အခန်း (၅၇-၅၈)
Vol. 6 Ch. 57-58
အခန်း(၅၇)
မာရူး ဘေးတစောင်းကို ခဏလောက် လှည့်ကြည့်လိုက်မိတယ်။ မီဆိုကို ဆေးတိုက်ထားတာ မိနစ် ၃၀ တောင် ရှိသွားပြီဆိုတော့ အခုလောက်ဆို သူမ သတိပြန်ဝင်လာသင့်ပြီလေ။ အဲဒီလိုတွေးနေတုန်းမှာပဲ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေက တဖြည်းဖြည်းချင်း ပွင့်လာပါတော့တယ်။
“ဟူး...”
မီဆိုဟာ အရက်မူးနေတဲ့သူပီပီ သက်ပြင်းအရှည်ကြီး ချရင်း ထိုင်လိုက်တယ်။
“အဆင်ပြေရဲ့လား”
“ဟင့်အင်း... အန်ချင်နေပြီ"
“အိုကေ။ အဲဒါဆို ဟိုဘက်ထောင့်မှာ သွားအန်လိုက်လေ၊ ဟုတ်ပြီလား”
“ . . . ”
“ဒီဘက်ကို လှည့်မကြည့်နဲ့နော်။ တကယ်ပြောတာ"
“မင်းက ဘာလို့ အမြဲတမ်း အေးစက်နေရတာလဲ... အု့ပ်”
မီဆိုဟာ ပါးစပ်ကို လက်နဲ့အုပ်ပြီး ထောင့်တစ်နေရာကို အသည်းအသန် ပြေးသွားတော့တယ်။ အနားမှာ ရှိနေတဲ့သူတွေလည်း တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အဲဒီနားကနေ ဝေးရာကို ထွက်သွားကြတာကို မာရူး သတိထားမိလိုက်တယ်။ မီဆိုဆီက ထွက်လာတဲ့ ပျို့အန်သံတွေကို ကြားရတော့ မာရူးလည်း နားထဲကို လက်ညှိုးထိုးထည့်ပြီး အသံတွေကို ပိတ်ထားလိုက်မိတယ်။
* * * * * * * * *
“ဟား... အခုမှပဲ လူလိုသူလို ပြန်ဖြစ်သွားတော့တယ်"
စောစောကထက် အများကြီး ပိုကြည်လင်သွားတဲ့ မျက်နှာပေးနဲ့ သူမ ပြန်ရောက်လာတယ်။
“ငါ ခိုတွေကို အစာကျွေးခဲ့တယ်လေ။ ငါ တော်တယ်မလား”
“ . . . ”
“နောက်တာပါ။ ကဲပါ... ဟန်ဆောင်ပြီးတော့တောင် မပြုံးပြနိုင်ဘူးလား”
“ဒါပေမဲ့ အစ်မက တကယ်ပဲ သူတို့ကို ‘အစာ’ ကျွေးခဲ့တာလေ"
“ဟေး... ရိုင်းလိုက်တာ"
“အခုမှ သိတာလား ကဲ... ကျွန်တော် သွားတော့မယ်"
ဒီတစ်ခါတော့ သူ တကယ်ပဲ ထွက်သွားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ။ မာရူးဟာ ပြေးပွဲစတော့မယ့် အားကစားသမားတစ်ယောက်လို ခုံတန်းကနေ ထရပ်လိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါလည်း မီဆိုက သူ့ကို လှမ်းဆွဲထားပြန်တယ်။
“ငါ ပြောသားပဲ၊ တို့ စကားပြောဖို့ လိုတယ်လို့"
“မိနစ် ၃၀ တောင် ရှိသွားပြီလေ"
“အဲဒီအတွက်တော့ တောင်းပန်ပါတယ်။ အခု ငါ အများကြီး သက်သာသွားပြီဆိုတော့ ခဏလောက် ပြန်ထိုင်ပါဦး"
သူမက ဘာမှမသိသလို အပြစ်ကင်းစင်တဲ့ မျက်နှာပေးနဲ့ ပြုံးပြနေတယ်။ အဲဒါကို ကြည့်ရုံနဲ့တင် သူမ မူးနေတုန်းပဲဆိုတာ မာရူး သိလိုက်ပြီ။
“ဟူး... ပတ်တေးဆစ်ကိုလည်း မမ ဒီလိုပဲ ဆက်ဆံခဲ့တာလား”
“အဲဒီအကြောင်းကို အခုမှ ဘာလို့ လာပြောနေတာလဲ”
“မဟုတ်ပါဘူး... သူ့ဘက်က ဘာလို့ မမကို မိန်းကလေးတစ်ယောက်လို မမြင်တာလဲဆိုတာ ကျွန်တော် နည်းနည်း ရိပ်မိသွားလို့ပါ"
“ . . . မင်း... မင်းနော်...”
မာရူး ခုံတန်းပေါ်မှာ ပြန်ထိုင်လိုက်တယ်။ လေထုက ပိုပြီး အေးစက်လာသလိုပဲ။ ကောင်းကင်မှာလည်း လမင်းကြီးက ထွန်းလင်းနေပြီ။ လမ်းမပေါ်မှာ ညဦးယံလေညင်းကို ခံစားနေကြတဲ့ လူတွေကို မြင်နေရပေမဲ့ သူ့ဘေးမှာတော့ စိတ်လှုပ်ရှားလွယ်တဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ထိုင်နေတယ်။ တကယ့်ကို ထူးဆန်းတဲ့ အခြေအနေပဲ။
“တောင်းပန်ပါတယ် . . . ”
အဲဒီအချိန်မှာပဲ တိုးညင်းတဲ့ အသံလေးတစ်ခုကို သူ ကြားလိုက်ရတယ်။ မာရူး လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ မီဆိုဟာ နှုတ်ခမ်းလေးစူပြီး သူ့ကို ကြည့်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူမရဲ့ အသံက တကယ့်ကို နူးညံ့နေတယ်။
“ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စတွေအကြောင်း တေးဆစ်ဆီကနေ ငါ ကြားပြီးပြီ"
“ဘာအကြောင်းကို ပြောတာလဲ”
“မင်းကို အဲဒီစကားတွေ ပြောအောင် ဘာတွေက တွန်းအားပေးခဲ့သလဲဆိုတာ ငါ သိပါတယ်။ အဲဒါကြောင့်... တောင်းပန်ပါတယ်။ အဲဒါက ငါ့ရဲ့ တာဝန်ဖြစ်သင့်တာ။ လူကြီးတစ်ယောက်ရဲ့... တာဝန် ဖြစ်သင့်တာပါ"
“ဪ... အဲဒီကိစ္စလား အဲဒါကြောင့် ငိုနေတာလား”
“ငါ မငိုပါဘူး"
“အဲဒီလို မပြောခင် မျက်ရည်တွေကို အရင်သုတ်လိုက်ပါဦး"
“ . . . ”
မီဆိုဟာ ဘာမှထပ်မပြောတော့ဘဲ သူမရဲ့ မျက်ရည်တွေကို သုတ်လိုက်တယ်။ တကယ့်ကို စိတ်ရင်းကောင်းတဲ့ အမျိုးသမီးပဲ။ သူမရဲ့ အသက်အရွယ်နဲ့ ယှဉ်ရင် သူမဟာ တကယ့်ကို ရိုးသားလွန်းတယ်။ ဒီအရွယ်ဆိုရင် လူအတော်များများဟာ စကားလုံးတွေရဲ့ သက်ရောက်မှုကို နားလည်နေကြပြီလေ။ ဒါကြောင့် လူတွေဟာ စကားကို ချိုချိုသာသာ ပြောတတ်လာကြသလို၊ လှည့်ပတ်ပြီး ပြောတတ်လာကြတယ်။ အမှန်တရားက အမြဲတမ်း နာကျင်စေတာမို့ ဘယ်သူမှလည်း နာကျင်မှုကို မလိုချင်ကြဘူး။ အဲဒီအတွက်ကြောင့် အမှန်တရားကို ဘယ်သူမှ တိုက်ရိုက်မပြောကြတော့ဘူးလေ။
‘ငါလည်း အတူတူပါပဲ။’
တစ်နေ့တာလုံးမှာ သူ့ဇနီး၊ သူ့သမီး၊ သူ့သူငယ်ချင်းတွေ၊ သူ့အထက်လူကြီးနဲ့ ဖောက်သည်တွေအပေါ်မှာ မာရူးဟာ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ ‘နားဝင်ချိုတဲ့’ စကားလုံးတွေကို ဘယ်နှစ်ကြိမ်တောင် ပြောခဲ့ရသလဲ။ စကားလုံးတွေက ပန်းပွင့်လေးတွေလို လှပနေအောင် သူ့ရဲ့ ထက်မြက်တဲ့ အနားသတ်တွေကို သူ ကိုယ်တိုင်ပဲ တိုက်စားပစ်ခဲ့တာလေ။
ဖြစ်နိုင်တာက သူ ကြောက်နေခဲ့တာပါ။ အမှန်တရားကို ပြောလိုက်ရင် ကြုံတွေ့ရမယ့် အကြည့်တွေကို သူ ကြောက်နေခဲ့တာပဲ။
* * * * * * * * *
“အဲဒါကြောင့်...”
မီဆိုရဲ့ စကားကို မာရူး ကြားဖြတ်ပြောလိုက်တယ်။
“ကျွန်တော် အဆင်ပြေပါတယ်"
“ဟင်”
“အဆင်ပြေပါတယ်လို့။ ကျွန်တော် တောင်းပန်စရာလည်း မလိုသလို၊ တောင်းပန်မှုကို လက်ခံစရာလည်း မလိုတဲ့ ကိစ္စတွေကိုပဲ လုပ်ခဲ့တာပါ။ အခြေအနေအရ ဖြစ်လာခဲ့တာပဲလေ၊ အစ်မ စိတ်ပူနေစရာ မလိုပါဘူး"
“ဒါပေမဲ့...”
“အဲဒါတွေက အတိတ်မှာ ကျန်ခဲ့ပါပြီ။ ပြီးတော့ အခု ပြဇာတ်အဖွဲ့က အရင်ကထက် အများကြီး ပိုအဆင်ပြေနေပြီပဲ။ ဘာပြဿနာမှ မရှိတော့ဘူး၊ အားလုံးလည်း ပျော်နေကြတာပဲ။ ဟုတ်တယ်မလား”
ဟုတ်ပါတယ်။ အားလုံး ပျော်နေကြတာပဲ။
“ဒါပေမဲ့ မင်းကရော”
မာရူး သူ့ရဲ့ မျက်ခုံးတွေကို ကုတ်လိုက်မိတယ်။
“ကျွန်တော်ကတော့ အမြဲတမ်း အဆင်ပြေနေတာပဲလေ။ ဘယ်ရာသီ၊ ဘယ်ရာသီဥတုမျိုးမှာမဆိုပေါ့"
“မာရူး"
“ကျွန်တော် တကယ်ပဲ သွားရတော့မယ်။ အားလပ်ရက်ရဲ့ နောက်ဆုံးနှစ်ရက်ကို အေးအေးဆေးဆေး ကုန်ဆုံးချင်သေးလို့ပါ"
မာရူး ခုံတန်းကနေ ထရပ်လိုက်တယ်။ သူ့အတွက်တော့ ဘာမှ ပြောင်းလဲမသွားပါဘူး။ ကျောင်းပြန်ဖွင့်ရင်လည်း ပြဇာတ်အဖွဲ့ကို ဟိုဟိုဒီဒီ ကူညီပေးနေဦးမှာပဲ။ စိတ်ဆိုးလွယ်တာက ကလေးတွေရဲ့ အခွင့်အရေးဖြစ်သလို၊ အဲဒီစိတ်ဆိုးမာန်ဆိုးတွေကို အလွယ်တကူ ဖျောက်ဖျက်နိုင်တာကလည်း ကလေးတွေရဲ့ စွမ်းရည်ပဲလေ။ ကျောင်းပြန်ဖွင့်ရင်တော့ မာရူးတစ်ယောက် ပြဇာတ်အဖွဲ့ရဲ့ ထောင့်တစ်နေရာမှာ အေးအေးဆေးဆေး နေနိုင်တော့မှာပါ။
* * * * * * * * *
“မင်း... မင်း တကယ်ပဲ သရုပ်ဆောင်လောကထဲကို အတည်အပေါက် ဝင်ဖို့ စိတ်မကူးဘူးလား”
“အစ်မက တော်တော်လေး ဇွဲကောင်းတာပဲနော်၊ ဆရာမ"
“ငါ့ကို ဖြေစမ်းပါ"
“ဟောင်ဂွန်ဆူ ကျွန်တော့်ကို ပြောခဲ့တာ မှတ်မိလား သရုပ်ဆောင်ခြင်းဆိုတဲ့ မိစ္ဆာက သူ ဝါးမြိုမယ့် သားကောင်ကို သူကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်တာတဲ့။ ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ ကျွန်တော်ကတော့ အရွေးမခံရဘူး ထင်ပါရဲ့။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် သရုပ်ဆောင်ရတာကို တကယ်ပဲ သဘောကျပါတယ်။ ကျောင်းပြန်ဖွင့်ရင်လည်း အစ်မ ကန်ဆွန်ဂျီ နောက်ကို လိုက်ပြီး အားရင် အားသလို ကူညီပေးသွားမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီထက် ပိုပြီးတော့တော့ မဟုတ်ဘူး"
မာရူး ဘာလုပ်ချင်လဲဆိုတာ သူကိုယ်တိုင် မသေချာသေးပေမဲ့ အခုလောလောဆယ်မှာတော့ သရုပ်ဆောင်တာက သူ့အတွက် လုံခြုံတဲ့ လမ်းကြောင်းတစ်ခု မဟုတ်ဘူးလို့ ခံစားနေရတယ်။ တကယ်လို့ သူ အဲဒီလမ်းကို သွားချင်တယ်ဆိုရင် မီဆိုလိုမျိုး ရူးသွပ်နေဖို့ လိုတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အမှန်အတိုင်းပြောရရင် အခုချိန်မှာ သူ့အတွက် သရုပ်ဆောင်တာက စိတ်ဝင်စားစရာ နည်းနည်းလေးပဲ ရှိတာပါ။ အခုပဲ ရပ်လိုက်ရမယ်ဆိုရင်တောင် သူ ဘာမှ အထွေအထူး ခံစားနေမှာ မဟုတ်ဘူး။
“အခုလောလောဆယ်တော့ ကျွန်တော် တတ်နိုင်သလောက် စာပဲ ကြိုးစားချင်တယ်။ လုံခြုံရေးက ပထမပေါ့"
“ပိုက်ဆံကြောင့်လား”
“ဟုတ်တယ်။ ကျွန်တော် ပိုက်ဆံကို စိတ်ချလက်ချ ရှာချင်တယ်"
“ဒါပေမဲ့ မင်းက ငယ်သေးတယ်လေ"
“အသက်အရွယ်က ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုနဲ့ မဆိုင်ပါဘူး။ ကျွန်တော် ငယ်သေးတယ်ဆိုရုံနဲ့ ကျရှုံးတာကို လက်ခံနိုင်စရာ အကြောင်းမရှိဘူးလေ။ လူတွေကတော့ ‘ငယ်တုန်းရွယ်တုန်းမှာ ဆင်းရဲဒုက္ခခံတာ ကောင်းတယ်’ လို့ ပြောကြတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ငယ်တုန်းရွယ်တုန်းမှာ အောင်မြင်တာက ပိုမကောင်းဘူးလား”
“သရုပ်ဆောင်ပြီးတော့လည်း အောင်မြင်နိုင်တာပဲလေ"
“ဒါပေမဲ့ တစ်ဖက်မှာလည်း အသက် ၃၀ ကျော်တဲ့အထိ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ အချိန်ပိုင်းအလုပ်သမား ဖြစ်နေနိုင်သေးတာပဲ"
“အဲဒါက ကုမ္ပဏီဝန်ထမ်း လုပ်မယ်ဆိုရင်လည်း အတူတူပါပဲ"
“ဖြစ်နိုင်ခြေ အနည်းအများ ကွာတာပေါ့ဗျာ"
“မင်းကတော့ တကယ့်ကို သံမဏိခံတပ်ကြီးလိုပဲနော်။ အားလပ်ရက်မတိုင်ခင်တုန်းကတော့ အက်ကြောင်းလေးတစ်ခု ငါ မြင်လိုက်သလိုပဲ။ ငါ ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ၊ အဲဒီ ပြဇာတ်အဖွဲ့က ကိစ္စက . . . ”
“အဲဒါနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ပါဘူး။ အဲဒီလောက် ကိစ္စသေးသေးလေးက ကျွန်တော့်ကို ထိခိုက်ဖို့အတွက် ကျွန်တော်က ငယ်လွန်းပါသေးတယ်။ ကျွန်တော် အချိန်ပိုင်းအလုပ် လုပ်ရင်းနဲ့ တစ်ခုပဲ သိလိုက်ရတယ်။ ပိုက်ဆံရှာရတာ ခက်ခဲတယ်ဆိုတာပဲ။ ကျွန်တော့်ဘဝကို ကံစမ်းမဲ နှိုက်သလိုမျိုးတော့ အလောင်းအစား မလုပ်ချင်ဘူး"
“မင်း အသက်က ဆယ့်ခုနစ်နှစ်ပဲ ရှိသေးတာကို . . . ”
“အဲဒီတော့လည်း တော်တဲ့ ဆယ့်ခုနစ်နှစ်အရွယ် ဖြစ်တာပေါ့"
* * * * * * * * *
မာရူး လက်နှစ်ဖက်ကို အင်္ကျီအိတ်ကပ်ထဲ ထည့်လိုက်တယ်။
“ကျွန်တော် သွားတော့မယ်။ ဂရုစိုက်ပါဦး။ အော်... ပြီးတော့... တကယ်လို့ အစ်မက ပတ်တေးဆစ်နဲ့ တကယ် တွဲချင်တာဆိုရင် အဲဒီလို ဝေဝေဝါးဝါးပုံစံနဲ့ ချဉ်းကပ်မနေနဲ့တော့။ အဲဒီလူက ဒီလိုကိစ္စမျိုးဆို ကျောက်ခဲထက်တောင် ထူသေးတာ။ တိုက်ရိုက်ပဲ ဝင်တိုက်လိုက်တော့"
မီဆိုရဲ့ မျက်နှာက သိသိသာသာကို နီမြန်းသွားတယ်။ ပတ်တေးဆစ် ဆိုတဲ့ နာမည်က သူမကို ချက်ချင်း နှုတ်ဆိတ်သွားစေနိုင်တဲ့ မှော်စကားလုံး ဖြစ်ပုံရတယ်။ မာရူး နှုတ်ဆက်ပြီး လှည့်ထွက်လာခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ မီဆိုက ခုံကနေ ထရပ်လိုက်တယ်။
“တကယ်လို့ မင်းသာ ပိုက်ဆံအတွက် စိတ်ပူစရာမလိုဘဲ သရုပ်ဆောင်နိုင်မယ်ဆိုရင်ရော”
“အဲဒါက ဖြစ်နိုင်လို့လား”
“ဖြစ်နိုင်တယ်ဆိုရင်ကော မင်း လုပ်မှာလား”
“အိပ်မက်ယောင်နေတာက လူတစ်ယောက်အတွက် မကောင်းဘူးလို့ ပြောကြတယ်လေ"
“မေးတာကိုပဲ ဖြေစမ်းပါ”
မာရူး ခဏလောက် စဉ်းစားလိုက်တယ်။ ပိုက်ဆံအတွက် စိတ်ပူစရာမလိုဘဲ သရုပ်ဆောင်ရမယ်ဆိုတာကတော့ တကယ့်ကို ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ အချက်ပဲ။
“အဲဒါဆိုရင်တော့ ကျွန်တော် တွန့်ဆုတ်နေမှာ မဟုတ်ဘူး"
“ကောင်းပြီလေ"
သူမ တစ်ခုခုကို ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်ပုံရတယ်။ မာရူး နားမလည်နိုင်ဘူး။ သူမ ဘာလို့ သူ့ကို ဒီလောက်တောင် တွယ်ကပ်နေရတာလဲ သူ့မှာ ဘာတွေ ရှိနေလို့ သူမက သူ့ကို ဒီလောက်တောင် လိုချင်နေရတာလဲ
“ဆရာမ”
“ဘာလဲ”
“ကျွန်တော့်ကို ဘာလို့ အခွင့်အရေးတွေ ဒီလောက်တောင် ပေးနေရတာလဲ ကျွန်တော်က သရုပ်ဆောင်ဖို့ အဲဒီလောက်ကြီး စိတ်အားထက်သန်နေတာလည်း မဟုတ်သလို၊ အသည်းအသန် ဖြစ်နေတာလည်း မဟုတ်ဘူးလေ"
“အဲဒါကြောင့်ပေါ့"
“ဗျာ”
“မင်းက အသည်းအသန် ဖြစ်မနေလို့ပဲ"
“ . . . ”
“ပြီးတော့ ငါ့ရင်ထဲက မိစ္ဆာကလည်း တိုးတိုးလေး ပြောနေတယ်။ မင်းကို ဖမ်းဆွဲထားပါတဲ့။ ဟောင်ဂွန်ဆူ ပြောဖူးတယ်မလား သရုပ်ဆောင်ခြင်းက သူ့သားကောင်ကို သူကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်တတ်တယ်ဆိုတာ"
မီဆိုက မကောင်းဆိုးဝါးလေးလို ပြုံးလိုက်တယ်။
“လူကဲခတ်တဲ့နေရာမှာ ငါ့မျက်လုံးတွေက တော်တော်လေး စူးရှတယ်လို့ ငါ ထင်တယ်။ မင်းကတော့ ငါ့လက်ထဲကို ကျရောက်လာခဲ့ပြီ။ မင်းက စင်မြင့်ပေါ်မှာ ရှိနေရမယ့်သူ။ မင်းက သရုပ်ဆောင်ရမယ့်သူ။ တစ်ခုခုကို ပထမဆုံးအကြိမ် စမ်းသပ်ကြည့်တာနဲ့ လုံးဝ မစမ်းသပ်ကြည့်တာက ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးလို ကွာခြားတယ်။ ငါ့ဘဝရဲ့ နောက်ဆုံးအလုပ် ဖြစ်သွားရင်တောင် မင်းကို ငါ စင်ပေါ်တင်ပေးဦးမှာ"
သူမ အမူးလွန်ပြီး ပြောနေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဒီစကားတွေကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားတာလားဆိုတာ မာရူး မသိနိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ မီဆိုဟာ တကယ့်ကို အတည်ပြောနေတာဆိုတာကိုတော့ သူ အလွယ်တကူ သိနိုင်ပါတယ်။
“ကဲ... မမ သဘောရှိသလိုသာ လုပ်ပါတော့ဗျာ"
မာရူး လှည့်ထွက်ခဲ့တယ်။ သူ့အထင်တော့ မီဆိုဟာ အိပ်ရာနိုးသွားရင် ဒီစကားဝိုင်းတစ်ခုလုံးကို မေ့သွားမှာပါ။ ဒါမှမဟုတ် မာရူး ဇဝေဇဝါဖြစ်အောင် လျှောက်ပြောနေတာလည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။
ဝုန်း... ဝုန်း... သူ့ဖုန်းလေး မြည်လာတယ်။
“ဟုတ်ကဲ့ အမေ။ ဟင့်အင်း... အခု ပြန်လာနေပြီ။ ဟုတ်ကဲ့၊ ဂွတ်နိုက်"
မာရူး ထင်တဲ့အတိုင်း ဖုန်းလာနေပြီ။ သူ ဘယ်လောက်ပဲ အသက်ကြီးကြီး မိဘတွေအတွက်တော့ သူက ကလေးတစ်ယောက်ပါပဲ။ မာရူးလည်း မိဘတွေကို စိတ်ပူအောင် လုပ်မိတဲ့အတွက် အားနာစိတ်နဲ့ပဲ ခြေလှမ်းတွေကို မြန်မြန်သွက်သွက် လှမ်းလိုက်ပါတော့တယ်။
* * * * * * * * *
ပတ်တေးဆစ် ဖုန်းလက်ခံရရှိပြီးပြီးချင်းမှာပဲ ချက်ချင်း ထွက်လာခဲ့တယ်။ ဂျက်ဇ်ဂီတသံ သဲ့သဲ့လေး ပျံ့လွင့်နေတဲ့ ဘားတစ်ခုမှာ မီဆို ထိုင်နေတာကို သူ တွေ့လိုက်ရတယ်။ ဘားတင်ဒါနဲ့လည်း ရင်းနှီးတာမို့ ခေါင်းတစ်ချက် ငြိမ့်ပြလိုက်တယ်။
“ရောက်လာပြီလား”
မီဆို လက်လှမ်းပြလိုက်တယ်။ ထူးထူးခြားခြားပဲ၊ သူမ အခုထိ မမူးသေးဘူး။ တေးဆစ် သူမဘေးမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်တယ်။ ဘားတင်ဒါက Jack Coke တစ်ခွက်နဲ့ အဆာပြေမုန့်အချို့ကို ချပေးလာတယ်။ ‘ဒါကတော့ လက်ဆောင်ပါ’ လို့ ဘားတင်ဒါက တိုးတိုးလေး ပြောသွားတယ်။
“ဒီနေ့ ကလေးတွေနဲ့ တွေ့ခဲ့တယ်လေ"
“ပြဇာတ်အဖွဲ့က ကလေးတွေလား”
“အင်း"
“ဘယ်လိုနေလဲ”
“သိတဲ့အတိုင်းပဲလေ"
မီဆိုရဲ့ စူပုပ်ပုပ်မျက်နှာကနေ အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတယ်။ တေးဆစ် စောစောက စကားကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ရမယ်။ သူမ နည်းနည်းတော့ မူးနေပြီပဲ။ ဒါပေမဲ့ လုံးဝကြီး ပြုတ်ပြုတ်ပြုန်းအောင် မူးမနေတာပဲ တော်သေးတာပေါ့။
“ဆရာ”
“ဘာလဲ”
“မာရူးကလေ... သူ အဆင်ပြေပါတယ်တဲ့"
“ . . . ”
သူ ဝင်လာတုန်းက သူမ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ဝမ်းနည်းပြီး အထီးကျန်နေပုံပေါက်နေရတာလဲဆိုတာ အခုမှ သိတော့တယ်။ တေးဆစ်လည်း Jack Cokeကို တစ်ငုံ သောက်လိုက်တယ်။ သူက အရက်သောက်ရတာကို သိပ်မကြိုက်ပေမဲ့ ဒီနေ့တော့ သောက်မှ ဖြစ်တော့မယ်လို့ ခံစားနေရတယ်။
“ဒါတွေအားလုံး ငါ့အမှားတွေပါ။ ငါ သူ့ကို အထင်သေးခဲ့မိတယ်"
“အထင်သေးခဲ့တယ်”
“ပြောရတာတော့ နည်းနည်း ထူးဆန်းသလိုပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ဘယ်လို ရှင်းပြရမလဲ မသိဘူး"
ဘားရဲ့ မှိန်ပျပျမီးရောင်အောက်မှာ မီဆိုရဲ့ မျက်လုံးတွေက တောက်ပနေတယ်။ တေးဆစ်ကတော့ အဲဒီမျက်လုံးတွေကို လျစ်လျူရှုထားဖို့ ကြိုးစားရင်း ရှေ့ကိုပဲ စိုက်ကြည့်နေလိုက်တယ်။
“မာရူးကို ပြဇာတ်အဖွဲ့ရဲ့ ပြဿနာတွေကို ကိုင်တွယ်ခိုင်းတုန်းက သူ ဒီလိုမျိုး လုပ်လိမ့်မယ်လို့ ငါ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး။ ငါက သူတို့ကို နည်းနည်း သတိဝင်သွားအောင်ပဲ လုပ်စေချင်ခဲ့တာ။ ဥပမာ- ‘မင်းတို့ လေ့ကျင့်ဖို့ လိုတယ်’ တို့၊ ‘ဒါက မမှန်ဘူး’ တို့လိုမျိုးပေါ့။ အဲဒီလောက် ပြောရင်တင် လုံလောက်နေပြီလေ။ အထူးသဖြင့် အထက်တန်းကျောင်းသား တစ်ယောက်အတွက်ပေါ့။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဲဒီလိုစကားမျိုး ပြောဖို့ဆိုတာ လွယ်တဲ့ကိစ္စမှ မဟုတ်တာ"
“မာရူးက ပြဿနာတွေကို သူတို့ရှေ့မှာ ချပြရုံနဲ့တင် ရပ်သွားလိမ့်မယ်လို့ မင်း ထင်ခဲ့တာလား”
တေးဆစ် ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်တယ်။
“ဟုတ်တယ်။ သူ အဲဒါကို ပြင်ပေးဖို့ ငါ တောင်းဆိုခဲ့ပေမဲ့ သူ အဲဒါကို အသစ်ပြန်ဖြစ်အောင် လုပ်ပေးနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ငါ မမျှော်လင့်ခဲ့ဘူး။ ပြဇာတ်အဖွဲ့က ပိုပြီး မြန်မြန်ဆန်ဆန် ပြိုကွဲသွားအောင် သူ လုပ်လိုက်မယ်၊ အဲဒီအခါကျမှ ငါက ဝင်ပြီး ကူညီမယ်လို့ ငါ ထင်ခဲ့တာ။ အဲဒီမတိုင်ခင်အထိတော့ ငါ ဝင်ပါလို့ မရခဲ့ဘူး။ ကလေးတွေကြားမှာ ဘာတွေဖြစ်နေမှန်း မသိဘဲ ငါက ဝင်ရှုပ်လိုက်ရင်... သူတို့က ပြဇာတ်အဖွဲ့ကို လုံးဝ စိတ်မဝင်စားတော့ဘဲ နေမှာ စိုးလို့လေ"
တေးဆစ်က မီဆိုကိုကြည့်ပြီး ပခုံးတွန့်ပြလိုက်တယ်။
“ဒါပေမဲ့ ဖြစ်သွားတာတွေကို ကြည့်ပါဦး။ မာရူးက ငါ ထင်ထားတာထက် အခြေအနေကို ပိုပြီး နားလည်နေခဲ့တာ။ ဘယ်လို ပြင်ရမလဲဆိုတာကိုလည်း သူ သိတယ်။ သူက လူကြီးတစ်ယောက်လို အခြေအနေကို ဖြေရှင်းသွားခဲ့တာ"
“ . . . အားလုံးရဲ့ အမုန်းခံရမယ့်သူ ဖြစ်သွားပြီးတော့ပေါ့နော်"
“ဟုတ်တယ်။ အဖွဲ့ထဲမှာ အားလုံး စုစုစည်းစည်း ရှိနေဖို့အတွက် အကြောင်းပြချက်တစ်ခု လိုအပ်တယ်။ အဲဒီတုန်းက သူတို့တွေ အတူတူရှိနေကြပေမဲ့ ဘာလို့ အတူတူရှိနေရသလဲဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက် မရှိကြဘူး။ မာရူးက အရိုးရှင်းဆုံးနည်းနဲ့ အဲဒီအကြောင်းပြချက်ကို ပေးခဲ့တာပဲ"
“သူက ဘာလို့ အဲဒီလို လုပ်ရတာလဲ”
မီဆိုဟာ စိတ်တိုတိုနဲ့ တေးဆစ်ရဲ့ ဖန်ခွက်ကို ဆွဲယူပြီး တစ်ငုံ သောက်လိုက်တယ်။
“ဘာလို့ သူက အရာအားလုံးကို တစ်ယောက်တည်း ဖြေရှင်းဖို့ ကြိုးစားနေရတာလဲ ဘာလို့လဲ အဲဒီလိုလုပ်ရင် သူ တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်ဆိုတာ သူ မသိဘူးလား သူက သူရဲကောင်း လုပ်ချင်နေတာလား သူလည်း အထီးကျန်နေမှာပေါ့"
တေးဆစ် ခေါင်းခါပြလိုက်တယ်။
“ငါလည်း အဲဒီလိုပဲ ထင်ခဲ့တာ။ သူ အထီးကျန်နေလိမ့်မယ်လို့ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က သူ့ကို စကားပြောကြည့်မှ ငါ တစ်ခု သိလိုက်ရတယ်။ မာရူးက သူ့ကိုယ်သူ စတေးခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။ အစကတည်းက သူက အထီးကျန်တယ်လို့ မခံစားရတာလေ"
“ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ ငါ အကုန်မြင်နေရတာပဲ။ မာရူး လာတာနဲ့ ကလေးတွေက စကားပြောတာ ရပ်လိုက်ကြတာ။ သူတို့အမှား မဟုတ်ဘူးဆိုတာလည်း သိပါတယ်၊ သူတို့အရွယ်မှာတော့ အဲဒီလိုပဲ ဖြစ်မှာပါ၊ ဒါပေမဲ့ . . . ”
တေးဆစ်က မီဆိုကို စိတ်အေးအေးထားဖို့ ပြောလိုက်တော့ သူမ နှုတ်ခမ်းပြန်စူသွားပြန်တယ်။ သူမ ငိုတော့မယ့်ပုံပဲ။ တေးဆစ်ကတော့ ဒီလိုအခြေအနေမျိုးကို နေသားကျနေပါပြီ။ သူမရဲ့ ပခုံးကို ညင်ညင်သာသာလေး ပုတ်ပေးလိုက်တယ်။
“မာရူးက ငါ ထင်တာထက် အများကြီး ပိုပြီး ရင့်ကျက်နေတာ။ ငါ့ထက်တောင် လူကြီး ပိုဆန်နေဦးမယ် ထင်တယ်"
“ . . . သူက တကယ်ပဲ အထီးမကျန်ဘူးလို့ ပြောတာလား”
“ငါ ပြောသားပဲ၊ သူ့ကို စကားပြောကြည့်ခဲ့တယ်လို့။ သူက ပြောတယ်... ‘အထီးကျန်တယ်ဆိုတာ အစကတည်းက တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ခဲ့တဲ့သူတွေမှ ခံစားရတာ’ တဲ့"
“ဒါ ဘာစကားကြီးလဲ . . . ”
တေးဆစ် သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။
“မာရူးက ပြဇာတ်အဖွဲ့နဲ့ ပတ်သက်ရင် အမြဲတမ်း စည်းတစ်ခု ခြားထားတတ်တာကို မင်း သိတယ်မလား”
“သိတာပေါ့"
“မာရူးက... အဖွဲ့အပေါ်မှာ ဘယ်တုန်းကမှ သံယောဇဉ် မရှိခဲ့ဘူး"
“ . . . ”
“သူက ငါ့ကို ပြောသေးတယ်၊ ဗီလိန်အဖြစ် သရုပ်ဆောင်ရတာလည်း မဆိုးပါဘူးတဲ့။ တစ်ယောက်ယောက်ကတော့ လုပ်ရမှာပဲဆိုတော့ သူပဲ လုပ်လိုက်တာလို့ ပြောတယ်။ တကယ်တော့ သူက အခြေအနေကို နည်းနည်း လက်လွန်သွားမိတဲ့အတွက်တောင် အားနာနေသေးတာ"
အဲဒီစကားကို ကြားတုန်းက တေးဆစ်ရဲ့ အံ့ဩတုန်လှုပ်မှုတွေက အခုထိ မပျောက်သေးဘူး။ မာရူးက အဲဒီစကားတွေကို တစ်ခွန်းမှ မတွန့်ဆုတ်ဘဲ ပြောခဲ့တာလေ။ အဲဒီအချိန်မှာ ကောင်လေးက တကယ့်ကို တည်ငြိမ်နေခဲ့တာ။ ကောင်လေးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ... ရင့်ကျက်တဲ့သူတင်မကဘဲ ဘဝလမ်းကို အကြိမ်ကြိမ် လျှောက်လှမ်းဖူးတဲ့ လူကြီးတစ်ယောက် ရှိနေသလိုမျိုးပဲ။
“စကားမစပ်၊ သူက ငါနဲ့ မင်းအတွက်လည်း စိတ်ပူနေသေးတယ်နော်"
“ဘာ”
“ငါတို့တွေ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင်နေမှာ စိုးလို့တဲ့။ အထူးသဖြင့် မင်းဆိုရင် သူ့အလုပ် မဟုတ်တာကို လွှဲပေးခဲ့မိလို့ အားနာနေလိမ့်မယ်ဆိုတာ သူ သိနေတယ်"
“အင်း... သူက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ထက် သူများကို ပိုစိတ်ပူနေရတယ်လို့"
မီဆိုဟာ ဇဝေဇဝါမျက်နှာပေးနဲ့ Jack Cokeကို နောက်တစ်ငုံ သောက်လိုက်တယ်။ တေးဆစ်ကတော့ ဘားတင်ဒါကို ဖျော်ရည်တစ်ခွက် မှာလိုက်တယ်။ မီဆိုကို ဒီထက်ပိုပြီး အရက်မသောက်စေချင်တော့ဘူး။
မီဆိုဟာ ဖျော်ရည်ခွက်ကို တစ်ကျိုက်တည်း ကုန်အောင်သောက်လိုက်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်တယ်။
“ကောင်းပြီလေ... ထားလိုက်တော့။ ငါ အားနာနေတဲ့ စကားတွေကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီ။ အခုကစပြီး ငါ တကယ်ပဲ အတည်လုပ်တော့မယ်"
“ဆရာမ မီဆို”
“အဖွဲ့ထဲမှာ သူ့နေရာ မဟုတ်သလို ခံစားနေရတယ်ပေါ့လေ အဲဒီမှာတင် စည်းခြားထားတာပေါ့ ဟုတ်လား”
မီဆိုဟာ လေထဲကို စကားလုံးတွေ တရစပ် ပြောနေတော့တယ်။ တေးဆစ်ကတော့ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေကို ကြည့်ပြီး အားနာနာနဲ့ပဲ ပြုံးနေမိတယ်။ သူမရဲ့ အကြည့်တွေက တော်တော်လေး အန္တရာယ်များနေသလိုပဲ။
“မင်းကို ငါ စင်ပေါ်ရောက်အောင် တင်ပေးမယ်၊ ကြည့်နေလိုက် အား... မင်းပဲ လူကြီးလို လုပ်တတ်တာလား ငါ မင်းကို ဘယ်လောက်တောင် အားနာခဲ့ရသလဲဆိုတာ မင်း သိလား အား... ငါ့ရဲ့ ခံစားချက်တွေကို ပြန်ပေး”
မီဆိုဟာ စာသင်ချိန်မှာတော့ သံမဏိခံတပ်ကြီးလို တည်ငြိမ်နေတတ်ပေမဲ့ သူမရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ဘဝမှာတော့ အထက်တန်းကျောင်းသူဘဝကနေ အရွယ်ပဲ ကြီးလာတဲ့ ကောင်မလေးတစ်ယောက်လိုပါပဲ။ တေးဆစ် မသိလိုက်ဘဲ မီဆိုရဲ့ ခေါင်းဝိုင်းဝိုင်းလေးကို လက်နဲ့အုပ်ပြီး ခွေးကလေးတစ်ကောင်ကို ပုတ်ပေးသလို ညင်ညင်သာသာလေး ပုတ်ပေးလိုက်မိတယ်။
ချက်ချင်းပဲ သူမ ငြိမ်ကျသွားတယ်။ နီမြန်းနေတဲ့ သူမရဲ့ မျက်နှာက သူ့ကို လှည့်ကြည့်လာတယ်။ တေးဆစ် အနေရခက်သွားပြီး လက်ကို ပြန်ရုပ်ဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ မီဆိုက တစ်လှမ်း ပိုမြန်နေခဲ့တယ်။
သူ့လက်ကို သူမက ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်တယ်။
“ဆရာ”
“ဟို... ဟုတ်ကဲ့”
“အဲဒီလိုမျိုးကြီး ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေးကြီး လုပ်မနေနဲ့တော့"
“ . . . ဆရာမ မီဆို”
“သိလား... ဒီနေ့... မာရူးက ငါ့ကို တစ်ခု ပြောခဲ့တယ်"
“ဘာ... ဘာပြောခဲ့တာလဲ”
ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ မီဆိုဟာ တေးဆစ်ရဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေကို ချက်ချင်းပဲ ဖိကပ် နမ်းလိုက်ပါတော့တယ်။
“နောက်ဆုံးတော့လည်း ဖြစ်သွားပြီပဲ။ တော်တော်လေးကို ကြာလိုက်တာ” လို့ ဘားတင်ဒါက လှမ်းပြောလိုက်တယ်။
တေးဆစ်ဟာ အတိုင်းအထက်အလွန် အံ့ဩသွားတော့တယ်။ သူ့မျက်စိထဲမှာ မြင်နေရတာကတော့ ပြုံးနေတဲ့ မီဆိုရဲ့ မျက်နှာလေးပါပဲ။
“သူက ငါ့ကို အားမနာဘဲ တိုက်ရိုက်ပဲ လုပ်လိုက်တော့လို့ ပြောတယ်လေ။ ငါ တော်တယ်မလား ဟဲဟဲ"
ပြီးတော့ သူမက သူ့ရင်ခွင်ထဲကို မှီကျသွားတော့တယ်။ တေးဆစ်ခမျာတော့ ပြုံးဖြီးဖြီးလုပ်နေတဲ့ ဘားတင်ဒါကို ဘာလုပ်ရမှန်းမသိတဲ့ မျက်နှာပေးနဲ့ပဲ ပြန်ကြည့်နေမိပါတော့တယ်။
* * * * * * * * *
အဲဒီည နောက်ပိုင်းမှာပဲ မာရူးဟာ သူ့ဖုန်းကနေ တဆက်တည်း တက်လာတဲ့ နိုတီတွေကြောင့် နိုးလာခဲ့တယ်။ အဲဒါတွေက မီဆိုဆီက လာတဲ့ မက်ဆေ့ချ်တွေပါ။
"ငါ လိုချင်တာဆိုရင် အမြဲတမ်း ရအောင်ယူတတ်တယ်နော်"
ပြီးတော့...
"ငါက မင်းရဲ့ အကြံဉာဏ်ကို နားထောင်ခဲ့တာဆိုတော့၊ မင်းလည်း ငါ့အကြံဉာဏ်ကို နားထောင်ရမယ်"
အဲဒီနောက်မှာတော့...
"စကားမစပ်၊ တေးဆစ် အိုပါးက တော်တော်လေး မိုက်တယ် မဟုတ်လား"
နောက်ဆုံးအနေနဲ့...
"ဟားဟားဟားဟားဟားဟားဟား"
“ဒါ ဘာတွေလဲဗျာ”
မာရူး ဖုန်းပိတ်ပြီး အိပ်ရာထဲ ပြန်ဝင်လိုက်တယ်။ အတိအကျ ဆယ်စက္ကန့်လောက် ကြာပြီးနောက်မှာတော့...
“နေပါဦး... အိုပါး တဲ့လား”
သူ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပါဘူး။
* * * * * * * * *
အခန်း(၅၈)
အလုပ်သွားတာနဲ့ ကျောင်းသွားတာ။ ဒီနှစ်ခုလုံးက ဘယ်လောက်တောင် စိတ်ပျက်ဖို့ကောင်းလဲဆိုတာကတော့ ဘဝမှာ ဘယ်တော့မှ မပြောင်းလဲတဲ့ အမှန်တရားတစ်ခုပါပဲ။
“ပူလိုက်တာ” လို့ မာရူး ကိုယ့်ဘာသာ ရေရွတ်လိုက်မိတယ်။ ဒီနေ့က လေလေးတစ်ချက်တောင် မတိုက်သလို လေထုကလည်း ကားတာယာတွေကိုတောင် အရည်ပျော်စေနိုင်လောက်အောင် ပူပြင်းနေတာပါ။
‘နေမင်းကြီးကတော့ အလုပ်တွေ သိပ်ကြိုးစားနေတာပဲ’ လို့ မာရူး က ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်ရင်း တွေးလိုက်တယ်။ သူကတော့ ဩဂုတ်လရဲ့ နေရောင်ခြည်ကို ရှိသမျှ ကျိန်ဆဲစာတွေနဲ့ ကျိန်ဆဲရင်း စက်ဘီးကို အားကုန်နင်းလာခဲ့တာပေါ့။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ လမ်းပေါ်က စက်ဘီးတစ်စီးကို တွေ့လိုက်တာကြောင့် ဘရိတ်ကို အမြန်ဆွဲလိုက်ရတယ်။
ခဏလောက် စောင့်ကြည့်နေတုန်းမှာပဲ ဒိုဝူး က အအေးဘူးလေးကိုင်ပြီး အနားက ဆိုင်လေးထဲက ထွက်လာတယ်။
“ပူတယ်နော်”
“ . . . ”
ဒိုဝူး က မာရူး ကို ခဏလောက် စိုက်ကြည့်နေပြီးမှ ဆိုင်ထဲကို ပြန်ဝင်သွားပြန်တယ်။ စက္ကန့်ပိုင်းလောက်နေတော့ အအေးနှစ်ဘူးကိုင်ပြီး ပြန်ထွက်လာတာပေါ့။ မာရူး လည်း သူ့ဆီကို ပျံဝဲလာတဲ့ အအေးဘူးကို ဖမ်းယူလိုက်တယ်။
“အေးပါ၊ ပူပါတယ်” လို့ ဒိုဝူး က ပြန်ဖြေပြီး စက်ဘီးကို တွန်းပြီး လျှောက်လာခဲ့တယ်။ မာရူး လည်း ပြုံးဖြီးဖြီးနဲ့ သူ့နောက်ကို အမှီလိုက်လိုက်တာပေါ့။
“အအေးအတွက် ကျေးဇူးပဲနော်”
“မင်းက ဝယ်တိုက်ပါလို့ ကြည့်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား”
“အော်... တစ်ယောက်ယောက်က စိုက်ကြည့်နေရင် ဝယ်တိုက်တတ်တာလား။ အခုမှပဲ ဗဟုသုတအသစ် ရတော့တယ်။ အဲဒီလိုဆိုရင်တော့ မင်းကို ငါ ခဏခဏ စိုက်ကြည့်ရတော့မှာပေါ့ သူငယ်ချင်းရာ”
“ . . . ငတုံး”
အရင်တုန်းကနဲ့မတူဘဲ ဒိုဝူး က မာရူး ကို အမြင်ကတ်စရာကောင်းတဲ့ အကြည့်တွေနဲ့ ကြည့်မနေတော့ပါဘူး။ တကယ်တော့ မာရူး က ဒိုဝူး ကို တော်တော်လေး သဘောကျတာပါ။ သူတို့အရွယ်မှာ ဒီလို ငြီးငွေ့စရာကောင်းတဲ့ နေ့စဉ်ဘဝထဲကနေ လွတ်မြောက်ဖို့ လူမိုက်ပုံစံ ဖမ်းကြတာက သဘာဝပဲလေ။
တကယ်တော့ လူတိုင်းဟာလည်း ကိုယ့်ဘဝရဲ့ တစ်ချိန်ချိန်မှာ ဒီလိုမျိုး လုပ်ခဲ့ကြမှာပဲလို့ မာရူး က ယူဆထားတာပါ။ အဓိက ပြဿနာကတော့ အဲဒီလူတွေဟာ နောက်ပိုင်းမှာ ပုံမှန်ဘဝထဲကို ပြန်ဝင်နိုင်ပါ့မလားဆိုတာပါပဲ။
နွေရာသီကျောင်းပိတ်ရက် မတိုင်ခင်တုန်းက ဒိုဝူး တစ်ယောက် သူအနိုင်ကျင့်ခဲ့ဖူးတဲ့ ကလေးတချို့ကို တောင်းပန်နေတာကို မာရူး တွေ့ခဲ့ဖူးတယ်။ ဘယ်သူမှမရှိတဲ့နေရာမှာ ကိုယ့်ဘာသာ တောင်းပန်နေတဲ့ အဲဒီကောင်လေးရဲ့ ပုံစံက မာရူး ကို တော်တော်လေး စိတ်လှုပ်ရှားသွားစေတာပါ။ လူကြီးတွေတောင်မှ အလွယ်တကူ မတောင်းပန်နိုင်ကြဘူးလေ။ လူကြီးတွေအတွက်တော့ တောင်းပန်ခြင်းဆိုတာ မျက်နှာပန်းလှဖို့အတွက် လုပ်ကြတာမျိုးပဲ မဟုတ်လား။
လူတွေရှေ့မှာဆိုရင်တော့ တွေဝေမနေဘဲ တောင်းပန်ကြပေမဲ့ လူကွယ်ရာမှာတော့ မောက်မာပြီး ရိုင်းစိုင်းတတ်ကြတာပါ။ အဲဒီလိုအမြင်နဲ့ ကြည့်ရင်တော့ ဒိုဝူး ရဲ့ စိတ်ရင်းက သိပ်မဆိုးဘူးဆိုတာ မာရူး သိတာပေါ့။ သူတို့နှစ်ယောက် သိပ်ပြီး စကားမပြောဖြစ်ကြပေမဲ့လည်း မာရူး ကတော့ သူ့ဆီကနေ ကောင်းမွန်တဲ့ အငွေ့အသက်တွေကို ရနေတုန်းပါပဲ။
အဲဒီအချိန်မှာပဲ မာရူး ရဲ့ အကြည့်က ဒိုဝူး ရဲ့ စက်ဘီးဆီကို ရောက်သွားတယ်။ ဘာကြောင့်လဲတော့ မသိဘူး၊ သူ အလုပ်လုပ်ခဲ့ဖူးတဲ့ ဆီဆိုင်က မန်နေဂျာကို သွားသတိရမိတယ်။ အခုမှ သေသေချာချာ ကြည့်လိုက်တော့ သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ မျက်နှာကလည်း တော်တော်လေး ဆင်တူနေတာပဲ။
“မင်းမှာ အစ်မရှိလား”
“ဘာလို့လဲ”
“သိချင်လို့ပါ”
“ . . . မရှိဘူး”
ခဏလောက်ပဲ ဖြစ်ဖြစ် ဒိုဝူး ရဲ့ မျက်နှာမှာ ဝမ်းနည်းရိပ်၊ ဒေါသရိပ်နဲ့ လွမ်းဆွတ်ရိပ်တွေ ဖြတ်ပြေးသွားတာကို မာရူး သတိထားမိလိုက်တယ်။ အဲဒါက တကယ့်ကို ခဏလေးဆိုတော့ မာရူး တောင် မနည်း လိုက်ကြည့်လိုက်ရတာပါ။ ဒိုဝူး ရဲ့ မျက်လုံးတွေကို ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ—
[[ဒီကောင်က ငါ့အစ်မအကြောင်းကို ဘာလို့ လာမေးနေတာလဲ]]
“အော်... အေးပါ။ ဒါနဲ့ မင်း အိမ်စာတွေ လုပ်ပြီးပြီလား”
မာရူး က စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်တယ်။ ဒိုဝူး မှာ အစ်မရှိတယ်ဆိုတာ သူ ကျိန်းသေသွားပြီ။ ဒါပေမဲ့ ကောင်လေးရဲ့ အမူအရာနဲ့ ပြောပုံဆိုပုံအရ အဲဒီအကြောင်းကို မပြောချင်ဘူးဆိုတာ သိသာပါတယ်။
‘သူ့အစ်မနဲ့လည်း တစ်ခုခု ဖြစ်ထားတာကိုး’
ဒိုဝူး တစ်ယောက် ဘာလို့ အဲဒီလောက်အထိ ရိုင်းနေရလဲဆိုတာကို မာရူး နည်းနည်းတော့ ရိပ်မိသွားပြီ။
“လုပ်ပြီးပြီ။ ဘာလို့လဲ”
“ငါလည်း လုပ်ပြီးပြီ။ ကောင်းတာပေါ့”
“ဘာတွေလဲဟ။ ဒါကို ပြောဖို့ မင်းက အဲဒီလောက်အထိ အားထုတ်နေတာလား”
“ငါလား ငါက မင်းနဲ့ စကားပြောချင်ရုံတင်ပါ”
“ဟူး... ငါ အရင်သွားနှင့်ပြီ။ ငါ့ကို လာစကားမပြောနဲ့တော့”
“အေးပါ၊ အေးပါ”
ဒိုဝူး က မာရူး ကို ဂြိုဟ်သားတစ်ယောက်လို ကြည့်ပြီး ရှေ့ကို နင်းထွက်သွားတော့တယ်။ မာရူး လည်း ပခုံးလေးတွန့်ပြီး သူ့နောက်ကနေ လိုက်လာခဲ့တာပေါ့။
* * * * * * * * *
“အားးး... ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ပူနေရတာလဲ။ အခုမှ မနက်ပဲ ရှိသေးတာကို”
“ဟေးးး ဟယ်လို”
ဒိုဂျင် ရဲ့ ဝမ်းသာအားရ နှုတ်ဆက်သံနဲ့အတူ ပျံဝဲလာတဲ့ ချိုချဉ်လေးကို ဖမ်းယူရင်း မာရူး သူ့ခုံမှာ ထိုင်လိုက်တယ်။
“သူငယ်ချင်းရာ... မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား” လို့ ဒိုဂျင် က မေးလိုက်တယ်။
“ဘာကိုလဲ”
“ဟိုတစ်ခါ မီဆို ဆရာမနဲ့ တစ်နေရာကို ထွက်သွားတုန်းကလေ”
“အော်... အေးပါ၊ ငါ အဆင်ပြေပါတယ်”
“ . . . တကယ်လား”
မာရူး က ပြုံးပြုံးလေး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တယ်။ ဒိုဂျင် ဘာလို့ စိတ်ပူနေလဲဆိုတာ သူ သိတာပေါ့။ လောလောဆယ်တော့ မာရူး က ကလပ်ကနေ အပယ်ခံလို ဖြစ်နေတာလေ။ သူကတော့ ဒါတွေဖြစ်လာမယ်ဆိုတာကို ကြိုသိပြီးသားဆိုတော့ အေးဆေးပါပဲ။
တကယ်တော့ သူက အစကတည်းက ကလပ်နဲ့ အဲဒီလောက်အထိ ရင်းနှီးခဲ့တာမှ မဟုတ်တာ။
“အမုန်းမခံချင်ရင်တော့ ခဏလောက် ငြိမ်ငြိမ်လေး နေရမှာပေါ့”
“ဝိုး... မင်းကတော့ တကယ့်ကောင်ပဲ”
ဒေးမြောင် လည်း သူ့ခုံကနေ သူတို့နှစ်ယောက်ဆီကို လျှောက်လာခဲ့တယ်။
“ဆောရီးပဲ မာရူး ရာ။ အဲဒီတုန်းက ငါ မင်းဘက်ကနေ ပါခဲ့သင့်တာ”
“ကဲပါကွာ... မင်းတို့ကလည်း မနက်စောစောစီးစီး ဘာလို့ ဝမ်းနည်းနေကြတာလဲ။ ဘာမှလည်း မဖြစ်ဘူး၊ ဘာမှလည်း ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတော့ အားလုံး အဆင်ပြေပါတယ်။ တစ်ဖက်ဖက်ကနေ ပါဖို့လုပ်ရင်းနဲ့ အခြေအနေတွေကို ပိုပြီး အနေရခက်အောင် မလုပ်ကြပါနဲ့။ မင်းတို့ကတော့ ပြဇာတ်ကောင်းကောင်း တစ်ပုဒ်ဖြစ်အောင်ပဲ အာရုံစိုက်ကြ၊ ဟုတ်ပြီလား”
“အေး... အေးပါ”
မာရူး က ဒေးမြောင် ရဲ့ ဗိုက်ကို ခပ်ဖွဖွလေး ပုတ်လိုက်တယ်။ သူ တကယ် အဆင်ပြေရဲ့လားလို့ လာမေးကြတာကို ကြည့်ရင် သူတို့က တကယ့်သူငယ်ချင်းကောင်းတွေဆိုတာ သိသာပါတယ်။ အထက်တန်းကျောင်းက သူငယ်ချင်းတွေက တစ်သက်လုံး မြဲတယ်ဆိုတာ ဒါကြောင့်ပဲ ဖြစ်မှာပါ။ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် တကယ် စိတ်ရင်းနဲ့ ဂရုစိုက်ကြလို့လေ။
“ထိုင်ကြစမ်း၊ အလေနတောတွေ”
အတန်းပိုင်ဆရာက တံခါးကို ဝုန်းခနဲ ဖွင့်ပြီး ဝင်လာတာကြောင့် ဒေးမြောင် လည်း သူ့ခုံဆီကို အမြန်ပြေးသွားရတော့တယ်။ ဆရာကတော့ ထုံးစံအတိုင်း အသုံးမကျဘူးဆိုတဲ့ စကားတွေကို တတွတ်တွတ် ပြောရင်း အတန်းကို စတင်လိုက်ပါတော့တယ်။
အာ... နွေရာသီ ကျောင်းပိတ်ရက်ကတော့ တကယ်ကို ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီပဲ။
* * * * * * * * *
“မာရူး ”
ထမင်းစားဆောင်ဘက်ကို သွားဖို့ပြင်နေတုန်း တေးဆစ် က မာရူး ကို လှမ်းခေါ်လိုက်တယ်။ နေ့လယ်စာ စားချိန်ပေါ့။ မာရူး က သူ့သူငယ်ချင်းတွေကို အရင်သွားနှင့်ဖို့ ပြောပြီး တေးဆစ် နဲ့အတူ ကျောင်းပြင်က စားသောက်ဆိုင်လေး တစ်ခုထဲကို ဝင်လာခဲ့တယ်။ ဆိုင်ထဲရောက်တော့ ဆရာက မာရူး ကို ဘာစားချင်လဲလို့ မေးတာပေါ့။
“ကျွန်တော် ဘာမှာမလဲဆိုတာထက် ဆရာ ဘာပြောချင်လဲဆိုတာကိုပဲ အရင်နားထောင်ချင်ပါတယ်”
“အော်... အရင်မှာလိုက်ရအောင်ပါကွာ။ ငါ ဗိုက်ဆာနေလို့ပါ။ မင်းလည်း စားလေ။ ငါပဲ ရှင်းမှာဆိုတော့ ကြိုက်သလောက် မှာပါ”
“ဒီလိုစကားမျိုးက အကင်ဆိုင်တွေမှာပဲ ပြောလေ့ရှိတာ မဟုတ်ဘူးလား ဆရာ”
“ဟမ်... အဲလိုလား”
မာရူး က ပြုံးပြုံးလေးနဲ့ ကင်မ်ချီ ဟင်းရည်ကို မှာလိုက်တယ်။ တေးဆစ် ကလည်း အတူတူပဲ မှာလိုက်တာပေါ့။
“လောလောဆယ်တော့ မင်းကို ကျေးဇူးတင်စကား ပြောချင်လို့ပါ မာရူး ”
“ဆရာမမီဆို အကြောင်းလား”
“အာ... အဲဒါလည်း ပါတာပေါ့”
တေးဆစ် ရဲ့ ပါးပြင်တွေက နည်းနည်း ရဲတက်သွားတယ်။ မာရူး ကတော့ ဂုဏ်ယူသလိုနဲ့ ပြုံးနေတာပေါ့။
‘အခုတော့ သူတို့နှစ်ယောက် တကယ်ကြီး တွဲနေကြပြီပဲ’
သူတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက ဘယ်လောက်အထိ ခရီးပေါက်နေပြီလဲဆိုတာ မာရူး မသိသေးပေမဲ့ပေါ့။
မီဆို အကြောင်း ခဏလောက် ပြောနေတုန်းမှာပဲ မှာထားတဲ့ ဟင်းရည် ရောက်လာတယ်။ မာရူး က ထမင်းပန်းကန်ကို ဟင်းရည်ထဲ သွန်ထည့်လိုက်ပြီးမှ စကားပြန်စတယ်။
“ဝမ်းသာပါတယ် ဆရာ။ ဒါပေမဲ့ ဆရာက ဒါကို ကြွားချင်ရုံသက်သက်နဲ့ ခေါ်လာတာတော့ မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား”
တေးဆစ် က ခေါင်းညိတ်ပြတယ်။
“ငါ သေသေချာချာ တောင်းပန်ချင်လို့ပါ။ မင်းကို နည်းနည်းလည်း လာဘ်ထိုးတဲ့သဘောပေါ့၊ အဲဒါကြောင့် လက်ခံပေးပါဦး”
“ဟင်းရည်တစ်ခွက်တည်းနဲ့ လာဘ်ထိုးတာလား။ နည်းနည်းတော့ နည်းမနေဘူးလား ဆရာ”
“အဲ့လိုလား”
“ဟားဟား... နောက်တာပါ ဆရာ။ ကျွန်တော် ပြောပြီးသားပဲလေ၊ ဒါကို စိတ်ထဲမထားပါနဲ့။ ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် လုပ်ချင်လို့ လုပ်ခဲ့တာပါ။ အမှားကို သူများဆီ ပုံချလောက်အောင်အထိ ကျွန်တော် အောက်တန်းမကျပါဘူး”
“မင်း ဒီလောက်အထိ လုပ်ပေးလိမ့်မယ်လို့ ငါ တကယ် မထင်ထားခဲ့ဘူး။ ဆရာတစ်ယောက်အနေနဲ့ မင်းကို ကျေးဇူးလည်း တင်သလို၊ နည်းနည်းလည်း ရှက်မိတယ်”
“အင်း... သူတို့အကြောင်းကို ကျွန်တော် ပိုသိရင်တော့ တစ်မျိုး ဖြစ်မှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ကျွန်တော် သူတို့ကို သိပ်မသိပါဘူး။ အဲဒါက တစ်လှမ်းနဲ့ နှစ်လှမ်းရဲ့ ကွာခြားချက်လိုပါပဲ”
“အဲဒါက... တကယ်ပဲ အဲဒီလောက်အထိ လွယ်လို့လား”
မာရူး က ထမင်းကို တစ်လုပ် စားလိုက်တယ်။
“အဲဒါကြောင့်ပဲ ကျွန်တော် လုပ်ခဲ့တာပေါ့။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲဒါက တကယ်ကို လွယ်လို့ပါ”
အဲဒီအချိန်မှာပဲ မာရူး တစ်ခုခုကို သတိရသွားတယ်။ အရင်ဘဝတုန်းက သူ့ရဲ့ လစာက သူ့သူဌေးအပေါ် ဘယ်လောက်အထိ ဖားနိုင်မလဲဆိုတာပေါ်မှာပဲ မူတည်နေမယ်လို့ အပြောခံရတုန်းက အချိန်ပေါ့။ သူ ဒေါသထွက်လွန်းလို့ အလုပ်က ထွက်တော့မယ့်အချိန်မှာ သူ့မိန်းမနဲ့ သမီးလေးရဲ့ မျက်နှာက သူ့မျက်စိထဲကို ပြေးမြင်လာခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ သူ့စိတ်ထဲက ဒေါသတွေ အကုန်ပျောက်သွားပြီး ဦးနှောက်ကလည်း ချက်ချင်းပဲ တည်ငြိမ်သွားခဲ့တာလေ။
အဲဒီတုန်းက ခံစားခဲ့ရတဲ့ အရှက်ရမှု၊ ဒေါသ၊ နာကျည်းမှုနဲ့ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုတွေနဲ့ ယှဉ်ရင်တော့ အခုကိစ္စက ဟာသတစ်ခုလိုပါပဲ။ ကလပ်တစ်ခုလုံးနဲ့ ရန်ဖြစ်တာက သူ့ရဲ့ ဝမ်းရေးကို ထိခိုက်စေမှာမှ မဟုတ်တာ။ ဒါက သေးသေးမွှားမွှား ကိစ္စလေးတစ်ခုပါပဲ။
“မင်း စိတ်မပျက်ဘူးလား”
“ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းတွေ ကျွန်တော့်ဘက်က မပါလို့လား”
“အင်း”
“ဆရာ... တစ်ယောက်ယောက်က ကိုယ့်သူငယ်ချင်း ဟုတ်မဟုတ်ဆိုတာကို ကိုယ့်ဘက်က ပါမပါ ဆိုတာနဲ့ပဲ ဆုံးဖြတ်တာလား”
“ . . . ငါ မင်းကို သောက်တလွဲမေးခွန်းမေးမိပြီ”
တေးဆစ် က ဆရာကောင်းတစ်ယောက်ဆိုတာ မာရူး ဝန်ခံရပါလိမ့်မယ်။ သူက ကျောင်းသားတွေရဲ့ စကားကို အလေးအနက်ထားပြီး အဲဒီကနေ သင်ခန်းစာယူတတ်တဲ့သူမျိုးပါ။ ကျောင်းသားတွေကို လေးစားတဲ့ ဆရာတွေဆီမှာပဲ ရှိတတ်တဲ့ အလေ့အကျင့်မျိုးပေါ့။
“ဆရာကတော့ တကယ်ကို ဆရာပါပဲ ဆရာ”
“ဟားဟား”
“ကျွန်တော့်မှာသာ သမီးလေး တစ်ယောက်ရှိရင် ဆရာ့လက်ထဲမှာပဲ ထားချင်ပါတယ်။ ဆရာက သူ့စကားတွေကို အရှိကို အရှိအတိုင်း နားထောင်ပေးမှာမို့လို့ပါ”
“အဲဒါကတော့ တကယ့်ကို ချီးကျူးစကားပဲ။ ငါ ဝန်ခံရမယ်။ တခြား ဘာစားဦးမလဲ”
“ဒီဘေးက ဆိုင်မှာ အမဲသား တကယ်ကောင်းတယ်လို့ ကျွန်တော် ကြားထားတယ်”
“အဲဒါကတော့... ငါ့ပိုက်ဆံအိတ်လေးအတွက် နည်းနည်း များသွားမလားလို့ပါ”
တေးဆစ် က ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနဲ့ ပြန်ပြုံးပြလိုက်တယ်။
* * * * * * * * *
ဘာမှ ပြောင်းလဲမသွားပါဘူး။ ကျောင်းက ထမင်းကလည်း အာလူးတွေချည်းပဲ မပါရင်တော့ အဆင်ပြေပါတယ်။ ကျောင်းမုန့်ဆိုင်က ဦးလေးကြီးကလည်း ပိုက်ဆံယူပြီးတာနဲ့ ဘာဂါကို လက်ထဲမိအောင်ပစ်ပေးတတ်တာလည်း အရင်အတိုင်းပါပဲ။
အတန်းထဲက ကြမ်းပြင်က အေးစက်နေပြီး လေထုကတော့ ချွေးနံ့တွေနဲ့ ပူအိုက်နေတုန်းပါပဲ။ ကျောင်းသားတွေကလည်း ထမင်းစားချိန်ဆို ထမင်းစားဆောင်ကို ပြေးကြ၊ ကျောင်းပိတ်ချိန်ဆို ကွင်းထဲကို ပြေးကြနဲ့ပေါ့။ နောက်ဆုံးအချိန် ရောက်ရင်တော့ အကုန်လုံးက တစ်ပြိုင်တည်း အိပ်ဆေးသောက်ထားသလိုမျိုး အိပ်ငိုက်နေကြတာလည်း အတူတူပါပဲ။
ဒါပေမဲ့ ပြောင်းလဲသွားတာလေးတွေတော့ ရှိတာပေါ့။ ကျောင်းပြင်က သစ်ပင်တွေက အညိုရောင် ပြောင်းလာပြီ။ ဆောက်လက်စ အားကစားခန်းမကြီးကလည်း ပြီးသွားပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ကျောင်းသားတွေကိုတော့ သုံးခွင့်မပေးသေးဘူး။
အတန်းထဲက ဝါကျင့်ကျင့် လိုက်ကာတွေကိုလည်း တစ်ခါလောက်တော့ လျှော်လိုက်ကြပြီ။ အင်္ဂလိပ်စာ ဆရာမကလည်း ဒုတိယကလေး ရပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ဒါက သူ့ရဲ့ နောက်ဆုံး သင်ကြားရေးနှစ် ဖြစ်လာမယ်ဆိုတာကလည်း အပြောင်းအလဲ တစ်ခုပါပဲ။
“ဟေး ဒိုဝူး ဆိုင်သွားရအောင်”
“အေး... သွားမယ်”
ဒိုဝူး လည်း အတန်းထဲက တခြားကလေးတွေနဲ့ အဆင်ပြေပြေ ရှိလာတာကလည်း အပြောင်းအလဲ တစ်ခုပေါ့။
“ဟေ့ကောင် ခေါင်းကြီး၊ ငါ့ကို တစ်ထောင်လောက် ချေးပါဦး”
အတန်းထဲက လူမိုက် ချန်ဟူး က ပိုပြီးတော့ ဗိုလ်ကျလာတာကလည်း ပြောင်းလဲမှု တစ်ခုပါပဲ။ မာရူး က မေးစေ့လေးကို လက်နဲ့ထောက်ပြီး ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ကို ငေးကြည့်နေမိတယ်။ ဩဂုတ်လရဲ့ နောက်ဆုံးနေ့၊ စနေနေ့ပေါ့။
“သွားကြစို့ မာရူး ” လို့ ဒေးမြောင် က သူ့လက်ကို ဆွဲပြီး ပြောလိုက်တယ်။
မာရူး လည်း သန်းဝေရင်း သူ့သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက်နောက်ကို လိုက်လာခဲ့တယ်။ စက်တင်ဘာလ ရောက်တော့မှာတောင် မပြန်သေးတဲ့ အပူရှိန်ကို ကျိန်ဆဲရင်း ငါးထပ်ကို တက်လာခဲ့တာပေါ့။
“ပူလိုက်တာ”
“တကယ်ပဲ... တအားပူတာ”
သူတို့ သုံးယောက်က ဝင်ပေါက်မှာ တွေ့တဲ့ ပထမနှစ်ကလေးတွေကို နှုတ်ဆက်ပြီး ခန်းမထဲကို ဝင်လာခဲ့ကြတယ်။ ဒုတိယနှစ်တွေကတော့ သူတို့ရဲ့ အားကစားဝတ်စုံတွေနဲ့ ပြတင်းပေါက်နားမှာ ရပ်နေကြတာပေါ့။ ပထမနှစ်တွေကလည်း သူတို့ဆီကို သွားရင်းနဲ့ ကိုယ်လက်လှုပ်ရှားမှုတွေ လုပ်နေကြတယ်။ မာရူး လည်း သူတို့နဲ့အတူ ဝင်လုပ်လိုက်တာပေါ့။
“လေ့ကျင့်နေတုန်းမှာ ရေများများ သောက်ကြနော်။ ဘယ်သူမှ ရေဓာတ်မခမ်းခြောက်စေနဲ့” လို့ ယွန်းဂျုံ က လက်ခုပ်တီးပြီး ပြောလိုက်တော့ ပထမနှစ်တွေကလည်း တက်တက်ကြွကြွနဲ့ အော်ဟစ်ပြီး ပြန်ဖြေကြတယ်။
မာရူး ကတော့ တိုးတိုးလေးပဲ ပြန်ဖြေပြီး ပွဲကြည့်စင်ဘက်ကို သွားလိုက်တယ်။ သူ အမြဲလုပ်နေကျအတိုင်း သူဖတ်နေတဲ့ စာအုပ်ကို ယူပြီး အရင်တစ်ခေါက်က ရပ်ထားတဲ့ စာမျက်နှာကနေ ပြန်ဖွင့်လိုက်တာပေါ့။
ဘာမှ မပြောင်းလဲပါဘူး။
ဘာမှလည်း ပြောင်းလဲမှာ မဟုတ်ပါဘူး။
အရာအားလုံးက အေးအေးချမ်းချမ်းနဲ့ ဆက်ပြီး လည်ပတ်နေဦးမှာပါ။ ဂွန်ဆော့ နဲ့ ယူရင် တို့က သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေတာကို ရံဖန်ရံခါ သတိထားမိပေမဲ့ သူကတော့ အေးဆေးပါပဲ။ ဒါမှမဟုတ်လည်း ပြန်ပြုံးပြလိုက်ရုံပေါ့။
သူ ပြုံးပြလိုက်တော့ အဲဒီစုံတွဲက မျက်နှာလွှဲသွားကြတယ်။ ထူးထူးခြားခြားတော့ မဟုတ်ပါဘူး။
“ဒီနေ့တော့ ဆောင်းရာသီမှာရှိတဲ့ အမျိုးသားအဆင့် ပြိုင်ပွဲအတွက် ပြင်ဆင်ဖို့ ဆရာ လာလိမ့်မယ်”
ဩဂုတ်လမှာ ကျင်းပတဲ့ အမျိုးသားအဆင့် ပြဇာတ်ပြိုင်ပွဲက တစ်နှစ်တာရဲ့ အကြီးမားဆုံး ပြိုင်ပွဲဆိုရင် ဆောင်းရာသီမှာ ကျင်းပတာကတော့ သူ့ရဲ့ နောက်ဆက်တွဲပေါ့။ ဒါကလည်း အစိုးရက ထောက်ပံ့တာဆိုတော့ ဩဂုတ်လက ပြိုင်ပွဲနဲ့ သိပ်တော့ မကွာခြားလှပါဘူး။ တကယ်တမ်းကျတော့ ကုမ္ပဏီတွေ အများကြီး ပါဝင်နေတာကြောင့် ဒီပြိုင်ပွဲက ရတဲ့ ဆုကြေးက ပိုတောင် များပါသေးတယ်။
နွေဦး အမျိုးသားပြိုင်ပွဲက ဂုဏ်သိက္ခာအတွက်ဆိုရင် ဆောင်းရာသီ ပြိုင်ပွဲကတော့ ပိုက်ဆံအတွက်ပေါ့။
ကလပ်အဖွဲ့ဝင်တွေ လေ့ကျင့်ရေး စတင်လိုက်ကြပြီ။ ဒေသတွင်း ပြိုင်ပွဲတုန်းက သူတို့ရဲ့ ပုံစံတွေနဲ့တော့ လုံးဝကို မတူတော့ပါဘူး။ လူတိုင်းက တက်တက်ကြွကြွနဲ့ အားအင်အပြည့် ရှိနေကြတာပါ။ ဆောင်းရာသီ ပြိုင်ပွဲအတွက် ပြဇာတ်အသစ် တစ်ပုဒ်နဲ့ ပြောင်းပြီး ကချင်ကြတယ်လို့ အကြံပေးကြတယ်။ ဒါကိုတော့ ဆရာနဲ့ သေသေချာချာ တိုင်ပင်ရဦးမှာ ဖြစ်ပေမဲ့ ပြဇာတ်အသစ်ကဖို့ဆိုတာကတော့ အတည်ဖြစ်သလောက် ရှိနေပါပြီ။
မာရူး စာအုပ်တစ်မျက်နှာ လှန်လိုက်တယ်။ ပြဇာတ်ပစ္စည်းတွေ မလုပ်ရသေးခင်မှာတော့ သူ့မှာ စာဖတ်တာနဲ့ အတွေးနယ်ချဲ့နေတာကလွဲလို့ လုပ်စရာ သိပ်မရှိပါဘူး။
‘ဒါကလည်း တော်တော်လေး ကောင်းပါတယ်’
နောက်ပိုင်းမှာ မာရူး က ဂန္ထဝင်စာပေတွေကို ဖတ်ဖို့ စိတ်ဝင်စားလာခဲ့တယ်။ အရင်ဘဝတုန်းကတော့ စာအုပ်တွေ အများကြီး ဖတ်ခဲ့ဖူးပေမဲ့ အဲဒါတွေက တက်ကျမ်း စာအုပ်တွေချည်းပါပဲ။ တခြားသူတွေ ပေးထားတဲ့ အောင်မြင်မှု နည်းလမ်းတွေကို လိုက်နာဖို့ပဲ ကြိုးစားခဲ့တဲ့ အချိန်တွေပေါ့။
‘အခုတော့ ငါ့မှာ အချိန်တွေ အများကြီး ရှိနေပြီပဲ’
မာရူး ကတော့ တက်ကျမ်းစာအုပ်တွေကို စိတ်မဝင်စားတော့ပါဘူး။ အဲဒါတွေက ဘယ်လောက်တောင် အဓိပ္ပာယ်မရှိလဲဆိုတာ သူ သိသွားပြီလေ။ အဲဒီအစား သူ့ရဲ့ ဘိုးဘေးတွေ ဘယ်လို ရှင်သန်ခဲ့လဲဆိုတာကိုပဲ သူ လေ့လာချင်တော့တယ်။ ဂန္ထဝင်စာပေတွေမှာတော့ ကမ္ဘာကြီးရဲ့ မပြောင်းလဲတဲ့ တန်ဖိုးတွေနဲ့ စည်းမျဉ်းတွေ ရှိနေတာကြောင့် အဲဒါတွေကို ဖတ်ရတာက တကယ်ကို တန်ဖိုးရှိပါတယ်။
ကလပ်အဖွဲ့ဝင်တွေရဲ့ အသံတွေကို နောက်ခံသီချင်းလို နားထောင်ရင်း မာရူး နောက်ထပ် စာမျက်နှာတစ်ခု လှန်လိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ သူ့ဖုန်းက မြည်လာတယ်။ ဖုန်းကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ သူ စောင့်မျှော်နေတဲ့ လူဆီကနေ မက်ဆေ့ချ် ရောက်နေတာပါ။
"လာပြီနော်"
မက်ဆေ့ချ်ကတော့ တိုတိုလေးပါပဲ။
“ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ . . . ”
ခန်းမတံခါးကို ဝုန်းခနဲ ဖွင့်ပြီး ဝင်လာတော့မယ့် ဆံပင်ရွှေဝါရောင်နဲ့ အမျိုးသမီးကို ပြေးမြင်ယောင်ရင်း မာရူး ခေါင်းလေး ခါလိုက်မိပါတော့တယ်။
* * * * * * * * *