အခန်း (၄၃-၄၄)

အခန်း(၄၃)

ဇွန်လထဲ ရောက်နေပြီ။ ကျောင်းဝတ်စုံ ဝတ်စရာမလိုတဲ့ ကျောင်းရဲ့ အားသာချက်ကြောင့် ကျောင်းသားတွေဟာ တီရှပ်ကိုယ်စီနဲ့ ကျောင်းတက်နေကြပြီပေါ့။ မာရူးကလည်း အအေးဒဏ်ကို သိပ်မကြောက်တတ်တာကြောင့် တီရှပ်ပဲ ဝတ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။

သူ နားကြပ်တပ်ပြီး စက်ဘီးစီးလာခဲ့တယ်။ လမ်းဘေးက မြင်ကွင်းတွေကတော့ သူ့ဘေးကနေ အရှိန်နဲ့ ကျန်ရစ်ခဲ့တာပေါ့။ မနက်ခင်း နေရောင်အောက်မှာ မိခင်ဖြစ်သူရဲ့ လက်ကို ဆွဲပြီး လျှောက်လာတဲ့ ကလေးလေးတစ်ယောက်ကို သူ တွေ့လိုက်တယ်။ အဲဒီကလေးက အဝါရောင်လွယ်အိတ်နဲ့ အဝါရောင် ဦးထုပ်လေး ဆောင်းထားတာ။ ‘မူကြိုသွားကြတာ နေမှာပါ’ လို့ သူ တွေးမိတယ်။ ‘ဒါနဲ့ နေပါဦး... ဘာလို့ အဝါရောင်တွေချည်းပဲ သုံးနေကြတာပါလိမ့်’

မကြာခင်မှာပဲ ကျောင်းကို ရောက်လာခဲ့တယ်။ စက်ဘီးပေါ်က ဆင်းပြီး စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရေး ဆရာ့ဘေးကနေ ပုံမှန်အတိုင်းပဲ ဖြတ်လျှောက်လာခဲ့တာပေါ့။ ဆရာက မာရူးရဲ့ ဆံပင်တိုတိုလေးကို ကြည့်ပြီး ပြုံးပြတယ်။ မာရူးကတော့ ဆံပင်ပုံစံကို သိပ်ဂရုစိုက်လေ့မရှိဘဲ အားကစားသမားတွေလို ဆံပင်တိုတိုလေး ညှပ်ရတာကိုပဲ သဘောကျတာလေ။

စက်ဘီး ရပ်နေတုန်း ဒိုဝူးလည်း စက်ဘီးလာရပ်တာကို တွေ့လိုက်တယ်။

“မင်းစက်ဘီးက အမြဲကြည့်ကောင်းနေတာပဲနော်” လို့ သူ လှမ်းနှုတ်ဆက်လိုက်တယ်။

“အဲလောက် ကြိုက်နေရင်လည်း တစ်စီး သွားဝယ်လိုက်လေ”

ဒိုဝူးက ခပ်ပြုံးပြုံးနဲ့ ပြန်ပြောတယ်။ အရင်တုန်းကဆိုရင်တော့ ဒိုဝူးက မာရူးကို လျစ်လျူရှုထားမှာ ဖြစ်ပေမဲ့ အခုတော့ သူတို့ကြားမှာ နှုတ်ဆက်စကားလေးတွေ ပြောဖြစ်နေကြပြီ။ ဟိုဖြစ်ရပ်ပြီးကတည်းက ဒိုဝူးဟာ လူမိုက်လုပ်တာတွေကို လုံးဝ ရပ်လိုက်တော့တာ။ အခုဆို အတန်းထဲက သူငယ်ချင်းတွေနဲ့လည်း အဆင်ပြေပြေ ရောနှောနေထိုင်နေပြီ။ ဒါပေမဲ့ အိမ်ပြန်တဲ့အခါမှာတော့ သူ တစ်ယောက်တည်းပဲ ပြန်နေတုန်းပါပဲ။

မာရူး အတန်းထဲဝင်လာပြီး သူ့လွယ်အိတ်ကို စားပွဲပေါ် ပစ်တင်လိုက်တယ်။ ဒိုဂျင်ကတော့ သူ့ခုံမှာ ထိုင်ရင်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေတဲ့ ပုံစံနဲ့ လှမ်းနှုတ်ဆက်တာပေါ့။

“မ... နက်... ဖြန်...”

“ဘာဖြစ်လို့လဲကွာ... ဒီလောက် သာယာတဲ့ သောကြာနေ့ မနက်ခင်းကြီးမှာ ဘာလို့ အားမရှိသလို ဖြစ်နေရတာလဲ”

“... မနေ့က လေ့ကျင့်ခန်းတွေ လုပ်လိုက်ရတာ လူကို ပြုတ်ထွက်သွားတာပဲ။ ည ၁၁ နာရီမှ အိမ်ပြန်ရောက်တယ်။ အိပ်မက်ထဲမှာတောင် မီဆိုဆရာမက ငါ့ကို ဆဲနေသလိုပဲ”

ဒိုဂျင်က တုန်တုန်ရင်ရင်နဲ့ ပြောနေရင်း သူ့ရဲ့ မျက်ကွင်းညိုညိုကြီးတွေကို ပြတယ်။

“နှစ်ရက်ပဲ ကျန်တော့တယ်လေ” လို့ မာရူးက မှတ်ချက်ပေးလိုက်တယ်။

“တစ်ရက်ပါကွာ၊ ဒီနေ့ပါ ထည့်တွက်ရင်ပေါ့”

“ကဲပါ... ဒီနေ့တောင် မစရသေးပါဘူး။ ဒါနဲ့ မင်းတို့ရော အဆင်ပြေကြရဲ့လား အားလုံး အိုကေတယ် မဟုတ်လား”

သူတို့တွေ ပထမဆုံး အစအဆုံး ကပြကြည့်တာကို မာရူး ကြားခဲ့တာ သုံးပတ်လောက် ရှိပြီ။ အဲဒါ မေလ အစောပိုင်းတုန်းကပေါ့။ ဆွန်ဂျီနဲ့အတူ မူကြိုကို ပထမဆုံး သွားလည်ခဲ့တဲ့ အချိန်လေ။

အခုဆိုရင် ပြဇာတ်ကလပ်က အဝတ်အစားတွေ၊ ပစ္စည်းတွေနဲ့ တကယ့် စင်တင်လေ့ကျင့်မှုတွေကို လုပ်နေပြီဆိုတာ သူ သိတာပေါ့။ သူတို့ ကပြရမယ့် ခန်းမကြီးကိုတောင် သွားကြည့်ခဲ့ကြသေးတယ်။ ဒိုဂျင် ပြောတာတော့ အဲဒီနေရာကြီးက “ရွံစရာကောင်းလောက်အောင် ကျယ်တာ” တဲ့။

ခုံပေါင်း ၅၀၀ လောက် ရှိတဲ့ နေရာအကျယ်ကြီးဆိုတော့ ကလေးတွေအတွက်တော့ ကြောက်စရာ ကောင်းနေမှာ အမှန်ပဲ။

“ပြီးပြည့်စုံတယ် ဟဲဟဲ... ပြီးပြည့်စုံတယ်...”

ဒိုဂျင်ကတော့ ရူးချင်ချင်တောင် ဖြစ်နေပြီ။ မာရူးလည်း သူတို့ လေ့ကျင့်နေတာကို အတန်ကြာအောင် စောင့်ကြည့်နေမိတယ်။ ကလပ်အဖွဲ့ဝင်တွေ တကယ်ကို ပြောင်းလဲသွားကြတာ။ ပထမဆုံးအနေနဲ့ မီဆိုဆရာမကလွဲရင် ကျန်တဲ့သူတွေ အကုန်လုံးက ဇာတ်ညွှန်းစာအုပ်ကို လုံးဝ မကိုင်ကြတော့ဘူး။

အရင်တစ်ခါ သူတို့ ကပြတာကို ကြည့်တုန်းကလည်း အစကနေ အဆုံးအထိ အပြစ်ပြောစရာ မရှိအောင် ကောင်းလွန်းလို့ မာရူးတောင် သတိမထားမိဘဲ လက်ခုပ်ထောင်တီးမိမလို ဖြစ်ခဲ့တာ။ သူတို့တွေ တကယ်ကို ကြိုးစားထားကြတာပဲ။

လေ့ကျင့်ခန်း ပြီးသွားတာနဲ့ အဖွဲ့ဝင်တွေ အကုန်လုံးက တစ်ယောက်ရဲ့ အားနည်းချက်ကို တစ်ယောက် ဝေဖန်ဖို့ စုရုံးလိုက်ကြတယ်။ တစ်ခုခုမှာ ပိတ်ဆို့နေမှပဲ မီဆိုဆရာမက ဝင်ပြောတာ။

‘ဒါဆို ငါ ထွက်သွားပြီးမှ သူတို့လုပ်တဲ့ လေ့ကျင့်ခန်းတွေက တကယ့် အစစ်အမှန်တွေပေါ့’

တကယ့် စင်တင်လေ့ကျင့်မှုတွေက ညနေ ၅ နာရီ နောက်ပိုင်းမှ စတာဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါကလည်း ဒိုဂျင်ရဲ့ လက်ရှိ အခြေအနေကို ကြည့်ပြီး မာရူး ခန့်မှန်းကြည့်တာပါ။

“ဟေ့… မောနင်း”

ဒေးမြောင်က အတန်းရှေ့ကနေ သူတို့နှစ်ယောက်ဆီကို လျှောက်လာတယ်။

“ဟေ့... မင်းတို့နှစ်ယောက် ဘာလို့ ဒီလောက် ပင်ပန်းနေကြတာလဲ။ နောက် နှစ်ရက်ဆိုရင် ကပြရတော့မှာလေ”

မာရူးက သူ့သူငယ်ချင်းတွေရဲ့ ပခုံးကို အားပေးတဲ့အနေနဲ့ ခပ်ဖွဖွလေး ပုတ်လိုက်တယ်။

“ဟုတ်တယ်... နှစ်ရက်ပဲ”

“ငါတို့ အသေအလဲကို ကြိုးစားရမှာ”

“မနေ့က မင်း စကားလုံးတွေ ပြောနေတာ ကြည့်ရတာ သောက်ရမ်းပင်ပန်းနေသလိုပဲ”

“မင်းက ပိုတောင် ဆိုးသေး”

သူတို့ နှစ်ယောက် တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ခဏလောက် ကြည့်နေပြီးမှ သက်ပြင်းချကာ ဇာတ်ညွှန်းတွေကို ထုတ်လိုက်ကြတယ်။

“တို့တွေ ဇာတ်ညွှန်း ပြန်ဖတ်ကြမလား”

“ဖတ်ရမှာပေါ့”

မာရူးရဲ့ သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက်ဟာ လပေါင်းများစွာ လေ့ကျင့်လာခဲ့တဲ့ ဇာတ်ညွှန်းတွေကို ပြန်ပြီး အသေးစိတ် လေ့လာနေကြပြီ။

“ဖိုက်တင်းးးးး”

မာရူး သူတို့ကို ထားခဲ့လိုက်တယ်။ သူ့မှာလည်း လုပ်စရာတွေ ရှိနေတာကိုး။ ပြဇာတ်ကလပ်က ပြိုင်ပွဲအတွက် လေ့ကျင့်နေတုန်းမှာ မာရူးကတော့ ဆွန်ဂျီရဲ့ ရုပ်သေးပြဇာတ်တွေမှာ ကူညီပေးနေခဲ့တာ။

တကယ်တော့ မနေ့က မနက်အစောကြီး ဆွန်ဂျီဆီက ဖုန်းလာခဲ့တာ။ ကျောင်းပိတ်ရက်ဆိုတာကို သူမ သိပုံရတယ်။ မာရူးကလည်း ဝေဝေဝါးဝါးနဲ့ ကူညီမယ်လို့ ပြောလိုက်တော့ သူမက ဘယ်မှာနေလဲဆိုတာ ချက်ချင်း လှမ်းမေးတော့တာပဲ။

ဖုန်းချပြီး အချိန်ကြည့်လိုက်တော့ လူခေါ်ဘဲလ်သံ မြည်လာတယ်။ ဆွန်ဂျီက မထင်မှတ်ထားလောက်အောင် မြန်မြန် ရောက်လာခဲ့တာ။ အဲဒီအချိန်မှာ ဆွန်ဂျီရဲ့ မျက်နှာက မီဆိုဆရာမနဲ့ တောင် တူနေသလိုပဲ။

သူမက သူမရဲ့ သူငယ်ချင်းနဲ့ တဖြည်းဖြည်း တူလာတာပဲ။

မာရူးက စားပွဲပေါ်မှာ စာတစ်စောင် ချန်ထားခဲ့ပြီး ဆွန်ဂျီနောက်ကို လိုက်သွားခဲ့တယ်။ သူတို့တွေ မိဘမဲ့ဂေဟာတစ်ခုကို သွားကြမှာလေ။ ဆွန်ဂျီပြောတာတော့ အဲဒီဂေဟာက မကြာခင် ပိတ်တော့မှာမို့လို့ အခုမှ မသွားရင် အချိန်မရှိတော့ဘူးတဲ့။

ဂျယ်ဂျွန်းကို ရောက်တဲ့အခါ အချိန်က ကွက်တိပဲ။ ဆွန်ဂျီက ဂေဟာမှူးကို မြင်တာနဲ့ ပြေးဖက်ပြီး အတူတူ ငိုကြတော့တာပဲ။ သူတို့က တော်တော်လေး ရင်းနှီးကြပုံရတယ်။ မာရူးကတော့ ဘေးကနေ အနေရခက်စွာ ကြည့်နေရတာပေါ့။

ပုံမှန်ကားအစား ဘာလို့ ဗင်ကားလေးနဲ့ လာကြတာလဲဆိုတာကို မာရူး အခုမှ သဘောပေါက်တော့တယ်။ ကားနောက်ခန်းထဲမှာ အရုပ်တွေ၊ ကစားစရာတွေတင်မကဘဲ အဝတ်အစားနဲ့ အစားအသောက်တွေလည်း အပြည့်ပဲ။ အဲဒီမှာတင် မာရူး သိချင်စိတ် ဖြစ်လာတယ်။

ဆွန်ဂျီရဲ့ တကယ့် အလုပ်က ဘာများပါလိမ့်

“ကျွန်မလား ကျွန်မက အလုပ်အစုံလုပ်တယ်လေ။ ဟဲဟဲ”

ဟဲဟဲ တဲ့လား အဲဒီ ရယ်သံလေးနဲ့ သူမဆီမှာ ရှိနေတဲ့ ပိုက်ဆံတွေနဲ့ ဘယ်လို ဆက်စပ်ရမလဲဆိုတာ မာရူး စဉ်းစားလို့ မရတော့ဘူး။ နောက်ဆုံးတော့ သူလည်း ဆက်မတွေးတော့ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ သူမက ငွေဇွန်းကိုက်ပြီး မွေးလာတဲ့သူ ဖြစ်မှာပါ။

အဲဒီဂေဟာမှာ အသက် ၇ နှစ်အောက် ကလေးတွေကို စောင့်ရှောက်ထားတာ။ အရင်တုန်းကတော့ ဆယ်ကျော်သက်တွေလည်း ရှိခဲ့ဖူးပေမဲ့ အခက်အခဲတွေ ဖြစ်လာတော့ ကလေးတွေကို တခြားနေရာတွေဆီ ပို့လိုက်ရတယ်တဲ့။ တကယ့်ကို ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းတဲ့ အဖြစ်အပျက်ပါပဲ။

“အခုဆိုရင် ဒီနေရာကို ဂေဟာလို့တောင် မခေါ်ကြတော့ဘူး။ ကလေးထိန်းကျောင်းလေး တစ်ခုလိုပါပဲ”

အသက်အရွယ် ရနေပြီဖြစ်တဲ့ ဂေဟာမှူးက သံချေးတက်နေတဲ့ တံခါးကို ကိုင်ရင်း ဝမ်းနည်းရိပ်သန်းစွာ ပြုံးလိုက်တယ်။ ဂေဟာကြီး လုံးဝ မပိတ်ခင်မှာ ကလေးတွေအတွက် နောက်ဆုံး အမှတ်တရလေးတွေ ပေးချင်တယ်လို့ ဆွန်ဂျီက ပြောတယ်။ ကလေးတွေအတွက်တော့ ဒါက ခဏတာ ပွဲလေးတစ်ခု ဖြစ်ပေမဲ့ ဒီကနေ ထွက်သွားတဲ့အခါ စိတ်ထဲမှာ နည်းနည်းတော့ နေသာထိုင်သာ ရှိသွားအောင်လို့ပေါ့။

ဆွန်ဂျီကတော့ တကယ့်ကို ကိုယ်ကျိုးစွန့်တတ်တဲ့သူပါပဲ။ ပစ္စည်းတွေ အကုန် သယ်ပြီးတာနဲ့ ပွဲကို စလိုက်ကြတယ်။ ဆွန်ဂျီ အဆောက်အဦးထဲ ဝင်လိုက်တာနဲ့ ကလေးတွေက ‘ဝိုး’ ဆိုပြီး ဝမ်းသာအားရ အော်လိုက်ကြတာပေါ့။

ဒီအမျိုးသမီးက ဘယ်နေရာရောက်ရောက် လူချစ်လူခင် များတာပဲ။ ကလေးရော လူကြီးပါ သူမကို ချစ်ကြတယ်။ ဒီလောက် ကြိုးစားပြီး အမြဲတမ်း တက်ကြွနေတဲ့ အမျိုးသမီးမျိုးကို ဘယ်သူက မုန်းနိုင်မှာလဲ

မာရူးလည်း အဲဒီမနက်က တော်တော်လေး ပင်ပင်ပန်းပန်း လုပ်လိုက်ရတယ်။ သတိထားလိုက်မိတဲ့ အချိန်မှာတော့ နေလယ်တောင် ရောက်နေပြီ။ ဂေဟာက ကလေး ၃၇ ယောက်လုံးအတွက် လက်ဆောင်တွေကို သူ တစ်ယောက်ချင်းစီ ပေးခဲ့တယ်။ ဘူးတိုင်းမှာ ဆွန်ဂျီ ရေးထားတဲ့ စာတိုလေးတွေလည်း ပါသေးတယ်။ ဒါတွေ အကုန်လုံးဖြစ်အောင် ဘယ်လောက်တောင် အားထုတ်ထားရမလဲဆိုတာ မာရူး စဉ်းစားတောင် မရနိုင်ဘူး။ ကလေးတစ်ယောက်ချင်းစီရဲ့ ဝါသနာအတိုင်း လက်ဆောင်တွေကို သေသေချာချာ ထုပ်ပိုးထားတာလေ။

“ကလေးတွေက ဘဝကို အစကနေ ပြန်စရတော့မှာဆိုတော့ တော်တော်လေး ခက်ခဲနေကြမှာပါ။ အဲဒီအချိန်မျိုးမှာ သူတို့ ပြန်တွေးလိုက်ရင် အားဖြစ်စေမယ့် အမှတ်တရလေးတစ်ခု ပေးချင်တာပါ။ တစ်ချိန်ချိန်မှာ ဒီအချိန်ကို ပြန်တွေးပြီး ‘ဘဝက လှပါသေးလား’ လို့ ခံစားမိစေချင်တာ။ အေးလေ... တစ်ဖက်က ပြန်စဉ်းစားရင်လည်း သူတို့ ဒါတွေကို လုံးဝ မှတ်မိချင်မှ မှတ်မိတော့မှာပါ”

ဆွန်ဂျီက ကလေးတွေကို ဘယ်လောက်အထိ ချစ်လဲဆိုတာ မာရူး ခံစားမိပါတယ်။ ကလေး ၃၇ ယောက်လုံးရဲ့ နာမည်ကို သူမ သိနေတာလေ။ ဒီနေရာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး သူမမှာ ထူးခြားတဲ့ အမှတ်တရတွေ ရှိနေမှာ သေချာတယ်။

“တကယ်တော့ ဒီနေရာက ကျွန်မရဲ့ အိမ်ဖြစ်ခဲ့တာလေ” လို့ သူမက မာရူးရဲ့ အတွေးကို ဖတ်မိသလို ပြောလိုက်တယ်။

ဪ... မာရူး လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ဘူး။ သူမရဲ့ ပင်ကိုယ်စရိုက်နဲ့ အမူအရာကို ကြည့်ရင် ဘဝမှာ ဘာအခက်အခဲမှ မကြုံခဲ့ဖူးတဲ့သူမျိုးလို့ပဲ ထင်ရတာလေ။ ဆွန်ဂျီကတော့ သူမအကြောင်းကို နည်းနည်း ထပ်ပြောပြဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပုံရတယ်။

“ကျွန်မ မိဘတွေနဲ့ ဆုံခဲ့တာက မင်းရဲ့ အခုအရွယ်လောက်မှာပေါ့။ သူတို့က တကယ့် လူကောင်းတွေပါ။ ကျွန်မ အမှားလုပ်ရင် ဆူကြသလို ကျွန်မ အားငယ်နေချိန်မှာလည်း နွေးနွေးထွေးထွေး ဖက်ထားပေးကြတယ်။ ကျွန်မရဲ့ မွေးမိဘတွေကို မုန်းတီးနေတဲ့ စိတ်ကို ခွင့်လွှတ်နိုင်တဲ့စိတ် ဖြစ်လာအောင် ပြောင်းလဲပေးခဲ့တာ သူတို့ပဲ။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကျွန်မ သူတို့လို လူမျိုး ဖြစ်ချင်လာတာ။ သူတို့က ကျွန်မထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်တဲ့ လူကောင်းတွေ ဖြစ်နေရင်တောင်မှပေါ့”

ဆွန်ဂျီရဲ့ အပြုံးတွေက ဘာလို့ တစ်ခါမှ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မရှိခဲ့တာလဲဆိုတာ မာရူး အခုမှ သဘောပေါက်တော့တယ်။ အဲဒီအပြုံးတွေအောက်မှာ အတိတ်က အခက်အခဲတွေ အများကြီး ရှိခဲ့တာကိုး။ သူမဟာ သူမရဲ့ နာကျင်မှုတွေကို ကျော်ဖြတ်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြောင်းလဲနိုင်ခဲ့တာ။ သူမကို မွေးစားခဲ့တဲ့ မိဘတွေက ကူညီခဲ့တာ မှန်ပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာတော့ သူမရဲ့ ကိုယ်ပိုင်စိတ်ဓာတ်ကြောင့်ပဲ ပြောင်းလဲနိုင်ခဲ့တာပါ။

မာရူးက ‘တကယ့်ကို အံ့ဩစရာပဲ’ လို့ ပြောမလို့ လုပ်ပြီးမှ ပြန်ထိန်းလိုက်တယ်။ အဲဒီစကားက ဒီအခြေအနေနဲ့ သိပ်မလိုက်ဖက်ဘူးလို့ ခံစားမိလို့ပါ။ သူမရဲ့ ဘဝတစ်ခုလုံးကို စကားလုံး အနည်းငယ်နဲ့ မဆုံးဖြတ်ချင်တာကြောင့် သူ ဘာမှ မပြောဘဲ နေလိုက်တယ်။

မွန်းလွဲပိုင်းမှာတော့ ဂေဟာရဲ့ နောက်ဖေးကွင်းပြင်မှာ ဘာဘီကျူး ပါတီလေး လုပ်ကြတယ်။ လူကြီး ၃၀ စာလောက် လောက်ငတဲ့ အသားတွေ၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ ရှိတာပေါ့။ ဆွန်ဂျီ ကင်ပေးတဲ့ အသားတွေကို စားရင်း ကလေးတွေလည်း ပျော်ပျော်ပါးပါး ရယ်မောနေကြတယ်။

“ပင်ပန်းနေပြီ မဟုတ်လား” လို့ ဆွန်ဂျီက မေးတယ်။

“ဟုတ်ကဲ့... တကယ်ပဲ ပင်ပန်းပါတယ်”

“အင်း... အဲဒါကြောင့်လည်း ကျွန်မက မင်းကို သဘောကျတာ မာရူး။ မင်းက အရာရာမှာ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းနဲ့ ရိုးသားလွန်းတယ်”

“ကျွန်တော် လိမ်ပြောတာလည်း တော်ပါတယ်ခင်ဗျာ။ ဘယ်အချိန်မှာ လိမ်ရမလဲ၊ ဘယ်အချိန်မှာ မလိမ်ရမလဲဆိုတာ သိနေတာပါ”

ည ၇ နာရီ။ အားလုံး သိမ်းဆည်းပြီးတဲ့အချိန်မှာတော့ ကလေးတွေလည်း အခန်းထဲမှာ အိပ်ပျော်ကုန်ကြပြီ။

“အားလုံးအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ရှင်”

“မဟုတ်တာ... ကျွန်တော်ကသာ အားလုံးအတွက် ကျေးဇူးတင်ရမှာပါ”

ဂေဟာက တစ်နေ့တာဟာ စစချင်းတုန်းကလိုပဲ ဂေဟာမှူးက ဆွန်ဂျီကို ဖက်ပြီး နှုတ်ဆက်တာနဲ့ အဆုံးသတ်သွားခဲ့တယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်လည်း ဆူဝမ်ကို အမြန် ပြန်လာခဲ့ကြတာပေါ့။

အိမ်ရောက်တဲ့အခါ ဆွန်ဂျီက မာရူးကို စာအိတ်ဖြူလေး တစ်လုံး ပေးတယ်။ မာရူးက ချက်ချင်းပဲ ငြင်းလိုက်တာပေါ့။ ဒီလိုကိစ္စမျိုးအတွက် သူ အဖိုးအခ မယူချင်ဘူး။

သူ လုပ်ချင်လို့ လုပ်ခဲ့တာလေ။ ပြီးတော့ ဒီအလုပ်ကနေ သူ အများကြီး သင်ယူခဲ့ရသေးတယ်။ ပြဇာတ်ရဲ့ အခြေခံတွေကို ဒီကနေ သိခဲ့ရတာ။ တကယ်တော့ ဒါမျိုးက ပိုက်ဆံပေးပြီး သင်ယူရမယ့် အရာတွေလေ။

ဒါပေမဲ့ ဆွန်ဂျီက တော်တော်လေး ခေါင်းမာတယ်။ မာရူး ကားပေါ်က ဆင်းတဲ့အထိ စာအိတ်ကို အတင်းပေးနေတာ။ မာရူး မယူရင် အိမ်မပြန်ဘူးလို့တောင် ခြိမ်းခြောက်သေးတာ။

“မင်းကို ဘာမှ ကြိုမပြောဘဲ ခိုင်းခဲ့တာဆိုတော့ အခကြေးငွေ ပေးရမှာက ကျွန်မ တာဝန်လေ။ ဒါက လူကြီးတွေရဲ့ စည်းကမ်းပဲ။ မာရူးကလည်း လူကြီးဖြစ်နေပြီ မဟုတ်လား”

ကလေးတစ်ယောက်ကို ချော့နေသလိုမျိုး သူမ ပြောနေတာ။ ဒါနဲ့ မာရူးလည်း လက်လျှော့လိုက်ရတော့တယ်။ ‘သေသေချာချာ သုံးပါ့မယ်’ လို့ ပြောပြီး စာအိတ်ကို ယူလိုက်တယ်။ သူမကို လက်ပြနှုတ်ဆက်ပြီး အိမ်ထဲ ဝင်လာခဲ့တာပေါ့။

အိမ်ရောက်တော့ အမေက တစ်နေကုန် ဘယ်တွေ လျှောက်သွားနေတာလဲလို့ လှမ်းမေးတယ်။ မာရူးကတော့ စကားတွေ အများကြီး ပြောမနေတော့ဘဲ စာအိတ်ကိုပဲ ပေးလိုက်တယ်။

သူကတော့ အများဆုံးရှိလှ ဝမ် သုံးသောင်းလောက်ပဲ ထင်ထားတာ၊ ဒါပေမဲ့ စာအိတ်ထဲမှာ ဝမ် တစ်သိန်းခွဲတောင် ပါနေတာဗျ။

“မင်း ဘာတွေ သွားလုပ်ခဲ့တာလဲ” အမေက အံ့ဩတကြီး မေးတယ်။

“... အလုပ်သွားလုပ်တာလေ”

ဒါတွေအားလုံးက မနေ့က အဖြစ်အပျက်တွေပေါ့။ ဒါကြောင့်လည်း မာရူး ဒီနေ့မနက် ပင်ပန်းနေတာ မဆန်းပါဘူး။

* * * * * * * * *

ပဉ္စမအချိန် မစခင် မိနစ်အနည်းငယ်မှာ ပြဇာတ်ကလပ် တာဝန်ခံဆရာ ရောက်လာပြီး သူတို့ သုံးယောက်ကို လာခေါ်တယ်။

မာရူး၊ ဒိုဂျင်နဲ့ ဒေးမြောင်တို့ဟာ တေးဆစ်ဆရာ့နောက်ကနေ ခန်းမကြီးဆီကို လိုက်သွားကြတာပေါ့။

“ဒါကို လုပ်မယ့်အစား စာပဲ ထိုင်သင်ချင်တော့တယ်လို့ တစ်ခါမှ မတွေးဖူးဘူး”

“ငါလည်း အတူတူပဲ။ မီဆိုဆရာမရဲ့ မျက်နှာကို မြင်ရမှာတင် ကျောချမ်းနေပြီ”

ပြိုင်ပွဲက နောက် နှစ်ရက်ဆိုတော့ ကျောင်းကလည်း သူတို့ကို အတန်းလွှတ်ပေးထားတာ ဖြစ်မှာပါ။ တေးဆစ်ဆရာက သူတို့ သုံးယောက်ကို ‘ဖိုက်တင်း’ လို့ ပြောတော့ သူငယ်ချင်း နှစ်ယောက်ကလည်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ကြတယ်။

ခန်းမထဲမှာ မီဆိုဆရာမ အပါအဝင် အဖွဲ့ဝင်အားလုံး ရောက်နေကြပြီ။ ဆွန်ဂျီတောင် ရောက်နေတာ။ သူမ ဘေးမှာတော့ မရင်းနှီးတဲ့ အမျိုးသားတစ်ယောက်လည်း ပါသေးတယ်။

“ဟေး... မာရူး” ဆွန်ဂျီက လက်လှမ်းပြတယ်။

သူမကြောင့် တစ်ကလပ်လုံးရဲ့ အကြည့်တွေက မာရူးဆီ ရောက်လာတော့တာပေါ့။ မာရူးလည်း အနေရခက်စွာ ပြုံးပြရင်း လက်ပြန်ပြလိုက်ရတယ်။

“ဘာလဲဟ... မင်းက အဲဒီမမကို သိတာလား” ဒိုဂျင်က ဘေးကနေ တွန်းပြီး မေးတယ်။

မာရူးကတော့ ‘သိရုံပါ’ လို့ပဲ ပြောပြီး ကလပ်အဖွဲ့သားတွေဆီ လျှောက်သွားလိုက်တယ်။

“မာရူး... မင်း ဒီဘက်လာဦး” မီဆိုဆရာမက ဆွန်ဂျီဘေးက အမျိုးသားကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း ခေါ်လိုက်တယ်။

အဲဒီအမျိုးသားက အရပ် ၁၇၅ စင်တီမီတာလောက် ရှိမယ်။ မာရူးရဲ့ လက်ရှိအရပ်နဲ့ ဆင်တူတာပေါ့။ ခန္ဓာကိုယ် တောင့်တင်းပြီး မျက်နှာပေါက်ကလည်း တော်တော်လေး သပ်ရပ်တယ်။

ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေ။

အနောက်အပြောင်သဘော ပါနေပေမဲ့ စူးစိုက်မှု အပြည့်ရှိတဲ့ အဲဒီမျက်လုံးတွေကို မြင်တာနဲ့ ဒီလူဟာ သာမန်လူ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ မာရူး ချက်ချင်း သိလိုက်တယ်။

“တို့တွေ ပြန်ဆုံကြပြန်ပြီနော်” လို့ အဲဒီလူက ပြောတယ်။

ပြန်ဆုံတာ

မာရူး အဲဒီအသံကို ကြားဖူးသလိုလို ရှိတယ်။ ဟိုတုန်းက...

“အာ... ‘မိုးပြာရောင်’ ပြဇာတ်ရုံမှာတုန်းက...”

“မင်း မှတ်မိသားပဲ။ တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်ကွာ။ ငါက ဟိုဘက်က ဂွန်ဆော့ရဲ့ အစ်ကို ဟောင်ဂွန်ဆူ ပါ” အဲဒီလူက ပြုံးဖြီးဖြီးနဲ့ ပြောတယ်။

မာရူး နည်းနည်း အံ့ဩသွားမိတယ်။ ဒီလူကို သူ ကောင်းကောင်း မှတ်မိတာပေါ့။ အနာဂတ်ရဲ့ စူပါစတားကြီးလေ။ ကြည့်ရှုသူ ၁၀ သန်းကျော်တဲ့ ရုပ်ရှင် ၅ ကားမှာ ပါဝင်ခဲ့တဲ့သူ။ အသက် ၅၀ အထိ ရုပ်ရှင်လောကကြီးကို ပခုံးထမ်းတင်ခဲ့တဲ့သူပေါ့။ သူ့ရဲ့ အတိတ်က မှတ်ဉာဏ်တွေဟာ လူမှန်သွားတာနဲ့ တရဟော ပြန်ပေါ်လာတော့တာပဲ။

‘ဟုတ်သားပဲ... ငါ ဘတ်စ်ကားမောင်းနေတုန်းက ဒီလူရဲ့ ရေဒီယိုအစီအစဉ်ကို နားထောင်ခဲ့တာပဲ’

ဒါပေမဲ့ အဲဒီမှတ်ဉာဏ်တွေဟာ ခဏအတွင်းမှာပဲ ပြန်ပြီး ဝေဝါးသွားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလူရဲ့ အသက် ၅၀ အရွယ် ပုံစံကိုတော့ သူ မှတ်မိနေတုန်းပါပဲ။ တကယ့်ကို ခန့်ညားထည်ဝါတဲ့ လူကြီးလူကောင်းကြီးပေါ့။

“ဘာလဲ... ငါက အရမ်းချောနေလို့ အံ့ဩသွားတာလား”

မာရူး သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေတာကို တွေ့တော့ ဂွန်ဆူက မေးလိုက်တယ်။

“ဪ... ဒီအချိန်တုန်းက ခင်ဗျားက ဒီလိုပုံစံမျိုးကိုး”

“ဘာပြောလိုက်တာလဲ”

“အာ... ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး”

အမြဲတမ်း တည်တည်တံ့တံ့ သရုပ်ဆောင်တတ်တဲ့ နာမည်ကြီး မင်းသားကြီးဟာ အရင်တုန်းကတော့ တော်တော်လေး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး နေတတ်တဲ့သူ ဖြစ်ခဲ့တာပဲ။

“ကဲ... အားလုံးပဲ စကြရအောင်”

မီဆိုဆရာမက လက်ခုပ်တစ်ချက်တီးပြီး လူအာရုံကို ဖမ်းစားလိုက်တယ်။ အခန်းထဲက လေထုကလည်း ချက်ချင်းဆိုသလို တင်းမာသွားတော့တာပဲ။

“တို့မှာ စင်တင်လေ့ကျင့်ဖို့ အချိန် သိပ်မကျန်တော့ဘူး။ အကောင်းဆုံး ဖြစ်အောင် လုပ်ကြစို့”

“ဟုတ်ကဲ့ပါ”

အဖွဲ့ဝင်တွေဟာ ယုံကြည်ချက်အပြည့်နဲ့ ပြန်ဖြေပြီး လှုပ်ရှားလိုက်ကြတော့တယ်။

* * * * * * * * *

အခန်း (၄၄)

ကလပ်အဖွဲ့ဝင်တွေအားလုံးဟာ ဝတ်စုံတွေလဲပြီးတဲ့နောက် တန်းစီလိုက်ကြတယ်။ သူတို့မျက်နှာပေါ်မှာ မိတ်ကပ်တွေလည်း ကိုယ်စီနဲ့ပေါ့။

“အခု စင်ပေါ်တက်ရတော့မှာဆိုတော့ မိတ်ကပ်ကို ပုံမှန်ထက် နှစ်ဆလောက် ပိုလိမ်းရမယ်။ မီးရောင်အောက်ရောက်ရင် မျက်နှာက ပြားချပ်ချပ်ကြီး ဖြစ်သွားတတ်လို့ မျက်နှာအသွင်အပြင် ကြွတက်လာအောင် အခုလို လုပ်ရတာပဲ။ နားလည်လား”

“ဟုတ်ကဲ့”

“ဒီတစ်ခါတော့ အခန်းတိုင်းအတွက် ဇာတ်ခုံပြင်ဆင်တာတွေကိုပါ တစ်ခါတည်း အပြီးသတ်လုပ်ကြမယ်။ ကိုယ်သွားရမယ့်နေရာတွေကို မမေ့ကြနဲ့ဦး။ ပြဇာတ်သုံးပစ္စည်းတွေ ထုတ်တဲ့အခါမှာလည်း အလောတကြီး မလုပ်ကြနဲ့။ ငါတို့မှာ အချိန်အလုံအလောက် ရှိတယ်၊ ဒါကြောင့် ဘာထက်မဆို အမှားအယွင်းမရှိ ပြည့်စုံအောင်လုပ်ဖို့ပဲ အာရုံစိုက်ထားကြ”

ကလပ်အဖွဲ့ဝင်တွေဟာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြတယ်။ တကယ့်ဝတ်စုံတွေ ဝတ်လိုက်တဲ့အခါမှာတော့ သူတို့အားလုံးဟာ အရင်နဲ့မတူဘဲ တော်တော်လေးကို ပြောင်းလဲသွားကြတာ။

ဟောင်ဂွန်ဆော့၊ တေဂျွန်းနဲ့ အီဆိုးလ်တို့ကတော့ အထက်တန်းကျောင်းဝတ်စုံတွေ ဝတ်ထားပေမဲ့ ကျန်တဲ့ကလေးတွေကတော့ သရုပ်ဆောင်ရမယ့် အသက်အရွယ်အလိုက် အဝတ်အစားမျိုးစုံကို ဝတ်ထားကြတယ်။

ဥပမာအားဖြင့် ဒိုဂျင်နဲ့ ပတ်ဒေးမြောင်တို့ဆိုရင် မီးခိုးရောင်နဲ့ အနက်ရောင် အစင်းကြား ကုတ်အင်္ကျီဝတ်စုံတွေကို ဝတ်ထားကြတာ။ အံ့ဩစရာကောင်းတာက သူတို့နဲ့ အဲဒီဝတ်စုံတွေက တော်တော်လေး လိုက်ဖက်နေတာပဲ။

ကြည့်ရတာ နည်းနည်းတော့ အနေရခက်နေသလား ဒါပေါ့၊ ရှိတာပေါ့။

ဒုတိယနှစ်တွေလည်း တော်တော်လေး ပြောင်းလဲသွားကြတယ်။ ယွန်ရင် ဆောင်းထားတဲ့ ဆံပင်တုကဆိုရင် သဘာဝကျလွန်းလို့ တော်တော်လေး ဈေးကြီးမယ့်ပုံပဲ။

ဂျောင်ချန်ဟူးကတော့ အင်္ကျီအဖြူကို ဘောင်းဘီအပြာရင့်ရင့်နဲ့ တွဲဝတ်ထားတယ်။ သူ့မျက်နှာပေါ်မှာ နှုတ်ခမ်းမွှေးအစုတ်လေးတောင် ဆွဲထားသေးတာ။

ချွဲမင်းဆောင်ကတော့ အပွချောင်ချောင် အားကစားဝတ်စုံကို ဝတ်ထားတယ်။ သူ့ရဲ့ လည်ပင်းရှည် အင်္ကျီက ‘အလုပ်လက်မဲ့’ ပုံစံကို တကယ့်ကို အသက်ဝင်စေတာ။

လင်ဒန်မီကတော့ ဆိုင်ရှင်အမျိုးသမီးအဖြစ် သရုပ်ဆောင်ရတာ။ သူက အရောင်ဆန်းဆန်း ဘောင်းဘီတစ်ထည်ကို အင်္ကျီအဖြူ၊ ကုတ်အင်္ကျီတို့နဲ့ တွဲဝတ်ထားတယ်။ နှုတ်ခမ်းနီကိုလည်း ခရမ်းရောင် ဆိုးထားတော့ ရပ်ကွက်ထဲက စကားများတဲ့ အဒေါ်ကြီးတစ်ယောက်နဲ့ တကယ့်ကို တူနေတော့တာပဲ။

“ဒေးမြောင်” လို့ ယန်မီဆိုက လှမ်းခေါ်လိုက်တယ်။

“လည်စည်းကို နည်းနည်းလောက် လျှော့လိုက်ဦး။ နင်တို့က အခုမှ အလုပ်ဆင်းလာတာလေ။ ပြီးတော့ သောက်ဖို့သွားနေကြတာ။ အဲဒီတော့ တော်တော်လေး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖြစ်နေတဲ့ပုံစံမျိုး ပြရမယ်”

ဒေးမြောင်က သူ့လည်စည်းကို နည်းနည်းလေး ဆွဲချလိုက်တော့မှ မီဆိုက သဘောကျသလို ခေါင်းညိတ်ပြတယ်။

“ယွန်ရင်”

“ဟုတ်ကဲ့”

ယွန်ရင်က ရှေ့ကို တစ်လှမ်းတက်လာတယ်။ သူကလည်း ယွန်ရင် (ယွန်ရင်) နဲ့ ကင်ဆိုယွန်းတို့လိုပဲ လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသမီးအဖြစ် သရုပ်ဆောင်ရတာ။

“ဒါကို သေသေချာချာ မှတ်ထားနော်။ နင်တို့က ဂျောင်ဆူးရဲ့ အမေနဲ့ သူငယ်ချင်းတွေ၊ ပြီးတော့ သူ့ထက်လည်း ဘဝက ပိုသာကြတယ်။ နင်တို့က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သူငယ်ချင်းလို့ ပြောနေကြပေမဲ့ တကယ်တော့ ဂျောင်ဆူးအမေကို နှိမ်ချင်လို့ပဲ ပေါင်းနေကြတာ။ နင်တို့ စိတ်ထဲရှိသလောက် အဆိပ်ပြင်းပြင်း သရုပ်ဆောင်လို့ရတယ်။ သူ့ကို နှိမ်ရုံပဲ။ ဆိုယွန်း၊ နင်လည်း အတူတူပဲနော်။ နင်တို့တွေ ဂျောင်ဆူးအမေကို ဖိအားပေးလေလေ နင်တို့ရဲ့ ဇာတ်ကောင်တွေက ပိုပြီး အသက်ဝင်လေလေပဲ။ နားလည်လား”

“ဟုတ်ကဲ့”

ယွန်ရင်နဲ့ ဆိုယွန်းတို့က စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ လအနည်းငယ်အတွင်းမှာ ယွန်ရင်က သူ့ဆံပင်ကို နည်းနည်းလေး ကောက်လိုက်တော့ လူကြီးပုံစံ ပေါက်သွားတာ။ ဆိုယွန်းလည်း လူကြီးပုံစံရအောင် ကိုယ်အလေးချိန်ကို တော်တော်လေး လျှော့ချခဲ့တာ။

ထူးဆန်းတာက အဲဒီကောင်မလေးဟာ သူ့ရဲ့ လက်ရှိကိုယ်အလေးချိန်ကို မကျေနပ်တာပဲ။ ပြဇာတ်တွေပြီးရင်တော့ သူ စားချင်သလောက် အားရပါးရ စားပစ်မယ်လို့ မကြာခဏ ပြောတာကို မာရူး ကြားခဲ့ရဖူးတယ်။

“ဒါနဲ့ ဒီမှာရှိတဲ့သူတွေကတော့ ငါ ကလပ်ထဲမှာ ရှိတုန်းက သူငယ်ချင်းတွေပဲ။ ‘မိုးပြာရောင်’ ရဲ့ ပထမမျိုးဆက်တွေပေါ့။ ဒါက ဟောင်ဂွန်ဆူ၊ ဒါကတော့ ကန်ဆွန်ဂျီ။ သူတို့ စိတ်ပျက်အောင်တော့ မလုပ်ကြနဲ့ဦးနော်”

မာရူးက ဆွန်ဂျီကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။ သူကလည်း ဒီကလပ်က အဖွဲ့ဝင်တစ်ယောက်မှန်း မာရူး မသိခဲ့ဘူး။

“မာရူး၊ မင်းကတော့ ပြဇာတ်ကို သေသေချာချာ ကြည့်ထား။ ဒီနေ့အတွက် မင်းက ပရိသတ်ပဲ။ ကလေးတွေကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ဝေဖန်ပေးဦး”

မာရူးက စီနီယာတွေရဲ့ ဘေးမှာ သွားထိုင်လိုက်တယ်။ ပရိသတ်နေရာကနေ ကလပ်အဖွဲ့ဝင်တွေကို ကြည့်ရတာ သူ့အတွက်တော့ အမြင်သစ်တစ်ခုပဲ။ မီဆို ဘာတွေကို မြင်နေရလဲဆိုတာကို သူ အခုမှ သိတော့တယ်။ ကလပ်အဖွဲ့ဝင် တစ်ယောက်ချင်းစီရဲ့ ထက်သန်နေတဲ့ အကြည့်တွေကို သူ ခံစားနေရတာ။ သူတို့ဆီက ထွက်ပေါ်လာတဲ့ စွမ်းအင်တွေက တကယ်ကို ထူးခြားလွန်းလှတယ်။

‘သင်တန်းဆရာ လုပ်ရတာ တော်တော်တော့ ပင်ပန်းမှာပဲ’

ကျောင်းသား ဆယ့်တစ်ယောက်လုံးဆီက ထွက်လာတဲ့ စွမ်းအင်တွေက တကယ်ကို လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းရှိတာ။ အဲဒီအကြည့်တွေအောက်မှာ မီဆိုတစ်ယောက် ဘယ်လိုများ သရုပ်ဆောင်ပြခဲ့လဲဆိုတာ သူ လုံးဝ စဉ်းစားလို့မရဘူး။

“မင်းသူငယ်ချင်းတွေက တော်တော်လေး တော်ကြတာပဲ” လို့ ဂွန်ဆူက ပြောလိုက်တယ်။

အဲဒီလူရဲ့ ပေါင်းသင်းဆက်ဆံရေးက တကယ်ကို အံ့ဩစရာပဲ။ သူ့ညီ ဂွန်ဆော့ကတော့ ချဉ်းကပ်ရခက်မယ့်ပုံ ပေါက်ပေမဲ့ ဂွန်ဆူကတော့ အသက်ကွာခြားပေမဲ့လည်း တကယ့်ကို ခင်ဖို့ကောင်းတဲ့သူ။

“ဒါနဲ့ မင်းက ဘာလို့ စင်ပေါ်မှာ မရှိဘဲ ဒီမှာ ရောက်နေရတာလဲ”

“ကျွန်တော် ဝေခွဲမရဖြစ်နေလို့ပါ”

“ဝေခွဲမရဘူး သရုပ်ဆောင်ဖို့ကိုလား”

“ဟုတ်ကဲ့။ အခုထိလည်း အဲဒီအတိုင်းပါပဲ”

“ဝေခွဲမရဖြစ်တာ... အဲဒါက ကောင်းတဲ့အရာပဲ။ တစ်ခုခုအပေါ်မှာ ဝါသနာမပါသေးဘူးဆိုရင် မလုပ်ခင်မှာ သေသေချာချာ စဉ်းစားသင့်တာပေါ့။ လူကြီးတော်တော်များများကတော့ မင်းတို့အရွယ်ကို အားမနာတမ်း စွန့်စားစေချင်ကြပေမဲ့ ငါ့အမြင်ကတော့ တစ်မျိုးပဲ”

မာရူးက ဂွန်ဆူကို မော့ကြည့်လိုက်တယ်။ ဒီလူဟာ အနာဂတ်မှာ သရုပ်ဆောင်လောကမှာ အကြီးအကျယ် အောင်မြင်မယ့်သူလေ။ သူ့စကားတွေကို ပေါ့ပေါ့ဆဆ သဘောထားလို့ မရဘူး။

အဲဒီအချိန်မှာပဲ မီဆိုက လက်ခုပ်တစ်ချက်တီးပြီး ကလေးတွေကို လှမ်းခေါ်လိုက်တယ်။

“နောက်ဆယ်မိနစ်နေရင် စတော့မယ်။ ဒါကို အစစ်လို့ပဲ သဘောထားကြ။ မလုပ်ခင်မှာ စဉ်းစား၊ မလျှောက်ခင်မှာ စဉ်းစား၊ အသက်မရှူခင်မှာတောင် စဉ်းစားကြဦး။ ဒါက မင်းတို့ရဲ့ နောက်ဆုံး စမ်းသပ်မှုပဲ၊ ဒါကြောင့် သေသေချာချာ ဂရုစိုက်ကြ”

အခန်းတစ်ခုလုံး ခဏလောက် ငြိမ်ကျသွားတယ်။ မာရူးက ဂွန်ဆူနဲ့ စကားဆက်ပြောနေမိတယ်။

“ခင်ဗျားက သရုပ်ဆောင်လောကထဲကို ဘယ်လိုရောက်လာတာလဲ”

“ငါလား အင်း...”

ဂွန်ဆူက မျက်နှာကျက်ကို မော့ကြည့်ရင်း စဉ်းစားနေတယ်။

“ဒီကောင် အထက်တန်းကျောင်းတုန်းက နာမည်ပြောင်က ဘာလဲဆိုတာ မင်းသိချင်လား” လို့ ဆွန်ဂျီက ကြားဖြတ်မေးလိုက်တယ်။

“ဘာလဲဟင်”

“အရူး”

“ဗျာ”

အရူးတဲ့လား

ဂွန်ဆူက ပြုံးလိုက်ပြီး ‘ဒါက လွမ်းစရာကောင်းတဲ့ နာမည်ပြောင်လေးပဲ’ လို့ ကိုယ့်ဘာသာ ရေရွတ်လိုက်တယ်။

“အဲဒီအချိန်တုန်းကတော့ သူ့အတွက် အဲဒီထက် ကောင်းတဲ့နာမည် မရှိတော့ဘူး။ သူက ဆရာတေးဆစ်ဆီကို တန်းသွားပြီး ပြဇာတ်ကလပ် ထောင်ခိုင်းတာလေ။ အဲဒီလိုပဲ ဆရာကလည်း တကယ်ကို အံ့ဩစရာကောင်းတာ။ သူတို့တွေက ချက်ချင်းပဲ ကလပ်ထောင်လိုက်ကြတာ။ သူတို့နှစ်ယောက်က တကယ်ကို အတွဲညီခဲ့ကြတာ၊ အဲဒါကြောင့်လည်း ကျန်တဲ့လူတွေ တော်တော်လေး ဒုက္ခရောက်ခဲ့ရတာပေါ့”

ဆွန်ဂျီက အဲဒီတုန်းက အကြောင်းတွေကို ပြန်စဉ်းစားပြီး ပြုံးနေတယ်။

“ဂွန်ဆူက အဲဒီတုန်းက တစ်ယောက်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရင် အမြဲတမ်း ပြောတတ်တာ ‘မင်း သရုပ်ဆောင်ကြည့်မလား’ တဲ့။ သူက တကယ့်ကို ဇွဲကောင်းတာ။ သူ့အတန်းဖော်တွေဆိုရင် တစ်လလုံးလုံး ဒါကို သည်းခံခဲ့ရတာလေ”

“ဟေ့၊ ငါ အဲဒီလောက်လည်း မဆိုးပါဘူး” လို့ ဂွန်ဆူက ညည်းတွားလိုက်တယ်။

မီဆိုက ချက်ချင်းပဲ ကြားဖြတ်ပြောလိုက်တယ်။

“ဆွန်ဂျီက လျှော့ပြောတာ။ သူက အဲဒီထက်တောင် ဆိုးသေးတယ်။ အတန်းထဲက စင်ပေါ်တက်ပြီး နေ့တိုင်း အော်နေတာ ‘ငါတို့ရဲ့ လူပျိုပေါက်ဘဝကို ဝါသနာတွေနဲ့ အတူ မီးရှို့ပစ်ကြစို့’ တဲ့။ ငါ့နားတွေတောင် ကွဲတော့မယ် ထင်နေတာ”

“ကလပ်ရဲ့ ပထမဆုံး အဖွဲ့ဝင်ကတောင် ငါ့ကို ဒီလို ပြောရသလား... ငါ တော်တော် စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားပြီ သိလား”

ဂွန်ဆူက မီဆိုရဲ့ ပခုံးကို ခပ်ဖွဖွလေး ပုတ်လိုက်တော့ မီဆိုက အားနာသလိုနဲ့ ပြုံးပြတယ်။

ဒါက တကယ်ကို မြင်ရခဲတဲ့ မြင်ကွင်းပဲ။ မီဆိုကို ပါးစပ်ပိတ်သွားအောင် လုပ်နိုင်တဲ့သူ ရှိလိမ့်မယ်လို့ မာရူး တစ်ခါမှ မတွေးဖူးခဲ့ဘူး။

“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အစပိုင်းမှာတော့ ကလပ်က ဒီလိုပဲ ဖြစ်လာတာပေါ့။ အမှန်အတိုင်းပြောရရင် ငါလည်း... အစက ကလပ်ထဲ မဝင်ချင်ခဲ့ဘူး။ ငါ ဘယ်လို အခြေအနေမျိုး ကြုံနေရလဲဆိုတာ မင်းမှတ်မိတယ် မဟုတ်လား”

ဆွန်ဂျီက သူ အထက်တန်းကျောင်း စတက်တုန်းက မွေးစားခံခဲ့ရတဲ့အကြောင်း မာရူးကို ပြောပြဖူးတယ်။ စိတ်ဓာတ်တွေ လေးလံနေတဲ့အချိန်မှာ သူ ဘယ်ကလပ်ထဲကိုမှ မဝင်ချင်ခဲ့တာ ဖြစ်မှာပေါ့။

“ဒါပေမဲ့ ဂွန်ဆူက ငါ့ကို ထပ်ခါတလဲလဲ လာမေးနေတော့တာ။ သူ့ကို ပထမဆုံး မြင်တုန်းကဆိုရင် ခဏတာ မှတ်ဉာဏ်ချို့ယွင်းတဲ့ ရောဂါရှိနေတာလားလို့တောင် ထင်မိတာ။ တကယ်တော့ သူက တကယ့်ကို အရူးတစ်ယောက်ပဲ” လို့ သူက ဆက်ပြောတယ်။

ဆွန်ဂျီရဲ့ ပါးစပ်ကနေ ‘အရူး’ ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို ဒီလောက်အထိ အခါခါ ကြားရတာက တစ်မျိုးကြီး ဖြစ်နေပေမဲ့ တစ်ဖက်က ကြည့်ပြန်တော့လည်း ချစ်စရာလေးလို့ ခံစားရတယ်။

“ဒါနဲ့ နောက်ဆုံးတော့ ကလပ်ထဲ ရောက်သွားတာပေါ့”

“အင်း။ ဒါပေမဲ့ အတင်းအကျပ် ဝင်ခိုင်းလို့တော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ဂွန်ဆူနဲ့ စကားများနေတဲ့အချိန်ဆိုရင် ငါ့ရဲ့ အိမ်အကြောင်း၊ ငါ့ဘဝအကြောင်းတွေကို မေ့သွားတတ်တာကို သတိပြုမိသွားလို့။ မင်းလည်း ကြုံဖူးမှာပါ။ တစ်ခုခုအပေါ် အာရုံစိုက်နေတဲ့အချိန်ဆိုရင် တခြား ဘာကိုမှ မစဉ်းစားမိတော့ဘူးလေ။ အဲဒီအချိန်မှာ ဂွန်ဆူက ငါ့ကို တကယ်ပဲ စည်းရုံးနိုင်ခဲ့တာပေါ့”

“သူ ဘာလုပ်ခဲ့လို့လဲ”

“ငါသာ ကလပ်ထဲမှာ ရှိနေသရွေ့ နောက်သုံးနှစ်လုံးလုံး ငါ့ကို ပြုံးနေအောင် လုပ်ပေးမယ်လို့ သူ ပြောခဲ့တယ်။ အဲဒီစကားက ဘာကြောင့်မှန်းမသိ ငါ့ရင်ကို ထိသွားခဲ့တာပေါ့”

မာရူးက ဂွန်ဆူကို လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ သူက ပခုံးတွန့်ပြရုံပဲ လုပ်တယ်။

“အခုတော့ သူက အရမ်းကို ဖြူစင်ပြီး ပျော်ရွှင်နေတဲ့ပုံ ပေါက်နေပေမဲ့ အဲဒီတုန်းကတော့ သူက တကယ့်ကို လူဆိုးမလေးပဲ။ သူ့မျက်နှာပေါ်မှာ တစ်နေ့ကုန် မိုးတွေ ရွာနေသလိုမျိုးပဲ”

ဂွန်ဆူက သူ့ခေါင်းပေါ်မှာ လက်ချောင်းလေးတွေနဲ့ မိုးရွာနေတဲ့ပုံစံ လုပ်ပြလိုက်တယ်။ ဆွန်ဂျီရဲ့ မျက်နှာက ချက်ချင်းပဲ နီရဲသွားတော့တာပေါ့။

“မင်းက ငါ ဘာလို့ သရုပ်ဆောင်တာကို စခဲ့လဲဆိုတာ သိချင်တယ် မဟုတ်လား။ ဒါက ထူးထူးခြားခြားတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ငါ့အဖေကို တော်လှန်တဲ့အနေနဲ့ စခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီခံစားချက်က ခဏပါပဲ။ ငါ သရုပ်ဆောင်လောကထဲ ရောက်သွားတဲ့ တကယ့်အကြောင်းရင်းက သရုပ်ဆောင်ရတာကို ငါ ပျော်လို့ပဲ။ အဲဒီပျော်စရာကြီးကို သိသွားတဲ့အချိန်မှာတော့ ငါ လက်မလွှတ်နိုင်တော့ဘူး။ ‘ငါ သေရင်တောင် ဒါကို လုပ်မယ်’ ဆိုတဲ့ စိတ်ဓာတ်နဲ့ စလုပ်ခဲ့တာပေါ့”

သေရင်တောင် လုပ်မယ်တဲ့လား။ အဲဒီစကားတစ်ခွန်းက ဂွန်ဆူရဲ့ အတွေးတွေကို တကယ့်ကို ပေါ်လွင်စေတာ။ မာရူးက ပထမမျိုးဆက် အဖွဲ့ဝင်တွေကို သေသေချာချာ ကြည့်နေမိတယ်။ သူတို့ တစ်ယောက်ချင်းစီမှာ တကယ့်ကို ခိုင်မာတဲ့ ကိုယ်ပိုင်အရည်အချင်းတွေ ရှိကြတာ။

မီဆိုနဲ့ ဂွန်ဆူကတော့ သရုပ်ဆောင်တာကို သူတို့ရဲ့ အလုပ်အဖြစ် ရွေးချယ်ခဲ့ကြပြီး ဆွန်ဂျီကတော့ ဒါကို စေတနာ့ဝန်ထမ်း အလုပ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်တာ။

“မင်း ဆွန်ဂျီနဲ့အတူ ရုပ်သေးပြဇာတ်တွေ လုပ်နေတာ မဟုတ်လား” လို့ ဂွန်ဆူက မေးလိုက်တယ်။

“ဟုတ်ကဲ့”

“ဘယ်လိုနေလဲ”

“အင်း... ပျော်စရာကောင်းပါတယ်။ တော်တော်လေးလည်း ကျေနပ်ဖို့ကောင်းတယ်”

“အဲလိုလား”

“ဟုတ်ကဲ့”

“အင်း၊ နားလည်ပါပြီ။ တခြား ဘာရှိသေးလဲ”

“တခြား ဘာလဲဟင်”

မာရူးက ခေါင်းခါပြလိုက်တယ်။ အခုလောလောဆယ်တော့ သူက ဒီလောက်နဲ့တင် ကျေနပ်နေတာ။ ဂွန်ဆူက အဲဒါကို ကြားတော့ ထူးထူးဆန်းဆန်း ပြုံးလိုက်တယ်။

“ဟေ့ ပြုံးချိုလေး” လို့ သူက မီဆိုဘက်ကို လှည့်ပြောလိုက်တယ်။

“ဘာလဲ”

“ဒီကလေးက သရုပ်ဆောင်ဘက်ကို တော်တော်လေး နက်နက်နဲနဲ ရောက်သွားမယ့်ပုံ မပေါ်ဘူး”

ဂွန်ဆူက မေးစေ့ကို လက်နဲ့ပွတ်ရင်း မာရူးကို ကြည့်နေတယ်။ သူ့မျက်နှာပေါ်မှာတော့ အပြုံးလေးတစ်ခုနဲ့ပေါ့။

“ပျော်စရာကောင်းပြီး ကျေနပ်ဖို့ကောင်းတယ် မဟုတ်လား”

“ဟုတ်ကဲ့”

“ဒါဆိုရင်တော့ လုံလောက်ပါပြီ။ ငါကတော့ သရုပ်ဆောင်တာကို တကယ့်ကို လောဘကြီးတဲ့၊ ပြီးတော့ အရာရာကို အကဲခတ်တော်တဲ့ ဘီလူးကြီးတစ်ကောင်လို့ပဲ သဘောထားတယ်။ သရုပ်ဆောင်တာက လူတွေကို ရွေးချယ်တာ၊ လူတွေက သရုပ်ဆောင်တာကို ရွေးချယ်တာ မဟုတ်ဘူး။ တချို့လူတွေက သရုပ်ဆောင်ဖြစ်ဖို့ မွေးဖွားလာကြပေမဲ့ တချို့ကတော့ မဟုတ်ကြဘူး။ အကယ်၍ လူတစ်ယောက်က သရုပ်ဆောင်ဖြစ်ဖို့ မွေးဖွားလာခဲ့ပေမဲ့ ကံမကောင်းရှာရင်တော့... သရုပ်ဆောင်တာက အဲဒီလူကို လုံးဝကို ဝါးမြိုပစ်လိုက်တာပဲ။ ဟျဲဟွာ ဘူတာရုံက သရဲတွေက အဲဒီလို ဖြစ်လာကြတာပေါ့။ သူတို့တွေက အဲဒီဘီလူးကြီးရဲ့ ဝါးမြိုတာကို ခံလိုက်ရတာ”

ဂွန်ဆူက မာရူးကို ထက်ရှတဲ့ အကြည့်တွေနဲ့ ကြည့်ပြီး စကားကို ဆက်ပြောတယ်။

“မင်း ဘာကြောင့် ဝေခွဲမရဖြစ်နေလဲတော့ ငါမသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ငါပေးချင်တဲ့ အကြံကတော့ အများကြီး မစဉ်းစားပါနဲ့။ အကယ်၍ သရုပ်ဆောင်တာက မင်းကို သဘောကျသွားပြီဆိုရင်တော့ မင်း ဘာလုပ်လုပ် အဲဒီနောက်ကို ပါသွားမှာပဲ။ မင်းကို သဘောမကျဘူးဆိုရင်တော့ မင်း ဘယ်တော့မှ စင်ပေါ်ကို ရောက်လာမှာ မဟုတ်ဘူး”

ဖက်ခနဲ။

ဂွန်ဆူက မာရူးရဲ့ ကျောကို ခပ်ဖွဖွလေး ပုတ်လိုက်တယ်။

“ဪ၊ နောက်ဆုံးတစ်ခုကတော့... မင်းက ကျေနပ်စရာကောင်းတယ်လို့ ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား။ အဲဒါက ပြဿနာမရှိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သရုပ်ဆောင်တာကို တကယ် စွဲလန်းသွားတဲ့လူတွေ ခံစားရတဲ့ ခံစားချက်ကတော့ အဲဒါနဲ့ လုံးဝမတူဘူး။ သူတို့က စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ခံစားရတာ”

ဂွန်ဆူက ကလပ်အဖွဲ့ဝင်တွေဘက်ကို သူ့မေးစေ့နဲ့ အချက်ပြလိုက်တယ်။ မာရူး ကြည့်လိုက်တဲ့အခါမှာတော့ အဖွဲ့ဝင်တွေဆီက ထွက်ပေါ်နေတဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားမှုနဲ့ ထက်သန်မှု အငွေ့အသက်တွေကို သတိပြုမိသွားတယ်။

“ဒီတစ်ခါ ကလေးတွေအားလုံးက တကယ်ကို အံ့ဩစရာကောင်းတဲ့ သူတွေပဲ” လို့ ဂွန်ဆူက မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း ပြောလိုက်တယ်။

အဲဒီအချိန်မှာပဲ မာရူး သတိထားမိလိုက်တာက...

အဲဒီလူရဲ့ မျက်နှာကလည်း တခြားကလေးတွေလိုပဲ စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေနဲ့ တောက်ပလာတာပဲ။

* * * * * * * * *

မာရူး အိမ်သာသွားဖို့ ခွင့်တောင်းပြီး ထွက်သွားတာနဲ့ မီဆိုက ဂွန်ဆူရဲ့ ကျောကို အစွမ်းကုန် ရိုက်ချလိုက်တော့တာပဲ။

ဖြောင်း

ကလပ်အဖွဲ့ဝင်တွေလည်း အံ့ဩသွားပြီး မီဆိုနဲ့ ဂွန်ဆူကို လှည့်ကြည့်လိုက်ကြတယ်။

“ဘာမှ မဖြစ်ဘူး၊ အလုပ်ပဲ အာရုံစိုက်ကြ”

“ဟုတ်ကဲ့”

ဂွန်ဆူကတော့ နာကျင်နေတဲ့ မျက်နှာထားနဲ့ ဆွန်ဂျီကို သူ့ကျောလေး နည်းနည်းလောက် ပွတ်ပေးဖို့ တောင်းဆိုနေရတယ်။ ဆွန်ဂျီကတော့ ခပ်ပြုံးပြုံးနဲ့ပဲ ဂွန်ဆူရဲ့ ကျောကို ပွတ်ပေးနေတာပေါ့။

“ငါက နင့်ကို အဲဒီကောင်လေး သရုပ်ဆောင်တာကို စိတ်ဝင်စားလာအောင် လုပ်ပေးပါလို့ ပြောတာကို နင်ကတော့ သူ့ကို နင်းခြေပစ်ရသလား” လို့ မီဆိုက အံကြိတ်ပြီး ပြောလိုက်တယ်။

ဒီနေ့ သူ့ကို ဒီကို ခေါ်လာတဲ့ အဓိက အကြောင်းရင်းက ကလပ်တစ်ခုလုံးရဲ့ အခြေအနေကို ကြည့်ခိုင်းဖို့တင်မကဘူး၊ မာရူးကို သရုပ်ဆောင်တာမှာ စိတ်ပါဝင်စားလာအောင် စည်းရုံးပေးဖို့လည်း ပါတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ကောင်လေးကို ကူညီမယ့်အစား သူက ပြာဖုံးနေတဲ့မီးခဲကို ရေလောင်းပလိုက်တာပဲ။

“ပြီးတော့ ဆွန်ဂျီ”

“ဟု - ဟုတ်ကဲ့”

“ငါက မာရူးကို ရုပ်သေးပြဇာတ်တွေမှာ စိတ်ဝင်စားလာအောင် ကူညီပေးပါလို့ ပြောခဲ့တာလေ၊ ကလေးတွေနဲ့ ကစားတာကို စိတ်ဝင်စားလာအောင် လုပ်ခိုင်းတာ မဟုတ်ဘူး။ နင်ကတော့ သူ့ကို စေတနာ့ဝန်ထမ်း တစ်ယောက်အဖြစ် ပြောင်းလိုက်တာပဲ မဟုတ်လား”

“မဟုတ်ပါဘူး၊ ငါက...”

“ဘုရားရေ... နင်တို့ ငတုံးတွေ”

မီဆိုက လက်ပိုက်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်တယ်။ ဒါက တကယ်ကို မကောင်းဘူး။ စောစောက မာရူးရဲ့ မျက်လုံးတွေ... သူ ကလပ်နဲ့ အကန့်အသတ်တစ်ခု ထားလိုက်တာကို မီဆို ကောင်းကောင်း မြင်နေရတယ်။ ဒီအတိုင်းသာဆိုရင် အဲဒီကောင်လေးက သရုပ်ဆောင်တာကို မဟုတ်ဘဲ စေတနာ့ဝန်ထမ်း လုပ်တာကိုပဲ စိတ်ဝင်စားသွားတော့မှာ။

ဒါက လုံးဝ မဖြစ်သင့်တဲ့ အရာပဲ။

“ဒါနဲ့ နင်က ဘာလို့ သူ့အပေါ် အဲလောက်တောင် စွဲလမ်းနေရတာလဲ” လို့ ဂွန်ဆူက မေးလိုက်တယ်။

“သူက ငါ့ကို အရမ်း စိတ်ဝင်စားအောင် လုပ်နိုင်လို့ပေါ့။ ငါသာ သူ့ကို သေသေချာချာ သင်ပေးပြီး စင်ပေါ်တင်ပေးနိုင်မယ်ဆိုရင် သူ တစ်ခုခု ပြနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ငါ့ရဲ့ စိတ်အာရုံက ပြောနေလို့ပဲ”

“အင်း... နင့်ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကိုတော့ ငါ မသံသယဖြစ်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့...”

ဂွန်ဆူက ခြေထောက်ကို ရှေ့ကို ဆန့်ထုတ်ပြီး နောက်ကို မှီလိုက်တယ်။

“ငါ့အမြင်တော့ သူက တစ်ယောက်ယောက်က ခိုင်းလို့ လုပ်မယ့် လူစားမျိုး မဟုတ်ဘူး။ သူက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တည်ငြိမ်တဲ့သူမျိုး။ သူ တစ်ခုခုကို လုပ်ချင်တယ်ဆိုရင် သူ့ဘာသာသူ တကယ် စိတ်ဝင်စားဖို့ လိုတယ်။ နင်က သူ့ကို သရုပ်ဆောင်ဖို့ အတင်းခိုင်းရင်တော့ သူ လုပ်တော့ လုပ်လိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ စိတ်ပါလက်ပါတော့ ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး”

“ငါ သိပါတယ်။ ဒါကြောင့်လည်း ငါက သူ့ကို တဖြည်းဖြည်းချင်း ဆွဲဆောင်နေတာပေါ့။ အဲဒီမှာ နင်က အခုလို လာလုပ်ရသလား”

ဂွန်ဆူ ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ မာရူးက သူ့အရွယ် တခြားကလေးတွေနဲ့ မတူဘဲ သူ့ရဲ့ အနာဂတ်အတွက်ကို တကယ် စဉ်းစားနေတဲ့သူလေ။

ဘေးကင်းဖို့က နံပါတ်တစ်။

အဲဒီစကားစုက အဲဒီကောင်လေးကို ဖော်ပြဖို့ အကောင်းဆုံးပဲ။ မီဆိုအတွက်တော့ မာရူးဟာ တကယ့်ကို ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ အရာဝတ္ထုတစ်ခုပဲ။ အဲဒီကောင်လေးဟာ တခြားသူတွေနဲ့ အခြေခံကစပြီး ကွဲပြားနေတာ။ ဒါက မီဆို သူ့နဲ့အတူ နှစ်လလောက် အချိန်ဖြုန်းပြီးတဲ့နောက်မှာ ရရှိလာတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ပဲ။ အဲဒီကောင်လေးကသာ သရုပ်ဆောင်တာကို တကယ် စလုပ်မယ်ဆိုရင် ဘယ်လိုမျိုး ဖြစ်လာမလဲဆိုတာကို သိချင်လွန်းလို့ မီဆို ရူးတော့မယ်။

“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နင်ကတော့ အရင်အတိုင်းပဲ၊ ဇွတ်ပဲ”

“နင့်ဆီကတော့ အဲဒီစကားကို ငါ မကြားချင်ဘူး၊ နင်က တကယ့်ကို အရူးကြီးပဲ”

“အမယ်လေး... ကြောက်စရာကြီး”

မီဆိုကတော့ စိတ်ပျက်လက်ပျက်နဲ့ သက်ပြင်းချလိုက်မိတော့တယ်။

* * * * * * * * *