နွေဦး၊ နွေရာသီ၊ ဆောင်းဦး၊ ဆောင်းမရှိ

တန်ရှောင်သည် စစ်ဆေးမေးမြန်းမှုအပေါ် နားလည်မှုလွဲမှားသွားပြီး ဘေးနားရှိ ဆရာချန်းကို တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ "ကစားတဲ့ဘောလုံးက ဝိုင်းမနေဘူးလား။"

လီလီသည် ဒီစကားကို ကြားပြီး မထီမဲ့မြင်ပြုကာ ပြောသည်။ "ကစားတဲ့ဘောလုံးက သေချာပေါက် သံလွင်သီးပုံစံပဲ"

တန်ရှောင်သည် ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် သူ့ရင်ဘတ်ကို ယုံကြည်မှုရှိစွာ ပင့်လိုက်ပြီး ပလတ်စတစ်လုံးကို ပြောသည်။ "ကြားလား။ သံလွင်သီးပုံစံတဲ့။ သံလွင်သီးတွေက ဝိုင်းမနေဘူးလား။ ခင်ဗျားက ကျွန်တော် သံလွင်သီး တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူးလို့ ထင်နေတာပဲ"

လီလီသည် စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားသည်။ "သံလွင်သီးတွေက ဘဲဥပုံ! ဘဲဥပုံ!"

တန်ရှောင်သည် အလွန်ဒေါသထွက်ပြီး သူ့ကို ကြည့်ကာ မေးသည်။ "မင်းက ဘယ်ဘက်ကလဲ။!"

"ငါ ဘယ်ဘက်က ဖြစ်ဖြစ် အရေးမကြီးဘူး။ သိလား!"

ပလတ်စတစ်လုံး: “…”

၎င်းသည် စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် စိတ်ပျက်စွာဖြင့် တီးတိုးပြောသည်။ "ဒီလို အရည်အချင်းမျိုးရှိတဲ့ ကစားသမားတစ်ယောက် ဒီအချိန်အထိ အသက်ရှင်သန်နေသေးတာ... ဒါက ဒေတာလောကမှာ တကယ်ကို အံ့ဩစရာပဲ..."

ပိုင်ယို့ဝေသည်လည်း ပျော်ရွှင်စွာ ပါဝင်လိုက်သည်။ "ကြမ်းပိုးတွေလည်း ဘောလုံးတွန်းတယ်နော်။"

ဘောလုံး: "……"

လူတိုင်း: “…”

တန်ရှောင်: "ဟားဟားဟားဟားဟားဟားဟား အင့်!"

သူသည် ခဏတာ အရူးအမူး ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် အခြားသူများ ရယ်မောခြင်းမရှိသည်ကို တွေ့သောအခါ ရပ်လိုက်သည်။ သူသည် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်စွာဖြင့် မေးသည်။ "ဘာလို့ မရယ်ကြတာလဲ။ မရယ်ရဘူးလား။ ဒါက ချီး! ဒါ ချီး.."

"ရယ်လိုက်! ရယ်လိုက်! ရယ်သံက ခင်ဗျားတို့ရဲ့ နာကျင်မှု နိဒါန်းဖြစ်လိမ့်မယ်။" ပလတ်စတစ်လုံးက အေးစက်စွာ ရှုံ့မဲ့လိုက်သည်။ "အခု ဂိမ်းကို စကြစို့... ဟေး။ ခုနက မိုက်မိုက်မဲမဲ ရယ်နေတဲ့ ကောင်လေး။ ဒီကိုလာခဲ့။"

တန်ရှောင်က ရှုပ်ထွေးစွာ မေးသည်။ "ဘာလုပ်ဖို့လဲ။"

ပလတ်စတစ်လုံး လိမ့်သွားပြီး အတွင်းရှိ နှင်းမှုန်များ ပျံဝဲသွားသည်။ "ဒီမှာ စပရိန်ကို မြင်လား။ လာပြီး နည်းနည်း လှည့်လိုက်။ အဲ့ဒီအခါကျမှ ဂိမ်းစည်းမျဉ်းတွေကို စတင် ကြေညာနိုင်လိမ့်မယ်။"

တန်ရှောင်: "ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို လှည့်ခိုင်းတာလဲ။ ရှုပ်ရှုပ်ယှက်ယှက်။ ဘာလို့ စည်းမျဉ်းတွေကို ပြောမပြတာလဲ!"

"ဒါကို ထုံးတမ်းစဉ်လာ သဘောတရားလို့ ခေါ်တယ်! ထုံးတမ်းစဉ်လာ သဘောတရားကို နားလည်လား။!" ပလတ်စတစ်လုံးက စိတ်တိုစွာဖြင့် ပြောသည်။ "ခင်ဗျားတို့ ကစားသမားတွေက လုံးဝ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု မရှိဘူး! လုံးဝပဲ!"

"ကျွန်တော် လုပ်ပေးမယ်။" ရန်ချင်ဝမ်သည် ရှေ့သို့ လျှောက်သွားပြီး ဂီတသေတ္တာ၏ တစ်ဖက်ခြမ်းရှိ စပရိန်ကို ညှပ်ကာ အနည်းငယ် လှည့်လိုက်သည်။

သူသည် သူ၏ ဆုပ်ကိုင်မှုကို လျှော့လိုက်ရာ ရွှေရောင်စပရိန်သည် ဖြည်းညှင်းစွာ လှည့်သွားပြီး သာယာသော သံစဉ်သည် ထပ်မံ မြည်ဟည်းလာသည်။

ဒင် ဒင် ဒေါင် ဒေါင်...

ဒင် ဒင် ဒေါင် ဒေါင်...

တေးဂီတ ပျံ့လွင့်လာသည်နှင့်အမျှ ကလေးဆန်သော အသံသည် ပျော်ရွှင်သော ကလေးကဗျာကို ရွတ်ဆိုသည်။

"နွေဦးမှာ ဝက်ဝံတွေ နိုးလာတယ်..

သူတို့ရဲ့ သားသမီး နှစ်ယောက် ပျောက်ဆုံးသွားမှာကို တကယ် စိုးရိမ်ခဲ့တယ်..

နွေရာသီမှာ မိုးတွေ သဲသဲမဲမဲ ရွာတယ်။

အရမ်း မှောင်နေတော့ ရတနာ ဘယ်မှာ ရှိမှန်း မမြင်ရဘူး..

ဆောင်းဦးမှာ ဘယ်သူ ရောက်လာတာလဲ။

ကြည့်စမ်း လက်သည်းသွား မကောင်းဆိုးဝါးက ပါးစပ်ဖွင့်တဲ့အခါ ဘာလို့ သွား မရှိတာလဲ။

ဆောင်း၊ ဆောင်းက နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီ။

ဘယ်အရုပ်က နှင်းစက်တွေကို မြင်ရမလဲ။"

ကလေးကဗျာ ပြီးဆုံးသောအခါ တေးဂီတ ရပ်သွားသည်။

ပလတ်စတစ်လုံးသည် ထပ်မံ ပြောသည်။ "ဒီဂိမ်းရဲ့ အဓိကအကြောင်းအရာက 'အရုပ်အိမ်' ဖြစ်တယ်။ ဂိမ်းစည်းမျဉ်းတွေက အရမ်းရိုးရှင်းပါတယ်။ ၈ နာရီတိုင်း ရာသီဥတု ပြောင်းလဲလိမ့်မယ်။ နွေဦး၊ နွေရာသီနဲ့ ဆောင်းဦးမှာ အရုပ်အိမ်က ဧည့်သည် သုံးယောက်ကို အသီးသီး ကြိုဆိုလိမ့်မယ်။ ကစားသမားတွေက ဧည့်သည် တစ်ယောက်စီရဲ့ လိုအပ်ချက်တွေကို ဖြည့်ဆည်းပေးဖို့ လိုတယ်။ ဆောင်းရာသီ ရောက်လာတဲ့အခါ ဂိမ်း ပြီးဆုံးသွားလိမ့်မယ်။

သတိပြုဖို့ အရေးကြီးတာက ဧည့်သည်တစ်ဦးရဲ့ လိုအပ်ချက် မပြည့်မီရင် အချိန်က အဲဒီဧည့်သည်နဲ့ သက်ဆိုင်တဲ့ ရာသီမှာပဲ ဆက်ရှိနေလိမ့်မယ်။"

ပလတ်စတစ်လုံးသည် ရယ်မောလာပြီး ဘောလုံးအတွင်းရှိ နှင်းမှုန်များသည် ပတ်ပတ်လည်သို့ ပျံဝဲလာသည်။

"နားလည်လား။ ဆောင်းရာသီ မရောက်သရွေ့ ဘယ်သူမှ အပြင်ထွက်လို့ ရမှာ မဟုတ်ဘူး။"

ရန်ချင်ဝမ်က မေးသည်။ "ဧည့်သည်တွေရဲ့ လိုအပ်ချက်တွေက ဘာတွေလဲ။"

ပလတ်စတစ်လုံးသည် တခစ်ခစ် ရယ်မောပြီး သူ့ကို တိုက်ရိုက် မဖြေဘဲ ကလေးကဗျာကို ထပ်မံ ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။

"နွေဦးမှာ ဝက်ဝံတွေ နိုးလာတယ်။

သူတို့ရဲ့ သားသမီး နှစ်ယောက် ပျောက်ဆုံးသွားမှာကို တကယ် စိုးရိမ်ခဲ့တယ်..

နွေရာသီမှာ မိုးတွေ သဲသဲမဲမဲ ရွာတယ်။

အရမ်း မှောင်နေတော့ ရတနာ ဘယ်မှာ ရှိမှန်း မမြင်ရဘူး..

ဆောင်းဦးမှာ ဘယ်သူ ရောက်လာတာလဲ။

ကြည့်စမ်း လက်သည်းသွား မကောင်းဆိုးဝါးက ပါးစပ်ဖွင့်တဲ့အခါ ဘာလို့ သွား မရှိတာလဲ။

ဆောင်း၊ ဆောင်းက နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီ။

ဘယ်အရုပ်က နှင်းစက်တွေကို မြင်ရမလဲ။"

ရန်ချင်ဝမ်သည် ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် ဘေးသို့ လျှောက်သွားကာ ဝက်ဝံရုပ်တစ်ခုကို ကောက်ယူလိုက်သည်။

"ဝက်ဝံတစ်ကောင်က နွေဦးမှာ သူ့သားသမီးကို ရှာမတွေ့ဘူး။ ဒါဆို ဧည့်သည်က ဝက်ဝံလား။ သူ လိုချင်တာက သူ့သားသမီးကို ရှာတွေ့ဖို့လား။"