အဲလစ်အတွက်

ရေချိုးရန် မပြင်ဆင်တော့ဘဲ ရှန်မို အလျင်အမြန် ထကာ အောက်ထပ်ဆင်းလာသည်။ တံခါးဝတွင် သူသည် ဆူးမန်၊ ကျူရှူး၊ ပန်းရှောင်ရှင်း၊ ချန်းဝေခိုင်တို့နှင့် တွေ့ဆုံသည်။ သူတို့သည်လည်း တေးဂီတသံကို ကြားခဲ့ကြပုံ‌ပေါ်သည်။

"အဲ့ဒါ ဘာသံလဲ။"

"မသိဘူး။ အောက်ထပ်ကနေ လာတာနဲ့ တူတယ်။"

စကားအနည်းငယ် ပြောဆိုပြီးနောက် သူတို့ အတူတူ အောက်ထပ်ဆင်းလာရာ ရန်ချင်ဝမ်၊ လုအန်းနှင့် လီလီတို့ကို တွေ့ရသည်။ သူတို့သည် စားပွဲကို မှီနေကြသူကမှီ နံရံကို မှီနေကြသူကမှီ ဖြစ်ပြီး အားလုံးက ယခုမှ နိုးလာသည့် ပုံစံများ ဖြစ်နေကြသည်။

ရှန်မိုသည် အံ့ဩသွားသည်။ဒီသုံးယောက်က မနေ့ညက နောက်ဆုံး အစောင့်ကျသူများဖြစ်သော်လည်း သူတို့၏ ပုံစံအရ အားလုံးသည် အိပ်ပျော်နေခဲ့ကြပုံပင်။

အထူးတပ်ဖွဲ့က လူတစ်ယောက်ဟာ ယခုကဲ့သို့ သတိလက်လွတ် မဖြစ်သင့်ပေ! တစ်ခုတည်းသော အဖြေက ဒီလူသုံးယောက်ကို မသိစိတ်ကနေ အိပ်ပျော်သွားစေရန် တွန်းပို့နေသည့် အားတစ်ခုခု ရှိနေလို့ပဲဖြစ်မည်!

မနေ့ညက သူ့ပုံစံကဲ့သို့ပင်!

ယခုကဲ့သို့တွေးလိုက်သည်နှင့် သူ၏နှလုံးသားက တင်းကျပ်သွားသည်။

ဒီခံစားချက်က တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းသည်။ ဒီလောက်ကြီးသည့် အခန်းထဲမှာ လူဆယ်ယောက်ထဲက တစ်ယောက်မှ နိုးမနေ‌ပေ။ ဒါက တကယ်ကို သတိထားစရာပင်!

ရန်ချင်ဝမ်သည်လည်း အံ့အားသင့်သည့် အမူအရာကို ပြသခဲ့ပြီး သူသည်လည်း ပုံမှန်မဟုတ်ကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။

"ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ။" သူ ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်လုံးများက အသံလာရာ တံခါးဆီသို့ ကြည့်လိုက်ကာ မေးသည်။ "အဲ့ဒါ ဘာအသံလဲ။"

တေးဂီတသံက တံခါးအပြင်ဘက်က လာပုံရသည်။

"မသိဘူး။ ကျွန်မတို့လည်း ခုနကမှ ကြားတာ။" ကျူရှူးသည် လှေကားပေါ်တွင် ရပ်လိုက်ပြီး တံခါးကို တုံ့ဆိုင်းစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ "အသံက မကျယ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဘာကြောင့်မှန်း မသိဘူး... ဆူးမန်နဲ့ ကျွန်မ ဂီတသံကြောင့် တစ်ချိန်တည်းမှာ နိုးလာခဲ့ကြတာ။"

လုအန်းသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးသည်။ "ဂီတသံက ဘာလို့ ရုတ်တရက် ပေါ်လာတာလဲ။ဘယ်ကနေ လာတာလဲ။"

သူသည် ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး အပြင်ဘက်တွင် ဘာရှိသည်ကို ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ကြည့်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူသည် သံသယဖြစ်ဖွယ်လူ သို့မဟုတ် အရာဝတ္ထုကို မတွေ့ရပေ။

လူတိုင်း အံ့အားသင့်ပြီး ရှုပ်ထွေးစွာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်နေကြသည်။

တေးဂီတသံသည် သာယာ၊ ပျော်ရွှင်ပြီး စိတ်သက်သာရာရစေသည်။ ဂီတပုံစံများတွင် အတွေ့ရများဆုံး "အဲလစ်အတွက်" ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤမြင်ကွင်းတွင် ၎င်းသည် လုံးဝ မလိုက်ဖက်ဘဲ ဈာပနတေးကဲ့သို့ ထိတ်လန့်ဖွယ် ကောင်းနေသည်။

ရန်ချင်ဝမ်သည် တံခါးဖွင့်ရန် မည်သို့ စီစဉ်ရမည်ကို စဉ်းစားနေသည်။

ရှန်မိုသည် အိပ်ခန်းထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း ရှိနေသော ပိုင်ယို့ဝေကို စိုးရိမ်သဖြင့် ပြန်သွားကာ သူမကို ပွေ့ချီပြီး လှေကားဘေးရှိ ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်စေလိုက်သည်။

ပိုင်ယို့ဝေသည် မနက်ပိုင်း နိုးလာတိုင်း စိတ်အခြေအနေ မကောင်းပေ။

သူမသည် လူတိုင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး စိတ်မရှည်စွာ မေးသည်။ "ရှင်တို့ အားလုံး ဘာလို့ အဲ့ဒီမှာ ရပ်နေကြတာလဲ။ သွားပြီး တံခါးဖွင့်လိုက်။"

လုအန်းသည် စဉ်းစားလိုက်ပြီး သူ၏ အရပ်အမောင်းနှင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို အားကိုးကာ အားအပြည့်ဖြင့် တံခါးဖွင့်ရန် ထွက်သွားသည်။

သူ့ကို လမ်းတစ်ဝက်တွင် ရန်ချင်ဝမ်က တားလိုက်သည်။

ရန်ချင်ဝမ်သည် ကာကွယ်ရန် လက်နက်အဖြစ် အသုံးပြုရန် ထင်းတစ်ချောင်းကို လုအန်းအား ပေးလိုက်သည်။

ဒီလိုမြင်တော့ ကျန်လူများက မသိစိတ်ကနေ အသက်အောင့်ထားပြီး တိတ်ဆိတ်နေကာ တင်းမာသည့်အမူအရာများနှင့် တံခါးကို ကြည့်နေကြသည်။

လုအန်းသည် သူ၏လက်ထဲရှိ ထင်းကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး တံခါးကို စိုက်ကြည့်ကာ တစ်လှမ်းချင်း ချဉ်းကပ်သွားသည်။

ဖြည်းဖြည်း...

ပိုနီးလာသည်။

တေးဂီတသံသည် ဆက်လက်တီးခတ်နေသည်။

သူသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် တံခါးကို လှမ်းကိုင်တော့မည့် ဆဲဆဲတွင်၊

ပိုင်ယို့ဝေသည် စိတ်မရှည်တော့ဘဲ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အော်လိုက်သည်။ "တိတ်စမ်း! အပြင်မှာ ဘယ်သူလဲ။"

လုအန်းသည် လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

သို့သော် တေးဂီတသံ ရပ်သွားသည်။

တံခါးအပြင်ဘက်မှ ကလေးဆန်ပြီး ရင်းနှီးသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"အားဟားဟား~ အားလုံးပဲ မင်္ဂလာပါ! ကျွန်တော်က ဒီဂိမ်းရဲ့ စစ်ဆေးရေးမှူးပါ။ အားလုံး နိုးနေကြပြီ ထင်ပါတယ်။ ကျွန်တော် အခု ဝင်လာလို့ ရမလား။"

လူတိုင်း: “…”

ဒါက ဘယ်လို နတ်ဆိုး၏ လုပ်ဆောင်မှုလဲ!

သူတို့က တံခါးကို ခေါက်လို့ ရတယ်လား?

ပြီးတော့ ဟိုဘက်က တကယ် ပြန်ဖြေလိုက်တယ်!

ပိုင်ယို့ဝေသည် မျက်လုံးလှန်လိုက်သည်။ "ရှင် ဘာလို့ ကိုယ့်ဘာသာ မဝင်လာတာလဲ။ ကျွန်မတို့က ဖိတ်ခေါ်ပေးရဦးမှာလား။"

အပြင်ဘက်မှ အသံများသည် ပူပန်ခြင်း သို့မဟုတ် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ခြင်း မရှိဘဲ နောက်ပြောင်သည့် လေသံဖြင့် ပြန်ပြောသည်။

"ဟေး~ ဒီဂိမ်းရဲ့ သီးသန့်ပုံစံကြောင့် အရုပ်အိမ်ပိုင်ရှင်ရဲ့ ခွင့်ပြုချက်မပါဘဲ ဘယ်သူမှ ဝင်လို့မရဘူး။ စစ်ဆေးရေးမှူးတောင်မရဘူး"

ပိုင်ယို့ဝေ: "ဟားဟား။ ဒါဆို ရှင် အပြင်မှာ ထာဝရ နေရမှာပေါ့။"

"အဲ့ဒါတော့ ခွင့်မပြုဘူး။ ကျွန်တော် မဝင်ရင် ဂိမ်းကို မစနိုင်ဘူး။ မစနိုင်ရင် မပြီးနိုင်ဘူး။ ဂိမ်းမပြီးရင် ခင်ဗျားတို့ မထွက်နိုင်ဘူး။ ခင်ဗျားတို့ အရုပ်အိမ်ထဲမှာ ထာဝရ နေချင်လို့လား။"