အခန်း (၄၇-၄၈)

အခန်း(၄၇)

“ပြဇာတ် ဟုတ်လား”

ဘာဒါ တစ်ယောက် အဲဒီစကားလုံးကို နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေမိတယ်။ ပြဇာတ်တဲ့လား။

သူမအစ်ကိုကလား။ ဘယ်တုန်းကတည်းကလဲ။ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ အစ်ကိုဖြစ်သူ အခုတလော ပရဟိတအလုပ်တွေ လုပ်နေတယ်ဆိုတာ သူမ သိထားပေမဲ့ အဲဒါက ပြဇာတ်နဲ့ ပတ်သက်နေလိမ့်မယ်လို့တော့ သူမ မထင်ထားခဲ့ဘူး။ ပုံမှန်ဆိုရင် သူမအစ်ကိုက ဆော့လည်းဆော့၊ သူမအပေါ်လည်း အရမ်းဆိုးတတ်တဲ့သူမျိုးလေ။ သူမအတွက်တော့ အဓိက ရန်သူတော်ကြီးပေါ့။

ဒါပေမဲ့ အခုတော့ တစ်ခုခု ထူးခြားနေပြီ။ အစ်ကိုက ပြောင်းလဲသွားတယ်။ ဟင်းတွေချက်ပေးသလို အဝတ်တွေတောင် လျှော်ပေးသေးတယ်။ ဘယ်တုန်းကတည်းက အဝတ်လျှော်စက် သုံးတတ်သွားတာပါလိမ့်။

အစ်ကိုဖြစ်သူက သူမအခန်းကို ဖုန်စုပ်စက်နဲ့ ရှင်းပေးချင်လို့ ခဏလောက် အပြင်ထွက်ပေးပါဦးလို့ လာပြောတဲ့အချိန်မှာတော့ ဘာဒါတစ်ယောက် သူမရဲ့ အစ်ကိုအရင်းကြီး ဘယ်ပျောက်သွားပြီလဲဆိုတာကို အလေးအနက် စဉ်းစားရတော့တယ်။ ဂြိုဟ်သားတစ်ယောက်ယောက်နဲ့များ အစားထိုးခံလိုက်ရတာလား။

အဲဒီလိုမှမဟုတ်ရင် ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် စိတ်ထားကောင်းနေရတာလဲ။ အဲဒါတင်မကဘူး၊ စာကိုလည်း အသေအလဲ ကြိုးစားနေသေးတာ။

“ဘာဒါ၊ မေမေကတော့ နင့်ဘာသာနင် အကုန်လုံး လုပ်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ ယုံကြည်တယ်နော်” လို့ အစ်ကိုဖြစ်သူ စာလုပ်နေတာ မြင်တိုင်း မေမေက ဘာဒါကို ပြောလေ့ရှိတယ်။ ပုံမှန်ဆိုရင်တော့ ဒီလို နှိုင်းယှဉ်ခံရတာကို ဘာဒါ စိတ်တိုမိမှာဖြစ်ပေမဲ့ အခုအချိန်မှာတော့ သူမ ဘာမှ ပြန်မငြင်းနိုင်တော့ဘူး။

“အစ်ကို ပြန်လာတာ နောက်ကျနိုင်တယ်၊ အဲဒီတော့ ထမင်းကို အစ်ကို့ကို မစောင့်ဘဲ အရင်စားလိုက်နှင့်တော့။ တစ်နေရာရာ သွားဖို့ရှိရင်လည်း ဖုန်းဆက်ဦး။ စောစောပြန်လာဖို့ ကြိုးစားဦးနော်” လို့ မာရူးက အဝတ်အစားတွေ လဲရင်း ပြောလိုက်တယ်။

အခုတလော ဘာဒါက သူမအစ်ကို့ဆီကနေ အဖေဖြစ်သူရဲ့ အရိပ်အယောင်တွေကို မြင်လာရတယ်။ အဲဒါက တကယ့်ကို ထူးဆန်းနေပေမဲ့ သူမကလည်း ဒါကို ကျင့်သားရစပြုနေပြီ။

“အရမ်း နောက်ကျမှာလား”

“မသိဘူးလေ၊ ပွဲပြီးမယ့် အချိန်ကို ကြည့်ရမှာပဲ”

မာရူးက ဖိနပ်ကြိုးချည်ရင်း ခေါင်းကို တစ်ချက် မော့ကြည့်လိုက်တယ်။

“ပျင်းနေရင် လိုက်ခဲ့လို့ ရတယ်နော်”

ဘာဒါကတော့ ခေါင်းကို အပြင်းအထန် ခါပြလိုက်မိတယ်။ ဒါက တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ကိစ္စပဲလေ။ အစ်ကိုဖြစ်သူနဲ့အတူ တစ်နေရာရာကို သွားမယ် ဟုတ်လား။ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တာ အရင်ကလည်း အစ်ကိုနဲ့အတူ သွားရင်း လမ်းပျောက်ခဲ့တာတွေက အကြိမ်ကြိမ်ပဲလေ။

“ဒါဆိုရင်လည်း အိမ်ပဲ စောင့်နေတော့။ ဪ...”

မာရူးက သူ့အိတ်ကပ်ထဲက ပိုက်ဆံတစ်ရွက် ထုတ်ပေးလိုက်ပြီး “အသုံးလိုရင် သုံးဖို့ ယူထားလိုက်” လို့ ပြောလိုက်တယ်။

ဘာဒါတစ်ယောက် ထိုပိုက်ဆံကို ကြောင်ကြည့်နေရင်း ခေါင်းခါပြမိတယ်။

“သူ ဘာဖြစ်နေတာပါလိမ့်”

တကယ်တော့ အစ်ကိုဖြစ်သူက အရင်လို စိတ်အနှောင့်အယှက်ပေးတတ်တဲ့ ပုံစံမျိုး ပြန်ဖြစ်သွားတာကမှ ပိုပြီး နေသာထိုင်သာ ရှိဦးမယ်လို့ သူမ တွေးနေမိတော့တယ်။

* * * * * * * * *

မာရူး ဘတ်စ်ကားပေါ်က ဆင်းလိုက်တဲ့အချိန်မှာ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားရတယ်။ ဒါက ဒေသတွင်း ပြိုင်ပွဲအတွက် ပဏာမအဆင့်ပဲ ရှိသေးတာကို လူတွေ ဒီလောက်တောင် များလိမ့်မယ်လို့ သူ မထင်ထားခဲ့ဘူး။ ယဉ်ကျေးမှုဗဟိုဌာနတစ်ခုလုံးမှာ လူမျိုးစုံနဲ့ ပြည့်နှက်နေတာပဲ။

သာမန်ဝတ်စုံ ဝတ်ထားတဲ့သူတွေရှိသလို၊ ရိုးရာဝတ်စုံတွေ၊ စစ်ဝတ်စုံတွေ ဝတ်ထားတဲ့သူတွေလည်း ရှိတယ်။ အားလုံးက ကျောင်းသားတွေချည်းပါပဲ။ သူတို့တွေက ပြဇာတ်ဝတ်စုံတွေနဲ့ ရောက်လာကြတာ ဖြစ်မှာပေါ့။

“ဖိုက်တင်းးးးးးး”

“ဂွန်ဂျုံအထက်တန်းကျောင်း အောင်မြင်ပါစေ”

“ဘွန်ဂျုံအထက်တန်းကျောင်း ဒီတစ်ခါလည်း မင်းတို့ပဲ နံပါတ်တစ် ရမှာပါ”

ကျောင်းသားတွေက သူတို့အသင်းတွေကို အားပေးနေကြတယ်။ ဘေးနားက ဆရာတွေက ကလေးတွေကို တိတ်တိတ်နေဖို့ တားနေကြပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ မျက်လုံးတွေကတော့ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားနေကြတဲ့ ပုံစံမျိုးပေါ့။

“ရောက်ပြီလား” လို့ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့နောက်ကနေ လှမ်းခေါ်လိုက်တယ်။

အနောက်တိုင်းဝတ်စုံနဲ့ ပတ်ဒေးမြောင်ပဲ ဖြစ်တယ်။ ဒိုဂျင်လည်း အတူတူ ပါလာတာပေါ့။

“ဟား... မင်းတို့ကိုတောင် ငါ မမှတ်မိတော့ဘူး” လို့ မာရူးက ပြောလိုက်တယ်။

သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးက ဆံပင်တွေ ပြင်ထားကြပြီး မိတ်ကပ်တွေလည်း အလူးအလဲ လိမ်းထားကြတယ်။ ဝတ်စုံတွေနဲ့ ကြည့်ရတာ နည်းနည်းတော့ တစ်မျိုးကြီး ဖြစ်နေပေမဲ့ အဲဒါကလည်း သူတို့ရဲ့ အသက်အရွယ်ကြောင့် ဖြစ်မှာပါ။

“မိုက်တယ် မဟုတ်လား” လို့ ဒိုဂျင်က မေးလိုက်တယ်။ သူ့ရဲ့ ဖြူဖျော့နေတဲ့ ပါးပြင်တွေက ညိုမှောင်နေတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေတာပေါ့။

သူတို့ရဲ့ မိတ်ကပ်တွေက ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေတဲ့ လစာစား ဝန်ထမ်းနှစ်ယောက်ရဲ့ ပုံစံမျိုးကို ပေါ်လွင်အောင် လုပ်ထားတာ ထင်ပါရဲ့။

“အေး၊ ကြည့်ကောင်းပါတယ်။ ကျန်တဲ့သူတွေကရော ဘယ်မှာလဲ”

“ဟိုထဲမှာလေ။ ငါတို့ အလှည့်ကျမှပဲ နားနေခန်းထဲကို ဝင်လို့ရတာ။ အဲဒါကြောင့် အားလုံးက အပြင်မှာပဲ စောင့်နေကြတာ”

“ဘယ်နှစ်သင်းလောက် ရှိလဲ သိလား လူတွေကတော့ အများကြီးပဲ”

“ကျောင်း ၂၁ ကျောင်းနဲ့ ပြိုင်ပွဲဝင် ၃၀၀ လောက် ရှိမယ် ထင်တယ်။ စောစောက လူတစ်ယောက် ပြောတာ ကြားလိုက်တာ”

တခြားလူတွေပါ ပေါင်းလိုက်ရင်တော့ ၅၀၀ ကျော်လောက် ရှိမှာပေါ့။

“ရော့၊ ဒါယူထားလိုက်။ အပေါက်ဝမှာ တွေ့လို့ ကောက်လာတဲ့ လက်ကမ်းစာစောင်ပဲ” လို့ ပတ်ဒေးမြောင်က ပြောလိုက်တယ်။

မာရူးက လက်ကမ်းစာစောင်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ပြိုင်ပွဲဝင် အသင်းအားလုံးရဲ့ အကျဉ်းချုပ် မိတ်ဆက်ချက်တွေကို တွေ့လိုက်ရတယ်။

ပြိုင်ပွဲက ၃ ရက်တိုင်တိုင် ကျင်းပမှာ ဖြစ်ပြီး အဆုံးသတ်မှာတော့ အမျိုးသားအဆင့် ပြိုင်ပွဲကို တက်ရောက်ယှဉ်ပြိုင်ဖို့ အသင်း ၅ သင်းကို ရွေးချယ်မှာ ဖြစ်ပါတယ်။ မာရူးက ကလပ်အသင်းသားတွေ ရှိတဲ့နေရာကို သွားလိုက်တယ်။ ပါကင်ထိုးထားတဲ့ ဘတ်စ်ကားတစ်စီးရဲ့ ဘေးမှာ သူတို့အုပ်စုကို တွေ့လိုက်ရတယ်။

“ရောက်လာပြီလား”

“ကြိုဆိုပါတယ်”

ပထမနှစ်နဲ့ ဒုတိယနှစ် ကျောင်းသားတွေက သူတို့ရဲ့ ပြဇာတ်ဝတ်စုံတွေနဲ့ သူ့ကို နှုတ်ဆက်ကြတယ်။ မိတ်ကပ်တွေ အပြည့်လိမ်းထားတာကြောင့် သူတို့ကို ကြည့်ရတာ ပုံမှန်ထက် ပိုပြီးတော့တောင် ထက်မြက်နေသလိုပဲ။

“ငါတို့အတွက် အားပေးပါဦးနော်” လို့ ယွန်ရင်က လက်လှမ်းပြရင်း ပြောလိုက်တယ်။ ဘန်ဂျောင်ဟော့ခ်ကတော့ သူ့ရဲ့ မျက်ခုံးတွေကို လှုပ်ပြရင်း နှုတ်ဆက်တာပေါ့။ တစ်ဖက်မှာလည်း ချွဲမင်းဆောင်နဲ့ လင်ဒန်မီတို့ကတော့ သူတို့ရဲ့ စာသားတွေကို အပြန်အလှန် စစ်ဆေးရင်း အလုပ်ရှုပ်နေကြတယ်။

“အားလုံးအတွက် ငါ အားပေးနေပါ့မယ်၊ အဲဒီတော့ နံပါတ်တစ် ရအောင် လုပ်ခဲ့ကြနော်”

“ဟုတ်တာပေါ့ ကျိန်းသေပေါက် နိုင်မှာပါ။ မနိုင်ရင်တော့ ငါ ငိုမိမှာပဲ”

ယွန်ရင်ရဲ့ အကျင့်ကို သိနေတော့ သူမ တကယ်ကြီး ငိုလိမ့်မယ်ဆိုတာ မာရူး သိတာပေါ့။ ယုံကြည်ချက် အပြည့်ရှိနေတဲ့ ဒုတိယနှစ်တွေနဲ့ ယှဉ်လိုက်ရင် ပထမနှစ် ကျောင်းသားတွေကတော့ ယဉ်ကျေးမှုဗဟိုဌာနရဲ့ အဝင်ဝကို ကြည့်ပြီး တုန်လှုပ်နေကြတယ်။ ဒိုဂျင်နဲ့ ပတ်ဒေးမြောင်တို့လည်း အပါအဝင်ပေါ့။

“ဟူး... ငါတို့တွေ အမှားအယွင်း မလုပ်မိကြဘူး မဟုတ်လား”

“အမှားလုပ်မိရင်တော့ အကြီးအကျယ် ပြဿနာတက်မှာပဲ”

“တောက် ငါ ဘာလုပ်ရမလဲ စာသားတွေကိုတောင် သေသေချာချာ မမှတ်မိတော့ဘူး”

ပထမနှစ် ကျောင်းသားတွေဟာ တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားပြီး ဆူညံနေကြတယ်။ သူတို့တွေဟာ စာသားတွေကို အသည်းအသန် ကျက်မှတ်နေကြတာပေါ့။ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နဲ့ တရားထိုင်ဖို့ ကြိုးစားနေကြတဲ့ ဟောင်ဂွန်ဆော့နဲ့ အီဆိုးလ်တို့ နှစ်ယောက်ကလွဲလို့ပေါ့။

မာရူးက ဟောင်ဂွန်ဆော့နားကို ကပ်သွားလိုက်တယ်။

“ဘယ်လိုလဲ၊ အဆင်ပြေရဲ့လား”

“ရင်တုန်နေတာပဲ။ ငါ့မှာ ပြောရမယ့် စာသားတွေ အများကြီးပဲ”

အဲဒီကောင်လေးဟာ အပြင်ပန်းမှာ တည်ငြိမ်နေသလို ရှိပေမဲ့ တခြားကလေးတွေလိုပဲ ရင်တုန်နေတာပေါ့။ မာရူးက ဟောင်ဂွန်ဆော့ရဲ့ ပုခုံးကို အသာအယာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်တယ်။

“မင်း လုပ်ချင်သလိုသာ လုပ်လိုက်စမ်းပါ။ အဲဒါဆိုရင်တင် လုံလောက်ပါတယ်”

“အေးပါ။ မင်းလည်း အများကြီး ကြိုးစားခဲ့ရတာပဲ။ မင်းသာ မကူညီခဲ့ရင် ငါတို့ရဲ့ ‘စတိုးဆိုင်’ ပြကွက်က ဒီလောက် ကြည့်ကောင်းမှာ မဟုတ်ဘူး”

ဟောင်ဂွန်ဆော့က တံခါးမှာ မှီထားတဲ့ ‘စတိုးဆိုင်’ အတွက် အပြင်အဆင် ပစ္စည်းတွေကို ညွှန်ပြရင်း ပြောလိုက်တယ်။ မာရူး ပြုံးမိသွားတာပေါ့။ သူ ကိုယ်တိုင် ပြင်ဆင်ထားတဲ့ ပစ္စည်းတွေက မကြာခင်မှာ စင်ပေါ်ကို ရောက်တော့မှာလေ။ သူ ကိုယ်တိုင် တိုက်ရိုက် ပါဝင်သရုပ်ဆောင်တာ မဟုတ်ပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုတွေအတွက် သူ ကျေနပ်မိပါတယ်။

“မကြာခင်မှာ ငါလည်း ငါ့အစ်ကို့ရဲ့ ခြေရာကို လိုက်နိုင်တော့မှာပါ...”

မာရူး လှည့်ကြည့်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ အဲဒီကောင်လေး တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေတာကို ကြားလိုက်ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီနောက်မှာတော့ အဲဒီကောင်လေးက ပါးစပ်ကို တင်းတင်းစေ့ထားလိုက်တယ်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အားပေးစကား ပြောတာလား။ ဒါမှမဟုတ် တခြားတစ်ခုခုလား။

‘ဒါပေမဲ့ သူ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ရင်တုန်နေရတာပါလိမ့်’

ဟောင်ဂွန်ဆော့ကို ကြည့်ရတာ တစ်ခုခုကြောင့် အခုပဲ လဲကျတော့မယ့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေတယ်။ စောစောက ပုံစံနဲ့ လုံးဝကို ကွဲထွက်နေတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ မာရူးအနေနဲ့ အဲဒီ တုန်လှုပ်မှုရဲ့ အကြောင်းရင်းကို မသိလိုက်ရခင်မှာပဲ...

“ဝူဆောင်း စက်မှုအထက်တန်းကျောင်းက မိုးပြာရောင် အသင်း ဝင်ခဲ့ပါ”

ဝန်ထမ်းတစ်ယောက်က သူတို့ကို လာခေါ်တာကြောင့် ကလပ်အသင်းသားတွေအားလုံး ချက်ချင်းပဲ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ကြတယ်။

မာရူးက ဟောင်ဂွန်ဆော့ မထွက်သွားခင်မှာ သူ့ကို နောက်တစ်ကြိမ် လှမ်းဆွဲလိုက်တယ်။

“မင်းမှာ ရှိသမျှ အကုန်ထုတ်ပြခဲ့လိုက်စမ်းပါ”

“ကောင်းကောင်း လုပ်ခဲ့နော်” လို့ သူ မပြောဖြစ်ခဲ့ဘူး။

အဲဒီစကားက ကောင်လေးကို ပိုပြီး ဖိအားဖြစ်စေမယ်လို့ သူ ခံစားရလို့လေ။ အဲဒီတော့မှ ဟောင်ဂွန်ဆော့က နည်းနည်း နေသာထိုင်သာ ရှိသွားတဲ့ မျက်နှာနဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တယ်။

စောစောက တွေ့လိုက်ရတဲ့ တုန်လှုပ်နေတဲ့ ပုံစံက ခဏတဖြုတ် ဖြစ်သွားတာပဲ နေမှာပါ။

“ပရိသတ်တွေ ထိုင်တဲ့နေရာကို သွားတော့လေ။ သူတို့တွေ ဘယ်လောက်တောင် တော်လာလဲဆိုတာ သွားကြည့်လိုက်ဦး” လို့ ယန်မီဆိုက သူ့ရဲ့ ကျောကို ပုတ်ရင်း ပြောလိုက်တယ်။

မာရူး ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။ ဒီပြကွက်ကို သူ လုံးဝ အလွတ်မခံနိုင်ပါဘူး။ လွန်ခဲ့တဲ့ ၅ လလုံးလုံး ကလပ်အသင်းသားတွေ အသေအလဲ ကြိုးစားခဲ့ကြတာလေ။ ကြီးကြီးမားမား အမှားအယွင်း မရှိဘူးဆိုရင်တော့ သူတို့တွေ ကျိန်းသေပေါက် အရည်အချင်း စစ်အောင်လိမ့်မယ်လို့ သူ ယုံကြည်နေမိတယ်။

ယန်မီဆို ထွက်သွားတဲ့နေရာကနေ ကင်ဆိုယွန်းနဲ့ ဟောင်ဂွန်ဆူတို့ လျှောက်လာတာကို သူ မြင်လိုက်ရတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ယန်မီဆိုကတော့ အဖွဲ့သားတွေနဲ့အတူ အဆောက်အဦးထဲကို ဝင်သွားပြီ။

“သွားကြစို့။ သူတို့တွေ ဘယ်လောက် တော်လဲဆိုတာ သွားကြည့်ရအောင်”

ဟောင်ဂွန်ဆူက သူ့ရဲ့ လက်မောင်းတွေကို ဆန့်ထုတ်ရင်း ပြောလိုက်တယ်။ ကင်ဆိုယွန်းကတော့ သူမရဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ အပြုံးလေးတစ်ခုနဲ့အတူ အထဲကို ဝင်သွားတာပေါ့။

ပြိုင်ပွဲမှာ သူတို့က ပထမဆုံး စရမယ့်သူတွေလေ။

ဒါက ကောင်းတဲ့အချက်လား၊ ဆိုးတဲ့အချက်လားဆိုတာ မာရူး မသိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ပြဇာတ်ကတော့ စတင်နေပါပြီ။ လူတွေကလည်း တံခါးတွေကနေ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဝင်လာနေကြပြီ။

ရှေ့ဆုံးတန်းမှာ လူအနည်းငယ် ထိုင်နေကြပြီ။ သူတို့တွေက ဒိုင်လူကြီးတွေ ဖြစ်မှာပေါ့။

“ဪ... ဟိုလူကြီးကို ငါ သိတယ်” လို့ ကလေးတစ်ယောက်က အသက်ကြီးကြီး ဒိုင်လူကြီးတစ်ယောက်ကို ညွှန်ပြရင်း ပြောလိုက်တယ်။

အသက်ကြီးကြီး အမျိုးသမီးကြီးတချို့ကလည်း တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် တိုးတိုးတိုးတိုး ပြောနေကြတယ်။ အဲဒီလူကြီး ပါဝင်ခဲ့ဖူးတဲ့ ရှေးဟောင်း ပြဇာတ်တွေအကြောင်း ပြောနေကြတာ ထင်ပါရဲ့။

“ခဏလေးနော်၊ ငါ သူတို့ကို သွားပြီး နှုတ်ဆက်လိုက်ဦးမယ်”

ဟောင်ဂွန်ဆူက အသက်ကြီးကြီး လူကြီးတစ်ယောက်ဆီကို လျှောက်သွားလိုက်တယ်။ အဲဒီလူကြီးကလည်း ဝမ်းသာအားရ မတ်တတ်ရပ်ပြီး နှုတ်ဆက်တာပေါ့။ သူတို့နှစ်ယောက် စကားအနည်းငယ် ပြောပြီးနောက်မှာတော့ လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်လိုက်ကြတယ်။

“ဒီနေရာက တော်တော် အဆင်ပြေတယ်။ ဒီမှာပဲ ထိုင်ကြရအောင်” လို့ ဟောင်ဂွန်ဆူက ပြန်လာတဲ့အချိန်မှာ ပြောလိုက်တယ်။

သူက အလယ်တည့်တည့်က ခုံမှာ နေရာယူလိုက်တာကြောင့် မာရူးနဲ့ ကင်ဆိုယွန်းတို့လည်း လိုက်ပြီး ထိုင်လိုက်ကြတယ်။ ဒါက ဒေသတွင်း ပြိုင်ပွဲပဲ ရှိသေးတာကြောင့် ကျောင်းကနေ အားပေးမယ့်သူတွေကို စေလွှတ်ခြင်း မရှိပါဘူး။ အမျိုးသားအဆင့် ပြိုင်ပွဲကို တက်ရောက်နိုင်မှသာ ကျောင်းကနေ အားပေးမယ့်သူတွေကို စေလွှတ်မှာ ဖြစ်ပါတယ်။

“ဟို... စီနီယာ” လို့ မာရူးက မေးလိုက်တယ်။

“အင်း”

“ဒီမနက် ဟောင်ဂွန်ဆော့ရဲ့ အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိလဲ”

“ငါ့ညီလား ဘာဖြစ်လို့လဲ”

“ဘာမှတော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ စောစောက သူ့ကို ကြည့်ရတာ တော်တော်လေး ရင်တုန်နေသလို ဖြစ်နေလို့။ အဲဒါကြောင့် သိချင်လို့ပါ”

“...”

ဟောင်ဂွန်ဆူက ပါးစပ်ကို တင်းတင်းစေ့ထားလိုက်တယ်။ ဒါက မကောင်းတဲ့ လက္ခဏာပဲ။

“အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ငါ့ညီကို ဒီလုပ်ငန်းခွင်ထဲကို မဝင်စေချင်ဘူး”

မာရူးကတော့ ဒီစကားကို ကြားရတာ သိပ်ပြီး အံ့သြမနေပါဘူး။ အဲဒါကို မြင်တော့ ဟောင်ဂွန်ဆူက ပြန်ပြီး အံ့သြသွားတာပေါ့။

“မင်း သတိထားမိနေတာလား”

“စားသောက်ဆိုင်မှာတုန်းက စီနီယာ ပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေက စီနီယာ့ညီကို ရည်ရွယ်ပြီး ပြောနေတာလို့ ကျွန်တော် ခံစားရလို့ပါ”

ဟောင်ဂွန်ဆူက ဒီလုပ်ငန်းခွင်အကြောင်းကို ကောင်းကောင်း သိထားတဲ့သူလေ။ သူကိုယ်တိုင်လည်း ဒါတွေကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးတာကိုး။ အဲဒီတော့ သူ့ညီက သရုပ်ဆောင်လုပ်မယ်ဆိုတာကို သူ သိပ်ပြီး သဘောကျမှာ မဟုတ်ဘူး။

‘ငါ့ညီမကလည်း ကားမောင်းတဲ့သူ လုပ်မယ်ဆိုရင် ငါ လိုက်တားမိမှာပဲ’

မာရူးကိုယ်တိုင်လည်း ဒီလုပ်ငန်းခွင်က ဘယ်လောက်တောင် စိတ်ပျက်စရာ ကောင်းလဲဆိုတာ သိတာပေါ့။ တခြားသူတွေလိုပဲ သူ့မိသားစုကိုတော့ အေးအေးဆေးဆေး ဘဝကို ဖြတ်သန်းစေချင်တာလေ။

“မင်းက တကယ့်ကို အကဲခတ်တော်တဲ့ ကောင်လေးပဲ။ ယန်မီဆိုက ဘာလို့ မင်းကို မျက်စိကျနေလဲဆိုတာ ငါ သိသွားပြီ။ မင်းပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ငါ့ညီက ငါ့ကို လိုက်ပြီး အတုခိုးနေတာမျိုး ငါ မဖြစ်စေချင်ဘူး”

အတုခိုးတာ ဟုတ်လား။ အဲဒီစကားလုံးက သုံးနှုန်းတာ နည်းနည်းတော့ ထူးဆန်းနေတယ်။ နားထောင်လို့လည်း သိပ်မကောင်းလှဘူး။

“ငါ့ညီက... ဉာဏ်ကောင်းတယ်။ သူက တခြား ကောင်းတဲ့ကျောင်းတွေကို တက်လို့ရပါရက်နဲ့ စက်မှုအထက်တန်းကျောင်းကို တက်ခဲ့တယ်။ အဲဒီသတင်းကို ကြားတုန်းက ငါ တော်တော်လေး စိတ်မကောင်း ဖြစ်ခဲ့ရတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ သိလား ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူ့ကို သရုပ်ဆောင်လောကထဲကို စပြီး မိတ်ဆက်ပေးခဲ့တာက ငါ ဖြစ်နေလို့ပဲ”

ဟောင်ဂွန်ဆူက ထိုင်ခုံကို မှီလိုက်ပြီး အသံကို နှိမ့်လိုက်တယ်။

“ဟောင်ဂွန်ဆော့က တကယ့်ကို ကြောက်တတ်တဲ့ ကလေးတစ်ယောက်ပဲ”

“ဗျာ”

ကြောက်တတ်တယ် ဟုတ်လား။ သူကလား။

“ကြောက်တတ်တယ်ဆိုတာက သူက စကားနည်းတာ ဒါမှမဟုတ် အေးအေးဆေးဆေး နေတတ်တာကို ပြောတာ မဟုတ်ဘူး။ ကြောက်တတ်တယ်ဆိုတာက... သူက ပတ်ဝန်းကျင်ရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုကို အရမ်း ခံရလွယ်တာကို ပြောတာ”

ပတ်ဝန်းကျင်ရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုကို ခံရလွယ်တယ် တဲ့။ မာရူး ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။ အဲဒီအဓိပ္ပာယ်ကို သူ ကောင်းကောင်း နားလည်တာပေါ့။

“သူက တခြားလူတွေကို အရမ်း ဂရုစိုက်လွန်းတော့ သူ ဘာလုပ်ချင်လဲဆိုတာ သူကိုယ်တိုင် မသိဘူး။ တခြားလူတွေ သတ်မှတ်ပေးထားတဲ့ ဘောင်ထဲမှာပဲ သူက လိုက်ပြီး နေဖို့ ကြိုးစားတတ်တာ။ ဟိုးအရင်တုန်းက သူ ဘာလို့ စာကြိုးစားနေတာလဲလို့ ငါ မေးခဲ့ဖူးတယ်။ အဲဒီတုန်းက သူက ဘာပြန်ဖြေလဲ သိလား ချီးကျူးခံရချင်လို့ တဲ့”

“ဪ...”

ဟောင်ဂွန်ဆော့ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ရင်တုန်နေရလဲဆိုတဲ့ အကြောင်းရင်းက ပေါ်လာပါပြီ။

“ငါ့ညီက မိသားစု ပြဿနာလေးတစ်ခုကြောင့် ငါ့မိဘတွေရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို မတောင်းဆိုတော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့...”

“သူက စီနီယာ့ဆီကနေ အဲဒီ ချီးကျူးစကားတွေကို မျှော်လင့်နေတာပေါ့။ စီနီယာ့ကိုပဲ သူက အားကိုးတကြီးနဲ့ ကြည့်နေတာ”

“ဟုတ်တယ်။ ငါ့ညီက တကယ့်ကို ဉာဏ်ကောင်းတယ်။ စာလည်း တော်သလို၊ ရုပ်ရည်ကလည်း ဘုရားပေးတဲ့ လက်ဆောင်ပဲလေ။ ပြီးခဲ့တဲ့ အစမ်းလေ့ကျင့်မှုတုန်းက သူ ဘယ်လောက်တောင် တော်လဲဆိုတာ ငါ တကယ်ကို အံ့သြခဲ့ရတယ်။ ငါ သူ့ကို ဘာမှ မသင်ပေးခဲ့ရပါဘဲနဲ့ သူက အခြေခံတွေအားလုံးကို ကောင်းကောင်း သိနေတာ။ သူ အများကြီး ကြိုးစားထားတာ ဖြစ်မှာပေါ့”

ဒါဆို ဟောင်ဂွန်ဆော့က ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် လေ့လာပြီး ဒီလောက်အထိ တော်လာတာပေါ့။

ဟောင်ဂွန်ဆူက စိတ်ပျက်လက်ပျက်နဲ့ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်တယ်။

“ငါ ကျောင်းဆင်းခဲ့တဲ့ ကျောင်းကိုပဲ သူက လိုက်တက်မယ်လို့ ပြောတုန်းက ငါ အိမ်ကို ချက်ချင်း ပြန်လာခဲ့တာ။ အာ... မင်း စောစောက ဒီမနက် သူ့အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိလဲလို့ မေးခဲ့တယ် မဟုတ်လား။ ငါက သူ့နဲ့ သီးခြားစီ နေတာဆိုတော့ အဲဒါကိုတော့ မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီတုန်းကတော့ ငါ သူ့ကို အကြီးအကျယ် ပြောခဲ့တာပေါ့။ ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး သရုပ်ဆောင် လုပ်ချင်ရတာလဲလို့ ငါ မေးခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ...”

ဟောင်ဂွန်ဆူက သူ့ရဲ့ မျက်နှာကို လက်နဲ့အုပ်ပြီး သက်ပြင်းအရှည်ကြီး ချလိုက်တယ်။

“သူက ငါ့ခြေရာကို လိုက်ချင်တယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်။ အဲဒီနေ့က ဟျဲဟွာ ဘူတာရုံက စင်ပေါ်က လူတွေက ကြယ်လေးတွေလို တောက်ပနေတာကို သူ တွေ့ခဲ့ရလို့တဲ့။ သူလည်း အဲဒီလို လူမျိုး ဖြစ်ချင်တယ်တဲ့။ အဲဒါကတော့ ကိစ္စမရှိပါဘူး။ အဲဒါက အဆင်ပြေပါတယ်။ ဒါပေမဲ့... ညီမျှခြင်းတစ်ခု ပြည့်စုံဖို့အတွက် အရေးကြီးဆုံးအချက် တစ်ခုကတော့ သူ့ဆီမှာ ပျောက်ဆုံးနေတယ်”

“ပြတ်သားတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်” လို့ မာရူးက မဆိုင်းမတွဘဲ ပြောလိုက်မိတယ်။

ဟောင်ဂွန်ဆူက မာရူးကို မျက်လုံးမှေးပြီး ကြည့်လိုက်ပြီးမှ ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။

“ဟုတ်တာပေါ့။ ငါ့ညီက အကောင်းဆုံး ဖြစ်လာမယ့် ရလဒ်တွေကိုပဲ ကြည့်နေတာ။ အကယ်၍ သူ ကျရှုံးသွားရင် ဘာဖြစ်မလဲဆိုတာကို သူ တစ်ခါမှ မတွေးဘူး။ အဲဒါကလည်း ထင်ရှားပါတယ်။ အဲဒီကောင်လေးက သူ့ဘဝမှာ ကျရှုံးမှုဆိုတာကို အနည်းအကျဉ်းပဲ ကြုံဖူးတာကိုး။ ဒါပေမဲ့ ငါ သိတာပေါ့။ အကယ်၍ သူ တစ်ကြိမ်လောက် ကျရှုံးသွားရင် သူ ဘယ်တော့မှ ပြန်မထနိုင်တော့ဘူးဆိုတာ။ တစ်ခါတုန်းက သူ ကျောင်းက စာမေးပွဲ ပထမဆုံးနေ့မှာ အမှတ်နည်းနည်း လျော့သွားခဲ့ဖူးတယ်။ အဲဒါက ကြီးကြီးမားမား ကိစ္စတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ နောက်နေ့မှာ ပြန်ကြိုးစားရင် သူ ကောင်းကောင်း ပြန်လုပ်နိုင်တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ သူက အဲဒီမှာတင် အကုန်လုံး ပြီးသွားပြီလို့ ထင်လိုက်တာ။ သူက တစ်ခါမှ အဆူမခံခဲ့ရဖူးတော့ ကျရှုံးမှုတစ်ခုတည်းနဲ့တင် သူက လုံးဝကို ပျက်စီးသွားတာပဲ”

“အဲဒီနောက်မှာ စီနီယာက သူ့ကို ပြန်ပြီး ပြုစုပျိုးထောင်ပေးခဲ့တာလား”

“ဒါပေါ့။ သူက ငါ့ဆီကို ဖုန်းဆက်ပြီး တရှုံ့ရှုံ့နဲ့ ငိုနေတာလေ။ သူ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေချင်တယ်လို့တောင် တိုးတိုးလေး ပြောတာကို ငါ ကြားလိုက်ရသေးတယ်။ သူကတော့ အဲဒါကို မှတ်မိမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ငါ အိမ်ကို အပြေးအလွှား သွားပြီး သူ အဆင်ပြေပါတယ်လို့ အားပေးခဲ့ရတာ။ အဲဒီနောက်မှာ သူက ချက်ချင်းဆိုသလို ပြန်ပြီး ကောင်းမွန်သွားတာကြောင့် ငါ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂုဏ်ယူမိသေးတယ်။ အစ်ကိုတစ်ယောက်ရဲ့ တာဝန်ကို ကျေပွန်ခဲ့ပြီလို့ ထင်ခဲ့တာပေါ့။ အဲဒီနေ့မှာပဲ ငါ သူ့ကို ဟျဲဟွာ ဘူတာရုံကို ခေါ်သွားခဲ့တာ။ အဲဒီနေ့မှာပဲ သူက အိပ်မက်တစ်ခုကို ရှာတွေ့ခဲ့တာပေါ့။ တကယ့်ကို သေးငယ်ပြီးတော့... ကျိုးပဲ့လွယ်တဲ့ အိပ်မက်တစ်ခုပေါ့”

“သူ့ကို သေသေချာချာ စကားပြောပြီး မရှင်းပြခဲ့ဘူးလား”

ဟောင်ဂွန်ဆူက ခေါင်းယမ်းပြလိုက်တယ်။

“ဟင့်အင်း”

“ဘာဖြစ်လို့လဲ”

“အခု အဲဒီကောင်လေးက ငါ့ကိုပဲ အလုံးစုံ အားကိုးနေတာလေ။ မိဘတွေရဲ့ ချီးကျူးမှုကို မတောင်းဆိုတော့တာက ကောင်းပေမဲ့ အခုတော့ ငါ့ကိုပဲ သူက တွယ်ကပ်နေပြီ”

“အဲဒါကြောင့်ပဲ စကားပြောပြီး ဖြေရှင်းသင့်တာပေါ့”

“ဒါက မဖြစ်နိုင်ဘူး။ အခုချိန်မှာ ငါ့ညီကို ဘယ်လို စကားမျိုးနဲ့မှ ပြောလို့ မရဘူး”

ဟောင်ဂွန်ဆူက လက်ပိုက်လိုက်ပြီး စင်ပေါ်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်တယ်။ စင်မြင့်မန်နေဂျာတွေက ပစ္စည်းကိရိယာတွေကို နောက်ဆုံးအကြိမ် စစ်ဆေးနေကြတာပေါ့။

“သူက ကလေးပဲ ရှိသေးတာ။ အပြင်ပန်းမှာ လူကြီးပုံစံ ပေါက်နေပေမဲ့ အတွင်းစိတ်ကတော့ ကလေးတစ်ယောက်လိုပါပဲ။ ငါ့ညီရဲ့ ဘဝက ချီးကျူးမှုတွေပေါ်မှာပဲ တည်ဆောက်ထားတာ။ သူ လုပ်သမျှ အရာအားလုံးက ချီးကျူးခံရဖို့အတွက်ပဲ။ အဲဒါက မပြောင်းလဲသေးဘူး။ ပြောင်းလဲသွားတာက ဘယ်သူ့ဆီက ချီးကျူးမှုလဲ ဆိုတာပဲ ရှိတာ။ ဒါက အဆုံးမရှိတဲ့ သံသရာကြီးလို ဖြစ်နေတာ။ ဒါကို စကားလုံးတွေနဲ့ပဲ ပြောင်းလဲဖို့ ဆိုတာကတော့...”

ဟောင်ဂွန်ဆူက မာရူးဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။

“လူသားနဲ့ တိရစ္ဆာန်ကို ခွဲခြားနိုင်တဲ့ အချက်က ဆက်သွယ်ပြောဆိုနိုင်စွမ်းပဲ။ ဒါပေမဲ့ လူသားတွေက အမြဲတမ်း ယုတ္တိတန်နေတာမျိုးတော့ မဟုတ်ဘူး။ ငါတို့အားလုံးက အချက်အလက်တွေနဲ့ အမှန်တရားတွေကို ရှာဖွေနေကြပေမဲ့လည်း... သတင်းတွေကို ခဏလောက် ကြည့်လိုက်စမ်းပါ။ အရူးတွေ အများကြီးကို တွေ့ရလိမ့်မယ်။ နောက်ဆုံးတော့ စကားလုံးတွေဆိုတာ အခြေအနေတချို့မှာပဲ အဓိပ္ပာယ် ရှိတာပါ။ ဆိုလိုတာကတော့... လူတစ်ယောက်ကို တကယ် ပြောင်းလဲစေနိုင်တာက စကားလုံးတွေ မဟုတ်ဘူး၊ အတွေ့အကြုံပဲ”

ဟောင်ဂွန်ဆူ သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။ အဲဒီလူက သူ့ညီကို ကျရှုံးစေချင်နေတာပေါ့။ ကျောင်းမှာတုန်းက သူ ဘာလို့ အဲဒီလို မျက်နှာပေးမျိုး ဖြစ်နေရလဲဆိုတာကို မာရူး အခုမှ သဘောပေါက်သွားတော့တယ်။ ဒါပေမဲ့ မာရူးမှာ သိချင်နေတဲ့ အချက်တစ်ခု ကျန်သေးတယ်။

ဟောင်ဂွန်ဆော့ရဲ့ သရုပ်ဆောင်မှုက အပြစ်ပြောစရာ မရှိဘူး။ အစမ်းလေ့ကျင့်မှုတွေမှာလည်း သူက တကယ့်ကို တော်ခဲ့တာ။ ပရိသတ်တွေ အများကြီး ရှိနေပေမဲ့ ဟောင်ဂွန်ဆော့ ကောင်းကောင်း လုပ်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ မာရူး ယုံကြည်နေမိတယ်။

ဒါပေမဲ့ ဟောင်ဂွန်ဆူကတော့ သူ့ညီ ကျရှုံးတာကို မြင်ချင်လို့ ဒီကို လာခဲ့တာ။ အဲဒီ အကြောင်းပြချက် တစ်ခုတည်းနဲ့တင် သူ ဒီကို ရောက်နေတာလေ။

ဒါဆို ဟောင်ဂွန်ဆော့က ကျရှုံးသွားမှာလား

ဟောင်ဂွန်ဆူက ခဏနားပြီးနောက် စကားကို ဆက်ပြောနေပါတော့တယ်။

* * * * * * * * *

အခန်း(၄၈)

“ငါ့ညီက သူများအကဲဖြတ်တာကို ခံချင်တာ။ သူက တခြားသူတွေထက် သာနေတယ်ဆိုတဲ့ အသိနဲ့တင်တင် စိတ်လှုပ်ရှားပြီး ပျော်နေတတ်တာမျိုးပေါ့။ အဲဒါကြောင့်လည်း သူက စာမေးပွဲစစ်တာမျိုး၊ စမ်းသပ်ခံရတာမျိုးဆိုရင် အမြဲတမ်း ပျော်ပျော်ကြီး လက်ခံတတ်တာ။ ဒါပေမဲ့...”

ဟောင်ဂွန်ဆူ ဘာကို စိုးရိမ်နေသလဲဆိုတာ မာရူး ကောင်းကောင်း သဘောပေါက်လိုက်ပါတယ်။

“အမှားသေးသေးလေးတစ်ခု လုပ်မိတာနဲ့တင် သူ ကိုယ့်ကျင်းကိုယ်တူးသလို ဖြစ်သွားမှာကိုမလား”

“အလယ်တန်းတုန်းကထက်စာရင်တော့ နည်းနည်း ပြောင်းလဲသွားလောက်ပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလို ဒဏ်ရာမျိုးက အလွယ်တကူ ပျောက်ကင်းသွားတာမျိုး မဟုတ်ဘူးလေ။ တကယ်လို့ သူ အဲဒါကို ကျော်လွှားနိုင်သွားပြီဆိုရင်တော့ ဝမ်းသာစရာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်အထင်တော့ ဒီနေ့ သူ တော်တော်လေး အရှက်ရဦးမယ် ထင်တယ်”

“ဒါပေမဲ့ တစ်ဖက်ကကြည့်ရင်လည်း သူ့ကို အောင်မြင်စေချင်တာ မဟုတ်ဘူးလား မင်းသားတစ်ယောက်ဖြစ်ရတာ ဘယ်လောက် ရင်ခုန်ဖို့ကောင်းလဲဆိုတာ အစ်ကို အသိဆုံး ဖြစ်မှာပါ”

အဲဒီစကားကြောင့် ဂွန်ဆူက ပြုံးလိုက်ပါတယ်။

“မှန်တာပေါ့။ ငါ့ညီကိုလည်း အဆင့်ဆင့် ဖြတ်ကျော်ပြီး မင်းသားတစ်ယောက် ဖြစ်လာစေချင်တာပေါ့။ သူ ကျရှုံးမှုနဲ့ လုံးဝ မျှော်လင့်ချက်မဲ့သွားတာမျိုးကိုလည်း ကြုံစေချင်တယ်။ အဲဒီလို ကြုံပြီးမှပဲ သရုပ်ဆောင်တာကို ပိုပြီး အလေးအနက်ထား စဉ်းစားတတ်လာမှာ။ သူက စာသင်တာမှာတော့ ကျရှုံးဖူးပြီးသားဆိုတော့ စာမေးပွဲကျတာမျိုးကတော့ သူ့အတွက် ဘာမှမဟုတ်တော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ သရုပ်ဆောင်တာကျတော့ကော စာမေးပွဲဆိုတာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်နဲ့ ယှဉ်ပြိုင်ရတာမျိုးဆိုပေမဲ့ သရုပ်ဆောင်တာကတော့ မတူဘူးလေ။ ပရိသတ်ဆီက လာတဲ့ ဖိအားကို လျစ်လျူရှုလို့ မရဘူးလေ”

“ဂွန်ဆော့ ကျရှုံးလိမ့်မယ်လို့ အစ်ကိုက တော်တော်လေး ယုံကြည်ချက်ရှိနေပုံပဲနော်”

“ဘယ်သူသိမှာလဲ မကျရှုံးဘဲလည်း နေနိုင်တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုခုကတော့ မှားနေပြီလို့ ငါ့စိတ်က ပြောနေတယ်။ အဲဒါကို သိနေလို့လည်း ဘာမှပြောင်းလဲသွားမှာ မဟုတ်တော့ ငါ စောင့်ကြည့်နေရုံပဲ”

ဂွန်ဆူရဲ့ လေသံက တည်ငြိမ်နေပေမဲ့ သူကိုယ်တိုင်လည်း စိတ်လှုပ်ရှားနေတာ သိသာပါတယ်။ သူက သူ့လက်မောင်းကို လက်ချောင်းလေးတွေနဲ့ တဖျတ်ဖျတ် ပုတ်နေခဲ့တာပါ။

“ထူးဆန်းတယ်နော်။ ငါ့ညီကို သရုပ်ဆောင် မလုပ်စေချင်ဘူးဆိုပေမဲ့ သူ့နဲ့အတူ စင်ပေါ်မှာ အတူတူ သရုပ်ဆောင်ချင်တဲ့စိတ်က ရှိနေပြန်ရော။ အဲဒါကြောင့်လည်း သူက ကျရှုံးမှုကို အရင်ဆုံး ခံစားကြည့်ဖို့ လိုတာ။ တကယ်လို့ အဲဒီနောက်ပိုင်းမှာ သူ သူ့ဘာသာသူ ပြန်မတ်တပ်ရပ်နိုင်ခဲ့မယ်ဆိုရင်တော့... အဲဒီကျမှ သရုပ်ဆောင်ခြင်းဆိုတဲ့ နတ်ဆိုးကြီးက သူ့ဆီကို တကယ် လက်ကမ်းလာလိမ့်မယ်။ အဲဒီအချိန်ကျမှပဲ ငါ သူ့ကို တကယ် ကူညီပေးဖို့ စဉ်းစားမှာပါ”

အဲဒီအချိန်မှာပဲ ခန်းမကြီးရဲ့ တံခါးတွေ ပိတ်သွားပြီး ပထမဆုံး ပြဇာတ်စတော့မယ်လို့ စပီကာကနေ အသံထွက်လာပါတယ်။ ရှေ့ဆုံးက အကဲဖြတ်ဒိုင်တွေကလည်း သူတို့ရဲ့ မှတ်တမ်းစာရွက်တွေကို ထုတ်လိုက်တာကို မာရူး သတိထားမိလိုက်တယ်။ ဂွန်ဆော့တစ်ယောက် ခုနေဆိုရင် ဟိုလိုက်ကာကြီးရဲ့ အနောက်မှာ ရှိနေတော့မှာပဲလို့ မာရူး ခဏလောက် တွေးနေမိတယ်။

‘နေပါဦး...’

အနာဂတ်မှာ ဂွန်ဆူက ကိုရီးယား အနုပညာလောကမှာ မရှိမဖြစ် သရုပ်ဆောင်ကြီး ဖြစ်လာမှာလေ။ ဒါဆို ဂွန်ဆော့ကကော အဲဒီနာမည်ကို မာရူး ဘယ်နေရာမှာမှ တွေ့ခဲ့ဖူးတာ မမှတ်မိဘူး။

မှတ်ဉာဏ်ထဲမှာ နာမည်ကို ရှာမရတာကြောင့် မဟုတ်ပါဘူး။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေနဲ့ မာရူးသိတဲ့ အနာဂတ်မှာ ဂွန်ဆူက အင်တာဗျူးတစ်ခုမှာ သူ့ညီအကြောင်း ပြောခဲ့ဖူးတယ်။ သာမန် ကုမ္ပဏီဝန်ထမ်းတစ်ယောက်အဖြစ် အလုပ်လုပ်နေတဲ့ ညီတစ်ယောက် ရှိတယ်ဆိုတာမျိုးပေါ့။

“တကယ်လို့ သူက ပြန်မတ်တပ်မရပ်နိုင်ဘဲ... အစ်ကို့ကိုပဲ ထပ်ပြီး အမှီပြုဖို့ ကြိုးစားလာရင်ကော”

“ကျွန်တော်ပဲ ပြန်ပြီး နှစ်သိမ့်ပေးရမှာပေါ့။ ဘာပဲပြောပြော သူက မိသားစုဝင်ပဲလေ။ ဒါပေမဲ့ သရုပ်ဆောင်လောကထဲကိုတော့ ဝင်မလာအောင် တားရမှာပဲ။ ဒီလောကက သိပ်ပြီး ကြင်နာတတ်တာမျိုး မဟုတ်ဘူး။ အထူးသဖြင့် ဂွန်ဆော့လို ကလေးမျိုးအတွက်ပေါ့။ ကိုယ့်အိပ်မက်ကို အကောင်အထည်ဖော်ချင်တယ်ဆိုရင် စွန့်လွှတ်နိုင်တဲ့ သတ္တိလည်း ရှိဖို့ လိုတယ်။ မစွန့်လွှတ်နိုင်တဲ့သူတွေကတော့ အသုံးချခံရပြီး အမှိုက်လို အလွှင့်ပစ်ခံရမှာပဲ။ ငါ့ညီကို အဲဒီလို ဘဝမျိုးနဲ့ မရှင်သန်စေချင်ဘူး”

ဂွန်ဆူက အဲဒီစကားနဲ့တင် စကားဝိုင်းကို အေးစက်စက် ဖြတ်ချလိုက်ပါတယ်။ အိပ်မက်ကို မက်ချင်တဲ့သူဟာ စွန့်လွှတ်ဖို့ သတ္တိရှိရမယ်ဆိုတဲ့ စကားကို သူ့အဖေဆီက မဟုတ်ဘဲ ဒီနေရာမှာ ကြားလိုက်ရလိမ့်မယ်လို့ မာရူး မထင်ထားခဲ့မိဘူး။

ခန်းမထဲက မီးတွေ မှိတ်သွားတဲ့အခါ ပရိသတ်တွေအားလုံး ငြိမ်ကျသွားပြီး စင်ပေါ်ကိုပဲ အာရုံစိုက်လိုက်ကြပါတယ်။ ဂွန်ဆူက သက်ပြင်းခပ်တိုတိုလေးတွေ ချရင်း စင်ကို ကြည့်နေတယ်။ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းဆိုင်က ကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက် ပစ္စည်းကို အကဲဖြတ်နေသလိုမျိုး စူးစူးရဲရဲ စိုက်ကြည့်နေတာပါ။

မာရူးလည်း လောလောဆယ်တော့ ပြဇာတ်ကိုပဲ အာရုံစိုက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတယ်။ အခုချိန်မှာ သူ လုပ်နိုင်တာ ဘာမှမရှိဘူးလေ။ ဂွန်ဆူရဲ့ စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေက တစ်ခါတလေကျတော့လည်း အပိုတွေ ဖြစ်နေနိုင်တာပဲ။ ပြဇာတ်က အဆင်ပြေပြေ ပြီးဆုံးသွားပြီး ဂွန်ဆော့တစ်ယောက် သူ့အစ်ကို့နောက်ကို ဘာစိုးရိမ်မှုမှမရှိဘဲ လိုက်နိုင်သွားတာမျိုးလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲလေ။

ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့မနက် ဂွန်ဆော့ဆီကနေ ခံစားနေရတဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေနဲ့ ဂွန်ဆူရဲ့ တုံ့ပြန်မှုတွေကတော့ နိမိတ်မကောင်းသလိုပါပဲ။

‘အဆင်ပြေပြေ ပြီးဆုံးပါစေလို့ပဲ မျှော်လင့်ရမှာပဲ’

သူ လုပ်နိုင်တာဆိုလို့ ဆုတောင်းပေးရုံပဲ ရှိပါတယ်။

* * * * * * * * *

ယွန်ရင် တစ်ခဏလောက်တော့ ဘယ်ရောက်နေမှန်း ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားမိတယ်။ ပရိသတ်ထိုင်ခုံတွေကို ကြည့်လိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ သူမ အသက်ရှူဖို့ ခက်ခဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ လူတွေ အများကြီးပဲ။

သူတို့အားလုံးက သူမတို့ ပြဇာတ်ကို လာကြည့်ကြတာ။ အဲဒီအသိကတင် သူမကို တော်တော်လေး စိတ်လှုပ်ရှားစေပါတယ်။

‘စိတ်အေးအေးထားစမ်း’

သူမ စားပွဲဘေးမှာ ရှိနေတဲ့ ဖုန်းကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်တယ်။ ဒီဖုန်းက သူမအတွက်တော့ ထူးခြားတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ရှိတာလေ။ ယွန်ရင် အလယ်တန်း ဒုတိယနှစ်တုန်းက ဖုန်းအသစ်လေးရလို့ ပျော်နေတဲ့အချိန်မှာပဲ သူမရှေ့မှာ ဗန်ကားအမည်းရောင်တစ်စီး ထိုးရပ်လာတယ်။

အင်္ကျီအမည်းရောင်တွေ ဝတ်ထားတဲ့ လူအချို့ ဆင်းလာပြီး အနီးနားက မူလတန်းကျောင်း ဘယ်မှာလဲလို့ သူမကို မေးကြတယ်။

အဲဒီအချိန်မှာပဲ သူမ ခေါင်းထဲကို သတင်းထဲမှာ ပါနေတဲ့ လူပျောက်မှုသတင်းတွေက တန်းစီသွားတာပဲ။ အလယ်တန်းကျောင်းသူတွေကို ဖမ်းဆီးပြီး ဝေးလံတဲ့ ကျွန်းတစ်ကျွန်းကို ပို့ပစ်တယ်ဆိုတဲ့ သတင်းတွေပေါ့။ ယွန်ရင် ကြောက်ကြောက်လန့်လန့်နဲ့ ဘေးပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်ပေမဲ့ လူလည်း တစ်ယောက်မှ မရှိသလို အချိန်ကလည်း နောက်ကျနေပြီလေ။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ သူမ အရာအားလုံးကို နောင်တရမိတော့တာပဲ။

အမေပြောတာကို နားထောင်ခဲ့သင့်တာ။ အိမ်ကို စောစောပြန်ခဲ့သင့်တာ။

အဝတ်အမည်းရောင်နဲ့ လူတွေက သူမဆီကို ဖြည်းဖြည်းချင်း တိုးလာတယ်။ သူမ မလှုပ်နိုင်တော့ဘူး။ ကြောက်စိတ်ကြောင့် တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းနေခဲ့တာ။

အဲဒီအချိန်မှာပဲ ဖုန်းမြည်လာတယ်။ အမေ ဖုန်းဆက်တာပါ။

အဲဒီအသံက သူမကို ပြန်သတိဝင်လာစေတယ်။ သူမ အဲဒီလူတွေကို အော်ဟစ်ဆဲဆိုပြီး နောက်ကို ဆုတ်ပြေးလိုက်တယ်။ အဲဒီလူတွေလည်း လိုက်မလာတော့ဘဲ ကားပေါ်တက်ပြီး မောင်းထွက်သွားကြတယ်။ အဲဒီအချိန်ကစပြီး ယွန်ရင် ဖုန်းကို လက်ကမချတော့ဘူး။ ဒါက သူမရဲ့ ကံကောင်းခြင်း လက်ဆောင်ပဲ။ ဒီဖုန်းသာ မရှိရင် သူမ အခုလို ဒီနေရာမှာ ရှိနေမှာ မဟုတ်ဘူး။

‘ငါ လုပ်နိုင်ပါတယ်’

သူမ ဖုန်းကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်တယ်။ အဲဒါက သူမကို နည်းနည်း စိတ်အေးစေပါတယ်။ သူငယ်ချင်းအချို့က ဖုန်းကို ဒီလောက် ဆုပ်ကိုင်ထားတာ ထူးဆန်းတယ်လို့ ထင်ကြပေမဲ့ မတတ်နိုင်ဘူးလေ။ ဖုန်းမရှိရင် သူမ တော်တော်လေး စိတ်လှုပ်ရှားနေမိတာ။

အဲဒီအချိန်မှာပဲ တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ လက်က သူမရဲ့ ဖုန်းကို ကိုင်ထားတဲ့ လက်ပေါ်ကို အသာအယာ ထိလိုက်ပါတယ်။ ကင်ဆိုယွန်း ပါ။ သူမ အထက်တန်းကျောင်းမှာ ပထမဆုံးရခဲ့တဲ့ သူငယ်ချင်းပေါ့။ ဆိုယွန်းက ယွန်ရင်ရဲ့ စိတ်ချမ်းသာမှုကို အမြဲတမ်း ဂရုစိုက်ပေးတတ်တဲ့ လူကောင်းလေးတစ်ယောက်ပါ။

“ငါတို့ လုပ်နိုင်မှာပါ”

“အင်း”

အဲဒီဖြစ်ရပ်ပြီးကတည်းက သူမအတွက် သူငယ်ချင်းဖွဲ့ရတာ တော်တော်လေး ခက်ခဲခဲ့တာပါ။ အထူးသဖြင့် ကြောက်စိတ်ကြောင့် လူတောမတိုးတဲ့ စရိုက် ဖြစ်သွားလို့လေ။ ဒါပေမဲ့ ဆိုယွန်းက သူမကို အရင် စပြီး ချဉ်းကပ်ခဲ့တာ။ ဆိုယွန်းနဲ့ စတွေ့တုန်းက ပြောခဲ့တဲ့ စကားကို ယွန်ရင် မှတ်မိနေပါသေးတယ်။ ‘နင့်ဆံပင်အရောင်လေးက သိပ်လှတာပဲ’ လို့ ဆိုယွန်းက ပြောခဲ့တာပါ။

ယွန်ရင် ဖုန်းကို အောက်ချလိုက်တယ်။ သူမ ဘေးမှာ သူငယ်ချင်းရှိနေပြီဆိုတော့ ဘာမှ စိုးရိမ်နေစရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့။

“ဖိုက်တင်း”

“အင်း၊ ဖိုက်တင်း”

အဲဒီအချိန်မှာပဲ အဆင်သင့်ပြင်ထားဖို့ အချက်ပြသံ ကြားလိုက်ရတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး အသက်ကို ဝအောင် ပြိုင်တူ ရှူလိုက်ကြပါတယ်။

“ဒီဘက်လာကြဦး” ယန်မီဆို က ခေါ်လိုက်တယ်။

သူတို့ ၁၂ ယောက်စလုံး တစ်ပြိုင်တည်း စုလိုက်ကြပါတယ်။

“ငါ နင်တို့ကို ကောင်းကောင်းလုပ်ပါလို့ ဒါမှမဟုတ် စိတ်မလှုပ်ရှားနဲ့လို့ မပြောတော့ဘူး။ စင်ပေါ်တက်သွားတဲ့အခါ အရင်နဲ့မတူတာကို နင်တို့ တွေ့ရလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ အဆင်ပြေမှာပါ။ အကုန်လုံးကိုပဲ ပုံအောပြီး လုပ်ပစ်လိုက်ကြ။ နင်တို့ လေ့ကျင့်ခဲ့တဲ့ အရှိန်တွေနဲ့တင် ခန္ဓာကိုယ်က သူ့အလိုလို လှုပ်ရှားသွားလိမ့်မယ်။ ကြောက်စိတ်နဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေက နင်တို့ကို မတားဆီးပါစေနဲ့။ အဲဒါတွေကိုသာ ရင်ဆိုင်လိုက်။ ကြောက်တာက သဘာဝပဲလေ”

ဖြောင်း ဖြောင်း

မီဆိုက လက်ခုပ်တိုတိုလေး တီးလိုက်ပြီး အလယ်ကို လက်ကမ်းလိုက်တယ်။ လက် ၁၂ စုံက အလယ်မှာ စုစည်းသွားကြပါတယ်။

“မိုးပြာရောင်”

“ဖိုက်တင်း”

အဲဒီအသံနဲ့တင် ယွန်ရင်ရဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေ အရည်ပျော်ကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ သူငယ်ချင်းတွေရဲ့ အပြုံးတွေကို ကြည့်ရတာ သူတို့လည်း သူမလိုပဲ ခံစားနေရပုံပါပဲ။

ဒါပေမဲ့...

‘ဟင်’

ဟောင်ဂွန်ဆော့ ပုံစံက နည်းနည်း ထူးဆန်းနေတယ်။ သူက စိတ်လှုပ်ရှားနေတဲ့ပုံလည်း မပေါက်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုခုကို ဟန်လုပ်နေသလိုမျိုး ဖြစ်နေတယ်။

“ဂွန်ဆော့၊ ငါ ပြောဖူးတယ်မလား ကောင်းအောင်လုပ်ဖို့ မကြိုးစားနဲ့။ နင် လုပ်နိုင်တာကိုပဲ လုပ်။ နင် အခုထိ လေ့ကျင့်ခဲ့သမျှကိုပဲ ယုံကြည်။ နားလည်လား” မီဆိုက ပြောလိုက်တယ်။ သူမလည်း သတိထားမိသွားပုံပါပဲ။

ယွန်ရင်လည်း အဲဒါကို ဆက်ပြီး စိတ်မပူတော့ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ ဟုတ်တယ်လေ။ လေ့ကျင့်ခဲ့သမျှရဲ့ ရလဒ်ကိုပဲ သူမ ခံစားရတော့မှာပဲ။

“ပြဇာတ် စတော့မယ်”

ဝန်ထမ်းတစ်ယောက်က လာသတိပေးပါတယ်။

ကဲ... အခုတော့ တကယ့် အစပြုခြင်းပါပဲ။

* * * * * * * * *

ဂွန်ဆော့ကတော့ ဒါဟာ သူ့အစ်ကိုလို ဖြစ်လာဖို့ ပထမဆုံး ခြေလှမ်းလို့ တွေးနေမိတယ်။ သူ့အစ်ကို လျှောက်ခဲ့တဲ့ လမ်းအတိုင်း သူလည်း လျှောက်ရမှာပဲလေ။ ဒီမှာ ပထမရပြီးရင် နိုင်ငံတော်အဆင့် ပြိုင်ပွဲတွေအထိ သွားပြီး ပထမ ထပ်ယူရမယ်။

“ဟူး...”

စင်ပေါ်က မီးတွေ လင်းလာပြီး ဆိုဖာနဲ့ စားပွဲက မီးရောင်အောက်မှာ တောက်ပနေတယ်။ တီဗွီက အသံတွေလည်း ထွက်ပေါ်လာပြီ။

ဒါက အစမ်းလေ့ကျင့်တုန်းကနဲ့ ဘာမှ မထူးခြားပါဘူး။ တုန်လှုပ်နေစရာ မလိုဘူး။

လိုက်ကာကြားကနေ ပရိသတ်ထိုင်ခုံတွေကို ဂွန်ဆော့ လှမ်းမြင်နေရတယ်။ အဲဒီထဲမှာမှ ရှေ့ဆုံးက လူသုံးယောက်က သူ့မျက်စိထဲမှာ အထင်ရှားဆုံးပဲ။

အဲဒီအချိန်မှာပဲ မင်းဆောင် နဲ့ ဂျောင်ချန်ဟူး တို့ရဲ့ အခန်းက စတင်နေပြီ။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ဟိုလူသုံးယောက်ရဲ့ လက်ထဲက ဘောပင်တွေက စာရွက်ပေါ်မှာ လှုပ်ရှားနေကြပြီ။ မှောင်နေတဲ့ ပရိသတ်ထိုင်ခုံတွေထဲမှာတောင် အဲဒီဘောပင်တွေရဲ့ အလင်းပြန်မှုက ဂွန်ဆော့အတွက်တော့ ထင်ထင်ရှားရှား မြင်နေရတယ်။

‘သူတို့က ဒိုင်တွေ ဖြစ်မှာပဲ’

အဲဒီလူတွေရှေ့မှာ အထင်ကြီးခံရဖို့ လိုတယ်လို့ ဂွန်ဆော့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ သူတို့ကို မှတ်မိသွားစေဖို့အတွက် ဒိုင်တွေဘက်ကို အတတ်နိုင်ဆုံး အကြည့်တွေ ပို့နေဖို့ သူ ကြိုးစားနေမိတယ်။

‘ငါ့အလှည့် ရောက်ပြီ’

မင်းဆောင် စင်ပေါ်က ဆင်းသွားတာကို အတည်ပြုပြီးနောက်မှာ သူ စင်ပေါ်ကို တက်လိုက်ပါတယ်။ သူ့ရဲ့ ခြေလှမ်းတွေက သဘာဝကျပါတယ်။ ကောင်းပြီ။ ဒီအတိုင်းသာ ဆက်သွားမယ်ဆိုရင် ဘာမှ မှားစရာ မရှိဘူး။

* * * * * * * * *

ပြဇာတ်ကတော့ အပြစ်ပြောစရာမရှိအောင် အဆင်ပြေနေပါတယ်။ တစ်ခန်းနဲ့ တစ်ခန်း ကူးပြောင်းတာတွေကလည်း ချောမွေ့နေသလို အသံထွက်တွေနဲ့ ကလပ်အဖွဲ့ဝင်တွေရဲ့ အသံနေအသံထားတွေကလည်း ကောင်းပါတယ်။ သူတို့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကလည်း ကျွမ်းကျင်ပြီး သဘာဝကျနေတာပဲ။

ဒါဟာ သူတို့ လေ့ကျင့်ခဲ့တဲ့ ရလဒ်တွေဆိုတာ သိသာလှပါတယ်။

တကယ်ကို အပြစ်ကင်းစင်အောင် လုပ်နိုင်နေကြတာပါ။ ဒီအတိုင်းဆိုရင်တော့ ဘာအခက်အခဲမှမရှိဘဲ ပြီးဆုံးသွားမှာဖြစ်ပြီး အဆုံးမှာတော့ အဖွဲ့သားအားလုံး လက်ခုပ်သံတွေနဲ့ ကြိုဆိုခံရတော့မှာပါ။

မာရူးက ဂွန်ဆူကို လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။ ဂွန်ဆူကတော့... စိတ်ရှုပ်ထွေးနေတဲ့ ပုံစံမျိုး။ ဂွန်ဆော့ စင်ပေါ်တက်လာတဲ့ အချိန်တိုင်း သူက ဂွန်ဆော့ကိုပဲ ကြည့်နေမိတယ်။ ဂွန်ဆော့က စကားပြောခန်းတွေကို အဆင်ပြေပြေ ပြောပြီးသွားတိုင်း ဂွန်ဆူက သက်ပြင်းအသာချပြီး စိတ်အေးသွားတတ်ပါတယ်။

“အဆင်ပြေပြေ ပြီးသွားမှာပါ၊ စိတ်မပူပါနဲ့” မာရူးက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တယ်။

ဂွန်ဆူကတော့ အဲဒါကို အပြုံးလေးတစ်ခုနဲ့ပဲ တုံ့ပြန်ခဲ့ပါတယ်။

* * * * * * * * *

“ဒီဘက်ခေတ် ကလေးတွေက တကယ့်ကို တာဝန်မဲ့တာပဲ”

ဒိုဂျင် နဲ့ ပတ်ဒေးမြောင် တို့က ခြေသံပြင်းပြင်းနဲ့ စင်ပေါ်ကို တက်လာကြတယ်။ ဂွန်ဆော့ သူတို့နှစ်ယောက်ကို စိတ်ထဲကနေပဲ ချီးကျူးလိုက်မိတယ်။ သူတို့ ဝင်လာတာ တော်တော်လေး သေသပ်ပါတယ်။ ပုံမှန်ထက်တောင် ပိုကောင်းနေသေးတယ်။ တကယ့်ကို လူကြီးတွေဆီမှာ အဆူခံနေရသလိုမျိုး ခံစားချက်ကို ပေးနိုင်တာပဲ။

ပြီးပြည့်စုံတယ်။ ဒီနေ့ ပြဇာတ်က တကယ့်ကို ပြီးပြည့်စုံနေတာပဲ။

သူ့အနောက်က သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက်က စကားတွေကို ပြိုင်တူ ပြောလိုက်ကြတယ်။ ဒီစကားတွေကို သူ အကြိမ်ပေါင်း တစ်ရာမက ကြားဖူးပြီးသားပါ။

ဒါလည်း ပြီးပြည့်စုံနေတာပဲ။

ဂွန်ဆော့ ရှေ့မှာ ထိုင်နေတဲ့ ဒိုင်တွေကို တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်တယ်။ သူတို့မျက်နှာတွေကို သေသေချာချာ မမြင်ရပေမဲ့ ဒိုင်တစ်ယောက်က ကျေနပ်သလို ခေါင်းငြိမ့်ပြတာကိုတော့ သူ မြင်လိုက်ရတယ်။ ကောင်းပြီ။ သူတို့ တော်တော်လေး လုပ်နိုင်နေပြီ။

‘အမှတ်ကောင်းကောင်း ရတော့မှာပဲ’

ပြဇာတ်က အခုဆိုရင် အရှိန်အမြင့်ဆုံး အပိုင်းကို ရောက်နေပါပြီ။ အခုကစပြီး အားလုံးကို အကောင်းဆုံး လုပ်နိုင်မယ်ဆိုရင် သူတို့ အေးအေးဆေးဆေး ပထမရမှာပဲ။

‘သရုပ်ဆောင်ဆုတောင် ရဦးမလား မသိဘူး’

ဂွန်ဆော့ရဲ့ အစ်ကိုဆိုရင် ဒေသတွင်းပြိုင်ပွဲတွေကနေ နိုင်ငံတော်အဆင့်အထိ သရုပ်ဆောင်ဆုတွေ အကုန်သိမ်းခဲ့တာလေ။ နိုင်ငံတော်အဆင့်မှာ အကောင်းဆုံး မင်းသားဆုတောင် ရခဲ့သေးတာ။

ဒီမှာ ဆုတစ်ခုခု ရတာကတော့ ဂွန်ဆော့အတွက် အနိမ့်ဆုံး ရည်မှန်းချက်ပဲ။ သူ သေချာပေါက် ရမှာပါ။ သူ လုံးဝ စိတ်မလှုပ်ရှားတော့ပါဘူး။ တကယ်တော့ သူ့ခေါင်းထဲမှာ ယုံကြည်ချက်တွေပဲ ပြည့်နေတာပါ။ ဒီပြဇာတ်ကို သူကပဲ အကောင်းဆုံး အဆုံးသတ်ပေးရမယ်

“ဝါးးး”

ပရိသတ်ထိုင်ခုံတွေထဲက တစ်နေရာရာကနေ ကလေးတစ်ယောက် ငိုသံထွက်လာတယ်။ ဘယ်မှာလဲ ဂွန်ဆော့ ပရိသတ်တွေဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။ တစ်ဖက်မှာ ကလေးတစ်ယောက် ရှိနေတာပဲ။ အမေဖြစ်သူက အဲဒီကလေးကို အမြန်ပဲ အပြင်ကို ခေါ်သွားပါတယ်။ ဒါက ပြဿနာအကြီးကြီး မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်မှာပဲ သူ တစ်ခုခုကို သတိထားမိသွားတယ်။

‘ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် တိတ်ဆိတ်နေရတာလဲ’

သူ့သူငယ်ချင်းတွေ စကားပြောသံကို သူ မကြားရတော့ဘူး။ အခုချိန်ဆို သူတို့ စကားပြောနေရမယ့် အချိန်လေ။ ဘာဖြစ်တာလဲ သူတို့အားလုံး တစ်ခုခုကြောင့် စကားပြောတာတွေ ပြိုင်တူ ရပ်သွားကြတာလား။

သူ့ရင်ထဲမှာ ဒေါသတွေ တဟုန်းဟုန်း တောက်လာသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ဘာလဲ၊ ကလေးတစ်ယောက် ငိုလိုက်တာနဲ့တင် သူတို့ စကားလုံးတွေ မေ့ကုန်ကြတာလား ဒါမျိုးကတော့ လက်ခံနိုင်စရာ မရှိဘူး။ တစ်ယောက်ယောက်က စကားစမှ နောက်တစ်ဆင့်ကို သွားလို့ရမှာလေ။ ဂွန်ဆော့ သူ့ရှေ့ကိုပဲ ကြည့်နေလိုက်တယ်။ အခုချိန်မှာ သူ နောက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရင် ကျန်တဲ့သူတွေ ပိုပြီး ထိတ်လန့်သွားလိမ့်မယ်။ တခြားသူတွေ သူတို့ရဲ့ စကားလုံးတွေကို ပြန်မှတ်မိလာမှာပဲလို့ သူ ယုံကြည်နေလိုက်တယ်။

အဲဒီအချိန်မှာပဲ ဒိုင်တစ်ယောက်နဲ့ သူ့မျက်လုံးတွေ ဆုံသွားပါတယ်။

ဒါက ထူးဆန်းတဲ့ ခံစားချက်ပဲ။ မီးမောင်းတစ်ခုက အဲဒီဒိုင်တစ်ယောက်တည်းအပေါ်ကို ကျရောက်နေသလိုမျိုး။ သူ အဲဒီဒိုင်ရဲ့ မျက်နှာအမူအရာကိုတောင် ထင်ထင်ရှားရှား မြင်နေရတယ်။ အဲဒီလူက နဖူးကို အတော်လေး တွန့်ထားတာပဲ။ ဒါက မကောင်းဘူး။

မတတ်နိုင်တော့ဘူး။ ဂွန်ဆော့ သူတို့ရဲ့ အမှားကို သိစေဖို့အတွက် နောက်ကို လှည့်ကြည့်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။

ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်မှာပဲ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ပခုံးကို လာကိုင်ပါတယ်။ ဒါက ဇာတ်ညွှန်းထဲမှာ မပါဘူးလေ။ ဘာလို့လဲ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ ဘာဖြစ်နေလဲဆိုတာ သူ ကောင်းကောင်း သဘောပေါက်သွားပါတယ်။

တေဂျွန်း က သူ့ကို မျက်လုံးအပြူးသားနဲ့ ကြည့်နေပြီး အီဆိုးလ် ကလည်း “ဟေ့... ဂျောင်ဆူ၊ မင်းက ဟိုလူကြီးကြောင့် စိတ်ဆိုးနေတာလား” လို့ အမြန်ပြောနေတယ်။ အဲဒီစကားက ဇာတ်ညွှန်းထဲမှာ မပါဘူး။

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ သူ တစ်ခုခုကို သိလိုက်ရတယ်။

စကားလုံးတွေ မေ့သွားတာက သူ့သူငယ်ချင်းတွေ မဟုတ်ဘူး။

သူ ကိုယ်တိုင်ပဲ။

* * * * * * * * *

မာရူးက မျက်လုံးတစ်ဖက်ကို မှိတ်ပြီး မျက်ခုံးတွေကို ကုတ်လိုက်မိတယ်။ ဆက်ကြည့်ဖို့တောင် မလွယ်တော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ တစ်ဖက်ကလည်း သူ ဆက်ကြည့်ရမယ်ဆိုတာ သိနေပြန်ရော။ အဆုံးမှာတော့ သူ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ရှိနေအောင် မျက်လုံးတစ်ဖက်ကို မှိတ်ထားဖို့ပဲ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတယ်။

ဂွန်ဆော့ အချိန်ကိုက် ဝင်ရမယ့်နေရာမှာ မှားသွားတာ။ ပြဿနာက သူ မှားနေမှန်းတောင် သူကိုယ်တိုင် မသိတာပဲ။ ကလေးငိုတဲ့အချိန်မှာ သူ ပထမဆုံးလုပ်မိတာက ကလေးကိုပဲ စိုက်ကြည့်နေတာလေ။ အဲဒီအချိန် ခဏလေးအတွင်းမှာတင် တေဂျွန်းနဲ့ အီဆိုးလ်က သူတို့ ပြောရမယ့် စကားလုံးတွေကို ပြောပြီးသွားကြပြီ။

အဲဒီနောက်မှာ ဂွန်ဆော့က ဘာမှမပြောဘဲ ရှေ့ကိုပဲ ကြည့်နေခဲ့တာ။ သူ ဘာကို ကြည့်နေတာလဲ

“ချီးကျူးစကားတွေကြားမှာ ကြီးပြင်းလာတဲ့ ကလေးတွေက အဲဒါမရှိဘဲ မရှင်သန်နိုင်ကြဘူး။ အဲဒီလိုပဲ ကြီးပြင်းလာခဲ့ရတာဆိုတော့ သူတို့ကို အကဲဖြတ်တဲ့သူတွေအပေါ်မှာ တအား အာရုံစိုက်မိသွားတတ်ကြတယ်။ မင်းသားတစ်ယောက်အတွက် ပရိသတ် ဘာတွေးနေလဲဆိုတာကို သိနေဖို့က အရေးကြီးတာ မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းသားတစ်ယောက်ရဲ့ အရေးကြီးဆုံး အရည်အချင်းကတော့ စင်ပေါ်က တခြားသရုပ်ဆောင်တွေနဲ့ ဟန်ချက်ညီဖို့ပဲ။ ပရိသတ်အပေါ်မှာပဲ အာရုံစိုက်လွန်းတဲ့ မင်းသားက သူ အမှားလုပ်မိတဲ့အခါမှာတောင် အမှားလုပ်မိနေမှန်း မသိတော့ဘူး။ ဒါက အပျော်တမ်း သရုပ်ဆောင်တွေ လုပ်လေ့ရှိတဲ့ အမှားမျိုးပေါ့”

ဂွန်ဆူက မတ်တပ်ရပ်ပြီး ခန်းမထဲကနေ တိတ်တိတ်လေး ထွက်သွားပါတယ်။ ဂွန်ဆော့ ပရိသတ်ကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့တဲ့ အချိန်က ၁၅ စက္ကန့်လောက် ရှိပါလိမ့်မယ်။ အဲဒီ တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ စက္ကန့်ပိုင်းလေးတွေက ပရိသတ်တွေအတွက်တော့ တကယ့်ကို ရှည်လျားနေသလို ခံစားရစေပါတယ်။

“ဘာဖြစ်တာလဲ”

“တစ်ခုခု ဖြစ်လို့လား”

“သူ ဘာလုပ်နေတာလဲ”

မာရူးရဲ့ ဘေးပတ်ပတ်လည်မှာ လူတွေက တိုးတိုး တိုးတိုးနဲ့ ပြောလာကြပါပြီ။ ပရိသတ်ဆိုတာ စင်ပေါ်က အပြောင်းအလဲတွေကို သိသာကြတာလေ။ မင်းသားတစ်ယောက်ရဲ့ အမှားကို သူတို့က အလွယ်တကူ ဖမ်းမိကြတာပဲ။ ဒီတိတ်ဆိတ်မှုက တမင်လုပ်တာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သူတို့ ချက်ချင်း သိလိုက်ကြတယ်။

နောက်ဆုံးမှာတော့ အီဆိုးလ်က ရှေ့ကို တက်လာခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်မှာတော့ အရာအားလုံးက နောက်ကျသွားပါပြီ။

‘သူတို့ကို အပြစ်တင်လို့တော့ မရပါဘူးလေ။ သူတို့က ခုမှ စတဲ့သူတွေပဲဥစ္စာ’

တကယ်တော့ အဲဒီလို ဝင်ပြီး ထိန်းပေးခဲ့တဲ့ အီဆိုးလ်ကိုတောင် ချီးကျူးရမှာပါ။ သူမ ပါးစပ်ဟလိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ ဂွန်ဆော့ရဲ့ ပခုံးတွေ တုန်သွားပြီး သူ နောက်ကို လှည့်ကြည့်နိုင်သွားပါတယ်။ ဘာဖြစ်သွားလဲဆိုတာ သူလည်း သတိထားမိသွားပုံပါပဲ။

သူ တော်တော်လေး တုန်လှုပ်သွားပြီး စကားတွေ ထစ်အကုန်ပါတယ်။ စောစောက သူ ပြခဲ့တဲ့ ပုံစံမျိုးတွေ တစ်ခုမှ မရှိတော့ဘူး။ သူ သရုပ်ဆောင်နေတဲ့ ဇာတ်ကောင်ရဲ့ စရိုက်နဲ့လည်း လုံးဝ မကိုက်တော့ပါဘူး။

တကယ်လို့ ဂွန်ဆော့က အစကတည်းက အခုလို ပုံစံမျိုး ပြခဲ့မယ်ဆိုရင်တော့ အဆင်ပြေဦးမှာပါ။ ဂျောင်ဆူ ဆိုတဲ့ ဇာတ်ကောင်က အစပိုင်းမှာ စိတ်လှုပ်ရှားတတ်တဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက်အဖြစ် စခဲ့တာကိုး။ ဒါပေမဲ့ အခုက ဇာတ်သိမ်းခန်းကို ရောက်နေပြီလေ။

အဓိက ဇာတ်ကောင်ဟာ အခုအချိန်မှာ ရင့်ကျက်နေရမယ်၊ သူ့အဖေကို ယှဉ်ပြိုင်ပြောဆိုနိုင်တဲ့ ခိုင်မာတဲ့ စိတ်ဓာတ်မျိုး ရှိနေရမယ်။

ဒါပေမဲ့ ဂွန်ဆော့ကတော့ အခုလေးတင်ပဲ စိတ်လှုပ်ရှားပြီး စကားတွေ ထစ်နေခဲ့တာ။ ဂျောင်ဆူ ဆိုတဲ့ ဇာတ်ကောင်က အဲဒီနေရာမှာတင် ပြိုလဲသွားခဲ့တာပါပဲ။ ပြဇာတ်တစ်ခုလုံးရဲ့ တည်ဆောက်ပုံကြီး ပျက်စီးသွားတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အဆိုးဆုံးကတော့ ဂွန်ဆော့က ကျောက်ရုပ်လို ဖြစ်သွားပြီး ပရိသတ်ထဲက တစ်နေရာတည်းကိုပဲ စိုက်ကြည့်နေတာပါပဲ။

မာရူး ဘာဖြစ်နေလဲဆိုတာ သိလိုက်ပါတယ်။ သူ ဒိုင်တွေကို ကြည့်နေတာပါ။ ဒါတွေအားလုံးက ဖြစ်သင့်တာ မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောချင်နေသလိုမျိုး။

ပြီးတော့... အမှောင်ထု ကျရောက်သွားပါတယ်။

ဒါက နောက်ဆုံး အခန်းပါ။ စင်ရဲ့ အလယ်မှာ စားပွဲတစ်ခုကို ပြင်ဆင်လိုက်ကြတယ်။ ဒီနေရာက စကားဝိုင်းက ပြဇာတ်ရဲ့ အဆုံးသတ်ပဲ ဖြစ်မှာပါ။

မာရူး သက်ပြင်းချလိုက်မိတယ်။ ဒီနေ့မနက် ဂွန်ဆော့ဆီကနေ ရခဲ့တဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားမှုရဲ့ မျိုးစေ့လေးကတော့ အခုတော့ အပွင့်ပွင့်သွားခဲ့ပြီ။

“... အဆင်ပြေသွားပါစေလို့ပဲ ဆုတောင်းရမှာပဲ။ ဒါကြောင့်နဲ့ သူတို့ စိတ်ဓာတ်တွေ မကျသွားပါစေနဲ့” ဆူးဂျင် က တိုးတိုးလေး ပြောပါတယ်။

သူမက ဝမ်းနည်းနေတဲ့ ပုံစံနဲ့ စင်ကို ကြည့်နေတာပါ။

မီးတွေ ပြန်လင်းလာတဲ့အခါ စားပွဲဘေးမှာ ထိုင်နေတဲ့ သရုပ်ဆောင်တွေကို မြင်လိုက်ရတယ်။ မိနစ်အနည်းငယ် ကြာပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ပြဇာတ်က ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပါတယ်။

ကလပ်အဖွဲ့ဝင်တွေအားလုံးကတော့ စိတ်အေးလက်အေး ရှိသွားတဲ့ တေးသံလေးတွေနဲ့အတူ စင်ပေါ်ကို ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် တက်လာကြတယ်။ သူတို့ကတော့ စောစောက ဘာဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာကို လုံးဝ မေ့သွားကြတဲ့ ပုံစံမျိုးပါပဲ။ ဂွန်ဆော့ကတော့ အားလုံးရဲ့ နောက်ဆုံးမှ စင်ပေါ်ကို တက်လာခဲ့တယ်။

သူ့ပုံစံကတော့ လူရှိပြီး ဝိညာဉ်မရှိတော့သလိုမျိုး ဖြစ်နေတာပဲ။

ကလပ်အဖွဲ့သားတွေက ပရိသတ်ကို အရိုအသေပေး နှုတ်ဆက်ကြတယ်။ မာရူးကလည်း ကလပ်အဖွဲ့သားတွေကို ပြန်ပြီး အရိုအသေပေးလိုက်တယ်။

လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးလတာအတွင်းမှာ တကယ်ကို ကြိုးစားခဲ့ကြတာပဲ။

အဲဒီလိုနဲ့ပဲ ကျောင်းသားပြဇာတ်ပြိုင်ပွဲရဲ့ ပထမဆုံးနေ့၊ ပထမဆုံး ပြဇာတ်ကတော့ ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပါတော့တယ်။

* * * * * * * * *