အခန်း (၅၅-၅၆)
Vol. 6 Ch. 55-56
အခန်း(၅၅)
“အရင်က ဒီကို ရောက်ဖူးလို့လား”
သူ့အစ်ကိုက ဒုံဒေးမွန်စျေးထဲမှာ ကိုယ့်အိမ်ကိုယ်ရာလို ကျွမ်းကျွမ်းကျင်ကျင် လျှောက်သွားနေတာကို ကြည့်ပြီး ဘာဒါ တစ်ယောက် တအံ့တဩ မေးလိုက်မိတယ်။
ဒုံဒေးမွန်စျေးဆိုတာကတော့ ပိုက်ဆံ သိပ်မရှိပေမဲ့ အဝတ်အစား အသစ်လေးတွေ လိုချင်တဲ့အခါ သွားရမယ့် နေရာမျိုးပေါ့။ ဘာဒါက နွေရာသီကျောင်းပိတ်ရက် မကုန်ခင် သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ဒီကိုလာဖို့ စီစဉ်ထားပေမဲ့ အချိန်ညှိမရတာနဲ့ပဲ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့လာဖို့ လက်လျှော့ပြီး အစ်ကိုဖြစ်သူနဲ့ပဲ လိုက်လာခဲ့တာပါ။
‘စဉ်းစားကြည့်မှ ငါ သူနဲ့ တော်တော်များများ သွားဖြစ်နေတာပဲ။’
အထက်တန်းကျောင်း တက်ကတည်းက သူ့အစ်ကိုက လူတစ်ခြား တစ်ယောက်လို ပြောင်းလဲသွားခဲ့တာ။ အစတုန်းကတော့ နည်းနည်း ကြောင်တောင်တောင်နိုင်ပြီး ထူးဆန်းနေသလို ခံစားရပေမဲ့ နောက်ပိုင်းတော့လည်း သူမ နေသားတကျ ဖြစ်သွားခဲ့ပါတယ်။ ကျောင်းပိတ်ရက် စကတည်းက အစ်ကိုဖြစ်သူနဲ့အတူ ရုပ်ရှင်တွေ အများကြီး သွားကြည့်ဖြစ်သလို စားသောက်ဆိုင်တွေလည်း တော်တော်စုံနေပြီလေ။
အစ်ကိုဖြစ်သူကပဲ သူမကို အမြဲအရင် လိုက်ခဲ့ဖို့ ခေါ်တတ်တာပါ။ အစတုန်းကတော့ သူငယ်ချင်းတွေကို ပြောပြရင် “နင့်အစ်ကို တစ်ခုခု ကြံစည်နေတာ ဖြစ်မှာပါ” လို့ ဝိုင်းပြောကြပေမဲ့ ဒီလိုမျိုး အမြဲတမ်း ဂရုစိုက်ပေးတာ ကြာလာတော့ သူငယ်ချင်းတွေရဲ့ အပြောက ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်။
“နင့်အစ်ကိုက တော်တော် သဘောကောင်းတာပဲ” ၊ “အရမ်း ကြင်နာတတ်တာပဲ” ဆိုပြီးတော့ပေါ့။ အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ဘာဒါ အဲဒီစကားတွေ ကြားရတာ တော်တော်လေး ဂုဏ်ယူမိပါတယ်။ တစ်ဖက်မှာလည်း ဘာကြောင့် အစ်ကိုက ဒီလောက်တောင် ပြောင်းလဲသွားရတာလဲဆိုတာ ပိုပြီး သိချင်လာမိတာပေါ့။
“အေး... အခေါက်ပေါင်း မနည်းတော့ပါဘူး” လို့ သူ့အစ်ကိုက ပြန်ဖြေတယ်။
အခေါက်ပေါင်း မနည်းဘူး ဟုတ်လား ဘယ်တုန်းကလဲ ဘာဒါကတော့ လူအုပ်ထဲမှာ မျက်စိလည် ကျန်ခဲ့မှာ စိုးတာကြောင့် အစ်ကိုဖြစ်သူရဲ့ ဘေးနားကနေ မခွာဘဲ ကပ်လိုက်နေမိတယ်။
“အဝတ်အစား ဝယ်ချင်တယ်ဆိုရင် APM တို့၊ Doota တို့ ဒါမှမဟုတ် Migliore တို့ကိုပဲ သွား။ စျေးထဲက ဒီဘက်ခြမ်းမှာရှိတဲ့ လူတွေက ကျောင်းသားတွေကို သိပ်ပြီး အရောင်းအဝယ် မလုပ်ချင်ကြဘူး။ သူတို့က စျေးတွေကို ပိုပြောပြီး ရောင်းလိုက်တတ်ကြတာ”
“ဒါပေမဲ့ အစ်ကိုကလည်း ကျောင်းသားပဲလေ”
“ငါက အတွေ့အကြုံ ရှိပြီးသားမို့လို့ပါ”
မာရူးက ပြုံးပြုံးလေးနဲ့ စျေးထဲကို လှမ်းဝင်သွားခဲ့တယ်။
* * * * * * * * *
အဲဒီနေ့ ညနေပိုင်းမှာတော့ မာရူးတစ်ယောက် စျေးနားက စားသောက်ဆိုင် တစ်ဆိုင်ထဲကို ဝင်လာခဲ့တယ်။ အစားအသောက်တွေ မှာပြီးတဲ့နောက် သူ့ရဲ့ အဝတ်အစား အသစ်စက်စက်လေးတွေကို ကြည့်ပြီး သဘောကျနေတဲ့ ညီမဖြစ်သူကို သူက မေးလိုက်တယ်။
“ကျေနပ်ရဲ့လား”
“ကျေနပ်တာပေါ့ နောက်တစ်ခါကျရင် သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ လာမှ ဖြစ်မယ်။ ပစ္စည်းတွေ အကုန်လုံးကို စျေးချိုချိုနဲ့ ရခဲ့တာပဲ ကျေးဇူးပဲနော် အစ်ကို”
“ဒါဆိုရင် ငါပြောထားတဲ့ နေရာတွေကိုပဲ သွားဖို့ မမေ့နဲ့ဦး”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ။ ဒါနဲ့နေပါဦး... အစ်ကို့ပိုက်ဆံတွေ အကုန်လုံးကို ဒီလို သုံးလိုက်တာ တကယ်ပဲ အဆင်ပြေရဲ့လား”
“နင် ကြီးလာတဲ့အခါကျရင် ပြန်ပေးပေါ့။ နောက်ပြီးတော့ မုန့်ဖိုး လိုချင်ရင်လည်း ငါ့ဆီပဲ လာခဲ့။ အမေ ဘယ်လောက် ပင်ပန်းနေလဲဆိုတာ နင် သိတယ်မလား”
“အင်း... သိတာပေါ့”
ဘာဒါရဲ့ ပျော်ရွှင်နေတဲ့ မျက်နှာလေးက ချက်ချင်းဆိုသလို ညှိုးငယ်သွားခဲ့တယ်။
“ချက်ချင်းကြီး စိတ်မကောင်း ဖြစ်မသွားပါနဲ့။ နင် လုပ်ချင်တာ အကုန်လုပ်လို့ ရပါတယ်”
အဲဒီအချိန်မှာပဲ မီးဖိုချောင်ထဲက အဒေါ်ကြီးက မာရူးမှာထားတဲ့ အစားအသောက်တွေကို လာချပေးတယ်။ မာရူးက ဘာဒါ့ကို ခက်ရင်းနဲ့ ပန်းကန် ထုတ်ပေးတဲ့အခါမှာ သူမက သူ့ကို တစ်မျိုးကြည့်နေပြန်တယ်။
“ဟို... အစ်ကို”
“ဘာလဲ”
“အစ်ကို နေမကောင်းဖြစ်နေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်”
သူမက သူ့ကို တကယ်ပဲ စိုးရိမ်နေပုံရတယ်။ ချစ်စရာလေးပါပဲ။
“ငါက အခုမှ ၁၇ နှစ်ပဲ ရှိသေးတာ။ ဘာလို့ နေမကောင်း ဖြစ်ရမှာလဲ”
“မဟုတ်ဘူးလေ... အစ်ကိုက ညီမလေးအပေါ် အရမ်းကောင်းနေလို့ပါ”
“ဘာလဲ... အဲဒါကို မကြိုက်ဘူးလား”
“မဟုတ်ပါဘူး၊ ကြိုက်တာပေါ့”
“အေး... ဒါဆို ပြီးတာပဲလေ။ စားကြစို့။ မမှောင်ခင် အိမ်ပြန်ကြမယ်”
ဘာဒါက ခေါင်းညိတ်ပြီး စားတော့တာပဲ။ သူမက အာလူးကြော်တွေကို မြိန်ရေရှက်ရေ စားရင်း စောစောက စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေကို မေ့သွားပုံရတယ်။ မာရူးက သူမကို ခဏလောက် ကြည့်နေပြီးမှ သူဝယ်ထားတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ပြန်စစ်ကြည့်လိုက်တယ်။
အဖေ့အတွက် သားရေလက်အိတ်နဲ့ လက်ကိုင်ပုဝါ၊ ပြီးတော့ အမေ့အတွက် အပေါ်အင်္ကျီ တစ်ထည်။ အခုက စျေးလျှော့ရောင်းနေတဲ့ အချိန်မို့လို့ မာရူးက ဝယ်ဖို့ ဝန်မလေးခဲ့ပါဘူး။ ဆိုင်ရှင် အဒေါ်ကြီးကိုလည်း စျေးထပ်လျှော့ခိုင်းနိုင်ခဲ့တာမို့ ဒါက တကယ့်ကို အောင်မြင်မှု တစ်ခုလို့တောင် ဆိုရမယ်။
‘ဘာဒါလည်း ပျော်နေတာပဲ’
သူ့ရဲ့ အရင်ဘဝတုန်းက ညီမဖြစ်သူ လင်မယားကွဲသွားတဲ့ သတင်းကို ကြားခဲ့ရတာကို သူ မှတ်မိနေတုန်းပဲ။ အဲဒီတုန်းက သူ ဘာခံစားချက်မှ မရှိခဲ့တာကိုလည်း ပြန်သတိရမိတယ်။ အဲဒီအချိန်က သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက သူစိမ်းတွေထက်တောင် ဆိုးနေခဲ့တာ။ လမ်းပေါ်က လင်မယားကွဲတဲ့ သူစိမ်းတစ်ယောက်ကိုတောင် သူက ပိုပြီး သနားမိဦးမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ အခုဘဝမှာတော့ သူ့ညီမလေးက သူ့ကိုကြည့်ပြီး အရမ်းကို ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ပြုံးပြနေတယ်။
‘ဒါကြောင့်ပဲ ဘုရားသခင်က လူတွေကို ဒုတိယအကြိမ် အခွင့်အရေး ပေးတတ်တာ ဖြစ်မယ်’
သူ့ကို တစ်ကျော့ပြန် အသက်ရှင်ခွင့်ပေးခဲ့တဲ့ အဘွားအိုကို စိတ်ထဲကနေ ကျေးဇူးတင်လိုက်မိတယ်။ အကယ်၍ အဘွားသာ မရှိခဲ့ရင် သူ့ညီမလေးဟာ သူ့အတွက် သူစိမ်းတစ်ယောက်လိုပဲ ဖြစ်နေဦးမှာပါ။
“ထပ်စားဦးမလား”
“အင်း... စားမယ်”
မာရူးက မီးဖိုချောင်က အဒေါ်ကြီးကို အစားအသောက် နောက်တစ်ပွဲ ထပ်မှာလိုက်တယ်။
* * * * * * * * *
မာရူးရဲ့ အမေကတော့ စက္ကူအိတ်ထဲမှာ ပါလာတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ကြည့်ပြီး စကားတစ်လုံးမှ မပြောနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေတယ်။
“အမေ မကြိုက်လို့လား”
“မဟုတ်ပါဘူး၊ ကြိုက်တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ နင်က ဒီပိုက်ဆံတွေ ဘယ်က ရတာလဲ”
“ကျွန်တော် အလုပ်လုပ်နေတယ်လေ၊ အမေ မေ့နေတာလား”
“အဲဒီပိုက်ဆံတွေကို နင့်အတွက်ပဲ သုံးရမှာပေါ့”
“ဟာ... ယူထားလိုက်စမ်းပါ အမေရာ။ အမေ့ ဗီရိုထဲမှာ အင်္ကျီ ဘယ်လောက်နည်းလဲဆိုတာ ကျွန်တော် သိတာပဲ။ ဆောင်းတွင်းကျရင် ဝတ်ကြည့်ဦး။ သိပ်တော့ မကြီးကျယ်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကြွားချင်တယ်ဆိုရင်လည်း ကြွားလို့ရတာပေါ့။ နောက်ပြီး ဒါက အဖေ့အတွက်”
မာရူးအမေ ရင်ထဲမှာ တစ်မျိုးကြီး ခံစားလိုက်ရတယ်။ သူ့သားက ဘယ်အချိန်ကစပြီး ဒီလောက်တောင် လူကြီးဆန်သွားရတာလဲ အခုချိန်မှာ သူ့ကို လွှတ်ထားလိုက်မယ်ဆိုရင်တောင် သူမ စိတ်ပူနေစရာ မလိုတော့ဘူး။ သူက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကောင်းကောင်း ဂရုစိုက်နိုင်မယ့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေပြီလေ။ တစ်ဖက်မှာလည်း စိတ်မကောင်း ဖြစ်မိတာတော့ ရှိသား။ သူ့သားက သူမရဲ့ အကူအညီ မလိုတော့ဘူးလို့ တွေးမိလိုက်တဲ့အခါ... နှာခေါင်းထဲက တစစ်စစ် ဖြစ်လာပြီး မျက်ရည်တွေတောင် ဝဲလာခဲ့တယ်။
“အမေ နားလိုက်ဦးနော်”
မာရူးက မတ်တတ်ရပ်ပြီး အခန်းထဲက ထွက်သွားခဲ့တယ်။ သူ့အမေ ဘာတွေ တွေးနေမလဲဆိုတာ သူ ကောင်းကောင်း သိတာပေါ့။ တံခါးပိတ်သွားတာနဲ့ မာရူးအမေက မျက်ရည်တွေကို သုတ်လိုက်ပြီး စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပဲ သူ့ဖုန်းကို အသည်းအသန် ရှာပြီး သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ဆီ ဖုန်းဆက်တော့တာပဲ။
“အို... ဟဲလို ယွန်းဂျီအမေလား အေး... ငါပါပဲ။ ဘာမှတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ငါ့သားကလေ မကြာခင်ကပဲ ငါ့အတွက် အပေါ်အင်္ကျီ တစ်ထည် ဝယ်ပေးလို့။ အင်း... သူ့ပိုက်ဆံနဲ့သူ ဝယ်ပေးတာ။ တကယ့်ကို အံ့ဩဖို့ကောင်းလိုက်တာအေ။ ငါကတော့ မလိုပါဘူးလို့ ပြောတာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ သူက ဇွတ်ပေးနေတာ။ အတန်းထဲမှာလည်း အဆင့် ၃ ရတယ်၊ အခုလည်း ဒါမျိုးဆိုတော့... ဟိုဟိုဟို”
မာရူးအမေဟာ သူ့သူငယ်ချင်းတွေ အကုန်လုံးကို ဖုန်းဆက်နေတော့တာပဲ။ ဖုန်းစပြောလိုက်တိုင်းလည်း တစ်ပုံစံတည်းပါပဲ။
“ငါ့သားကလေ...”
* * * * * * * * *
“တော်တော်လေးတော့ ကြိုးစားလိုက်ရတယ်”
မာရူးက စားပွဲပေါ်က ပြက္ခဒိန်ကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်တယ်။
ကျောင်းပြန်တက်ဖို့ သုံးရက်ပဲ လိုတော့တယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်က သူ အလုပ်နားခဲ့တာဖြစ်ပြီး မန်နေဂျာက သူ့ရဲ့ နောက်ဆုံးလစာထဲမှာ တစ်နာရီလုပ်အားခကို ဝမ် ၂၀၀ ထပ်တိုးပေးခဲ့သေးတယ်။
“မင်း တော်တော် ကြိုးစားခဲ့တာပဲ”
ဒီလို မန်နေဂျာမျိုးက တွေ့ရခဲပါတယ်။ သူဌေးတစ်ယောက်ရဲ့ အမြင်ကနေ ကြည့်ရင် အချိန်ပိုင်း အလုပ်သမားတစ်ယောက်ကို ဒီလောက်အထိ ဂရုစိုက်ဖို့ဆိုတာ မလွယ်ပါဘူး။ တစ်နာရီလုပ်အားခမှာ ဝမ် ၁၀၀၊ ၂၀၀ တိုးပေးဖို့က ဘယ်လောက်အထိ အရေးကြီးလဲဆိုတာ သူတို့က အသိဆုံးပဲလေ။
“တစ်ရက်လောက် အတူတူ သောက်ကြရအောင်”
ကိုရီးယားမှာ အသုံးအများဆုံး လိမ်ညာတဲ့ စကားတစ်ခွန်းဖြစ်တဲ့ ဒီစကားက အခုတစ်ခါတော့ သိပ်ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မဖြစ်နေသလိုပဲ။ မာရူးက အံဆွဲထဲ ထည့်ထားတဲ့ စာအိတ်အဖြူလေးကို ထုတ်ကြည့်လိုက်တယ်။
“ဝမ် လေးသိန်း ကျန်သေးတယ်ပေါ့”
ပိုက်ဆံကို အရမ်းကြီး မဖြုန်းဘူးဆိုရင် ဆောင်းတွင်းကျောင်းပိတ်ရက်အထိ အဆင်ပြေမှာပါ။ နွေရာသီမှာ အလုပ်မလုပ်တော့ဘူးလို့ ဆုံးဖြတ်ထားပေမဲ့ အမေ့ရဲ့ လက်မှာ ဒဏ်ရာရထားတာကို မြင်ပြီးနောက် စိတ်ပြောင်းသွားခဲ့တာပါ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ပိုက်ဆံရှိတာက မရှိတာထက်တော့ ပိုကောင်းတာပေါ့။
ဒုတိယနှစ်ဝက်မှာ သင်ရမယ့် သင်ခန်းစာတွေကို ကြိုတင် လေ့လာပြီးတဲ့နောက် မာရူးတစ်ယောက် ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ လှဲအိပ်လိုက်တယ်။ သူငယ်ချင်းတွေဆီက ဂိမ်းဆော့ဖို့ ခေါ်တဲ့ မက်ဆေ့ခ်ျတွေ ရောက်နေပေမဲ့ သူ လျစ်လျူရှုထားလိုက်တယ်။ သတ်မှတ်ထားတဲ့ အချိန်ကလွဲရင် ဘာမှ မလုပ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားလို့ပါ။
သူ့လက်ထဲက စာအုပ်ကို တစ်ရွက်ချင်း လှန်ဖတ်နေတုန်းမှာပဲ သူ့ဖုန်းက ကျယ်လောင်စွာ မြည်လာခဲ့တယ်။
သူ ဖုန်းကို စက္ကန့်ပိုင်းလောက် စိုက်ကြည့်နေပြီးမှ အသံပိတ်လိုက်ပြီး စာအုပ်ကိုပဲ ဆက်ဖတ်နေလိုက်တယ်။
“ကိုယ့်ရဲ့ လောဘတွေကို ထိန်းချုပ်ပြီး ကျင့်ဝတ်စည်းကမ်းတွေကို လိုက်နာရမယ်”
ဒီစကားစုကို မတွေးဖြစ်တာ ကြာပါပြီ။ ဒါက ကွန်ဖြူးရှပ်ရဲ့ စကားတစ်ခွန်းပါ။ အရင်ဘဝတုန်းကတော့ ဒီစကားကြောင့်ပဲ လူသားဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာကို သူ အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားခဲ့ဖူးတယ်။ အထူးသဖြင့် သူ လမ်းဘေးမန်နေဂျာ အလုပ်လုပ်တုန်းကပေါ့။
“မသင့်တော်တာကို မကြည့်နဲ့၊ မသင့်တော်တာကို နားမထောင်နဲ့၊ မသင့်တော်တာကို မပြောနဲ့၊ ပြီးတော့ မသင့်တော်တဲ့အတိုင်း မပြုမူနဲ့”
ဂါထာမန္တန်တစ်ခုလို ရွတ်ဆိုပြီးတဲ့နောက် မာရူးက ပြုံးလိုက်တယ်။
“ငါ မှတ်မိနေသေးတာပဲ”
သူ ဘယ်အချိန်က စပြီး ဒါတွေကို အလွတ်ရသွားမှန်း မသိပါဘူး။ မသင့်တော်တာမှန်သမျှကို လျစ်လျူရှုဖို့ ပြောထားတဲ့ ကွန်ဖြူးရှပ်ရဲ့ စကားပါ။ လမ်းဘေးမန်နေဂျာ ဘဝတုန်းက ဒီစကားတွေက သူ့ရင်ထဲကို တော်တော်လေး ထိရှခဲ့ဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့...
“ကိုယ့်ရဲ့ လောဘတွေကို ထိန်းချုပ်ပြီး ကျင့်ဝတ်စည်းကမ်းတွေကို လိုက်နာရမယ်”
အခုတစ်ခါမှာတော့ ဒီစကားတွေက သူ့ရင်ထဲကို သိပ်ပြီး မရောက်တော့ပါဘူး။ အချိန်တွေ ပြောင်းလဲသွားလို့လား၊ ဒါမှမဟုတ် သူကိုယ်တိုင်ပဲ အခြေခံကအစ ပြောင်းလဲသွားလို့လား မသိဘူး။ လူတွေဟာ စံပြအိပ်မက်တွေနောက်ကို လိုက်ဖို့အတွက် လက်တွေ့ဘဝက ကြင်နာမှု မရှိဘူးဆိုတာကို သူ နားလည်သွားလို့လည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ အဲဒီလို တွေးတောရင်းနဲ့ပဲ စာအုပ်ကို နောက်တစ်ရွက် လှန်လိုက်တယ်။
အဲဒီအချိန်မှာပဲ သူ့ဖုန်းက တုန်ခါလာတယ်။ ပတ်ဒေးမြောင် ဆီကပါ။ နာရီကို ကြည့်လိုက်တော့ ည ၉ နာရီ ကျော်နေပြီ။
‘သူ ဘာလို့ အခုမှ ဖုန်းဆက်တာလဲ’
သူ ဖုန်းကို နားနား ကပ်လိုက်တဲ့ အချိန်မှာပဲ...
အိုး... ငါ့ဖုန်းကိုကျတော့ လျစ်လျူရှုထားပြီး သူ့ကျတော့ ကိုင်တယ်ပေါ့လေ
မီဆို ရဲ့ အော်ဟစ်သံက သူ့နားထဲကို တန်းတိုးဝင်လာတော့တယ်။
* * * * * * * * *
‘ဒီညက အေးအေးလေးပဲ’
မာရူးက ဆွယ်တာအညိုရောင်၊ ရှပ်အင်္ကျီအဖြူ၊ ဘောင်းဘီတိုနဲ့ ဖိနပ်ပါးလေး စီးပြီး အိမ်ပြင် ထွက်လာခဲ့တယ်။ ဒီဆွယ်တာသာ မပါရင် လမ်းပေါ်က အဘိုးကြီး တစ်ယောက်နဲ့တောင် တူနေဦးမှာပါ။
“အခု ထွက်လာခဲ့။ ၁၀ မိနစ်ပဲ အချိန်ပေးမယ်”
မီဆိုရဲ့ အော်သံကြောင့် သူ့နားတွေ အခုထိ အူနေတုန်းပဲ။ ဒေးမြောင်ရဲ့ ဖုန်းနဲ့ ဆက်လိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူ ထင်မှာလဲ... သူ လျစ်လျူရှုလို့ မရတော့ဘူးလေ။ သူမက သူ့အိမ်နားမှာ ရောက်နေတယ်လို့တောင် ပြောသွားသေးတယ်။ သူမက ဒါကို ဘယ်လို သိတာပါလိမ့်
“ဒိုဂျင်က ပြောလိုက်တာလား မသိဘူး”
မာရူးက ဖိနပ်သံ တဖျပ်ဖျပ်နဲ့ လမ်းမပေါ် လျှောက်လာခဲ့တယ်။ လမ်းဘေးက ကွန်ဗီးနီးယန့် စတိုးဆိုင်တွေကတော့ ထီးတွေဖွင့်ပြီး ဘီယာတွေ ရောင်းနေကြတယ်။ အရက်ဆိုင်တွေလည်း စည်ကားနေတာပေါ့။ သောကြာနေ့ည ဆိုတော့လည်း အေးအေးဆေးဆေး ရှိနေတာပါ။ မာရူး လမ်းလျှောက်လာရင်းနဲ့ ဝက်သားလွှာကင် ရောင်းတဲ့ဆိုင် တစ်ဆိုင်ကို တွေ့လိုက်တယ်။ ဒီကနေတောင် အပြင်ဘက် ဝိုင်းကနေ ဆူညံသံတွေကို ကြားနေရတယ်။
“ဟူး...”
ဒါ ပြဇာတ်အဖွဲ့က လူတွေပဲ။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပတ်လောက်က သူတို့ ပထမဆု ရခဲ့ပြီး ဆုကြေး ဝမ် သုံးသိန်း ရခဲ့တယ်ဆိုတဲ့ မက်ဆေ့ခ်ျ သူ ရထားတယ်။ အောင်ပွဲခံနေကြတာ ဖြစ်မှာပါ။
ကင်ဆိုယွန်း က သူ့ကို အရင်ဆုံး မြင်သွားတယ်။ သူမက လက်ထဲက တူကိုကိုင်ပြီး အနေခက်စွာပဲ နှုတ်ဆက်လိုက်တယ်။ အဲဒါကြောင့် အဖွဲ့ထဲက ကျန်တဲ့သူတွေကလည်း သူ့ကို ဝိုင်းကြည့်လာကြတာပေါ့။
“ဟေး မာရူး”
မင်းဆောင်က သူ့ကို လက်လှမ်းပြပြီး အနားကို ခေါ်လိုက်တယ်။ မာရူးက ချက်ချင်း မဝင်သွားသေးဘဲ အဲဒီ ကလေးတွေကို ခဏလောက် အကဲခတ်လိုက်မိတယ်။
အနေခက်တဲ့ အပြုံးတွေ။
ခံစားချက်မရှိတဲ့ မျက်နှာတွေ။
ရန်လိုမှု အနည်းငယ်ရယ်၊
ပြီးတော့ အားနာနေတဲ့ ပုံစံတွေ။
တစ်ယောက်ချင်းစီမှာ မတူညီတဲ့ အမူအရာတွေ ရှိနေကြတယ်။
‘အင်း... ငါ ဒါကို မျှော်လင့်ထားပြီးသားပါ’
မာရူးက စားပွဲဆီကို လျှောက်သွားလိုက်တယ်။ မီဆိုကို နှုတ်ဆက်ပြီး ဒုတိယနှစ် ကျောင်းသားတွေကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တယ်။
“ငါ့ဖုန်းတွေကို ဘာလို့ မကိုင်တာလဲ”
“ပင်ပန်းနေလို့ပါ”
“ဒါဆို ဒေးမြောင် ဖုန်းကိုကျတော့ ဘာလို့ ကိုင်တာလဲ”
“အဲဒီအချိန်ကျတော့ သိပ်မပင်ပန်းတော့လို့”
“နင်ကတော့လေ”
မီဆိုက မာရူးရဲ့ ခေါင်းကို ချုပ်ဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ မာရူးက နောက်ကို နည်းနည်း ဆုတ်လိုက်ပြီး ရှောင်လိုက်တယ်။
“အော်”
“အမ အရက်သောက်ထားတာလား”
မာရူးက အဲဒီ အမျိုးသမီးရဲ့ ပါးစပ်ကနေ ထွက်လာတဲ့ အရက်နံ့ကို ရနေတယ်။ သူမရဲ့ မျက်နှာကလည်း တော်တော်လေး နီနေပြီ။ စဉ်းစားကြည့်မှ... သူမက မူးလာရင် ပတ်တေးဆစ် ဆီ ဖုန်းဆက်ပြီး စကားပြောတတ်တယ်လို့ ပြောဖူးတယ်။ မူးလာရင် စကားတွေ အများကြီး ပြောတတ်တာလား
‘ထားပါတော့လေ... သူမက အရက်မသောက်ဘဲလည်း စကားအများကြီး ပြောတာပဲကို’
မာရူးက မီဆိုကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ စားပွဲမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်တယ်။ သူ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အနေခက်အောင် လုပ်မနေတော့ဘဲ ချက်ချင်းပဲ စားတော့တာပဲ။
“ဒါနဲ့ ဘယ်သူ ရှင်းမှာလဲ”
“နည်းပြက ရှင်းမှာ။ ကျောင်းမဖွင့်ခင် ငါတို့ကို တွေ့ချင်တယ်ဆိုလို့”
“အော်... ဟုတ်လား”
မာရူး ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။ ဆုရတဲ့ ပိုက်ဆံတွေကိုတော့ သုံးပစ်လိုက်ကြပြီ ထင်တာပဲ။ ဒါကတော့ ထင်ထားတဲ့အတိုင်းပါပဲ။ မီဆိုကလွဲရင် သူ့ကို ခေါ်မယ့်သူ ဘယ်သူရှိဦးမှာလဲ။ မာရူးက ခဏလောက် စားပြီးရင် ပြန်မယ်လို့ တွေးထားတာကြောင့် ခပ်သွက်သွက်လေးပဲ စားလိုက်တယ်။ ဒိုဂျင်က စကားပြောဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ မာရူးက ခေါင်းခါပြလိုက်တယ်။
စားပွဲတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့တယ်။ မာရူးက “ဆုရတာ ဂုဏ်ယူပါတယ်” ၊ “အစားအသောက်က ကောင်းသားပဲ” လို့ ပြောပြီးတဲ့နောက် တူကို ချလိုက်တယ်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် နည်းပြ၊ ကောင်းကောင်း စားလိုက်ရပါတယ်”
သူ ထိုင်ရာက ထလိုက်တယ်။ အဖွဲ့သားတွေ အကုန်လုံးက သူ့ကို ကြည့်နေကြတယ်။
“ကျွန်တော် သွားတော့မယ်။ အေးအေးဆေးဆေး စကားပြောကြပါ”
အဖွဲ့ဝင်တချို့ စကားပြောချင်သလိုမျိုး နှုတ်ခမ်းတွေ လှုပ်နေတာကို သူ သတိထားမိလိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ လျစ်လျူရှုဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ လူတော်တော်များများက လူစုလူဝေးကို မုန်းကြတဲ့ အကြောင်းရင်း တစ်ခု ရှိပါတယ်။ အဲဒါကတော့ ကိုယ်မကြိုက်တဲ့ လူတွေနဲ့ အတူတူ ထိုင်စားနေရတာမျိုးပေါ့။ ပြီးတော့...
အခုချိန်မှာ အားလုံးက မုန်းနေတဲ့သူက သူ ဖြစ်နေတယ်လေ။
‘ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဗိုက်တော့ တော်တော် ဝသွားတာပဲ’
မာရူးက ကျေနပ်တဲ့ အပြုံးနဲ့ လမ်းမပေါ်ကို လှမ်းထွက်လိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ခြေတစ်လှမ်း မလှမ်းရသေးခင်မှာပဲ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ပခုံးကို ဆွဲပြီး နောက်ကို ဆွဲလှည့်လိုက်တယ်။ အားနဲ့ ဆွဲလိုက်တာမို့ ဟန်ချက်တောင် ပျက်သွားပေမဲ့ သူကတော့ ကျွမ်းကျင်စွာပဲ နောက်ကို ဆုတ်ပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။
“...”
ထင်ထားတဲ့အတိုင်းပါပဲ... သူ့ကို ဆွဲလိုက်တာ မီဆို။ သူမက တစ်ခုခု ခက်ခဲနေတဲ့ ပုံစံမျိုးနဲ့ သူ့ကို ကြည့်နေတယ်။
“စကား ခဏလောက် ပြောလို့ရမလား”
“အမ သူတို့ကို အခုလို ထားခဲ့လို့ မဖြစ်ဘူးလေ။ အမက သူတို့ရဲ့ အဓိက လူပဲဟာကို။ စကားပြောချင်ရင် ဖုန်းဆက်လိုက်ပါ၊ အခုတစ်ခါတော့ ကျွန်တော် ကိုင်ပါ့မယ်”
မာရူးက အိမ်ပြန်ဖို့ ပြန်လှည့်လိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့...
“... ပြောကြရအောင်ပါနော်။ အီး... ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ တောင်းပန်ပါတယ် တောင်းပန်ပါတယ်လို့။ ငါ တကယ် တောင်းပန်ပါတယ်... ဝါး... တောင်းပန်ပါတယ် တကယ်ပါ”
မင်းဆောင်က လူသွားလမ်းပေါ်မှာ ထိုင်ချပြီး ငိုပါလေရော။ အသက် ၃၀ နား နီးနေတဲ့ အမျိုးသမီး တစ်ယောက်က လမ်းလယ်ခေါင်မှာ ငိုယိုနေတာက... တကယ့်ကို တုန်လှုပ်စရာနဲ့ ရှုပ်ထွေးစရာ မြင်ကွင်းပါပဲ။ ပိုဆိုးတာက အဲဒီ အမျိုးသမီးက သူ့ဘောင်းဘီတိုကို ဆွဲထားတာပဲ
“န-နည်းပြ ကျွန်တော့် ဘောင်းဘီ ကျွတ်တော့မယ်”
“ဝါး ငါ တောင်းပန်ပါတယ်လို့ ပြောနေတယ်လေ”
သူမက ထင်ထားတာထက် ပိုပြီး မူးနေတာပဲ။ မာရူးက စားသောက်ဆိုင်ဘက်ကို အမြန် လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။ အဖွဲ့သားတွေကတော့ ရှက်လွန်းလို့ တခြားကို လှည့်ကြည့်နေကြတယ်။ အဲဒါက မာရူးကို ပိုပြီး ရှက်သွားစေတယ်။
နောက်ဆုံးတော့...
“ကဲ... ထားပါတော့၊ ထားပါတော့။ စကားပြောပါ့မယ်၊ ဒါကြောင့် လက်ကို အရင်လွှတ်ပါဦး။ ကျွန်တော့် ဘောင်းဘီ တကယ်ကျွတ်မသွားခင်”
“တကယ်လား”
“ဟုတ်ကဲ့”
“ရှုံ့... ရှုံ့”
မီဆိုက လွန်ခဲ့တဲ့ စက္ကန့် ၃၀ က ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့သလိုမျိုး ချက်ချင်း ထရပ်လိုက်တယ်။ အဲဒီပုံစံက အရမ်း ရယ်ရလွန်းလို့ မာရူးတောင် ရယ်မိမလို ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။
‘ဒီအမကတော့ မူးလာရင် လူတွေကို တော်တော် ဒုက္ခပေးမယ့် ပုံစံပဲ’
မာရူးက တေးဆစ် ကို ခဏလောက် သနားမိသွားတယ်။ ဒီလိုမျိုးကို ၁၀ နှစ် တိတိ သည်းခံခဲ့ရတာ ဆိုတော့...
‘သူက တကယ့် ဗုဒ္ဓအလောင်းအလျာပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ဒါမှမဟုတ် ယေရှုခရစ်တော်ပေါ့’
မာရူးက ခေါင်းခါရင်းနဲ့ပဲ ယိုင်နဲ့နေတဲ့ မီဆိုကို သူ့ခြေထောက်နဲ့ ထိန်းပြီး ကူတွဲပေးလိုက်တယ်။
* * * * * * * * *
အခန်း(၅၆)
ဟန်မာရူး ထွက်သွားတာကို ကြည့်ရင်း ယွန်ရင်က သူမရဲ့ တူကို ချလိုက်တယ်။ ကင်ချင်စင်ပေါ်မှာ အသားတွေ တရှဲရှဲနဲ့ ကျက်နေပေမဲ့ သူမမှာတော့ ကောက်စားဖို့ စိတ်မပါတော့ဘူး။
“သူ့ကို နောက်ဆုံးပါတီတုန်းက ဖိတ်လိုက်သင့်တာ” လို့ ယွန်ရင်က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်မိတယ်။
ဘေးပတ်ဝန်းကျင်က ဆူညံသံတွေကြားမှာ သူမအသံက ပျောက်ကွယ်လုနီးပါး ဖြစ်နေပေမဲ့ ဝိုင်းမှာရှိတဲ့ အနုပညာကလပ် အဖွဲ့ဝင်အားလုံးကတော့ ကြားလိုက်ကြပါတယ်။
“သူက သဘောမကျလို့ ထွက်သွားတာပဲ။ သူ့ကို ခေါ်နေရင်လည်း ကြောင်တောင်တောင်ကြီး ဖြစ်နေမှာပေါ့” လို့ ဟောင်ဂွန်ဆော့က ပြောလိုက်တယ်။
ပြိုင်ပွဲအပြီးမှာတော့ အဲဒီကောင်လေးဟာ သူ့ရဲ့ ယုံကြည်မှုတွေကို ပြန်ရနေပြီလေ။ တကယ်တော့ သူဟာ တိုင်းဒေသကြီး ပြိုင်ပွဲတုန်းကထက်တောင် ပိုပြီး စွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့တာပါ။ သူတို့တွေ တစ်ချက်လေးတောင် အမှားအယွင်းမရှိခဲ့လို့ ပထမဆုကို ရခဲ့တာ မဟုတ်လား။
အဖွဲ့ဝင်တချို့က ဂွန်ဆော့ရဲ့ စကားကို ထောက်ခံကြတယ်။ အရင်ဆုံး စပြောတာကတော့ ယွန်ရင်ပဲ။ ဆံပင်အညိုရောင်နဲ့ မိန်းကလေးဟာ ဂွန်ဆော့ ထည့်ပေးထားတဲ့ ဝက်သားကင်ကို စားရင်း စကားဆိုလာတယ်။
“ဂွန်ဆော့ ပြောတာမှန်တယ်။ မာရူး ဒီမှာ ရှိနေရင် အနေခက်စရာကြီး ဖြစ်မှာ။ ခုနက ဖြစ်သွားတာကိုပဲ ကြည့်လေ၊ သူက တကယ့်ကို အရှက်မရှိတာ။ အသားတွေ ဝင်စားပြီးတော့ တောင်းပန်ပါတယ်တောင် မပြောဘဲ ထွက်သွားတာလေ။ ဝိုင်းရဲ့ အရှိန်ကိုပါ လာဖျက်တာ၊ သူက တော်တော်လွန်တယ်”
ယွန်ရင်က ပြန်ပြောချင်ပေမဲ့ မပြောနိုင်ခဲ့ဘူး။
‘ငါ့မှာ သူတို့ကို ဘာမှပြောပိုင်ခွင့် မရှိဘူးလေ’
အဲဒီနေ့က မာရူးဟာ အဖွဲ့ဝင်တွေကို ရန်စခဲ့တယ်။ လူတွေရဲ့ စိတ်ကို ဆွပေးနိုင်မဲ့ စကားလုံးတွေကို သုံးပြီး ဒေါသထွက်အောင် လုပ်ခဲ့တာ။ ဒဏ်ရာတွေကို လိုက်ဆိတ်နေတဲ့ သစ်တောက်ငှက်တစ်ကောင်လိုပဲ။ အဲဒီကိစ္စ ဖြစ်ပြီးနောက်မှာတော့ အဖွဲ့ဝင်တွေဟာ လေ့ကျင့်ခန်းတွေကို ပြန်လုပ်ဖြစ်ခဲ့ကြတယ်။
အစတုန်းကတော့ သူတို့ရဲ့ ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ပြန်ဆယ်ဖို့ လေ့ကျင့်ခဲ့ကြတာ ဖြစ်ပေမဲ့၊ တစ်ချိန်မှာတော့ မာရူး ပြောတာမှားကြောင်း သက်သေပြဖို့အတွက် အသည်းအသန် လေ့ကျင့်ခဲ့ကြတာပါ။ အဲဒီတုန်းက ယွန်ရင်ဟာ သူတို့ရဲ့ ပြဿနာက ဘာလဲဆိုတာကိုတောင် သေချာ မသိခဲ့ဘူး။
‘မဟုတ်ဘူး... ငါ သိနေခဲ့တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ မသိချင်ယောင် ဆောင်နေခဲ့တာ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါသာ အဲဒါကို လက်ခံလိုက်ရင်... ငါပါ တိုက်ခိုက်ခံရမှာ စိုးလို့ပဲ’
မာရူးက သူတို့ကို ကြည့်ခိုင်းခဲ့တယ်။ ဟန်ဆောင်နေတာတွေကို ရပ်ပြီး အနုပညာကလပ်ရဲ့ အခြေအနေအမှန်ကို ကြည့်ဖို့ သူက ပြောခဲ့တာ။ သူ့ကျေးဇူးကြောင့် အဖွဲ့ဝင်တွေဟာ ပြဿနာကို ခဏလောက် ဖြစ်ဖြစ် မှန်မှန်ကန်ကန် မြင်ခဲ့ရတယ်။
‘... ငါတို့ ပြဿနာကို မြင်လာအောင် သူက ငါတို့ကို အဲဒီလို လုပ်ခိုင်းခဲ့တာပဲ’
သူတို့ လေ့ကျင့်ခန်းတွေ ပြန်လုပ်ဖြစ်ခဲ့တဲ့ အဓိက အကြောင်းရင်းကတော့ အဲဒီနေ့က ကပြခဲ့တဲ့ ပြဇာတ်ဟာ တကယ့်ကို စုတ်ပြတ်သတ်နေလို့ပါပဲ။ မာရူးက အဲဒါကို တည့်တည့်စိုက်ကြည့်ဖို့ ပြောခဲ့တယ်။ မာရူး အဲဒီလို ပြောတုန်းက ဘာတွေတွေးနေမလဲဆိုတာ ယွန်ရင် သိချင်မိပါတယ်။ သူက ဒေါသထွက်လို့ ပြောခဲ့တာမျိုး မဟုတ်လောက်ဘူး။ အဲဒါက သူ့စရိုက် မဟုတ်တာ သေချာတယ်။
မာရူးက ဘေးက ကြည့်နေတဲ့သူ တစ်ယောက်ပဲ။ သူက အဖွဲ့ဝင်တွေကို ရန်စဖို့အတွက် တမင်သက်သက် ဝင်ပါတတ်တဲ့ လူမျိုး မဟုတ်ဘူးလေ။
“ယွန်ရင်” လို့ လီယွန်းဂျုံက လှမ်းခေါ်လိုက်တယ်။
သူက ပြုံးနေပေမဲ့ သူ့အပြုံးထဲမှာ ပျော်ရွှင်တဲ့ အရိပ်အယောင် လုံးဝမရှိဘူး။ အခု ခံစားချက်ကို ဖုံးကွယ်ဖို့အတွက် မျက်နှာဖုံးတစ်ခု တပ်ထားသလိုပဲ။
“စားရအောင်လေ”
အဲဒီတော့မှ ယွန်ရင်လည်း စိတ်နဲ့ လူနဲ့ ပြန်ကပ်သွားတော့တယ်။ အဖွဲ့ဝင်တွေ အားလုံးက သူမကို ကြည့်နေတာ သတိထားမိသွားတယ်။ ဂွန်ဆော့နဲ့ ယွန်ရင်တို့တောင် သူမကို ကြည့်ပြီး စိုးရိမ်နေပုံရတယ်။ ရုတ်တရက်ဆိုသလို ယွန်ရင်ဟာ သူစိမ်းပြင်ပ နယ်မြေတစ်ခုကို ရောက်နေသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ဒါက တကယ်ပဲ အနုပညာကလပ် ဟုတ်ရဲ့လား။
“အ-အင်း စားကြရအောင်”
သူမ ပြောနိုင်တာ ဒါပဲ ရှိခဲ့တယ်။ အသားတွေကို ပါးစပ်ထဲ အတင်းထိုးထည့်ရင်း သူမ ခဏလောက် စဉ်းစားနေမိတယ်။ အကြံပေးဆရာမ လီဆွန်ဂျီက အဖွဲ့ကို တွေ့ဖို့ ခေါ်တုန်းက ဘာလို့ ဒီလောက် စိတ်လှုပ်ရှားနေရတာလဲဆိုတာကို သူမ နောက်ဆုံးတော့ သဘောပေါက်သွားခဲ့ပြီ။
* * * * * * * * *
“သတိလေး ဘာလေး ထားပါဦး။ လူကြီး ဖြစ်နေပြီကို မရှက်ဘူးလား”
“ငါ့ကို ဘယ်သူက အသက် ၃၀ ကျော်ပြီ ပြောလဲ ငါက ၂၉ နှစ်ပဲ ရှိသေးတာ ၃၀ မဟုတ်သေးဘူး မဟုတ်ဘူးလို့”
“ . . . ”
ကုမ္ပဏီက အလုပ်ကျွေးပြုပွဲအပြီးမှာ သူ့အထက်လူကြီးကို ပြန်ပို့ပေးခဲ့ရတဲ့ အချိန်ကို မာရူး ဘာလို့ သွားသတိရနေမိလဲ မသိဘူး။ လူတွေက မူးလာရင် ကိုယ်အလေးချိန် နှစ်ဆလောက် တက်လာတယ်ဆိုတာကို လက်ခံလိုက်ရင်း၊ သူဟာ လီဆွန်ဂျီကို အနားက ကစားကွင်းဆီကို အတင်းဆွဲခေါ်လာခဲ့တယ်။ ဟောင်းနွမ်းနေတဲ့ ကစားကွင်းကို ရောက်တော့ မာရူးက လီဆွန်ဂျီကို ခုံတန်းလျားတစ်ခုပေါ်မှာ လှဲအိပ်ခိုင်းလိုက်တယ်။
“ဟူး...”
မထင်မှတ်ဘဲ ကိုယ်လက်လှုပ်ရှားလိုက်ရတော့ သူ တော်တော်လေး ပင်ပန်းသွားတယ်။ နဖူးက ချွေးတွေကို သုတ်ရင်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်တော့ ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ ဘေးနားမှာ စတိုးဆိုင်လေး တစ်ဆိုင်ရှိနေတယ်။ မာရူးက လီဆွန်ဂျီကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး...
“ငါ မရှိတုန်း ဘာမှ မဖြစ်လောက်ပါဘူး...”
လီဆွန်ဂျီအတွက် အမူးပြေဆေးနဲ့ သူ့အတွက် ဆိုဒါတစ်ပုဒ် ဝယ်ဖို့ စတိုးဆိုင်ဆီကို သူ ပြေးသွားလိုက်တယ်။
“ဒါတွေက အရင်အတိုင်း ဈေးကြီးတုန်းပဲ”
အရင်တုန်းက ထမင်းတစ်ပွဲမှ ဝမ် ၃၀၀၀ ပဲ ရှိတဲ့ အချိန်မှာ ဒီပုလင်းလေး တစ်ပုလင်းက ဝမ် ၅၀၀၀ တောင် ပေးလိုက်ရတာလေ။
“ဒါလေး သောက်လိုက်ပါဦး ဆရာမ”
မာရူးက ပုလင်းကို လီဆွန်ဂျီဆီ ကမ်းပေးပေမဲ့ အဲဒီအမျိုးသမီးက မလှုပ်မယှက်ပဲ။ မာရူးက အချိန်မဖြုန်းချင်တာနဲ့ လီဆွန်ဂျီရဲ့ ပါးကို ဆွဲဖျစ်ပြီး ပါးစပ်ဟကာ ဆေးရည်တွေကို အတင်းတိုက်လိုက်တယ်။ လီဆွန်ဂျီက သောက်ပြီးတော့ တစ်ချက် ချောင်းဆိုးသွားပြီး ညည်းတွားရင်း ထထိုင်လာတယ်။
“မင်းကတော့ လူကြီးလူကောင်း မဆန်လိုက်တာ...”
“သောက်စရာရှိတာ သောက်စမ်းပါဗျာ။ ကျောင်းသားတစ်ယောက် ရှေ့မှာ ဘာတွေ လုပ်နေတာလဲ”
“အီး... မင်းက ငါ့အဖေနဲ့ တော်တော်တူတာပဲ။ တော်တော် စိတ်ရှုပ်ဖို့ ကောင်းတယ်”
“ဒီလောက် စိတ်ရှုပ်ဖို့ ကောင်းနေရင် ကျွန်တော် သွားတော့မယ်။ ဆရာမဘာသာ တက္ကစီစီးပြီး ပြန်လိုက်တော့”
“ဟေ့၊ ဟေ့ ဘယ်ကို သွားမလို့လဲ”
“ည ၁၀ နာရီ ရှိပြီလေ။ ကျွန်တော် အိမ်ပြန်ရဦးမယ်”
“... အင်း...”
လီဆွန်ဂျီက ယိုင်တိုင်တိုင်နဲ့ ရှေ့ကို တိုးလာပြီး မာရူးရဲ့ လက်မောင်းကို လှမ်းဆွဲလိုက်တယ်။
“မသွားပါနဲ့ဦး”
“ရင်ဖွင့်ချင်ရင် တစ်ယောက်ယောက်ကို ဖုန်းခေါ်ပေးမယ်လေ။ ပတ်တေးဆစ်ဆိုရင် အဆင်ပြေတယ် မဟုတ်လား”
“မင်းနော် သူ့ကို ဖုန်းခေါ်ရင် ငါ တကယ် ငိုမှာနော် အီး...”
အမြဲတမ်း စည်းကမ်းကြီးတဲ့ ဆရာမက အခုလို လုပ်နေတာကို ကြည့်ရတာ တကယ်တော့ ချစ်ဖို့ကောင်းပါတယ်။ ပြန်စဉ်းစားကြည့်ရင် သူက ပါးစပ်ပိတ်ထားမယ်ဆိုရင် တကယ့်ကို အလှပဂေးတစ်ယောက်ပါ။ သူ့ရဲ့ ဆံပင်အဝါရောင်ကြောင့်သာ လူတွေကို ကြောက်လန့်စေတာ၊ အဲဒါသာ မရှိရင် တကယ့် မိန်းမချောလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ရုပ်ရည်မျိုး ရှိတာ။
မာရူးက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ခုံတန်းလျားဆီကို ပြန်လျှောက်သွားလိုက်တယ်။ ညဦးပိုင်းက အေးမြနေတာကြောင့် အပြင်မှာ လူတွေ အများကြီး ရှိနေတယ်။ ဒီဟောင်းနွမ်းတဲ့ ကစားကွင်းမှာတောင် လူတချို့ ရှိနေတာလေ။ ဒီလူတွေ အများကြီး ရှေ့မှာ မိန်းမတစ်ယောက် ငိုနေတာကို သူ မရင်ဆိုင်ချင်ဆုံးပဲ။ သူ့ဘဝမှာ အဲဒီလို အတွေ့အကြုံမျိုး တစ်ခါ ကြုံဖူးတာနဲ့တင် လုံလောက်နေပါပြီ။
“ခဏလောက် နားလို့ရမလား”
* * * * * * * * *
နှုတ်ဆက်ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ယွန်ရင်က ဂွန်ဆော့ဆီကို တိတ်တဆိတ် လျှောက်သွားလိုက်တယ်။ ကောင်လေးက သူမလက်ကို ညင်သာစွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်တယ်။
“ခဏလောက် လမ်းလျှောက်မလား”
“ကောင်းတာပေါ့”
ယွန်ရင်က ဂွန်ဆော့ရဲ့ လက်ကို သဘောကျတယ်။ ကောင်လေးရဲ့ လက်ကြီးကြီးကို ဆုပ်ကိုင်ထားရတာက သူမကို စိတ်တည်ငြိမ်စေတယ်။ သူ့လက်ကို စကိုင်ကတည်းက သူမ ဖုန်းသုံးတဲ့ အချိန်တွေ သိသိသာသာ လျော့နည်းသွားခဲ့တယ်။ သူ့လက်က သူမကို ဖုန်းမရှိဘဲနဲ့ စိတ်မပူအောင် လုပ်ပေးထားသလိုပဲ။
‘နွေးနေတာပဲ’
ဒါက ပူပြင်းတဲ့ နွေရာသီဖြစ်ပေမဲ့ သူမ ဘာမှ မပူဘူးလို့ ခံစားရတယ်။ တကယ်တော့ ဂွန်ဆော့နဲ့ ပိုပြီး နီးနီးကပ်ကပ် ရှိနေချင်မိတာပါ။ ကောင်လေးက လက်ကို ပိုပြီး တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်တော့ ယွန်ရင် ပိုပြီး စိတ်အေးသွားရတယ်။
ဂွန်ဆော့က သစ်ပင်တစ်ပင်လိုပဲ။ မှီခိုလို့ရတဲ့ သစ်ပင်ကြီးပေါ့။
“ခုနက ခဏလောက်တော့ အနေခက်သွားတယ်နော်” လို့ ဂွန်ဆော့က ပြောလိုက်တယ်။
ယွန်ရင်လည်း လက်ခံရမှာပဲ။
“တကယ်ပဲ။ သူ တကယ်ကြီး ထွက်လာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး”
“တောင်းပန်ပါတယ်လို့ ပြောဖို့က အဲလောက်တောင် ခက်နေတာလား အဲဒီတုန်းက သူကြောင့် ကလပ်ကြီး တစ်ကွဲတစ်ပြား ဖြစ်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့တာကို”
“အင်းလေ၊ အင်းလေ။ သူက ထူးဆန်းတဲ့ စကားတွေ အကုန်လျှောက်ပြောနေတာ။ အထူးသဖြင့် လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်တာနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့လေ။ ငါတို့က နောက်အပတ်တွေကျရင် လေ့ကျင့်ဖို့ လုပ်ထားပြီးသားကို၊ သူက အကုန်သိနေသလိုမျိုး လုပ်ပြနေတာ”
“သူက လူရာဝင်ချင်လို့ ဖြစ်မှာပါ”
“ဟုတ်မယ်။ အဲဒီအချိန်အထိတော့ ငါ သူ့ကို အထင်ကြီးခဲ့သေးတာ။ နောက်တော့မှ သူက အတုအယောင်ကြီးမှန်း သိလိုက်ရတာပဲ”
ယွန်ရင်က စကားပြောပြီးနောက် ဂွန်ဆော့ကို မော့ကြည့်လိုက်တယ်။ ကောင်လေးက သူမကို ဂုဏ်ယူတဲ့ အပြုံးနဲ့ ငုံ့ကြည့်နေတယ်။ တကယ့်ကို လှပတဲ့ အပြုံးလေးပါပဲ။ ဂွန်ဆော့က သူမရဲ့ ချစ်သူဖြစ်နေတာကို ယွန်ရင် တကယ်ကို ဂုဏ်ယူမဆုံး ဖြစ်နေမိတယ်။
“ဒါပေမဲ့ သူ့ကို အဲလောက်ကြီးတော့ မမုန်းပါနဲ့။ သူက သူငယ်ချင်းပဲလေ”
ဂွန်ဆော့က သူမရဲ့ ပါးလေးကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်တယ်။ တကယ့်ကို ကြင်နာတတ်တဲ့ ချစ်သူလေးပါ။ မာရူးက အဲဒီလို လုပ်ခဲ့တာတောင် သူ့အပေါ်မှာ ဒီလောက်အထိ ဂရုစိုက်ပေးနေသေးတယ်...။
“အင်းပါ”
ယွန်ရင်က ဂွန်ဆော့ရဲ့ လက်ကို ပိုပြီး တင်းတင်းလေး ဆုပ်ကိုင်လိုက်တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ အိတ်ထဲက ဖုန်းက တုန်ခါလာတယ်။ ကင်ဆိုယွန်းဆီကပါ။
“ခဏလေးနော်” ယွန်ရင်က ဖုန်းကို ကိုင်လိုက်တယ်။ “အင်း၊ ဆိုယွန်း”
“နင် ဘယ်မှာလဲ ငါတို့ အတူတူ အိမ်ပြန်မယ် ထင်နေတာ"
“အာ၊ ဟုတ်လား ငါ ဂွန်ဆော့နဲ့ ပြန်မလို့လေ”
“တကယ်လား နင် ငါ့ကို ပြောသင့်တာပေါ့"
“ဆောရီး၊ ငါ မေ့သွားလို့”
“. . နင် တော်တော် မေ့တတ်နေပြီပဲ"
“ဟင်”
“ဘာမှ မဟုတ်တော့ဘူး။ အဆင်ပြေပါစေ။ ဒါပေမဲ့ ငါ့ရှေ့မှာတော့ သိပ်ပြီး ကြွားမပြနဲ့ဦးနော်၊ ကြားလား ငါ မနာလိုဖြစ်ပြီး သေမသွားချင်သေးဘူး"
ဆိုယွန်းက ရယ်သံလေးနဲ့ ဖုန်းချသွားတယ်။ သူငယ်ချင်းဖြစ်သူရဲ့ ဖုန်းကြောင့် ယွန်ရင် ပိုပြီး စိတ်ကြည်လင်သွားရတယ်။
‘သူ နည်းနည်းတော့ မနာလိုဖြစ်နေမှာပဲ’
ဒါပေမဲ့ ဂွန်ဆော့လို ချစ်သူမျိုး ရထားတာကို ဘယ်သူမဆို မနာလို ဖြစ်မှာပဲလေ။ သူက စာလည်းတော်တယ်၊ ရုပ်လည်းချောတယ်၊ သရုပ်ဆောင်တာလည်း တော်တယ်။ အဲဒီကောင်လေးက အစစအရာရာ အကုန်ပြည့်စုံနေတာ။
“ကာရာအိုကေ သွားကြမလား” ယွန်ရင်က လက်လေးလှုပ်ပြီး မေးလိုက်တယ်။
“ငါက သီချင်းမဆိုတတ်ဘူးလေ” ဂွန်ဆော့က အားနာတဲ့ အပြုံးနဲ့ ပြန်ပြောတယ်။
ချစ်ဖို့ကောင်းလိုက်တာ။ ဂွန်ဆော့က အပြင်ပန်းမှာ အားကိုးရတဲ့ ပုံစံရှိပေမဲ့ အတွင်းစိတ်ကတော့ ကလေးလေးတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေတာကို ယွန်ရင် အလွယ်တကူ သိနိုင်ပါတယ်။
‘ငါပဲ ဂွန်ဆော့ကို ဂရုစိုက်ပေးတော့မယ်’
ယွန်ရင်က ဂွန်ဆော့ကို အားကိုးတယ်။ အဲဒီလိုပဲ ကောင်လေးကလည်း သူမကို အားကိုးနေတာကို သူမ သိနေတယ်။ သူမ ရှိနေလို့သာ ဂွန်ဆော့က အခုလို တည်ငြိမ်ပြီး လူကြီးဆန်တဲ့ ပုံစံမျိုး ရှိနေနိုင်တာပါ။ တကယ့်ကို အံ့ဩဖို့ကောင်းတဲ့ ဆက်ဆံရေးပါပဲ။ ဂွန်ဆော့က သူမအတွက် အရာရာဖြစ်သလို၊ သူမကလည်း ဂွန်ဆော့အတွက် အရာရာ ဖြစ်မှာ သေချာပါတယ်။
သူမ ပြန်ပေးဆွဲခံရလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့တဲ့ အဲဒီနေ့ပြီးနောက်မှာတော့ ယွန်ရင်ဟာ သူမရဲ့ ဘဝအတွက် တစ်ခုခုကို အားကိုးဖို့ ရှာခဲ့ရတယ်။ အစတုန်းကတော့ ဖုန်းပေါ့။ အထက်တန်းကျောင်း ရောက်တော့ ဆိုယွန်း။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အခြေအနေတွေ ပြောင်းလဲသွားပြီ။ ဂွန်ဆော့က သူမကို လိုအပ်နေတာ။ သူမဟာ တစ်ခုခုကို အားကိုးမှ ရှင်သန်နိုင်တဲ့သူ မဟုတ်တော့ဘူး။ သူမကိုယ်တိုင်က တခြားသူတွေ မှီခိုနိုင်မဲ့ အားကိုးထိုက်တဲ့ သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင် ဖြစ်နေပြီလေ။
ယွန်ရင်က ဂုဏ်ယူစိတ်နဲ့ ဂွန်ဆော့ရဲ့ လက်ကို ပိုပြီး တင်းတင်းလေး ဆုပ်ကိုင်လိုက်တယ်။
“ငါ သင်ပေးမယ်၊ မပူနဲ့”
“သင်ပေးနော်။ ငါ တကယ် သီချင်းမဆိုတတ်လို့”
“မပူနဲ့လို့”
ယွန်ရင်က ပြုံးလိုက်တယ်။ သူမ မျက်နှာပေါ်ကို ကျရောက်နေတဲ့ ဂွန်ဆော့ရဲ့ နွေးထွေးတဲ့ အကြည့်တွေကို ခံစားနေရတယ်။
“ငါ သိပ်ပျော်တာပဲ” လို့ ဂွန်ဆော့က ပြောလိုက်တယ်။
“ဘာကိုလဲ”
“နင်နဲ့ တွေ့ခဲ့ရလို့လေ”
“အိုး... ခုမှ သိတာလား”
မာရူးက အနုပညာကလပ်ကို လာရှုပ်ခဲ့တဲ့ အဲဒီနေ့တုန်းက ယွန်ရင်ဟာ တစ်ခုခု ပူးကပ်နေသလိုမျိုး ဂွန်ဆော့နောက်ကို လိုက်သွားခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ သူ့ကို ဖက်လိုက်တယ်။ အဲဒီ သတ္တိတွေ ဘယ်က ရလာမှန်း သူမ မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူမ အဲဒီလို လုပ်လိုက်ရင် ဂွန်ဆော့က သူမကို ပြန်ကြည့်လိမ့်မယ်ဆိုတာကိုတော့ သိနေခဲ့တယ်။
ရလဒ်ကတော့ သူတို့တွေ ချစ်သူတွေ ဖြစ်သွားခဲ့ကြတယ်။ အဲဒီအချက်နဲ့ ကြည့်ရင်တော့ သူမ မာရူးကို နည်းနည်းတော့ ကျေးဇူးတင်မိပါတယ်။ အဲဒီနေ့က မာရူးသာ အဲဒီလို မလုပ်ခဲ့ရင် သူတို့တွေ အခုလို ချစ်သူတွေ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူးလေ။
‘နောက်တစ်ခါ တွေ့ရင်တော့ သူ့အပေါ် နည်းနည်း ပိုကောင်းပေးရမယ်’
ယွန်ရင်က ဂွန်ဆော့ရဲ့ လက်ကို တွဲပြီး လမ်းစလျှောက်လိုက်တယ်။ မှောင်စပြုနေတဲ့ ကောင်းကင်ပြာကြီးအောက်မှာ ဒီလူငယ်နှစ်ယောက်အတွက်တော့ ဘာမှ ပူပန်စရာ မရှိတော့ပါဘူး။
* * * * * * * * *
ဆိုယွန်းက ဖုန်းကို အိတ်ထဲ ပြန်ထည့်လိုက်တယ်။ သူမ မှတ်မိသလောက်ဆိုရင် ယွန်ရင်က အရင်ဆုံး အတူတူပြန်ဖို့ ပြောခဲ့တာ။ အဲဒါကို မေ့သွားတယ်တဲ့လား ကြားရတာ နည်းနည်းတော့ စိတ်ပျက်စရာ ကောင်းပေမဲ့ သူငယ်ချင်းဖြစ်သူက သူမရဲ့ ချစ်သူနဲ့ ပြန်ချင်တာဆိုတော့ ဆိုယွန်းလည်း ဘာမှ မတတ်နိုင်ဘူးလေ။
“ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ”
ဆိုယွန်း နောက်ကနေ အသံကြားလိုက်ရတယ်။ ဒိုဂျင်နဲ့ ပတ်ဒေးမြောင်တို့ပါ။
“ဘာလဲ၊ နင်တို့လည်း ရှိနေသေးတာလား” လို့ ဆိုယွန်းက မေးလိုက်တယ်။
“အင်းလေ။ ဒါက ကျောင်းပိတ်ရက်ပဲဟာ။ အမေ့ကိုလည်း နောက်ကျမှ ပြန်လာမယ်လို့ ပြောထားပြီးသား”
ဒိုဂျင်က အမြဲတမ်းလိုပဲ ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်နဲ့ ပြန်ဖြေတယ်။
“ဟို... ဆိုယွန်း။ အိမ်ပြန်တော့မလို့လား” လို့ ပတ်ဒေးမြောင်က မေးလိုက်တယ်။
ဒီလူက နည်းနည်းလောက် ယုံကြည်မှု ရှိရင် ကောင်းမှာပဲ။ စင်ပေါ်မှာ သရုပ်ဆောင်တုန်းက ဒီလောက် တော်နေတာ အခုလို ဖြစ်နေတာက တကယ် ထူးဆန်းတယ်။
“ပြန်ဖို့တော့ စဉ်းစားနေတာပဲ။ ဘာလို့လဲ”
“အဲဒါဆို... နင် သိပ်မလောရင် ငါတို့နဲ့အတူ ကာရာအိုကေ လိုက်ခဲ့ပါလား။ အာ... စီနီယာ တစ်ယောက်လည်း ပါမယ်နော်”
“စီနီယာ”
ဆိုယွန်းက သိချင်စိတ်နဲ့ သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ အနောက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။ လင်ဒန်မီ စတိုးဆိုင်ထဲက ထွက်လာတာကို မြင်လိုက်ရတယ်။ လီယွန်းဂျုံ၊ ယွန်ရင်နဲ့ မင်းဆောင်တို့ကတော့ တခြားမှာ ရှိနေကြတယ်။
“အာ၊ ဆိုယွန်း”
ဒန်မီက လက်ကို ဝေ့ယမ်းပြီး သူတို့ဆီ ပြေးလာတယ်။ တကယ်တော့ ဆိုယွန်းက ဒန်မီကို တော်တော်လေး အားပေးတဲ့သူပါ။ ယွန်ရင်က အရမ်း စွမ်းအင်တွေ များလွန်းလို့ ရင်ဆိုင်ရတာ ပင်ပန်းပြီး၊ ဒုတိယနှစ်က အစ်ကိုကြီး နှစ်ယောက်ကလည်း နည်းနည်း ဆက်ဆံရ ခက်တယ်။ အားလုံးထဲမှာ ဒန်မီက ဒုတိယနှစ်တွေထဲမှာ အပွင့်လင်းဆုံးနဲ့ အနေအအေးဆုံးပဲ။
“အစ်မလည်း လိုက်မှာလား”
“အင်းလေ၊ သွားကြမယ်။ ငါတို့ရဲ့ တွေ့ဆုံပွဲကို ဒီအတိုင်း အနေခက်ကြီးနဲ့ မပြီးဆုံးစေချင်သေးဘူး”
ဆိုယွန်းလည်း ခေါင်းငြိမ့်မိသွားတယ်။ သူမ တစ်ယောက်တည်း အဲဒီလို တွေးနေတာ မဟုတ်လို့ တော်သေးတာပေါ့။
“မာရူး... သူ အဆင်ပြေပါ့မလား မသိဘူး”
ဒီကိစ္စကို စကားမစသင့်ဘူးဆိုတာ သိပေမဲ့ သူမ စိုးရိမ်မိတာတော့ အမှန်ပဲ။
“မသိဘူး။ ငါကတော့ မာရူးအကြောင်း သိပ်မသိဘူး။ သူ ဘာတွေးလဲ၊ ဘာလိုချင်လဲဆိုတာ မသိဘူးလေ”
“ဟုတ်တယ်”
“အင်း”
ဒိုဂျင်နဲ့ ဒေးမြောင်တို့ကလည်း ချက်ချင်းပဲ ထောက်ခံကြတယ်။ သူတို့ သုံးယောက်စလုံးက မာရူးက ‘တကယ့် လူကောင်းတစ်ယောက်ပါ၊ ဒါပေမဲ့ ခန့်မှန်းရ ခက်တယ်’ လို့ ပြောလိုက်ကြပြီးမှ အကြံပေးဆရာမ လီဆွန်ဂျီအကြောင်းကို နည်းနည်း ပြောဖြစ်ကြတယ်။
“ကဲ၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့ ကာရာအိုကေ သွားကြရအောင်လေ။ ဆိုယွန်း၊ နင် လိုက်မယ် မဟုတ်လား”
“အေး၊ လိုက်မယ်”
“သွားပြီး အားရပါးရ အော်ဆိုကြမယ်။ ပြီးတော့ ဆိုယွန်း၊ နင် ငါနဲ့အတူ ဝိတ်ချရမယ်နော်”
“ဟာ အစ်မကလည်း၊ ကျွန်မက ဝိတ်ကို ဂရုမစိုက်ပါဘူးဆိုနေ”
“မရဘူး။ ငါ တစ်ယောက်တည်း ဝိတ်မချချင်လို့ နင်ပါ လိုက်လုပ်ရမှာ။ ယွန်ရင်ကတော့ ဘာစားစား ဝိတ်မတက်ဘူး၊ တကယ် စိတ်တိုဖို့ ကောင်းတာ”
“အဲဒါတော့ ဟုတ်တယ်။ ယွန်ရင်က ဝိတ် လုံးဝမတက်ဘူး။ ကျွန်မထက်တောင် ပိုစားသေးတာ”
“တကယ်ပဲ ဘုရားသခင်က မတရားလိုက်တာ”
“ဟုတ်ပ။ အဲ... နေဦး၊ ကျွန်မက ဝိတ် ဂရုမစိုက်ဘူးဆိုတော့ ဝိတ်မချချင်ပါဘူး”
“နင်ကတော့ အဲဒီလိုလေးလည်း ချစ်ဖို့ကောင်းတာပဲ။ ငါကတော့ ဝိတ်တက်လာရင် တကယ့်ကို ရုပ်ဆိုးသွားတာ”
ဒန်မီက ဆိုယွန်းကို တတွတ်တွတ် ပြောရင်း ဆွဲခေါ်သွားတော့တယ်။ ဒန်မီက တစ်ခုခုကို ဟန်ဆောင်နေသလို ဖြစ်နေတာကို ဆိုယွန်း သတိထားမိလိုက်တယ်။ မာရူး ဖန်တီးသွားခဲ့တဲ့ အနေခက်တဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဖျောက်ဖျက်ဖို့အတွက် သူမ အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားနေတာ။
“ဟုတ်ပြီ၊ ဟုတ်ပြီ၊ လိုက်မယ်လေ”
ဆိုယွန်းလည်း မာရူးနဲ့ ယွန်ရင်တို့အကြောင်းကို ခဏလောက် မေ့ထားဖို့ ကြိုးစားရင်း ဒန်မီနဲ့အတူ ရှေ့ဆုံးကနေ လျှောက်သွားလိုက်ပါတော့တယ်။
* * * * * * * * *