်သည် ကြည်လင်ပြီး တိမ်ကင်းစင်နေသည်။ တောက်ပသော နေရောင်ခြည်သည် အတွင်းသို့ ကျဆင်းလာပြီး မှုန်မှိုင်းနေသော သစ်သားကြမ်းပြင်ကို ရွှေရောင် တောက်ပမှု‌များ ပေးစွမ်းကာ သစ်သားအမျှင်များက ရေပေါ်ရှိ လှိုင်းများကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ပိုင်ယို့ဝေသည် သူ၏လက်မောင်းပေါ်တွင် ခေါင်းတင်ထားသည်။ သူမ၏ ဆံပင်များသည် နေရောင်ခြည်တွင် တောက်ပနေပြီး သူမ၏ အရေပြားပေါ်ရှိ သေးငယ်သော အမွေးအမျှင်များပင် ပန်းရောင်ဖြစ်ကာ နူးညံ့နေသည်ကို မြင်နိုင်သည်။ သူမ၏ မျက်ခုံးများသည်ပြေလျော့နေပြီး ပုံမှန် ကဲ့သို့လှောင်ပြောင်မှုနှင့် မာနထောင်လွှားမှုများ မရှိဘဲ ကလေးဆန်မှုသာ ကျန်ရှိနေသည်။

သူမသည် သူ၏ရင်ခွင်ထဲတွင် ဘေးတိုက်လှဲလျောင်းနေသည်။ သူမ၏ လက်သေးသေးလေးများက သူ၏ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် တင်ထားပြီး ငြိမ်းချမ်းစွာ အိပ်ပျော်နေသည်။

ရှန်မိုသည် သူမကို ခဏတာ ကြည့်နေပြီးနောက် မနေ့က သူမ ပြောခဲ့သည့် စကားကို အမှတ်ရမိသည်။

ကျွန်မ အိပ်နေတုန်း ရှင်တိတ်တိတ်လေး... နမ်းမှာလား

မနေ့က သူမ၏ စကားကို နားထောင်ပြီးနောက်တွင် သူ၏ ဦးနှောက်စနစ်က မယုံနိုင်စရာ ဖြစ်နေသည်ဟုခံစားခဲ့ရသည်။

ယခု တွေးကြည့်မှ သူ၏အသက်ရှုသံသည်ပင် သတိမထားမိဘဲ ပိုမို ပေါ့ပါးလာခဲ့သည်။

သူသည် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ရှိ မနက်ခင်း အလင်းရောင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် တိတ်ဆိတ်နေသော အခန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏အကြည့်များကို အနည်းငယ် လျှောချကာ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ပြန်ကျလာသည်။

နှလုံးခုန်သံကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားနေရသည်။

သူသည် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငုံ့လိုက်သည်။ သူ၏နှာခေါင်းထိပ်သည် သူမ၏ နဖူးပေါ်ရှိ ဆံချည်မျှင်များနှင့် ထိမိသည်။ အနည်းငယ် ယားယံသလို ခံစားရသည်။

သူမ၏ မျက်တောင်များ လှုပ်ခတ်သွားပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း မျက်လုံးဖွင့်လာသည်။ သူမ၏ အညိုဖျော့ရောင် မျက်လုံးများသည် မှေးမှိန်နေပြီး နောက်တစ်စက္ကန့်အကြာတွင် ပြန်ပိတ်သွားမည့်ပုံ ပေါ်သည်။

ရှန်မိုသည် တိတ်ဆိတ်စွာ ခဏစောင့်ဆိုင်းပြီး ကြည်လင်သော မျက်လုံးများ တဖြည်းဖြည်း ရှင်းလင်းလာသည်ကို ကြည့်နေသည်။

သူသည် အသက်ကို ညင်သာစွာ ရှူထုတ်လိုက်သည်။ လက်တစ်ဖက်ကို ဆန့်တန်းပြီး သူမ၏ နဖူးကို ထိလိုက်သည်။ သူမအဖျားကျသွားပြီ။

ပိုင်ယို့ဝေသည် ရှုပ်ထွေးစွာ တီးတိုးရေရွတ်သည်။ "ရှင်... ဂီတသံ ကြားလိုက်မိလား"

ဂီတလား။

ရှန်မိုသည် မျက်မှောင်ကြုံ့လိုက်သည်။

သူသည် အစောက မခံစားခဲ့ရသော်လည်း ယခုတော့ တကယ်ပဲ ကြားနေရပုံရသည်...

ဂီတသံ သဲ့သဲ့လေး။ အလွန် နူးညံ့ပြီး ကြားနိုင်ရုံလေးပင်...ဂီတသေတ္တာကဲ့သို့အသံမျိုးဖြစ်သည်။