အခန်း (၆၅-၆၆)
Vol. 7 Ch. 65-66
အခန်း(၆၅)
စာသားများကို ပေးထားသော နမူနာပုံစံအတိုင်း မြန်မာလို ချောမွေ့အောင် ပြန်ဆိုပေးထားပါသည်။
ဇာတ်ညွှန်းစာသားတွေကို ပြောဖို့က သုံးမိနစ်ထက် ပိုမကြာသင့်ပါဘူး။ သူမရဲ့ စကားတွေကို တုံ့ပြန်ပေးမယ့် အဖော်သရုပ်ဆောင်တစ်ယောက် ဘေးနားမှာ ရှိနေတယ်လို့ စိတ်ကူးယဉ်ကြည့်ရုံပါပဲ။ ဟုတ်တယ်၊ သူမ စိတ်ကူးယဉ်ဖို့ လိုတယ်။ ဒါက ကဖေးဆိုင် မဟုတ်ဘဲ စင်မြင့်ထက်တစ်ခုပေါ့။ အပေါ်က စပေါ့လိုက်မီးတွေက သူမဆီကို တည့်တည့်ကြီး ထိုးပြနေတယ်။
ခန်းမတံခါးတွေ ပွင့်လာပြီး ပရိသတ်တွေ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဝင်လာနေကြပြီ။ အခုလောလောဆယ်တော့ သူတို့ ပြင်ဆင်နေကြတုန်းပေါ့။ စင်ပေါ်က သူမကို သိပ်ပြီး ဂရုစိုက်နေတဲ့သူ မရှိသေးပါဘူး။
ဟုတ်ပြီ၊ စိတ်လှုပ်ရှားနေဖို့ မလိုပါဘူး။ အားလုံးက လက်ကမ်းစာစောင်တွေကိုပဲ ကြည့်နေကြတာ။ လူကြီးတွေရော ကလေးတွေကိုပါ သူမ မြင်နေရတယ်။ အသက်ကို ခပ်မှန်မှန်လေး ရှူလိုက်စမ်း။ နေပါဦး၊ လေထဲမှာ ကော်ဖီနံ့တွေ ရနေပါလား။ မဟုတ်သေးဘူး၊ ပြန်စ၊ ပြန်စ။
ဒါက စင်မြင့်ထက်။ သူမရှေ့က လူတွေက သူမရဲ့ သရုပ်ဆောင်မှုကို ကြည့်ဖို့ ရောက်လာကြတာ။ သူတို့ကို စိတ်ပျက်အောင် လုပ်လို့မဖြစ်ဘူး။ လေ့ကျင့်ထားပြီးသားပဲဆိုတော့ အခု ပြန်ပြီး သရုပ်ဆောင်ပြဖို့ပဲ လိုတာ။
‘ နေပါဦး၊ ငါ တကယ်ရော လေ့ကျင့်ခဲ့ရဲ့လား ’
ယွန်းဂျုံ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိတယ်။ လူအချို့က သူမကို လှမ်းကြည့်နေတာကို ခံစားမိတယ်။ တွေးကြည့်ရင်လည်း ဟုတ်တာပဲလေ၊ သူမ အခုထိ ကဖေးဆိုင်ကိုပဲ ငါးမိနစ်လောက် တောက်လျှောက် စိုက်ကြည့်နေမိတာကိုး။ ဒီထက် ပိုပြီး ကြန့်ကြာနေရင်တော့ သူမ တကယ် လုပ်နိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ ယွန်းဂျုံ နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့လိုက်ပြီး ပထမဆုံး စာသားကို ပြောလိုက်တော့တယ်။
“ ဒီ ... ဒီရပ်ကွက်ထဲ ပြောင်းလာရင် အနည်းဆုံးတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မိတ်ဆက်သင့်တယ် မဟုတ်လား ”
သူမက အောက်ထပ်မှာနေတဲ့ စိတ်ပုပ်တဲ့ အဘွားကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်ရမယ်။ စိတ်တိုစရာကောင်းပြီး ဂျွတ်ဆတ်ဆတ်နိုင်တဲ့သူ၊ စကားကိုလည်း စစ်ထုတ်မနေဘဲ အရှိကိုအရှိအတိုင်း ပြောတတ်တဲ့ ထောင်လွှားတဲ့ အမျိုးသမီးကြီးပေါ့။
ဒါပေမဲ့ ယွန်းဂျုံရဲ့ အသံက သူမနားထဲ ရောက်လာတဲ့အချိန်မှာတော့ သူမ တံတွေးကိုပဲ ခက်ခက်ခဲခဲ မျိုချမိတော့တယ်။
အသံက အရမ်းတိုးလွန်းနေတယ်။
ကြားရဖို့တောင် ခက်ခဲလောက်အောင် တိုးလွန်းနေတာ။ သူမ လှည့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ဘေးနားက လူတစ်ယောက်က ‘ ဘာလဲ ’ ဆိုတဲ့ မျက်နှာပေးနဲ့ စိုက်ကြည့်နေတာပဲ တွေ့ရတယ်။ လူတွေရဲ့ အာရုံကိုတောင် သူမ မဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့ဘူး။ အဲဒီအတွေး ဝင်လာတာနဲ့ တစ်ပြိုင်တည်း သူမ မျက်နှာမှာ သွေးဆုတ်ဖြူလျော်သွားတော့တယ်။
ဘာလို့လဲ ဘာလို့ သူမ ဒီလို ဖြစ်နေရတာလဲ နားမလည်နိုင်တော့ဘူး။ လူတွေရှေ့မှာ သူမ သရုပ်ဆောင်ဖူးတာ အကြိမ်ကြိမ်ပါပဲ။ ဘာမှ ပြောင်းလဲသွားတာလည်း မရှိဘဲနဲ့ ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ ခက်ခဲနေရတာပါလိမ့်
သူမရဲ့ အသံတွေက ပတ်ဝန်းကျင်က လေထု၊ ခြေသံတွေနဲ့ အသံဗလံတွေကြားမှာ နစ်မြုပ်သွားခဲ့ပြီ။ သူမရှေ့က လူတွေဆီကို သူမ အသံကို မရောက်အောင် မလုပ်နိုင်ခဲ့ဘူး။
လောလောဆယ်တော့ သူမရဲ့ စာသားတွေကို အဆုံးထိ ပြောလိုက်ပါတယ်။ ပြောတော့ ပြီးသွားတာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ... သူမ စိတ်ထဲမှာ လုံးဝ မကောင်းဘူး။ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် စကားပြောနေသလိုမျိုး ခံစားနေရတယ်။ လူတွေက သူမကို ကြည့်တော့ ကြည့်နေကြပါရဲ့၊ ဒါပေမဲ့ အားလုံးက ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေတဲ့ ပုံစံတွေနဲ့ပေါ့။
ဒါက ပြဇာတ်တစ်ခုပါလို့ သူမ ရှင်းပြချင်မိတယ်။ သူမရဲ့ အခန်းကဏ္ဍက ဘာလဲ၊ သူမ သရုပ်ဆောင်နေတဲ့ ဇာတ်ကောင်ရဲ့ စရိုက်က ဘယ်လိုမျိုးလဲဆိုတာကို ရှင်းပြချင်နေမိတာ။
‘ ဒါတော့ မဟုတ်သေးဘူး ’
ဒါက လုံးဝကို မဟုတ်သေးဘူး။
* * * * * * * * *
ယွန်းဂျုံ အထဲကို ပြန်ဝင်လာခဲ့တယ်။ သူမကြည့်ရတာ အရင်ကထက် အင်အားကုန်ခမ်းနေပုံရတာကြောင့် အဖွဲ့ဝင်တွေ ပိုပြီး စိုးရိမ်ကုန်ကြတာပေါ့။
“ ဘယ်လိုလဲ ”
မီဆိုက မေးလိုက်တယ်။
လက်ထဲမှာ မတ်ခွက်လေးကိုင်ထားတဲ့ အကြံပေးဆရာမကို ကြည့်ရတာ စိတ်ပုပ်တဲ့ သူဌေးမတစ်ယောက်နဲ့တောင် တူနေသေးတယ်။
“ ကျွန်မ ... စိတ်ပျက်သွားလို့ပါ ”
“ ဘာကိုလဲ ”
“ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပါ ”
ယွန်းဂျုံက ခေါင်းလေးငုံ့ပြီး ပြောရှာတယ်။ သက်ပြင်းအရှည်ကြီး ချလိုက်ပြီးတဲ့နောက် စားပွဲပေါ်ကို မှောက်ချလိုက်တော့တယ်။
“ မင်းရဲ့အသံကို သူတို့ကြားအောင် မလုပ်နိုင်ခဲ့ဘူး မဟုတ်လား ”
“ ဟုတ်ကဲ့။ ပုံမှန်အတိုင်း သရုပ်ဆောင်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ ဘယ်သူမှ ဂရုတစိုက် နားမထောင်ကြဘူး။ မဟုတ်ဘူး ... အစကတည်းက သူတို့ မကြားကြတာ ထင်တယ်။ ဘေးနားက လူအချို့ကတော့ တုံ့ပြန်ကြပေမဲ့ အများစုကတော့ တစ်ချက်ကြည့်ပြီး မျက်နှာလွှဲသွားကြတာပဲ။ ဟူး ... တကယ်ကို ခံစားရ ခက်တာပဲ ”
ယွန်းဂျုံ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်တယ်။
“ မင်း သင်ခန်းစာ ကောင်းကောင်း ရသွားတာပဲ ဥက္ကဋ္ဌလေး။ ဒါက စင်မြင့်ထက် မဟုတ်ဘူး။ မင်းကို ကူညီပေးမယ့် မိုက်ကရိုဖုန်းတွေ၊ ဘာတွေလည်း မရှိဘူး။ ဒီနေရာမှာ မင်းရဲ့အသံက အရမ်းသေးသွားတာ။ တကယ်တော့ လေတိုက်နှုန်းအပေါ် မူတည်ပြီး မင်းအသံက ပိုတောင် သေးသွားနိုင်သေးတယ်။ ဒီနေရာက သရုပ်ဆောင်ဖို့အတွက် လုံးဝကို မသင့်တော်တဲ့ နေရာပဲ ”
အဲဒီလိုပြောပြီးနောက် မီဆိုက နောက်တစ်ယောက်ကို လက်ညှိုးထိုးလိုက်တယ်။ ဒိုဂျင်ပေါ့။
“ ဒုတိယနှစ်တွေပြီးမှ ပထမနှစ်တွေကို လွှတ်မလို့ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ဒါက နည်းနည်း မတရားသလို ဖြစ်နေတယ် မဟုတ်လား အစီအစဉ်လေး ပြောင်းလိုက်ရအောင်။ ဒိုဂျင်၊ မင်းကြည့်ရတာ အခုနက တော်တော်လေး အေးဆေးနေသလိုပဲ။ မင်းအလှည့် ရောက်တော့မယ်လို့ မထင်ထားဘူး မဟုတ်လား ”
မာရူး တွေးမိတာကတော့ ... ဒီအမျိုးသမီးဟာ လူတွေရဲ့ စိတ်ကို ကစားတဲ့နေရာမှာ တကယ်ကို ဆရာကျတာပဲ။ ဒိုဂျင်ကတော့ ကြောင်တောင်တောင် မျက်နှာပေးနဲ့ ထရပ်လိုက်ရတယ်။ လက်ထဲမှာ ဇာတ်ညွှန်းလေးကိုင်ပြီး အပြင်ကို ပြေးထွက်သွားပေမဲ့ သူ့ကြည့်ရတာတော့ သိပ်မဟန်လှဘူး။
“ ကြည့်ထားလိုက်။ ဒီတစ်ခါတော့ သူက အစွမ်းကုန် အော်လိမ့်မယ်၊ ပြီးရင် လမ်းခုလတ်မှာ အသက်ရှူပြတ်သွားလိမ့်မယ် ”
မီဆိုကတော့ ဒိုဂျင် ဘယ်လို သရုပ်ဆောင်မလဲဆိုတာကို အတိအကျ ကြိုပြောနေတဲ့ ပရောဖက်တစ်ယောက်လိုပါပဲ။
* * * * * * * * *
“ ဟူး ... ဟား ...”
ဒိုဂျင် ကဖေးဆိုင်ထဲက လူတွေရဲ့ အကြည့်တွေကို ခံစားရင်း ဦးညွှတ်လိုက်တယ်။
‘ ဘုရားရေ ... ရှက်လိုက်တာ။ တကယ် ရှက်ဖို့ကောင်းတာပဲ ’
သူ့မျက်နှာတစ်ခုလုံး ပူထူနေတော့တာပဲ။ အစပိုင်းကတော့ မီဆို ပြောတဲ့အတိုင်း အသံကို မြှင့်ပြီး အတော်လေး ကောင်းကောင်း စတင်နိုင်ခဲ့ပါတယ်။ ပရိသတ်ရဲ့ အာရုံကိုလည်း ဖမ်းစားနိုင်ခဲ့တာပေါ့။
ပြဿနာက အဲဒီနောက်ပိုင်းမှ စတာ။
အသက်ရှူတာလေ။
ပုံမှန်ဆိုရင် သူက အသက်တစ်ချက်ရှူရုံနဲ့ စကားလုံး ဆယ်လုံးလောက် ပြောနိုင်တာ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အသက်တစ်ချက်ရှူတိုင်း စကားလုံး ၃ လုံးလောက်ပဲ ပြောနိုင်တော့တယ်။ အသက်ရှူဖို့ ရုန်းကန်နေရတဲ့အချိန်မှာ အဆုတ်တွေက ချုံ့ဝင်သွားသလို ခံစားချက်မျိုးကို သူ ပထမဆုံးအကြိမ် ကြုံဖူးသွားတာပဲ။ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်က လေထုက တကယ့်ကို လေးလံနေသလိုပဲ။
နောက်ဆုံးတော့ အောက်ဆီဂျင် ပြတ်လပ်တာကြောင့် ခေါင်းတွေတောင် မူးလာရတယ်။ ပရိသတ်ကိုလည်း အာရုံမစိုက်နိုင်တော့ဘူး။ သူ့ခေါင်းထဲမှာ ရှိတာက စာသားတွေကို မြန်မြန်ဆုံးအောင် ပြောပြီး ကိုယ့်ခုံကိုယ် ပြန်ထိုင်ဖို့ပဲ ရှိတော့တယ်။
“ အခုတော့ တို့တွေ မလုပ်သင့်တဲ့ အချက်နှစ်ချက်ကို တွေ့လိုက်ရပြီ။ အစတုန်းကတော့ ဒိုဂျင်က အသံပမာဏကို ထည့်မစဉ်းစားဘဲ ခြင်တစ်ကောင်လို တိုးတိုးလေး ပြောသွားတယ်။ နောက်ပိုင်းကျတော့ အသက်ရှူတာကို မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ ရွံစရာကောင်းတဲ့ အသက်ရှူနှုန်းတွေ၊ အသံကျယ်ကြီးတွေနဲ့ ပရိသတ်ကို လက်ဆောင်ပေးလိုက်တာပေါ့ ”
ဒိုဂျင် ယွန်းဂျုံဘေးမှာ တိတ်တိတ်လေး ဝင်ထိုင်လိုက်တယ်။ ယွန်းဂျုံက သူ့ကို နွေးထွေးတဲ့ အကြည့်လေးနဲ့ ကြည့်နေတာပေါ့။ ‘ နင်လည်း ငါ့လိုပဲ မဟုတ်လား ’ လို့ ပြောနေတဲ့အတိုင်းပဲ။
“ ကဲ ... နောက်တစ်ယောက် ...”
မီဆိုက ဘေးနားက ကျဆုံးသွားတဲ့ စစ်သည်တော် နှစ်ယောက်ကို လျစ်လျူရှုပြီး နောက်ထပ် ပစ်မှတ်တစ်ခုကို ညွှန်ပြလိုက်တယ်။ ဂွန်ဆော့ ပေါ့။
* * * * * * * * *
ဒီအချိန်မှာတော့ ဆိုင်ထဲက လူတွေက တစ်ခုခု ဖြစ်နေပြီဆိုတာကို စတင် သတိထားမိနေကြပြီ။ အချို့ဆိုရင် ဘာတွေဖြစ်နေလဲဆိုတာကို သေသေချာချာ မြင်ရအောင် ဝရန်တာဘက်ကိုတောင် ထွက်လာကြတယ်။
လူတွေ ဝရန်တာမှာ စုမိနေတဲ့အချိန်မှာပဲ ဂွန်ဆော့ အလှည့် ရောက်လာတာ။ သူက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုအပြည့်နဲ့ ထရပ်ပြီး အပြင်ကို လျှောက်သွားတယ်။ မာရူးက အဲဒီကောင်လေးကို ခဏလောက် စိုက်ကြည့်နေပြီးမှ သူ့ရဲ့ ကော်ဖီခွက်ကို ကောင်တာဆီ ပြန်ယူသွားလိုက်တယ်။ ဆိုင်ရှင်ဆီ ခွက်ကို ကမ်းပေးရင်း သူက မေးလိုက်တယ်။
“ ကျွန်တော် လီမွန်တီးတစ်ခွက်လောက် မှာလို့ ရမလား ”
“ ဟင် ”
ဆိုင်ရှင်က မာရူးလက်ထဲက ခွက်ကို ယူလိုက်တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ မီဆိုက နောက်ဘက်ကနေ လျှောက်လာတယ်။
“ မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ ”
“ ဪ ... ဒီကလေးက လီမွန်တီးတစ်ခွက်လောက် မှာလို့ရမလားလို့ လာမေးတာပါ ”
“ ဘာ ”
မာရူးက မီဆိုကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်တယ်။
“ ကျွန်တော်က လူတွေကို ကူညီပေးရုံတင်ပါ။ ဆရာမက အားလုံးအတွက် ပိုက်ဆံရှင်းပေးလိုက်ရလို့ စိတ်ချမ်းသာသွားမှာဖြစ်သလို ဆိုင်ရှင်လည်း အများကြီး ရောင်းလိုက်ရလို့ စိတ်ချမ်းသာသွားမှာလေ။ အာ ... ကော်ဖီကတော့ တကယ် ကောင်းပါတယ်။ အဲဒါကြောင့် ဒီတစ်ခါ လက်ဖက်ရည်ကို စမ်းကြည့်ချင်လို့ပါ ”
မီဆို သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ‘ မင်း လုပ်ချင်တာ လုပ်တော့ ’ လို့ပဲ ပြန်ပြောလိုက်တယ်။ ဆိုင်ရှင်ကတော့ ပြုံးပြုံးကြီးနဲ့ ခွက်ထဲကို ရေနွေးတွေ လောင်းထည့်ပေးနေတာပေါ့။
“ မင်းက တကယ့်လူပဲ ကောင်လေး။ မီဆိုဆီကနေ ဒီလို မျက်နှာပေးမျိုး မမြင်ရတာ ကြာပြီ ”
“ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ခင်ဗျာ။ ဒါနဲ့ ဒီကဖေးက ဘယ်အချိန် ပိတ်တာလဲ ”
“ ပုံမှန်ဆိုရင်တော့ ည ၁၀ နာရီပေါ့။ တစ်ခါတစ်လေ ပုံမှန်ဖောက်သည်တွေနဲ့ စကားကောင်းနေရင် ၁၁ နာရီအထိလည်း ဖွင့်တတ်ပါတယ်။ အိမ်မပြန်ချင်တဲ့ အခါမျိုးဆိုရင်တော့ မိုးလင်းတဲ့အထိပေါ့ ”
“ အာ ... ဟုတ်ကဲ့ ”
“ ဘာလို့ မေးတာလဲ ”
“ တစ်ချိန်ချိန်မှာ လာလည်ချင်လို့ပါ။ ဆိုင်လေးက တကယ် ကောင်းတယ်လေ ”
“ မင်းရဲ့ ရည်စားလေးနဲ့လား ”
“ ဟုတ်ကဲ့ ”
“ အဲဒီအချိန်ကျရင် လက်ကလေးဘာလေး ကိုင်ထားဖို့တော့ လိုမယ်နော်။ ငါက မင်းတို့နှစ်ယောက်အတွက် ကိတ်မုန့်တစ်ပွဲ လက်ဆောင်ပေးမှာပေါ့ ”
ဆိုင်ရှင်က တောက်ပစွာ ပြုံးပြပြီး ထွက်သွားတယ်။ အဲဒီအတောအတွင်း မာရူးက ကောင်တာကနေ ဝရန်တာဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။ ဂွန်ဆော့က အပြင်မှာ စကားပြောနေတာ။ ကြည့်ရတာ သူ တော်တော်လေး ကောင်းကောင်း လုပ်နိုင်ပုံရပါတယ်။ ပရိသတ်အချို့ဆိုရင် ဓာတ်ပုံတွေတောင် ထရိုက်နေကြတာကိုး။
“ ရော့ ... မင်းရဲ့ လီမွန်တီး ”
“ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ”
“ ဪ ... သူကတော့ တော်တော်လေး ကောင်းကောင်း လုပ်နိုင်တာပဲ ”
“ ဟုတ်ကဲ့ ”
“ မင်း မရင်ခုန်ဘူးလား ”
“ သိပ်တော့ မဟုတ်ပါဘူး ”
“ ကောင်းတာပေါ့ ”
ဆိုင်ရှင်က အားပေးစကား အနည်းငယ် ပြောပြီး ပြန်လှည့်သွားတယ်။ မာရူးလည်း သူ့ရဲ့ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကိုင်ပြီး ခုံကို ပြန်လာခဲ့တယ်။
“ မင်းကတော့ ဒီလိုအချိန်မှာတောင် ဒါတွေကို သောက်နိုင်သေးတယ်နော် ” ဒိုဂျင်က စိတ်ပျက်လက်ပျက်နဲ့ မေးတယ်။ မာရူးက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တယ်။
“ အလကားရတာပဲလေ။ မင်းလည်း သောက်သင့်တာပေါ့ ”
“ အခု တစ်ခုခု သောက်လိုက်ရင် ငါ အန်ထွက်လာလိမ့်မယ်။ အား ... ရှက်လိုက်တာ ”
“ ငါလည်း တူတူပါပဲ ”
ကြည့်ရတာ ဇွမ်ဘီနှစ်ကောင်ကို ကြည့်နေရသလိုပဲ။ သူတို့နှစ်ယောက်ကို ခဏလောက် အကဲခတ်နေပြီးမှ လူအုပ်ထဲကနေ လက်ခုပ်သံလေးတွေ ထွက်လာတာကို မာရူး ကြားလိုက်ရတယ်။ သူ လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ဂွန်ဆော့က မောဟိုက်နေတဲ့ ပုံစံလေးနဲ့ ဆိုင်ထဲကို ပြန်ဝင်လာတာ တွေ့ရတယ်။ ဝရန်တာက လူအတော်များများက သူ့ကို လက်ခုပ်တီးပြီး အားပေးနေကြတာ။
“ ဘယ်လိုလဲ ” မီဆိုက မေးလိုက်တယ်။
“ ရင်ခုန်ပေမဲ့ အမှားတော့ မလုပ်ခဲ့ဘူး ထင်ပါတယ်။ စိုးရိမ်စိတ်တွေကို ဖယ်ထုတ်ပြီး စာသားတွေကို ပြောခဲ့တယ်။ အသက်ရှူတာ နည်းနည်း လိုအပ်ခဲ့ပေမဲ့ ကောင်းကောင်း အဆုံးသတ်နိုင်ခဲ့တယ်လို့ ထင်ပါတယ် ”
“ မင်း လက်ခုပ်တီးပြီး အားပေးတာ ခံခဲ့ရတာဆိုတော့ မင်း တကယ် ကောင်းကောင်း လုပ်နိုင်ခဲ့တာပဲ။ ပထမဆုံးအကြိမ်အတွက်ဆိုရင်တော့ ဒါက တော်တော်လေးကို ကောင်းတယ် ”
မီဆိုရဲ့ ချီးကျူးစကားကို ကြားတော့ ဂွန်ဆော့ လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်တယ်။ မာရူးကတော့ ဒါကို လွယ်လွယ်လေး မြင်လိုက်တာပေါ့။ ကြည့်ရတာ ဒီကလေးအတွက်တော့ ချီးကျူးစကားတွေက သူ့ဘဝရဲ့ အဓိပ္ပာယ်တွေ ဖြစ်နေပုံပဲ။ တခြား ဘာကမှ သူ့ကို ဒီလောက် စိတ်ကျေနပ်မှု မပေးနိုင်ဘူး။
တချို့ကတော့ ဒါကို ယုံကြည်မှု မရှိတာလို့ ခေါ်ကြမယ်၊ တချို့ကတော့ အဲဒီကောင်လေးဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ချစ်နိုင်စွမ်း မရှိဘူးလို့ ပြောကြလိမ့်မယ်။ သူက ချီးကျူးစကား မရရင် ထောင့်တစ်နေရာမှာ တစ်ယောက်တည်း ပုပ်သိုးသွားမယ့် လူမျိုးပေါ့။
သေချာတာပေါ့၊ ဒါက မကောင်းတဲ့ အရာလို့တော့ မဆိုလိုပါဘူး။ လူတစ်ယောက်က သူ့ဘဝကို ဘယ်လို ရှင်သန်ရမလဲဆိုတဲ့ နေရာမှာ အကောင်းအဆိုးဆိုတာ မရှိဘူးလေ။ ဂွန်ဆော့ဟာ တစ်ယောက်ယောက်ကသာ သူ့ကို ထောက်ပံ့ပေးနေမယ်ဆိုရင် ကြယ်တစ်ပွင့်လို တောက်ပနေမယ့်သူမျိုး။ ဒါပေမဲ့ ဒါက သူဟာ သူ့ရဲ့ လူမှုဆက်ဆံရေးတွေကို ထိန်းသိမ်းဖို့ အများကြီး ကြိုးစားရမယ်လို့ ဆိုလိုတာပေါ့။
မာရူးက စားပွဲပေါ်က ဘယ်သူမှ မတို့ရသေးတဲ့ ပေါင်မုန့်လေးကို ယူပြီး ဝါးစားလိုက်တယ်။
“ နင် တကယ် တော်တယ်၊ အကောင်းဆုံးပဲ ”
ယုရင်က ဂွန်ဆော့ကို လက်မထောင်ပြလိုက်တာကြောင့် အဲဒီကောင်လေးရဲ့ စိတ်အခြေအနေက ပိုပြီး တက်ကြွသွားတော့တယ်။ တစ်ဖက်မှာတော့ ဒိုဂျင်နဲ့ ယွန်းဂျုံရဲ့ မျက်နှာတွေက ပိုပြီး ညှိုးငယ်သွားရတာပေါ့။ ယွန်းဂျုံကတော့ ဟန်ဆောင်အပြုံးလေးနဲ့ ပြုံးနေပေမဲ့ ဒိုဂျင်ကတော့ ဂွန်ဆော့ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး သူ့ဆံပင်တွေကိုပဲ ကုတ်နေတော့တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ...
“ ဒါပေမဲ့ ... ဟိုက လူတွေက မင်းပြောတာကို နားလည်ကြရဲ့လား ” မီဆိုက မေးလိုက်တယ်။
“ ရှင် ”
“ မင်းရဲ့ အသံကို သူတို့ကြားအောင် လုပ်နိုင်တာနဲ့ သူတို့ တကယ် နားလည်သွားအောင် လုပ်နိုင်တာက တခြားစီပဲ။ ဂွန်ဆော့၊ ဟိုက အမျိုးသမီးဆီကို သွားပြီး မင်းရဲ့ သရုပ်ဆောင်မှုကနေ သူ ဘာခံစားရလဲဆိုတာ သွားမေးကြည့်စမ်း ”
“......”
ဂွန်ဆော့ ထရပ်လိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ သူ့မျက်နှာက ချက်ချင်း တောင့်တင်းသွားတယ်။ မီဆိုက သူ့ကို စတော်ဘယ်ရီ တာ့တ်မုန့်လေး တစ်ခု ပေးလိုက်တယ်။ အဲဒီအမျိုးသမီးကို ပေးဖို့အတွက်ပေါ့။ သူ အဲဒီမုန့်ကိုကိုင်ပြီး အပြင်ထွက်သွားတယ်၊ အဲဒီအမျိုးသမီးနဲ့ ခဏလောက် စကားပြောပြီး ပြန်ဝင်လာခဲ့တယ်။ အရင်ကနဲ့မတူဘဲ အခုတော့ သူက ရွှံ့စားထားရတဲ့ မျက်နှာပေးမျိုး ဖြစ်နေပြီ။
“ သူက သိပ်မသိဘူးလို့ ပြောပါတယ်။ ကျွန်တော် ပြောတာတွေကို ကြားပြီးတော့ ချက်ချင်းပဲ မေ့သွားတယ်တဲ့ ”
“ အဲဒါပဲလေ။ မင်းက သူတို့စိတ်ထဲမှာ ဘာအမှတ်အရမှ မကျန်ခဲ့စေဘူး။ အရမ်းကြီး ယုံကြည်မှုတွေ မလွန်ကဲပါနဲ့။ မင်း အပြင်မှာ လုပ်ခဲ့တာက တကယ် သရုပ်ဆောင်တာ မဟုတ်ဘဲ စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတဲ့ မိန့်ခွန်းတစ်ခု ပြောခဲ့တာနဲ့ပဲ တူနေတာ ”
“... ကျွန်တော် ထင်တာကတော့ ဘာလေ့ကျင့်မှုမှ မလုပ်ထားဘဲနဲ့ သရုပ်ဆောင်ဖို့က မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ ထင်လို့ပါ ”
အဲဒီစကားကြောင့် မီဆို ရယ်မောလိုက်တော့တယ်။
“ ငါ မင်းတို့ကို ဇာတ်ညွှန်းတွေ ပေးထားတာ တစ်ပတ် ပြည့်နေပြီ။ ငါ မပြောရင် ဇာတ်ညွှန်းကိုတောင် မကြည့်တဲ့ ငတုံးအမျိုးအစားထဲမှာ မင်း ပါနေတာလား ”
“......”
“ ဇာတ်တိုက်တာ တစ်ခုတည်းကပဲ မင်းတို့လုပ်နိုင်တဲ့ လေ့ကျင့်မှုလို့ ထင်နေတာလား မဟုတ်ဘူး၊ မင်းတို့ ဇာတ်ညွှန်းတွေကို လက်ခံရရှိတဲ့ အချိန်ကတည်းက မင်းတို့ရဲ့ လေ့ကျင့်မှုတွေက စတင်နေခဲ့ရမှာ။ မင်းတို့က ငါပေးတဲ့ ဇာတ်ညွှန်းတွေကို အလှပြဖို့အတွက်ပဲလို့ ထင်နေကြတာလား ဒါမှမဟုတ် ငါပေးလိုက်တဲ့ ပြင်ဆင်ထားတဲ့ ဇာတ်ညွှန်းကြောင့် လေ့ကျင့်လို့ မရဘူးလို့ ပြောချင်တာလား အဲဒီ ဇာတ်ညွှန်းမှာ ပြောင်းသွားတာက စာသား တစ်ကြောင်း နှစ်ကြောင်းနဲ့ ဇာတ်ကောင်တွေ ထွက်ပေါ်လာတဲ့ အစီအစဉ်ပဲ ရှိတာ။ ဇာတ်လမ်းရဲ့ ပင်မ အကိုင်းအခက်ကတော့ မပြောင်းလဲဘူး။ တကယ်တော့ ဂွန်ဆော့ ... မင်းရဲ့ ဇာတ်ကောင်ကို ငါ ဘာမှတောင် မပြင်ထားဘူး။ အဲဒါကိုမှ မင်းက မလေ့ကျင့်ရသေးဘူးလို့ ပြောနေတာလား မင်း အခု တကယ်ပဲ အတည်ပြောနေတာလား ”
“... တောင်းပန်ပါတယ် ”
“ မင်းမှာ လေ့ကျင့်မှုသာ ရှိမယ်ဆိုရင် ယုံကြည်မှုလည်း ရှိလာမှာပါ ”
ကဖေးဆိုင်ထဲက လေထုက တစ်ဒီဂရီလောက် ထိုးကျသွားသလို ခံစားရတယ်။ ဒိုဂျင်နဲ့ ယွန်းဂျုံတို့လည်း ခုံပေါ်မှာ မတ်မတ်လေး ထိုင်လိုက်ကြတော့တယ်။ သာမန် လေ့လာရေးခရီးတစ်ခုလို့ ထင်ထားခဲ့တာကနေ အခုတော့ တခြားတစ်ခုဆီကို စတင် ပြောင်းလဲနေပြီ။
‘ ငါ ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ ’
မာရူး သူ့ရဲ့ လီမံန်တီးကို တစ်ငုံ သောက်လိုက်တယ်။ မီဆိုက သူတို့ကို ဒီကို ရိုးရိုးလေး ကစားဖို့ ခေါ်လာတာ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်ဘူးလေ။ အဲဒီအမျိုးသမီးက နောက်ထပ် သားကောင်တစ်ယောက်ကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း ရွေးချယ်လိုက်တယ်။
“ ဒေးမြောင် ”
“ ဟုတ် ... ဟုတ်ကဲ့ ”
“ ကောင်းကောင်း လုပ်ဖို့ ကြိုးစားကြည့်နော် ”
“......”
ဒေးမြောင် ဖြူလျော်နေတဲ့ မျက်နှာပေးနဲ့ ဝရန်တာဘက်ကို လျှောက်သွားလိုက်တော့တယ်။
* * * * * * * * *
အခန်း(၆၆)
ဒေးမြောင်ဟာ သူဘာတွေလုပ်ရတော့မယ်ဆိုတာကို သိနေပါတယ်။ ဒါက ဘယ်လိုမျိုးဖြစ်လာမယ်ဆိုတာကိုလည်း ကြိုသိနေပေမဲ့ ရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားနေတာကိုတော့ သူ မထိန်းနိုင်ပါဘူး။ လူပေါင်းများစွာရဲ့ အကြည့်တွေက သူ့ဆီမှာ စုပြုံရောက်ရှိနေတာကြောင့် ခေါင်းထဲမှာ နည်းနည်းလေး မူးနောက်နောက်တောင် ဖြစ်လာသလိုပါပဲ။
အခုဆိုရင် ညနေ ၆ နာရီ ဝန်းကျင်ကို ရောက်လာခဲ့ပြီ။ နေကလည်း စပြီးဝင်တော့မှာမို့ ပတ်ဝန်းကျင်က အရိပ်တွေက ရှည်လျားလို့နေပါတယ်။ သူ့ဘေးပတ်ပတ်လည်က မြေပြင်ဟာလည်း နေဝင်ရိုးရီအလင်းကြောင့် နီရဲနေပြီး စင်ပေါ်က မီးရောင်အောက်မှာ ရောက်နေသလိုမျိုး ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနေပါတယ်။
“ကံကောင်းပါစေကွာ"
“မင်း လုပ်နိုင်ပါတယ်” လို့ ပရိသတ်တချို့က အားပေးစကားပြောကြတယ်။
သူတို့တွေက သိပ်ပြီး အေးစက်မနေကြတာ တော်သေးတာပေါ့။ တကယ်လို့သာ သူတို့က တိတ်တိတ်နေဖို့ အော်ဟစ်ပြောဆိုခဲ့ကြရင် ဒေးမြောင်တစ်ယောက် အကြောက်လွန်ပြီး တောင့်တောင့်ကြီး ဖြစ်သွားမှာ အသေအချာပါပဲ။ ဒေးမြောင်ဟာ သူ့ရဲ့ ဇာတ်ညွှန်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တယ်။
သူ့မှာ ပြောရမယ့် စကားလုံးတွေ အများကြီးပဲ။ ဒေးမြောင် သရုပ်ဆောင်ရမယ့် ဇာတ်ကောင်နာမည်ကတော့ ‘ဘတ်ဆစ်’ တဲ့။ လောကကြီးအပေါ် ဒေါသတွေ၊ မကျေနပ်ချက်တွေ ပြည့်နှက်နေပြီး ခေါင်မိုးထပ် အခန်းလေးမှာ နေထိုင်တဲ့ ကျောင်းသားတစ်ယောက်ပေါ့။
ဇာတ်ညွှန်းရတဲ့နေ့ကစပြီး ဒေးမြောင်ဟာ သူ့စိတ်ထဲမှာ အဲဒီဇာတ်ကောင်ကို ပုံဖော်ဖို့ပဲ အာရုံစိုက်နေခဲ့တာပါ။
‘ဒီလူက ပိုက်ဆံတောင် မရှာနိုင်တဲ့ ကျောင်းသားတစ်ယောက်ပဲ။ သူက ပိန်နေမှာလား မဟုတ်ဘူး၊ သူက အသင့်စား အစားအစာတွေကိုပဲ စားနေရမှာဆိုတော့ ဝနေမှာပဲ။ ငါ့လိုမျိုးပေါ့။ ပြီးတော့ သူက လောကကြီးကို စိတ်နာနေတာဆိုတော့ အမြဲတမ်းလည်း မျက်မှောင်ကြုတ်နေမှာပဲ’
ဒေးမြောင်ဟာ ပရိသတ်တွေရှေ့မှာ ရပ်လိုက်ပါတယ်။ တစ်ခုခုကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေသလိုမျိုး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ပခုံးတွေကိုလည်း တွဲလောင်းချထားလိုက်တယ်။ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက အားအင်တွေကို အကုန်ထုတ်လိုက်ပြီး ရေဂျယ်လီတစ်ကောင်လိုမျိုး ပုံစံဖမ်းလိုက်တာပေါ့။ သူ့ကိုယ်သူ ပိုပြီး ဝသလိုမျိုး ထင်ရအောင် ဗိုက်ထဲကိုလည်း လေတွေ နည်းနည်းသွင်းထားလိုက်ပါသေးတယ်။
‘အသက် ၃၀ ဝန်းကျင်၊ တီဗွီ အရမ်းကြည့်တယ်။ လူမှုပတ်ဝန်းကျင်အကြောင်းကို ကောင်းကောင်းသိတယ်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူက အမြဲတမ်း အဲဒါတွေကိုပဲ ပြစ်တင်ဝေဖန်နေတတ်လို့လေ။ ဒီဇာတ်ကောင်က သူများကို လိုက်ပြင်ပေးရတာနဲ့ အပြစ်ပြောရတာကို သဘောကျတယ်။ နှုတ်ခမ်းလေး နည်းနည်းဆူထားရင် ပိုကောင်းမလား’
ဇာတ်ကောင်ပေါ်ကိုပဲ အာရုံစိုက်လိုက်တာကြောင့် သူ့ရဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေက နည်းနည်း လျော့ပါးသွားသလို ခံစားရပါတယ်။ အသက်ရှူရတာလည်း ပြန်ပြီး မှန်လာပါပြီ။ အခုခံစားနေရတဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားမှုက သူ့ကို အကြောက်တရားထက် စိတ်တက်ကြွမှုကို ပိုပြီး ဖြစ်ပေါ်စေပါတယ်။
‘ငါက ဘာမှမဟုတ်တဲ့ လူတစ်ယောက်ပဲ။’
အဲဒါက အမှန်တရားပါပဲ။ ပရိသတ်တွေကြားထဲမှာ သူက ဘာမှထူးခြားနေတဲ့သူ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေရာက ‘ပတ်ဒေးမြောင်’ ဆိုတဲ့ လူသားကို လာပြရမယ့် နေရာမှ မဟုတ်တာ။ သူက ဘယ်သူလဲဆိုတာကို ပရိသတ်ကို ပြဖို့ မလိုအပ်ပါဘူး။
သူက ရုပ်ဆိုးနေရင်ကော ဘာဖြစ်လဲ သူ့ကိုယ်သူ ယုံကြည်မှု မရှိရင်ကော ဘာဖြစ်လဲ
ဒါတွေက သူ့ရဲ့ တကယ့် အခြေအနေမှန်တွေ ဖြစ်နိုင်ပေမဲ့ အဲဒါတွေက အရေးမကြီးပါဘူး။ ဒီပြဇာတ်ရဲ့ အဓိကဇာတ်ဆောင်က ဒေးမြောင် မဟုတ်ဘဲ ‘ဘတ်ဆစ်’ ဆိုတဲ့ ဇာတ်ကောင်ပဲလေ။ ကြောက်နေစရာ မလိုပါဘူး။ သူက စင်ပေါ်မှာ ရောက်နေတာ။ သူ လုပ်ရမှာက သူ့ရဲ့ ဇာတ်ကောင်ကို ပြဖို့ပဲ။ ဒေးမြောင်အဖြစ် မဟုတ်ဘဲ ဘတ်ဆစ်အဖြစ်နဲ့ပေါ့။
ဒေးမြောင်ဟာ အသက်ကို ခပ်တိုတို ရှူလိုက်ပြီး လက်ကို မြှောက်လိုက်ပါတယ်။ အခန်း (၁)၊ စကားပြော (၁)။
“ဟေ့လူတို့ ... ခင်ဗျားတို့ တော်တော် ဆူညံတာပဲ။ ဒီအဆောက်အအုံ တစ်ခုလုံးကို ဝယ်ထားတယ်လို့ ထင်နေတာလား”
နည်းနည်း ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်းလေး စမ်းကြည့်ရအောင်။
* * * * * * * * *
တကယ်တော့ ဘတ်ဆစ်ရဲ့ စကားပြောတွေက တော်တော်လေး များပါတယ်။ ဒေးမြောင် တစ်ယောက် စကားပြောရင်း အလယ်မှာတင် အမောဆို့သွားလောက်တဲ့အထိပါပဲ။ ဒီဇာတ်ကောင်က ပြကွက် တော်တော်များများမှာ ပါဝင်သလို ပြဇာတ်တစ်ခုလုံးမှာလည်း အရေးပါတဲ့ အခန်းကဏ္ဍက ရှိနေပါတယ်။ အဓိက ဇာတ်ဆောင်နီးပါးလောက်ကို အရေးကြီးတာပါ။
ဒေးမြောင်က ဒီဇာတ်ကောင်ကို စပြီး ရွေးချယ်ခံရတုန်းက ကလပ်အဖွဲ့သားတွေ အားလုံးက ‘ဘာဖြစ်လို့လဲ’ ဆိုပြီးပဲ တွေးခဲ့ကြတာပါ။ ဒါပေမဲ့ အခုချိန်မှာတော့ ယန်မီဆိုရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ဘယ်သူမှ မသံသယ မဖြစ်ရဲကြတော့ပါဘူး။
ဟန်မာရူးက လက်တစ်ဖက်နဲ့ မေးထောက်ပြီး သူ့သူငယ်ချင်းကို ကြည့်နေပါတယ်။ သူကိုယ်တိုင်လည်း မီဆိုရဲ့ ပထမဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက်ကို အံ့ဩခဲ့ပေမဲ့ အခုမှပဲ ဘာကြောင့် ဒီလိုဆုံးဖြတ်ခဲ့တာလဲဆိုတာကို နားလည်သွားပါတော့တယ်။ ပြီးခဲ့တဲ့ ပြဇာတ်တုန်းကလည်း ဒေးမြောင်ဟာ အသက် ၄၀ အရွယ် လခစား ဝန်ထမ်းတစ်ယောက်ရဲ့ အခန်းကဏ္ဍကို အတော်လေး ကောင်းကောင်း သရုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့တာပါ။ ပြောရမယ်ဆိုရင် အသက် ၄၀ အရွယ် လူကြီးတစ်ယောက်အတိုင်းပါပဲ။ မာရူး အတိတ်ကို ပြန်စဉ်းစားကြည့်မိတော့ ဒေးမြောင်ဟာ အဲဒီတုန်းကတည်းက တကယ့်ကို အံ့ဩစရာကောင်းအောင် စွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့တာပါ။
သူ့သူငယ်ချင်းရဲ့ အသံကို ဆိုင်ထိပ်တံခါးတွေကတစ်ဆင့် ကြားနေရပါတယ်။ ကောင်လေးက မောလာတာကြောင့် စကားပြောနှုန်းတွေ မြန်လာပေမဲ့ နားထောင်လို့တော့ ကောင်းနေတုန်းပါပဲ။ တကယ်တော့ သူ့ရဲ့ စကားပြောတွေက သိပ်ပြီး အရေးမကြီးပါဘူး။ သူ့ရဲ့ သရုပ်ဆောင်မှုမှာ တကယ့်ကို ထင်ရှားနေတာကတော့ မျက်နှာအမူအရာနဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ လေသံတိုးတိုးနဲ့ ညည်းတွဲနေတာ၊ နှုတ်ခမ်းဆူတာနဲ့ တစ်ခါတလေ မြေကြီးကို ကန်လိုက်တာတွေက တကယ့်ကို ဟာသဖြစ်ပြီး ကြည့်လို့ကောင်းနေပါတယ်။
“ကောင်းတယ်။ သူ့ကို ဘတ်ဆစ်အဖြစ် ရွေးလိုက်တာ ငါမှန်သွားတယ်” လို့ မီဆိုက မှတ်ချက်ပေးပါတယ်။
တစ်ခါတလေမှာ ဒေးမြောင်က ဇာတ်ညွှန်းကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တာကြောင့် သရုပ်ဆောင်မှု အရှိန်ပျက်သွားတတ်ပေမဲ့ သူ စကားပြောလိုက်တိုင်းမှာတော့ တကယ့်ကို ဇာတ်ကောင်အတိုင်း ဖြစ်နေတာပါ။ ခဏအကြာမှာတော့ စကားပြောတွေ ပြီးသွားပြီး ဒေးမြောင်က ရှက်ကိုးရှက်ကန်း မျက်နှာပေးနဲ့ ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက်လိုက်ပါတယ်။ ပရိသတ်တွေဆီကလည်း အတော်လေး ကျယ်လောင်တဲ့ လက်ခုပ်သံတွေ ထွက်ပေါ်လာပါတယ်။
ဒေးမြောင်က ခေါင်းကို မော့လိုက်တယ်။ သူက စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့ ပြုံးရင်း နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ပြီး ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက်လိုက်ကာ ကော်ဖီဆိုင်ထဲကို ပြန်ဝင်လာပါတယ်။
“ဟူး ... င-ငါ ကောင်းကောင်း လုပ်နိုင်ခဲ့ရဲ့လား”
မျက်နှာလေး နီမြန်းနေတဲ့ ကောင်လေးကို မီဆိုက လက်မထောင်ပြလိုက်ပါတယ်။ ဒေးမြောင်က သက်ပြင်းကို အရှည်ကြီး ချလိုက်ပြီးမှ သူ့ထိုင်ခုံမှာ ထိုင်လိုက်တယ်။
“ဘယ်လို ခံစားရလဲ”
“... လက်ခုပ်သံတွေ မရခင်အထိတော့ ဘာမှ သိပ်မစဉ်းစားမိဘူး။ ဒါပေမဲ့ လက်ခုပ်တီးသံတွေ ကြားလိုက်ရတော့ တကယ်ကို စိတ်ထဲမှာ ကောင်းသွားတာပဲ။ ဒါက ပြဇာတ်အပြီး လူထွက်နှုတ်ဆက်ရတာနဲ့ တော်တော်လေး ကွာခြားတယ်ဗျ"
“ဒါပေါ့။ အဲဒီလက်ခုပ်သံတွေက မင်းတစ်ယောက်တည်းအတွက် တီးပေးတာလေ။ ဂုဏ်ယူပါတယ်၊ ဒါဟာ တကယ့်ကို ကောင်းမွန်တဲ့ တစ်ကိုယ်တော် သရုပ်ဆောင်မှုတစ်ခုပဲ။ ငါ မျှော်လင့်ထားတာထက်တောင် ပိုသေးတယ်။ အခုလိုမျိုးပဲ ဆက်လုပ်သွားရင် မင်းအတွက် အဆင်ပြေမှာပါ။ လာမယ့် ပြိုင်ပွဲမှာ မင်း သရုပ်ဆောင်ဆုတောင် ရနိုင်တယ် ... အင်း ... ထားပါတော့။ ဒီလောက်ဆိုရင်ပဲ တော်တော်လေး ကောင်းနေပါပြီ"
မီဆိုက စကားပြောရင်း ဟောင်ဂွန်ဆော့ကို တစ်ချက် ဝှေ့ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
‘မြှောက်ပေးလိုက်၊ နှိမ်ပေးလိုက်နဲ့ပေါ့လေ။’
မာရူးကတော့ မီဆိုကို ‘လူယဉ်ပါးအောင် လုပ်တဲ့သူ’ လို့တောင် ခေါ်ချင်စိတ် ပေါက်သွားပါတယ်။ တကယ်တမ်းလည်း ဂွန်ဆော့က ဒေးမြောင်ကို တကယ့်ကို ခါးသီးတဲ့ အကြည့်တွေနဲ့ ကြည့်နေတာပါ။ ကောင်လေးက မီဆိုဖြစ်စေချင်တဲ့အတိုင်း တိတိကျကျ လှုပ်ရှားနေတာပဲ။
‘ဒီလောက်ဆို တော်ပြီပေါ့ ... ဟုတ်လား။’
မီဆိုက ဒေးမြောင်ဆီကနေ အဲဒီထက်ပိုတဲ့ တစ်ခုခုကို မျှော်လင့်နေပုံရပါတယ်။
“တော်တယ်ဟေ့” “မင်း တကယ် ကောင်းတယ်”
ဘေးနားက တခြားအဖွဲ့သားတွေဆီကလည်း ချီးကျူးသံတွေ ထွက်လာပါတယ်။ စိတ်လှုပ်ရှားတာတွေလည်း ပျောက်သွားပုံရပြီး စားပွဲပေါ်က ပေါင်မုန့်တွေကို ယူစားနေတာကို ကြည့်ပြီး မာရူးတစ်ယောက် စိတ်ထဲမှာ ပြုံးမိသွားပါတယ်။
“ကဲ၊ ဆက်လုပ်ကြရအောင်"
နောက်တစ်ယောက်ကတော့ အီဆိုးလ်ပါ။ သူမကတော့ သူမရဲ့ ရုပ်ရည်နဲ့တင် ပရိသတ်တွေရဲ့ အာရုံကို ချက်ချင်း ဖမ်းစားနိုင်ခဲ့ပါတယ်။ သူမက ဒေးမြောင်လောက် ဇာတ်ကောင်ထဲကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း မဝင်စားနိုင်ခဲ့ပေမဲ့ သူမရဲ့ အသံနဲ့ အသက်ရှူစနစ်ကို အသုံးချပြီး ပရိသတ်ဆီကနေ လက်ခုပ်သံတွေ ရယူနိုင်ခဲ့ပါတယ်။
“မင်း တော်တော်လေး ကောင်းကောင်း လုပ်နိုင်ခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဇာတ်ကောင်ထဲကို ပိုပြီး စီးဝင်သွားရင်တော့ ပိုကောင်းမှာပဲ"
“ကျွန်မ ရှက်နေလို့ပါ ဟဲဟဲ”
အီဆိုးလ်က သူမခုံမှာ ပြန်ထိုင်ပြီးတော့လည်း တုန်တုန်ယင်ယင် ဖြစ်နေတုန်းပါပဲ။ သူမက အပြင်ပန်းမှာ တည်ငြိမ်နေသလို ထင်ရပေမဲ့ တကယ်တမ်းတော့ တော်တော်လေး စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့တာပါ။
“ဘယ်လိုနေလဲ”
“အင်း ... ရှေ့နောက် အကြောင်းအရာ မရှိဘဲ စကားပြောတွေချည်းပဲ ပြောရတာ ဘယ်လောက် ခက်ခဲသလဲဆိုတာကို သိသွားခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ ပရိသတ်တွေနဲ့ အနီးကပ်ကြီး ဖြစ်နေတာကလည်း တော်တော်လေး ရှက်ဖို့ကောင်းတယ်။ သူတို့ပြောနေတာတွေကို အကုန်ကြားနေရတော့ အာရုံစိုက်ဖို့ ခက်တယ်လေ။ အချုပ်ပြောရရင်တော့ လမ်းဘေး သရုပ်ဆောင်မှုတွေက ဘယ်လောက် ခက်ခဲသလဲဆိုတာကို သိသွားတာပါပဲ"
“တခြားကော ဘာရှိသေးလဲ”
“ရှင်းပြမနေဘဲနဲ့ သရုပ်ဆောင်ပြဖို့ဆိုတာ တကယ်ကို ခက်ခဲပါတယ်”
“ကောင်းပြီ၊ အဲဒါပဲလား”
“ဟုတ်ကဲ့၊ အဲဒါပါပဲ"
“ကောင်းပြီ၊ ဒီလောက်ဆို ရပါပြီ"
အီဆိုးလ်ကတော့ အဝေဖန် သိပ်မခံရဘဲ ဒုတိယမြောက် အောင်မြင်ခဲ့သူ ဖြစ်သွားပါတယ်။
“ဆက်သွားကြစို့"
မီဆိုက ဒုတိယနှစ် ကျောင်းသားတွေကို ညွှန်ပြလိုက်တယ်။ ဂျောင်ချန်ဟူး၊ မင်းဆောင်နဲ့ လင်ဒန်မီတို့က တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ထွက်သွားကြပါတယ်။ သူတို့တွေကတော့ စိတ်ငြိမ်အောင် ထားဖို့ အချိန်ရခဲ့တာကြောင့် ယွန်ရင်လိုမျိုး အမှားမျိုးတွေ မလုပ်ကြတော့ပါဘူး။ ပရိသတ်တွေကလည်း ဒီအခြေအနေကို ကျင့်သားရသွားပုံရပြီး နောက်ထပ် ဘယ်ကျောင်းသား ထွက်လာမလဲဆိုတာကို စောင့်ကြည့်နေကြပါတယ်။
“အခုတော့ စကားပြော နည်းတဲ့ကလေးတွေကို လွှတ်ရအောင်"
မီဆိုက မာရူးကို ကြည့်လိုက်တယ်။
“မင်းအလှည့်ပဲ"
မာရူးကတော့ ပါးစပ်ထဲမှာ ကိတ်မုန့်တွေ ငုံထားတုန်းပဲ ရှိပါသေးတယ်။
“မာရူးအတွက်ကျတော့ အတော်လေး ခက်ခဲမလား မသိဘူးနော်”
“ဟုတ်တယ်”
ဒိုဂျင်က ပြောလိုက်တယ်။ ဒေးမြောင်ကလည်း မာရူး ကော်ဖီဆိုင်ထဲကနေ ထွက်သွားတာကို ကြည့်ရင်း ရင်ခုန်နေတာတွေ ပြန်ငြိမ်သွားပါတယ်။ ဒိုဂျင်ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ မာရူးအတွက်က တော်တော်လေး ခက်ခဲပါလိမ့်မယ်။ အထူးသဖြင့် မာရူးမှာက ပြောရမယ့် စကားလုံးတွေက သိပ်မရှိဘူးလေ။
‘စကားပြော ၃ ကြောင်းလောက်ပဲ ရှိတာ မဟုတ်လား’
A4 စာရွက်ပေါ်မှာ ရိုက်ထားတာတောင် ၄ ကြောင်းတောင် မပြည့်ပါဘူး။ ပြီးတော့ အများစုကလည်း တကယ်ပြောရမယ့် စကားလုံးတွေ မဟုတ်ဘဲ အာမေဍိတ် အသံတွေပဲ ဖြစ်နေတာပါ။ မာရူးရဲ့ ပြဇာတ်ထဲက ဇာတ်ကောင်က ‘ဆယ်ကျော်သက် ကောင်လေး’ တစ်ယောက်ပါ။ နာမည်တောင် မရှိတဲ့ ဇာတ်ကောင်ပေါ့။ သူ ပါဝင်ရမယ့် နေရာတွေက အများကြီး ဖြစ်နေပေမဲ့ ပြောရမယ့် စကားကတော့ ဘာမှ မရှိသလောက်ပါပဲ။
“ဒါနဲ့ မင်းတို့လည်း အဲဒီအပြင်မှာ နေရတာ တော်တော်လေး အနေရခက်တယ် မဟုတ်လား ပြဇာတ်ဆိုတာ အပိုင်း (၁) ကနေ စမှ လူတွေက ဘာဖြစ်နေတာလဲဆိုတာကို နားလည်ကြတာလေ။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့က အပြင်ကို ထွက်သွားပြီး တခြားအရာတွေကို အကုန်ဖြတ်ထုတ်ပစ်ကာ စကားပြောတွေကိုပဲ ပြောပြရတာဆိုတော့ တကယ်ကို ထူးထူးဆန်းဆန်းကြီး ခံစားရတယ်ဗျ” လို့ ဒိုဂျင်က မှတ်ချက်ပေးပါတယ်။
ဒေးမြောင်ကတော့ တကယ့်ကို ထောက်ခံတဲ့အနေနဲ့ ခေါင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ညိတ်ပြမိပါတယ်။ ဘေးနားမှာ ကူညီပေးမယ့်သူ တစ်ယောက်မှ မရှိတာက ဆိုးနေပြီဆိုရင်၊ ပိုဆိုးတာကတော့ ပရိသတ်တွေက ဒီပြဇာတ်က ဘာအကြောင်းလဲဆိုတာကို လုံးဝ မသိကြတာပါပဲ။ နည်းပြ မီဆိုက သူတို့ကို အပြင်ထွက်ပြီး စကားပြောတွေပဲ ပြောခိုင်းခဲ့တာ ဖြစ်ပေမဲ့ အဲဒီထက် ပိုတဲ့ တစ်ခုခုရှိနေတယ်ဆိုတာကို ဒေးမြောင် သိနေပါတယ်။ တခြားသူတွေလည်း အဲဒါကို သတိထားမိကြမှာပါ။
“နည်းပြက ခုနက ဒါကို ‘တစ်ကိုယ်တော် ပြဇာတ်’ လို့ ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား”
“အင်း၊ ဟုတ်တယ်"
“အဲဒါဆိုရင် ငါတို့က အပြင်သွားပြီး စကားပြောတွေကိုပဲ ပြောပြဖို့တင် မဟုတ်ဘူးထင်တယ်”
“ငါ့အထင်တော့ ဂွန်ဆော့ကို သူမပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေကို ကြည့်လိုက်ရင် သိနိုင်ပါတယ်။ သူမက ငါတို့ရဲ့ ဇာတ်ကောင်တွေက ဘယ်လိုလဲဆိုတာကို ပရိသတ်တွေ နားလည်အောင် လုပ်စေချင်တာ ဖြစ်မှာပါ။ အော် ... ဒါနဲ့ ဒေးမြောင်၊ မင်း ခုနက တကယ့်ကို အံ့ဩစရာ ကောင်းတယ်ကွာ။ မင်း ဘယ်တုန်းကတည်းက အဲဒီလောက် သရုပ်ဆောင် ကောင်းသွားတာလဲ”
ဒိုဂျင်က ဒေးမြောင်ကို တံတောင်နဲ့ ခပ်ဖွဖွ တွတ်လိုက်တယ်။ ဒေးမြောင်ကတော့ ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနဲ့ ပြုံးနေမိပါတယ်။ စာတော်တယ်လို့ အပြောခံရတာထက် သရုပ်ဆောင်တာ တိုးတက်လာတယ်လို့ အပြောခံရတာက ပိုပြီး စိတ်ထဲမှာ ကျေနပ်စရာ ကောင်းနေတာကိုး။ ဘယ်အချိန်ကစပြီး သရုပ်ဆောင်တာက သူ့ဘဝရဲ့ ဗဟိုချက်မ ဖြစ်သွားလဲတော့ မသိပေမဲ့ အခုချိန်မှာတော့ အထက်တန်းပြီးရင် ဘာဆက်လုပ်မလဲဆိုတာ မသေချာသေးပေမဲ့ သရုပ်ဆောင်တာကတော့ မဆိုးတဲ့ စိတ်ကူးတစ်ခု ဖြစ်နေပါတယ်။
“ဒီအတိုင်းသာ ဆက်သွားရင် မင်း လာမယ့်နှစ်မှာ အဓိက ဇာတ်ဆောင်တောင် ဖြစ်နိုင်တယ်ဟ” လို့ ဒိုဂျင်က ဂွန်ဆော့ကို လှမ်းကြည့်ရင်း ပြောလိုက်ပါတယ်။
ဒေးမြောင်က ဒိုဂျင်ကို အမြန်ပဲ တားဖို့ ကြိုးစားလိုက်ပေမဲ့ ဂွန်ဆော့ကတော့ အဲဒီစကားကို ကြားပြီး တုံ့ပြန်မှုတွေ ရှိနေပါပြီ။ ဒါ့အပြင် ...
“အင်း၊ သူသာ အရည်အချင်းတွေ လုံလောက်လာရင် ဖြစ်နိုင်တာပေါ့” လို့ နည်းပြ မီဆိုက မီးလောင်ရာ လေပင့်ပေးလိုက်ပါသေးတယ်။
ဒေးမြောင်ကတော့ ဂွန်ဆော့၊ ဒိုဂျင်နဲ့ မီဆိုတို့ ကြားထဲမှာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့ပဲ ပြုံးပြနေရပါတယ်။
‘ဒီလိုဆိုရင်တော့ အပြင်မှာ ရှိနေရတာကမှ စိတ်ထဲမှာ ပိုပြီး နေလို့ကောင်းဦးမယ်’ လို့ ဒေးမြောင်က အပြင်ဘက်ကို ကြည့်ရင်း တွေးနေမိပါတယ်။
အခုဆိုရင် မာရူးတစ်ယောက် အပြင်ဘက်မှာ နေရာယူလို့ ပြီးသွားပါပြီ။
“ကဲ၊ အားလုံးပဲ အပြင်ကို ကြည့်လိုက်ကြဦး” လို့ မီဆိုက အချက်ပေးလိုက်တယ်။
ကလပ်အဖွဲ့သားတွေ အားလုံးက မာရူးရှိရာဆီကို ကြည့်လိုက်ကြပါတယ်။ ဒေးမြောင်လည်း လှည့်ကြည့်လိုက်တာပေါ့။
‘မာရူးကတော့ သူ့ရဲ့ စကားပြောတွေအတွက် အဆင်ပြေမှာပါ’
သူ့ရဲ့ စကားပြောတွေက တိုတာကြောင့် မြန်မြန်ပဲ ပြန်ဝင်လာမှာပါ။ ပြီးတော့ အဲဒီကောင်လေး တစ်ခုခုကို ရှက်နေတာမျိုးလည်း သူ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတာကြောင့် အရာအားလုံးက မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပဲ ပြီးသွားနိုင်ပါတယ်။
“အဟမ်း ... အဟမ်း"
မာရူးက အပြင်ကနေ အထဲအထိ ကြားရလောက်အောင် အသံကျယ်ကျယ်နဲ့ ချောင်းဟန့်လိုက်ပါတယ်။ ကော်ဖီဆိုင် တစ်ခုလုံးရဲ့ အာရုံကို ရယူပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ မာရူးက သူ့ရဲ့ ဇာတ်ညွှန်းကို မြှောက်ပြလိုက်တယ်။
“အခုဆိုရင် ညစာစားချိန်တောင် ရောက်နေပြီပဲ။ အားလုံးပဲ ထမင်းစားပြီးကြပြီလား”
ကောင်လေးက နှုတ်ဆက်စကားနဲ့ စတင်လိုက်တာကြောင့် ဒေးမြောင်တစ်ယောက် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားပါတယ်။
“သူ ဘာလုပ်နေတာလဲ”
“ဒါက သူ့စကားပြော မဟုတ်ဘူးလေ"
တခြားသူတွေ ပြောနေတာကိုလည်း သူ ကြားနေရပါတယ်။ သူတို့ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ မာရူးရဲ့ ဇာတ်ညွှန်းထဲမှာ အဲဒီလို စကားလုံးမျိုး မပါပါဘူး။ ဒီကောင်လေး ဘာလုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလဲ
“ကျွန်တော့်နာမည်ကတော့ ဟန်မာရူးပါ။ ခုနက ကျွန်တော့်ကလပ်က သူငယ်ချင်းတွေ သရုပ်ဆောင်သွားတဲ့ ပြဇာတ်ကတော့ ‘ဒါလ်ဆော့ဒုံးက လူများ’ လို့ အမည်ရတဲ့ ဟာသပြဇာတ်လေးပါ။ ဒါလ်ဆော့ဒုံးကို ပြောင်းရွှေ့လာတဲ့ အမျိုးသားတစ်ယောက်နဲ့ အဲဒီနောက်မှာ ဖြစ်ပျက်လာတဲ့ အကြောင်းအရာတွေကို ပုံဖော်ထားတာ ဖြစ်ပါတယ်"
ဟင် ဒေးမြောင်ဟာ နှုတ်ခမ်းကို ခပ်ဖွဖွ ကိုက်လိုက်မိတယ်။ ဒါက မဟုတ်သေးပါဘူး။
“သူက ပြဇာတ်အကြောင်းကို ရှင်းပြနေတာလား”
“ဘာတွေလဲဟ”
“သူ စိတ်လှုပ်ရှားနေလို့လား”
ဒေးမြောင် လက်သီးကို ခပ်တင်းတင်း ဆုပ်ထားလိုက်မိတယ်။ သရုပ်ဆောင်တစ်ယောက်က သူ ဘာသရုပ်ဆောင်နေသလဲဆိုတာကို နှုတ်နဲ့ ရှင်းပြနေတယ် ဟုတ်လား အဓိပ္ပာယ် မရှိတာ။ သရုပ်ဆောင်တစ်ယောက်ရဲ့ အလုပ်က ပြသဖို့ပဲ၊ ရှင်းပြဖို့ မဟုတ်ဘူး။ ဇာတ်လမ်းကို စကားလုံးတွေနဲ့ ပြောပြဖို့ ကြိုးစားတာက ... လုံးဝ မမှန်ကန်ပါဘူး။
မာရူးကတော့ သူ့ရဲ့ ပုံမှန် လေသံအတိုင်း ဇာတ်လမ်းကို ဆက်ပြီး ရှင်းပြနေပါတယ်။ ပြဇာတ်ရဲ့ ဇာတ်လမ်းက ဘာလဲဆိုတာနဲ့ သူ့ရှေ့မှာ ဘယ်လို ဇာတ်ကောင်တွေ ထွက်သွားခဲ့လဲဆိုတာကို ရှင်းပြနေတာပါ။ အဲဒီနောက်မှာတော့ မာရူးက ရှေ့ကို တစ်လှမ်းတိုးလိုက်ပါတယ်။
“ကျွန်တော်ကတော့ ဒီပြဇာတ်ထဲမှာ လူငယ်လေး တစ်ယောက်အဖြစ် ပါဝင်ရတာပါ။ ကျွန်တော့်မှာ ပြောရမယ့် စကားလုံးတွေ သိပ်မရှိပါဘူး။ ကိုယ်တိုင် ခံစားရတာကတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဇာတ်ကောင်ဟာ အစားအစာတွေနဲ့ ပြောရရင် ဟင်းခတ်မှုန့် လိုမျိုးပါပဲ။ အင်း ... ဒီလိုမျိုးပေါ့"
မာရူးက ဘေးတိုက်ကို ခဏလောက် လမ်းလျှောက်လိုက်ပြီးမှ ပရိသတ်ဘက်ကို လှည့်ကာ “ဘာဖြစ်လို့လဲ” လို့ အော်ပြောလိုက်တယ်။ သူ့ရဲ့ ဟာသဆန်တဲ့ အမူအရာကြောင့် ပရိသတ်တချို့ ရယ်မောကုန်ကြပါတယ်။
“ကျွန်တော့်ရဲ့ စကားပြောတွေက အကုန်လုံး ဒီလိုပုံစံမျိုးတွေချည်းပါပဲ။ ကဲ ... ခင်ဗျားတို့ ပိုပြီး သိသာသွားအောင် ကျွန်တော့်ရဲ့ ဇာတ်ညွှန်းထဲက တချို့ကို ဖတ်ပြပါရစေ"
မာရူးဟာ ကလေးတစ်ယောက်ကို ရှင်းပြနေသလိုမျိုး တစ်ကနေ ဆယ်အထိ ဖြစ်ပျက်နေတာမှန်သမျှကို အကုန်ရှင်းပြနေပါတယ်။ ပရိသတ်တွေကလည်း နားလည်သလိုမျိုးနဲ့ ခေါင်းတွေ ညိတ်လာကြပါတယ်။ သူတို့တွေက အခုမှပဲ ရှေ့က ကျောင်းသားတွေ သရုပ်ဆောင်သွားတာတွေနဲ့ အခုဖြစ်နေတာတွေကို ဆက်စပ်ပြီး နားလည်သွားကြပုံရပါတယ်။
ဒေးမြောင်ဟာ မာရူး ဘာလုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေသလဲဆိုတာကို နားလည်သွားပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါက မှားနေတုန်းပဲလို့ သူ တွေးနေတုန်းပါပဲ။ ဒါက သရုပ်ဆောင်တာ မဟုတ်ဘူးလေ။
“ငါတို့က သူ့ကို သရုပ်ဆောင်ခိုင်းတာလေ၊ အခုတော့ သူက ပြဇာတ်သုံးသပ်သူ ဖြစ်နေပြီ” လို့ တေဂျွန်းက စိတ်ပျက်လက်ပျက်နဲ့ ပြောပါတယ်။ ဒေးမြောင်လည်း အဲဒါကို လက်ခံရမှာပါပဲ။
မာရူးရဲ့ ရှေ့က ကျောင်းသားတွေက ရှင်းပြရမှန်း မသိလို့ ကောင်းကောင်း မလုပ်နိုင်ခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး။ သူတို့တွေက သူတို့ရဲ့ အခန်းကဏ္ဍတွေကို ပရိသတ်ကို ရှင်းမပြမိအောင် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့ကြတာပါ။
ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ သူတို့က သရုပ်ဆောင်တွေ ဖြစ်လို့လေ။
ဒေးမြောင်က ဒုတိယနှစ် ကျောင်းသားတွေကို အမြန်ပဲ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တယ်။ သူတို့တွေလည်း သိပ်ပြီး ကျေနပ်ပုံ မရကြပါဘူး။ အဲဒီနောက်မှာတော့ သူ မီဆိုကို လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။ ထင်တဲ့အတိုင်းပါပဲ၊ သူမရဲ့ မျက်ခုံးတွေက အပေါ်ကို ကော့တက်နေပါတယ်။
ခဏအကြာမှာတော့ မာရူးက နောက်ဆုံးစကားလုံးကို ပြောပြီးသွားပါပြီ။ သူက ‘ကျွန်တော့်ကို အချိန်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်’ လို့ ပြောရင်း သူ့ရဲ့ တစ်ကိုယ်တော် စကားပြောကို အဆုံးသတ်ကာ အထဲကို ပြန်ဝင်လာပါတယ်။ ဒေးမြောင်တစ်ယောက် စိတ်ထဲမှာ တော်တော်လေး စိတ်လှုပ်ရှားနေမိပါတယ်။ မာရူး စားပွဲဆီကို ရောက်လာတာနဲ့ မီဆိုက အကြီးအကျယ် အော်ဟစ်ဆူပူတော့မယ်ဆိုတာကို သူ မြင်ယောင်နေတာပါ။
ဒါပေမဲ့ ထူးဆန်းတာက မီဆိုက ဘာမှ မပြောပါဘူး။ ဒါကြောင့် ဆိုယွန်းကပဲ စပြီး ပြောလိုက်ပါတယ်။
“ဟန်မာရူး"
“ဗျာ”
“မင်း ဘာလုပ်ခဲ့တာလဲ”
“နည်းပြက ကျွန်တော့်ရဲ့ စကားပြောတွေကို ပြောခိုင်းလို့ ကျွန်တော် ပြောခဲ့တာလေ"
“ရှင်းပြချက်တွေ အများကြီးနဲ့ပေါ့ ဟုတ်လား”
“ဟုတ်ကဲ့"
“ဘာလဲ”
“တစ်ခုခု ပြဿနာ ရှိလို့လား”
“ရှိတာပေါ့။ နည်းပြ မီဆိုက ငါတို့ကို သရုပ်ဆောင်ခိုင်းတာ၊ ရှင်းပြခိုင်းတာ မဟုတ်ဘူး"
“ဟုတ်လို့လား သူမ အဲဒီလို ပြောခဲ့တာ ကျွန်တော် မမှတ်မိပါဘူး"
“ဟင်” ဒေးမြောင်တစ်ယောက် အော်မိသွားပါတယ်။ မာရူးပြောတာ မှန်ပါတယ်။ နည်းပြ မီဆိုက ပရိသတ်ကို သူတို့ရဲ့ စကားပြောတွေကို ပြောပြဖို့ပဲ ခိုင်းခဲ့တာပါ၊ တခြား ဘာမှ မပြောခဲ့ပါဘူး။
“ဒါပေမဲ့ မင်းက သရုပ်ဆောင်တစ်ယောက်ဆိုရင် မင်းရဲ့ သရုပ်ဆောင်မှုကနေတစ်ဆင့် ပရိသတ် နားလည်အောင် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားရမှာပေါ့"
ကလပ်အဖွဲ့ဝင် အများစုက ဆိုယွန်းရဲ့ စကားကို ခေါင်းညိတ် ထောက်ခံကြပါတယ်။ သူမပြောတာ မှန်တာပဲလေ။ ဒါပေမဲ့ မာရူးရဲ့ တုံ့ပြန်မှုကတော့ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေပုံရပါတယ်။
“ကျွန်တော်တော့ မသိဘူးဗျ။ ကျွန်တော့်ကိုယ်ကျွန်တော် အဲဒီလောက်အထိ တော်တဲ့ သရုပ်ဆောင်တစ်ယောက်လို့ မထင်ဘူး။ အဲဒီလို လုပ်နိုင်တာက စီနီယာတို့နဲ့ တခြား ကလပ်အဖွဲ့သားတွေအတွက် ဖြစ်နိုင်တာပေါ့။ အားလုံးက အများကြီး လေ့ကျင့်ထားကြတာကိုး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ အဲဒါက မဖြစ်နိုင်ဘူး"
“ငါတို့က အဲဒါကို မသိဘူးလို့ မင်း ထင်နေတာလား ငါတို့လည်း မလုပ်နိုင်ဘူးဆိုတာ သိတာပေါ့။ ငါလည်း အမှားတွေ လုပ်ခဲ့တာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ ငါက ...”
ဆိုယွန်း ခဏလောက် ရပ်သွားတဲ့အချိန်မှာ မာရူးက ကြားဖြတ်ပြောလိုက်ပါတယ်။
“မလုပ်နိုင်ဘူးဆိုတာ သိရင် မလုပ်သင့်ဘူးလေ။ ပရိသတ်တွေက သူတို့ရဲ့ အချိန်တွေကို ပေးပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့ ဘာလုပ်နေသလဲဆိုတာကို ကြည့်နေကြတာ။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မပြည့်စုံတဲ့ သရုပ်ဆောင်မှုတွေနဲ့ သူတို့ကို စိတ်မပျက်စေသင့်ဘူး။ တစ်ခုခုကို မလုပ်နိုင်ဘူးဆိုရင် အမှန်တကယ် ထိရောက်မယ့် နည်းလမ်းအသစ်တစ်ခုခုကို စမ်းကြည့်သင့်တာပေါ့"
“ . . . ”
“သရုပ်ဆောင်တာဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာကို ကျွန်တော် သေချာ မသိပါဘူး။ ကျွန်တော့်ကိုယ်ကျွန်တော်လည်း သရုပ်ဆောင်တစ်ယောက်လို့ တစ်ခါမှ မတွေးဖူးသလို၊ အဲဒီလိုလည်း မဖော်ပြချင်ဘူး။ ကျွန်တော်က သရုပ်ဆောင်တာက ဘာလဲဆိုတာကို လာသင်ယူနေတဲ့ သရုပ်ဆောင်ကလပ်က ကျောင်းသားတစ်ယောက်ပဲ"
မာရူးရဲ့ အသံက ယုံကြည်မှု ပြည့်ဝနေပါတယ်။ ဒေးမြောင်တစ်ယောက် စိတ်ထဲမှာ ရှက်သလိုလို ခံစားလာရတယ်။ သူ့ရဲ့ လိမ်ညာမှုတစ်ခုက ပေါ်သွားသလိုမျိုးပါပဲ။ ဘာဖြစ်လို့လဲ ဒေးမြောင်က ဒိုဂျင်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပါတယ်။ တခြားကောင်လေးကလည်း တစ်ခုခုကို တွေးနေပုံရပါတယ်။
“ကျွန်တော် သရုပ်ဆောင်နေတာကို ပရိသတ်တွေ နားလည်အောင် မလုပ်နိုင်ဘူးဆိုတာကို ကျွန်တော် ကောင်းကောင်း သိတယ်။ ကျွန်တော် ဝရန်တာကို ထွက်သွားတဲ့အချိန်မှာ လူတချို့က ‘ဒီကလေးတွေ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ’ လို့ ပြောနေကြတာကို သတိထားမိတယ်။ ဒါကြောင့် သူတို့ စိတ်ဝင်စားသလားလို့ ကျွန်တော် မေးခဲ့တာပေါ့။ အများစုက ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲဆိုတာကို ရှင်းပြပေးဖို့ ပြောကြတယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော်လည်း အဲဒီအတိုင်းပဲ အစွမ်းကုန် လုပ်ခဲ့တာပါ"
မာရူးက စကားပြောရင်း သူ့ထိုင်ခုံမှာ ထိုင်လိုက်ပါတယ်။
“တကယ်လို့သာ ကျွန်တော်က ပရိုတစ်ယောက်ဆိုရင်တော့ အရာအားလုံးကို သရုပ်ဆောင်မှုတစ်ခုတည်းနဲ့ ဖြေရှင်းဖို့ ကြိုးစားမှာပါ။ အဲဒါက အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းဆိုတာလည်း ကျွန်တော် သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က အပျော်တမ်းတစ်ယောက်ပဲလေ။ အပျော်တမ်းတွေမှာလည်း သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်နည်းလမ်းတွေ ရှိတာပဲ။ ပရိုတွေက သူတို့နည်းလမ်းအတိုင်း လုပ်ရသလို၊ အပျော်တမ်းတွေကလည်း သူတို့နည်းလမ်းအတိုင်း လုပ်ဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။ အဲဒါ ကျွန်တော့်ရဲ့ အမြင်ပါပဲ"
ပရိုတစ်ယောက်ရဲ့ နည်းလမ်းနဲ့ အပျော်တမ်းတစ်ယောက်ရဲ့ နည်းလမ်း။ ဒေးမြောင်က ကော်ဖီဆိုင်ထဲက တခြားဖောက်သည်တွေကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။ သူတို့တွေက အခုချိန်မှာ စင်ပေါ်မှာ ရှိနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကော်ဖီဆိုင်ထဲမှာ ရှိနေတာပါ။ အဲဒီတော့ အပြင်မှာထိုင်နေတဲ့ လူတွေက ပရိသတ်တွေ မဟုတ်ဘူးလား
မဟုတ်ပါဘူး၊ သူတို့က ပရိသတ်တွေ ဖြစ်တာ အသေအချာပါပဲ။ ကျောင်းသားတွေရဲ့ ညံ့ဖျင်းတဲ့ သရုပ်ဆောင်မှုကို ကြည့်ဖို့ သူတို့ရဲ့ အချိန်တွေကို ပေးထားတဲ့ ပရိသတ်တွေပေါ့။ အဲဒီလိုဆိုရင် ဒေးမြောင်က အဲဒီလူတွေကို စိတ်ကျေနပ်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့ရဲ့လား
ဒေးမြောင် ခေါင်းယမ်းလိုက်မိတယ်။ သူက သူ့ရဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေကို ကျော်လွှားနိုင်ဖို့အတွက်ပဲ သရုပ်ဆောင်မှုထဲကို နစ်ဝင်နေခဲ့တာပါ။ ပြန်စဉ်းစားကြည့်ရင် သူ ပရိသတ်တွေကို တစ်ခါမှ သေချာ မကြည့်ခဲ့မိပါဘူး။ သူ လုပ်ခဲ့တာက စကားပြော အနည်းငယ်ကို ရွတ်ဆိုပြီး ပြန်ဝင်လာတာပဲ ရှိတာ။ အဲဒါက လုံလောက်ရဲ့လား အဲဒါက နည်းပြ မီဆို တကယ် ဖြစ်စေချင်တဲ့အရာလား
နောက်တစ်ကြိမ်မှာတော့ သူ့စိတ်ထဲမှာ ‘တစ်ကိုယ်တော် ပြဇာတ်’ ဆိုတဲ့ စကားလုံးက ပြန်ပေါ်လာပါတယ်။ ဒေးမြောင်တစ်ယောက် ရှက်လွန်းလို့ ပါးပြင်တွေ နီမြန်းလာပါတယ်။ သူ ဘာကြောင့် ရှက်နေရသလဲဆိုတာကို အခုမှပဲ နားလည်သွားပါတော့တယ်။ အဲဒါက သူ ချီးကျူးခံရလို့ပါ။
ဒီလောက် သာမန်ကာလျှံကာ ကိစ္စလေးတစ်ခုအတွက် ချီးကျူးခံရတာကို ပျော်နေမိတဲ့ သူ့ကိုယ်သူ ရှက်မိတာပါ။ နည်းပြ မီဆိုက သူ့ကို ကောင်းကောင်း လုပ်နိုင်ခဲ့တယ်လို့ ပြောခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ချီးကျူးစကားဆိုတာ လူတစ်ယောက်ရဲ့ မျှော်လင့်ချက်ထက် ကျော်လွန်သွားတဲ့အခါမှပဲ လာတတ်တာမျိုးလေ။
‘ဒါမှမဟုတ် ငါ့ရဲ့ စံနှုန်းတွေက အစကတည်းက နိမ့်နေလို့လား’
ဒါမှမဟုတ် နည်းပြ မီဆိုက သူတို့ကို ပရိသတ်နဲ့ ဆက်သွယ်ဖို့အထိတောင် မျှော်လင့်မထားခဲ့တာလား သူမက ကျောင်းသားတွေ သူတို့ရဲ့ စကားပြောတွေကို ကောင်းကောင်း ပြောနိုင်ရင်ပဲ ကျေနပ်နေခဲ့တာလား
‘အင်း ... ထားပါတော့။ ဒီလောက်ဆိုရင်ပဲ တော်တော်လေး ကောင်းနေပါပြီ။’
ဒါမှမဟုတ် အဲဒါက နည်းပြ မီဆို တကယ်လိုချင်တဲ့အရာ မဟုတ်လို့လား ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒေးမြောင် လုပ်ခဲ့တာက ပရိသတ်ဆီက တုံ့ပြန်မှု တစ်ခုမှ မမျှော်လင့်ဘဲ သူ့ရဲ့ ခံစားချက်တွေကိုပဲ ထုတ်ပြခဲ့တာလေ။ သူက စကားပြောတွေ မထစ်ဘဲ ပြောနိုင်ရုံနဲ့တင် သူ့ကိုယ်သူ သရုပ်ဆောင်ကောင်း တစ်ယောက်လို့ ထင်နေပြီး မာနတွေ တက်နေခဲ့တာလား
‘သရုပ်ဆောင်’ ဆိုတဲ့ စကားလုံး ...။ ဒေးမြောင်ဟာ အဲဒီစကားလုံးကို ဘာမှ သေချာ မစဉ်းစားဘဲ သူ့ကိုယ်သူ သတ်မှတ်ဖို့အတွက် သုံးစွဲနေခဲ့တာပါ။ လွန်ခဲ့တဲ့ ခဏတုန်းက ဟဲဟွာ ဘူတာရုံမှာ သူမြင်ခဲ့တဲ့ သရုပ်ဆောင်တွေကို သူ ပြန်စဉ်းစားမိတယ်။ သူတို့ထဲက တစ်ယောက်ဆိုရင် ပရိသတ်ဆီက ထွက်လာတဲ့ အသံတွေကိုတောင် ပြဇာတ်ထဲမှာ ထည့်သွင်း အသုံးချသွားခဲ့သေးတာ။
အဲဒီမှာဆိုရင် ပရိသတ်နဲ့ သရုပ်ဆောင်တွေက တစ်သားတည်း ဖြစ်နေပြီး တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် စကားပြောနေကြသလိုမျိုးပါပဲ။
ပရိုတွေမှာ သူတို့နည်းလမ်း ရှိသလို၊ အပျော်တမ်းတွေမှာလည်း ...
‘ငါက ငါ လုပ်နိုင်တဲ့ အရာလေးကိုတောင် မလုပ်နိုင်ခဲ့တာများလား’
ဒေးမြောင်က မာရူးကို ကြည့်လိုက်ပါတယ်။ တခြားကောင်လေးကတော့ သူလုပ်ခဲ့တာက မမှားဘူးဆိုတာကို တကယ့်ကို ယုံကြည်မှု ရှိနေပုံရပါတယ်။ အဲဒါက မာနတက်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ မှန်ကန်တဲ့ အရာတစ်ခုကို လုပ်လိုက်ရတဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ အမူအရာမျိုးပါ။
“ပရိသတ်ကို လျစ်လျူရှုထားတာက သူတို့ကို မရိုသေရာ ရောက်တယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်တယ်ဗျ"
မာရူးက သူ့ရဲ့ စကားကို အဆုံးသတ်လိုက်သလိုမျိုးနဲ့ ရေကို ယူသောက်လိုက်ပါတယ်။ သူ့ဖန်ခွက်ထဲမှာ ရေကုန်နေတာကို သိသွားတော့ ဘာမှ မဖြစ်သလိုမျိုးနဲ့ ကောင်တာဘက်ကို လျှောက်သွားပါတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ဒေးမြောင်က မီဆို တစ်ယောက်တည်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်တာကို ကြားလိုက်ရပါတယ်။
“အနည်းဆုံးတော့ ဒီကလပ်မှာ တစ်ယောက်ကတော့ ပြဇာတ်အစစ်အမှန်ဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာကို သိသေးတာပဲ"
ဒေးမြောင် အဲဒီစကားကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ ဇက်ကြောတွေ တက်သွားသလိုမျိုး ခံစားလိုက်ရပါတယ်။
‘အာ ...’
ပြဇာတ်တစ်ခုကို ဖြစ်တည်စေတဲ့ အရာ ၃ ခု။ စင်မြင့်၊ သရုပ်ဆောင်၊ ပြီးတော့ ...
‘ပရိသတ်’။
ဒေးမြောင်ရဲ့ စကားပြောတွေက ဘယ်သူ့ဆီကို ဦးတည်နေခဲ့တာလဲ ဒေးမြောင်က ဘယ်သူ့အတွက် သရုပ်ဆောင်ခဲ့တာလဲ ဒေးမြောင်ဟာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့ သူ့နှုတ်ခမ်းကို ပြန်ကိုက်ထားမိပါတော့တယ်။
* * * * * * * * *