နောက်ကျသော စစ်ဆေးရေးမှူး

ပိုင်ယို့ဝေသည် တံခါးတစ်ဖက်ခြမ်းကို ရိုင်းပျစွာဖြင့်ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မ ဒီမှာ နေမှာလား မနေဘူးလားက ရှင် ဂရုစိုက်စရာမလိုပါဘူး ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ရှင် အခု အပြင်မှာပဲ နေဦး!"

ဆူးမန်သည် မယုံကြည်နိုင်စွာ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ "ရှင် တကယ်ပဲ ဝင်ခွင့်မပြုချင်တာလား။စစ်ဆေးရေးမှူး မဝင်လာရင် ဂိမ်းက မစနိုင်ဘူးလေ!"

"ကျွန်မ ဝင်ခွင့်မပြုဘူးလို့ ပြောမိလို့လား။" ပိုင်ယို့ဝေသည် မျက်လုံးလှန်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ပြဿနာက အခုက အချိန်ကောင်းလို့ ရှင် ထင်လား။ဘာအတွက် ဝင်ခွင့်ပြုရမှာလဲ။ဂိမ်း စ ဖို့လား။ရှင်တို့ အဆင်သင့် ဖြစ်ပြီလား။မျက်နှာတောင် မသစ်ရသေးဘူး။ သွားတောင် မတိုက်ရသေးဘူး! ဘာလို့ အလျင်စလို ဖြစ်နေကြတာလဲ။"

ဆူးမန်၏ မျက်နှာသည် ထိုစကားကြောင့် နီရဲသွားသည်။ သူမသည် နှုတ်ခမ်းအောက်ပိုင်းကို ကိုက်ထားပြီး အလွန်ဒေါသထွက်နေသော်လည်း စကားတစ်လုံးမျှ ပြန်မချေပနိုင်ပေ။

ပိုင်ယို့ဝေသည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို ကွေးလိုက်ပြီး ပြောသည်။ "ဘာမှ မသိချင်ဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မ အရင်ဆုံး မျက်နှာသစ်ရမယ်။ ရေလည်း သောက်ရမယ်။ စားရမယ်။ အိမ်သာလည်း သွားရမယ်... ကျွန်မ ဆံပင်တောင် မဖီးရသေးဘူး။ ဒါကြောင့် သူ့ကို ဝင်ခွင့်မပြုနိုင်ဘူး!"

"အစ်ကိုရန်" ဆူးမန်သည် ရန်ချင်ဝမ်ကို ဒေါသတကြီး ကြည့်လိုက်သည်။

ရန်ချင်ဝမ်သည် ပိုင်ယို့ဝေကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။ "သူ ပြောတဲ့အတိုင်း လုပ်လိုက်ပါ။ ဂိမ်းမစခင် ငါတို့ ပြင်ဆင်မှုတွေ လုပ်ဖို့ လိုတယ်။"

ဆူးမန်သည် စိတ်ဓာတ်ကျကာ သူမ၏ ဒေါသကို ဖိနှိပ်ထားရင်း အပေါ်ထပ်သို့ တက်သွားသည်။

ကျူရှူးသည် စဉ်းစားလိုက်ပြီး သူမနောက်သို့ လိုက်သွားသည်။

ဆရာချန်းသည် အရင်ဆုံး မီးဖိုချောင်သို့ ပြေးသွားကာ ခေါက်ဆွဲခြောက်ပြုတ်ပြီး အနည်းဆုံးတော့ ဂိမ်းမစခင် လူတိုင်း ဗိုက်ပြည့်နိုင်ရန် မျှော်လင့်ခဲ့သည်။

ကျန်သူများက လူစုခွဲသွားကြသည်။ အချို့က မျက်နှာသစ်ရန်။ အချို့က လက်နက်ရှာရန် သွားကြသည်။

ဂိမ်းက မစသေးသောကြောင့် ဂိမ်းပါဝင်မှုအကြောင်း သိပ်မသိရသေးသည့်အတွက် သူတို့ လုပ်နိုင်သည့် ပြင်ဆင်မှုများမှာ အလွန် နည်းသည်။ သူတို့၏ အခြေအနေကို ချိန်ညှိရန် အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားရုံသာ ဖြစ်သည်။

လူတိုင်း အလုပ်များနေကြပြီး နောက်ဆုံးတွင် စားသောက်ခန်း၌ စုဝေးကာ ခေါက်ဆွဲဟင်းရည်ကျဲကျဲ တစ်ပန်းကန် စားကြသည်။ ၎င်းသည် သူတို့အား "ဗိုက်ပြည့်" သွားသည်ဟု ခံစားရစေရန်သာ လုံလောက်သည်။

လုပ်ငန်းစဉ် တစ်လျှောက်လုံးတွင် စစ်ဆေးရေးမှူးသည် အပြင်ဘက်၌သာ နေပြီး "အဲလစ်အတွက်"သီချင်းကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ထပ်ခါတလဲလဲ ဖွင့်နေခဲ့သည်။

မူလက လှပသော တေးသွားသည် မရေမတွက်နိုင်သော အကြိမ်များ ထပ်ခါတလဲလဲ ပြုလုပ်ပြီးနောက်

"ဆူညံသံ" အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေကာ၊ အန်ချင်လာစေကာ၊ နားများတွင် အသားမာတက်လာသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။

လူတိုင်း ကောင်းကောင်း စားသောက်ပြီး ပြင်ဆင်မှုအားလုံး လုပ်ပြီးသောအခါ ပိုင်ယို့ဝေသည် နောက်ဆုံးတွင် စစ်ဆေးရေးမှူးကို ဝင်ခွင့်ပြုရန် သဘောတူလိုက်သည်။

တံခါး ကလစ်ကနဲ မြည်သွားသည်။

မည်သူမျှ တံခါးဖွင့်ပေးရန် မလိုအပ်ဘဲ တံခါးသည် အလိုအလျောက် ပွင့်သွားသည်!

အဝိုင်းထိပ်နှင့် လေးထောင့်အောက်ခြေရှိသော ဂီတသေတ္တာတစ်ခုသည် လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။

ဂီတသေတ္တာ၏ ကိုယ်ထည်သည် အဖြူရောင်နောက်ခံနှင့် ရွှေရောင်အနားသတ်ရှိသော လေးထောင့်သေတ္တာဖြစ်ပြီး သာမန် နှင်းဆီပုံစံများ ရေးဆွဲထားကာ တစ်ဖက်တွင် ရွှေရောင်စပရိန်တစ်ခု ပါရှိသည်။

လေးထောင့်သေတ္တာ၏ ထိပ်တွင် အလှဆင်ထားသော ပလတ်စတစ်လုံးတစ်ခု ရှိပြီး လှုပ်ခါလိုက်သောအခါ အတွင်း၌ နှင်းများ ကျစေသည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်သည်။

"ခင်ဗျား ဘာလို့ ဒီမှာ ရှိနေတာလဲ" ဂီတသေတ္တာသည် ရုတ်တရက် အသံကျယ်လာသည်။

ပိုတိကျအောင် ပြောရလျှင် စကားပြောနေတာက ဂီတသေတ္တာပေါ်ရှိ ဘောလုံးဖြစ်သည်။

"ခင်ဗျားကို ကျွန်တော် မှတ်မိတယ်! ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ဖားရဲ့ ဗိုက်ကို ဖောက်ခဲ့တာ! ခင်‌ဗျားက ဆိုးတဲ့လူပဲ!"

ပလတ်စတစ်လုံး၏ အသံသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် ၎င်းသည် ၎င်း၏ စိတ်ခံစားချက်များကို ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး ပြောသည်။

"ဒါပေမဲ့ စိတ်မပူပါနဲ့။ စစ်ဆေးရေးမှူးတစ်ယောက်အနေနဲ့ ကျွန်တော် ဂိမ်းကို တရားမျှတပြီး ဘက်မလိုက်ဘဲ ဦးဆောင်မှာ သေချာတယ်။ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ မကျေနပ်ချက်တွေကို ဖြေရှင်းဖို့ ဒါမှမဟုတ် တမင်တကာ အခက်အခဲဖြစ်အောင် လုပ်ဖို့ အခွင့်အရေးကို ယူမှာ မဟုတ်ပါဘူး။"

စကားလုံးများ၏ အဆုံးသတ်လေသံသည် အနည်းငယ် မြင့်တက်သွားသည်။

လူတိုင်း တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်နေကြသည်။

ရှန်မိုနှင့် ပိုင်ယို့ဝေတို့က ၎င်းကို မှတ်မိကြသည်။ ကလေးဆန်သောအသံနှင့် ဘောလုံးကို ပေါင်းစပ်လိုက်လျှင် မရင်းနှီးဘဲ မနေနိုင်ပေ။

တန်ရှောင်ပင်လျှင် သူ့ကို မှတ်မိပြီး အံ့ဩစွာ အော်ဟစ်သည်။ "ဒါဆို စစ်ဆေးရေးမှူးက သူ့ပုံသဏ္ဍာန်ကို ပြောင်းနိုင်တာလား။ဒီတစ်ခါ ရွှေဘောလုံး မဟုတ်ဘူး!"

"ကျွန်တော် ဘယ်ဘောလုံးမဆို ဖြစ်နိုင်တယ်!" ပလတ်စတစ်လုံးသည် ပျော်ရွှင်စွာနှင့် ဂုဏ်ယူစွာ ပြောသည်။ "ရွှေဘောလုံး။ ငွေဘောလုံး။ သံဘောလုံး။ သစ်သားဘောလုံး။ မီးဘောလုံး။ ရေခဲဘောလုံး။ ပလတ်စတစ်လုံး။ ကမ္ဘာပေါ်က ဘယ်ဘောလုံးမဆို!"

၎င်းသည် အိမ်ထဲသို့ ပျံဝဲဝင်လာပြီး နံရံဘေးရှိ အံဆွဲပုံးပေါ်တွင် ဆင်းသက်လိုက်သည်။ ဘောလုံးသည် ကြည်လင်နေပြီး အတွင်း၌ နှင်းမှုန့်များ ပျံဝဲနေကာ အလွန်လှပသည်။

"ဘောလုံးပြောင်းလို့ရလား။" တန်ရှောင်က မေးသည်။

"သေချာတာပေါ့!"

"ဘတ်စကက်ဘောကရော။"

"ဘောလုံးဖြစ်နေသရွေ့ ဘာမဆို အဆင်ပြေတယ်။ စက်ဝိုင်းအပြည့်ပုံစံက စကြာဝဠာမှာ အပြည့်စုံဆုံး ပုံသဏ္ဍာန်ပဲ!" ၎င်းက ပျော်ရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဘောလုံးဖြစ်နေသရွေ့ ပြောင်းလို့ရတယ်။အင်းဟင်း..." တန်ရှောင်သည် စဉ်းစားခန်း ဝင်သွားသည်။

"ကန်တဲ့ဘောလုံးပြောင်းလို့ရလား။"

ပလတ်စတစ်လုံးသည် စော်ကားခံရသလို ခံစားရပြီး ဒေါသတကြီး အော်လိုက်သည်။

"စက်ဝိုင်းအပြည့်ပုံစံက စကြာဝဠာမှာ အပြည့်စုံဆုံး ပုံသဏ္ဍာန်လို့ ငါ ပြောပြီးပြီ! ဒါကို မင်းက ကန်တဲ့ဘောလုံးအကြောင်း ပြောတယ်! ကန်တဲ့ဘောလုံးတွေက ဝိုင်းနေလို့လား!"