အခန်း (၉၅၃-၉၅၄)
Vol. 93 Ch. 953-954
အခန်း (၉၅၃) ဝိုင်းရံခံရခြင်း
ဦးချိုနှစ်ချောင်းပါသော ကျားသားရဲကြီးသည် လုံချန်းကို ကောင်းကင်ဘုံ မိုးကြိုးများဖြင့် တိုက်ခိုက်ရန် အမည်းရောင် တိမ်တိုက်များအား ဆင့်ခေါ်ခဲ့၏။ သို့သော် လုံချန်းတွင်လည်း ထိုကဲ့သို့သော အမည်းရောင် တိမ်တိုက်များမှ မိုးကြိုးကို အသုံးပြုကာ ရန်သူအား တိုက်ခိုက်နိုင်သည့် အလားတူ စွမ်းရည်မျိုး ရှိနေသည်ကို ထိုသားရဲမှာ မသိရှိခဲ့ရှာချေ။
ကျားသားရဲက တိမ်တိုက်များကို စုစည်းပေးထားပြီး ဖြစ်သဖြင့် ၎င်းမှာ လုံချန်းအတွက် တိုက်ပွဲအား ထိန်းချုပ်ရန် ပို၍ပင် လွယ်ကူသွားစေခဲ့သည်။
ဦးချိုနှစ်ချောင်းပါ ကျားသားရဲကြီးမှာ လုံချန်းထံသို့ ပျံသန်းဝင်ရောက်လာစဉ် မိုးကြိုးလျှပ်စီးများမှာ လုံချန်းကို ထိမှန်ရန် တောက်လျှောက် ကျဆင်းနေ၏။ သို့သော် လုံချန်းမှာမူ တိုက်ပွဲအရှိန် တက်လာလေလေ သူ၏ တုံ့ပြန်မှုများမှာ ပိုမို လျင်မြန်လာလေလေ ဖြစ်ပြီး ထိုတိုက်ကွက်များကို လွယ်ကူစွာပင် ရှောင်တိမ်းနေနိုင်ခဲ့သည်။
မိနစ်အနည်းငယ် အတွင်းမှာပင် သူသည် ထိုတိမ်တိုက်များကို စတင် ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့၏။
ကျားကြီးမှာမူ လုံချန်းက ဤသို့ လုပ်ဆောင်နိုင်သည်ကို ရိပ်မိခြင်း မရှိသေးဘဲ ဆက်တိုက် တိုက်ခိုက်ရန်သာ ကြိုးစားနေပေသည်။ လုံချန်းက သူ၏ တိုက်ကွက်များကို အကြိမ်ကြိမ် ရှောင်တိမ်းနေနိုင်သဖြင့် ၎င်းမှာ ဒေါသတကြီး ဖြစ်လာခဲ့၏။
၎င်းသည် မိုးကြိုးပတ်ဝန်းကျင်ကို မိမိ၏ နယ်ပယ်ဟု ထင်မှတ်ကာ လုံးဝ စိတ်ချလက်ချ ရှိနေစဉ် လုံချန်းကို ထပ်မံ တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်လိုက်သည့် ခဏ၌ပင် မမျှော်လင့်ဘဲ သူ၏ ဦးခေါင်းပေါ်သို့ မိုးကြိုးတစ်ချက် ကျရောက်လာခဲ့သဖြင့် အံ့အားသင့်သွားရတော့သည်။
သတိမမူမိသော ထိုသားရဲမှာ မိမိ၏ မိုးကြိုးများထက် အားနည်းသော မိုးကြိုးချက်၏ အရှိန်ကြောင့် ခဏတာမျှ မိန်းမောသွားခဲ့၏။
မိုးကြိုးထိမှန်သွားသော ကျားကြီးမှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ခဏတာမျှ ထုံကျင်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ လုံချန်းသည် ထိုအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ ရန်သူအား အပြတ်ရှင်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။
သူသည် ထိုအခြေအနေကို အသုံးချကာ နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း လုပ်မည့်အစား ရှေ့သို့ တိုးဝင်လိုက်ပြီး သူ၏ ဓားအား တည့်တည့်မတ်မတ် ကိုင်စွဲလျက် သားရဲကြီး၏ ရင်ဘတ်ဆီသို့ အရှိန်ဖြင့် ထိုးစိုက်လိုက်တော့သည်။
မိမိထံသို့ ဦးတည်လာသော ဓားဦးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျားကြီး၏ မျက်လုံးများမှာ ပြူးကျယ်သွားခဲ့၏။ ၎င်းသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်လည် ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း အနည်းငယ် နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အချိန်ဓားမှာ ကျားကြီး၏ ရင်ဘတ်အတွင်းသို့ စူးဝင်သွားခဲ့လေပြီ။
လုံချန်းက အသက်သေစေမည့် အချက်အချာနေရာများကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ရှောင်ကွင်းခဲ့သော်လည်း ထိုဒဏ်ရာမှာ သားရဲကြီးကို အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရစေရန် လုံလောက်ခဲ့၏။ ကျားကြီး၏ ရင်ဘတ်တွင် ကြီးမားသော အပေါက်ကြီးတစ်ပေါက် ဖြစ်ပေါ်သွားပြီး ၎င်းမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားခဲ့သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ သွေးများမှာလည်း အရှိန်အဟုန်ဖြင့် စီးကျလာနေ၏။
၎င်းသည် ထပ်မံ၍ ထရပ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အားအင် ကုန်ခမ်းနေသဖြင့် မအောင်မြင်ခဲ့ချေ။ ထိုသည်က မည်သို့ ဖြစ်သနည်း။ တစ်ချက်တည်း ဒဏ်ရာရရုံဖြင့် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ အားနည်းသွားရသနည်း။ သားရဲကြီးမှာ နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေ၏။ သူ သိလိုက်ရသည်မှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ခွန်အား အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်ကြောင်းနှင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေစဉ် သူ၏ အမြင်အာရုံများပင် ဝေဝါးလာနေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
တောက်ပသော ကောင်းကင်ယံကို ဖုံးလွှမ်းထားသည့် အမည်းရောင် တိမ်တိုက်များသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ တောက်ပသော နေရောင်ခြည်တန်းများသည် ကျားကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်လာရာ ၎င်းမှာ သူ၏ နောက်ဆုံးအချိန်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဟု ခံစားနေရပေသည်။
လုံချန်းကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် ထိုတိုက်ကွက်က အဘယ်ကြောင့် ဤမျှအထိ ထိရောက်သွားရသည်ကို မသေချာချေ။ အချိန်ဓား ကြောင့်လား သို့မဟုတ် သူ ကောင်းကင်ဘုံ အဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သောကြောင့်လား။
လုံချန်းသည် ဦးချိုနှစ်ချောင်းပါ ကျားသားရဲထံသို့ အပြေးအလွှား လျှောက်သွားလိုက်၏။ အမည်းရောင် တိမ်တိုက်များ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း အန္တရာယ်မှာ ရှိနေဆဲဖြစ်ကြောင်း သူ သိပေသည်။ ထိုတိမ်တိုက်များမှာ ကောင်းကင်ယံတွင် အချိန်အတော်ကြာ ရှိနေခဲ့သဖြင့် ဤနယ်မြေအတွင်းရှိ လူအများစုမှာ သတိပြုမိကြလိမ့်မည် ဖြစ်၏။
သူ့အနားသို့ မည်သူမျှ ရောက်မလာသေးသည်မှာ ကံကောင်းသည်ဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း သူသည် သတိဝီရိယ ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။ သူသည် ဤကိစ္စကို အမြန် အဆုံးသတ်လို၏။ သူသည် တစ်စက္ကန့်မျှ မဆိုင်းမတွဘဲ သူ၏ လက်မကို ကိုက်ကာ သွေးထွက်စေလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ့ကို မထိရန် အားနည်းစွာ ဟိန်းဟောက်နေသော ကျားကြီး၏ နဖူးပေါ်သို့ သူ၏ သွေးများကို တင်လိုက်၏။
သို့သော် လုံချန်းမှာမူ ၎င်း၏ ငြင်းဆန်မှုကို ဂရုမစိုက်ချေ။ သူသည် ရွှင်း သင်ကြားပေးထားသော သားရဲယဉ်ပါးစေသည့် ပုံစံကို စတင် ထွင်းထုလိုက်တော့သည်။
ပုံစံဖော်ပြီးသည်နှင့် သားရဲကြီး၏ နဖူးပေါ်မှ သွေးများမှာ လင်းလက်လာခဲ့၏။ စာချုပ် ချုပ်ဆိုသည့် ဖြစ်စဉ်မှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း စတင်ခဲ့သော်လည်း ယခင်အကြိမ်များထက် ပိုမို လျင်မြန်စွာ ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။ သူ၏ အင်အား တိုးတက်လာခြင်းကြောင့် ကျားကြီးကို ယဉ်ပါးအောင် လုပ်ဆောင်ရသည်မှာ ပို၍ လွယ်ကူသွားခြင်း ဖြစ်ဟန်တူသော်လည်း နေဝါးမျိုလင်ယုန်ကို ယဉ်ပါးအောင် လုပ်ခဲ့သလောက်တော့ မလွယ်ကူလှချေ။
"ငါ ထင်ထားတာထက် ပိုပြီး လွယ်နေသလိုပဲ။ မြွေလေးနဲ့ မိစ္ဆာမုဆိုးသားရဲတွေမှာ ပိုပြီး ထူးခြားတဲ့ သွေးမျိုးဆက်တွေ ရှိနေလို့လား။ ဒါမှမဟုတ် ငါ ကောင်းကင်ဘုံ အဆင့် ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်လာလို့လား" သူက ရွှင်းကို မေးလိုက်၏။
"နှစ်ခုလုံးကြောင့်လို့ ငါ ထင်တာပဲ။ ပြီးတော့ ဒီကောင်က အရင်နှစ်ကောင်ထက် ပိုပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာရထားလို့လည်း ပါတာပေါ့" ရွှင်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
လုံချန်းမှာ ထိုသားရဲ၏ သခင်ဖြစ်သွားသည်နှင့် ဖြစ်စဉ်မှာ လျင်မြန်စွာ ပြီးဆုံးသွား၏။ အခြားသော ယဉ်ပါးပြီးသား သားရဲများကဲ့သို့ပင် စာချုပ် ချုပ်ဆိုပြီးနောက် ၎င်း၏ ဒဏ်ရာများမှာ စတင်၍ ကျက်လာခဲ့ပြီး ပိုမို သန်မာလာသည့်အသွင် ရှိလာခဲ့သည်။
လုံချန်းသည် ၎င်း မည်မျှအထိ တိုးတက်လာသည်ကို အသေအချာ ကြည့်လိုသော်လည်း အချိန်မရှိတော့ချေ။ သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံ အစွန်အဖျားမှတစ်ဆင့် လူအချို့ သူ့ထံသို့ ဦးတည်လာနေသည်ကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို သူတို့ကို မသိစေလိုသဖြင့် သူသည် ကျားကြီးကို သူ၏ အခြားသော သားရဲများရှိရာ သားရဲနယ်မြေ အတွင်းသို့ ပို့ဆောင်လိုက်လေတော့သည်။
ထိုသို့ လုပ်ဆောင်ပြီးနောက် သူသည် အဝေးရှိ သုံးရွက်ရွှေပန်းထံသို့ လျင်မြန်စွာ လျှောက်သွားလိုက်၏။ သူသည် ထိုပန်းကို ခူးယူကာ သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ် အတွင်းသို့ ထည့်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် သူ၏ နောက်ဘက်မှ အမိန့်ပေးသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရလေသည်။
"အသက်ရှင်ချင်ရင် အဲဒီပန်းကို အခုချက်ချင်း ပြန်ချထားပြီး ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားစမ်း"
"မင်းနဲ့ ပြန်တွေ့ပြန်ပြီနော်" လုံချန်းက ပြောရင်း ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်၏။ သူသည် ယခုအခါ ဖေကျန်း၏ ရုပ်သွင်ကို ယူထားသဖြင့် သူ၏ မျက်နှာကို ဖုံးကွယ်ထားရန် မလိုချေ။
ထိုအသံမှာ လျှပ်စီးကမ္ဘာမှ ပင်းလွီ၏ အသံဖြစ်ကြောင်း သူ မှတ်မိလိုက်သည်။ သူ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ပင်းလွီမှာ သူ၏ အဖွဲ့ဝင်နှစ်ဦးနှင့်အတူ ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။
"ငါ ခူးထားတဲ့ ပန်းကို မင်းက လုချင်နေတာလား" လုံချန်းက လှောင်ပြုံးပြုံးရင်း မေးလိုက်၏။
"ဘာလို့ အဲဒီလို ထင်ရတာလဲ။ ငါတို့က ဟိုတုန်းက မပြီးပြတ်သေးတဲ့ တိုက်ပွဲကို အဆုံးသတ်ဖို့ လာတာလေ။ ဒါကြောင့် ပန်းကို ချထားပြီး နင့်ရဲ့ သေခြင်းတရားကို လာခံယူလိုက်စမ်း။ သေသွားတဲ့သူအတွက်တော့ အဆင့်ကောင်းဖို့ မလိုတော့ဘူး မဟုတ်လား" သူမက မာန်ပါပါဖြင့် ဆိုလိုက်၏။
"ဒါပေါ့လေ... ငါက သေရမှာဆိုရင်လည်း ငါ့လက်စွပ်ထဲကနေပဲ လာယူလိုက်ပေါ့။ ပန်းကို အောက်ချထားဖို့ မလိုပါဘူး မဟုတ်လား" လုံချန်းက ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။
သူသည် သူ၏ အချိန်ဓားကို သိုလှောင်လက်စွပ်အတွင်းသို့ ပြန်ထည့်လိုက်ပြီ ဖြစ်၏။ ပြင်းထန်စွာ ပျက်စီးနေသော ဝိညာဉ်ဓားမှာလည်း လက်စွပ်အတွင်း၌ပင် ရှိနေပေသည်။
ယခုအခါ သူသည် ဖေကျန်း၏ လက်စွပ်အတွင်းမှ တွေ့ရှိခဲ့သော ကောင်းကင်ဘုံ အဆင့် ဓားကို ထုတ်ယူလိုက်၏။ သူသည် တစ်ခြားသူ၏ ရုပ်သွင်အား ယူထားသည်ဖြစ်ရာ လက်နက်ကိုလည်း ထိုသူ့လက်နက်အတိုင်း အသုံးပြုခြင်းက ပို၍ ကောင်းပေလိမ့်မည်။
သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသော မိန်းကလေး၏ မျက်စိရှေ့မှာပင် သူသည် ပန်းကို သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်အတွင်းသို့ ထည့်လိုက်၏။ ထို့နောက် သူသည် ဘယ်ဘက်သို့ ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်ကာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။
"မင်းနဲ့ တိုက်ခိုက်ချင်ပေမဲ့ အခုတော့ ဖြစ်နိုင်မယ့်ပုံ မပေါ်တော့ဘူး" သူက ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့် ဆိုလိုက်၏။
တောအုပ်အတွင်းမှ လူငယ်သုံးဦး ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ၎င်းတို့မှာ သားရဲကမ္ဘာမှ လူများ ဖြစ်ကြ၏။
"နင်တို့က ဒီမှာ ဘာလာလုပ်တာလဲ။ ငါတို့ ဒီနေရာကို အရင် ရှာတွေ့တာ။ ဒီကနေ ထွက်သွားကြစမ်း" ပင်းလွီက သားရဲကမ္ဘာမှ လူများကို ငေါက်ငမ်းလိုက်၏။
လုံချန်းသည် သူမ၏ စကားကို ကြားသောအခါ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ချေ။ သူမ၏ ယုတ္တိအရဆိုလျှင် သူက ဤနေရာကို ဦးဆုံး ရောက်နေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ထို့ကြောင့် ၎င်းတို့အားလုံး ထွက်သွားသင့်သော်လည်း သူက ထိုအချက်ကို ထောက်ပြမနေတော့ဘဲ ဤရှုပ်ထွေးမှုအား သူ၏ အားသာချက်အဖြစ် အသုံးပြုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။
သားရဲကမ္ဘာမှ လူများသည် လုံချန်း၏ လက်ထဲတွင် ပန်းကို မမြင်လိုက်ကြချေ။ ၎င်းမှာ သူ့အတွက် အသုံးဝင်သွားခဲ့သည်။
"ပင်းလွီ... ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း။ မင်း အရင်ရောက်တာ ဘာဖြစ်လဲ။ ဒါက ပစ္စည်းတစ်ခုကို အရင်တွေ့ရင် ဆုရတဲ့ ကစားကွင်း မဟုတ်ဘူး။ အချိန်မဖြုန်းနဲ့တော့။ မင်း မသေချင်ဘူးဆိုရင် ဒီမှာ မင်းရှာတွေ့ထားတဲ့ ပန်းကို ငါ့ကို အခုချက်ချင်း ပေးစမ်း" လုံချန်းက မာန်ပါပါဖြင့် ကြုံးဝါးလိုက်၏။
ပင်းလွီမှာ လုံချန်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ အံ့အားသင့်လွန်းသဖြင့် ပါးစပ်ပင် အဟောင်းသား ဖြစ်သွားခဲ့ရ၏။ သူ တကယ်ပင် ထိုသို့ ပြောလိုက်သည်လား။ ထိုလူက မည်မျှပင် အရှက်ကင်းမဲ့သနည်း။ သူက ယခုလို လှည့်ကွက်များကို သုံးနေသည်လား။
သူ မည်သည့်အရာကို ကြံစည်နေသည်အား သူမ နားလည်လိုက်၏။
"နင်... ယုတ်မာတဲ့ကောင်၊ နင် ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ။ ပန်းက နင့်ဆီမှာ ရှိတာလေ။ ငါ့စကားတွေကို လာပြီး မခိုးနဲ့" ပင်းလွီက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်၏။
"မင်းက တကယ်ကို မျက်နှာပြောင်တာပဲနော်။ မင်းတို့က သုံးယောက်၊ ငါက တစ်ယောက်တည်း။ ငါ့ဆီမှာ ပန်းရှိရင် မင်းတို့က ငါ့ကို ဝိုင်းပြီး မတိုက်ဘူးလို့ ထင်နေတာလား။ အခု အကြောင်းပြချက်တွေ ပေးမနေနဲ့တော့၊ အဲဒီပန်းကို ငါ့ကို ပြန်ပေးစမ်း။ အဲဒါဆိုရင်တော့ မင်းတို့ကို အသက်ချမ်းသာပေးမယ်"
လုံချန်းသည် ပန်းမှာ သူမထံတွင် ရှိနေသည်ဟုပင် အရှက်မရှိ ဆက်လက် ပြောဆိုနေခဲ့၏။
"ငါတို့ကို ပန်းပေးစမ်း"
သားရဲကမ္ဘာမှ လူများသည် လုံချန်း၏ စကားကို ယုံကြည်သွားပုံရပြီး ပင်းလွီထံမှ ပန်းအား တောင်းဆိုလိုက်ကြ၏။
"နင်တို့နှစ်ယောက်... သူတို့ကို တားထားလိုက်။ ငါ အဲဒီ အရှက်မရှိတဲ့ကောင်ကို သွားသတ်မယ်" ပင်းလွီက သူမ၏ အဖွဲ့ဝင်များကို အမိန့်ပေးကာ လုံချန်းအား တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်လိုက်တော့သည်။
ထိုအချိန်မှာပင် ထိုနေရာ၌ နောက်ထပ် ရယ်မောသံတစ်သံ ဟိန်းထွက်လာခဲ့၏။ "တစ်ယောက်ယောက်က ပန်းအကြောင်း ပြောနေတာလား။ အဲဒါက သုံးရွက်ရွှေပန်း ဖြစ်နေမလားလို့လေ"
နောက်ထပ် အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့မှာ အေးအေးဆေးဆေးပင် ထိုနေရာသို့ လမ်းလျှောက် ဝင်လာခဲ့လေသည်။
အခန်း (၉၅၄) လူစွမ်းကောင်းများ ဆိုက်ရောက်လာခြင်း
ထာဝရ အမှောင်ကမ္ဘာမှ လူများမှာ နောက်ထပ် ရောက်ရှိလာသူများ ဖြစ်ကြပြီး ၎င်းတို့၏ နောက်ကွယ်တွင်လည်း အခြားသူများမှာ ကပ်လျက် ပါလာကြ၏။
တစ်ဖွဲ့ပြီးတစ်ဖွဲ့ ရောက်ရှိလာကြရာ လူဦးရေမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း တိုးပွားလာခဲ့သည်။ အဖွဲ့အချို့သာ ရောက်ရန် ကျန်တော့ပြီး လောလောဆယ်တွင် ထိုနေရာ၌ ၁၂ ဖွဲ့ခန့် စုဝေးနေကြပြီ ဖြစ်၏။
"ကဲ... ဘယ်သူ့မှာ ရတနာရှိတာလဲ။ အခုချက်ချင်း ထုတ်ပေးစမ်း"
"မင်းက ဘာကောင်မို့လို့လဲ။ ဒီရတနာက ငါတို့ယူရမှာ၊ မင်းတို့နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး။ လာရာလမ်းအတိုင်း ပြန်သွားကြစမ်း"
အဖွဲ့များ များပြားလာသည်နှင့်အမျှ အခြေအနေကို အသေအချာ မသိသေးသော အဖွဲ့များအကြားတွင် အချင်းချင်း အငြင်းပွားမှုများ စတင်ဖြစ်ပွားလာတော့သည်။ သို့သော် ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် မည်သူမျှ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး စတင် တိုက်ခိုက်ခြင်း မပြုကြသေးချေ။
"အားလုံး... ပါးစပ်ပိတ်ထားကြစမ်း" လုံချန်းက မာန်ပါပါဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။
သူ၏ အသံမှာ ထိုနေရာရှိ လူအားလုံး၏ အာရုံကို ဖမ်းစားသွားခဲ့သည်။ သူသည် တုလျန်နှင့် တစ်ဖွဲ့တည်း ဖြစ်သဖြင့် သူ မည်သူဖြစ်သည်ကို အားလုံးက သိကြပေသည်။ သို့သော် ဖေကျန်မှာ ထိုအဖွဲ့တွင် အားအနည်းဆုံး အဖွဲ့ဝင်ဖြစ်ကြောင်းနှင့် တုလျန်၊ ချန်ယုတို့နှင့် အဆင့်ချင်း မည်သို့မျှ မယှဉ်နိုင်ကြောင်းလည်း သူတို့ သိထားကြ၏။ သူတို့အနေဖြင့် သူ့ကို အနည်းငယ် အရေးပေးကြသည်မှာ သူ၏ အဖွဲ့နောက်ခံကြောင့်သာ ဖြစ်ပေသည်။
"ဘာပြောတယ်"
"မင်းက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် မောက်မာနေရတာလဲ။ တုလျန်က မင်းကို ထပ်ပြီး လာကယ်မယ်လို့ ထင်နေတာလား"
"ဟုတ်တယ်၊ မင်းကိုယ်မင်း အထင်ကြီးမနေနဲ့။ မင်းက ငါတို့ထဲက တစ်ယောက်ချင်းစီကိုတောင် ယှဉ်နိုင်တဲ့ အင်အားရှိတာ မဟုတ်ဘူး၊ အားလုံးကို ယှဉ်ဖို့ဆိုတာ ဝေလာဝေးပဲ။ မင်းရဲ့ အကန့်အသတ်ကို မင်း သိထားသင့်တယ်"
အချို့သူများမှာ သူ၏ အဖွဲ့ကို လေးစားသောအားဖြင့် တိတ်ဆိတ်နေကြသော်လည်း အချို့မှာမူ သူ တစ်ကိုယ်တည်း ဖြစ်နေသည်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ အရှက်မရှိ လှောင်ပြောင်နေကြတော့သည်။
လုံချန်းသည် မောက်မာသော ရုပ်သွင်ကို ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းထားရင်း အနီးအနားတွင် ရပ်နေသူများအား ပျင်းရိပျင်းတွဲ စိုက်ကြည့်လိုက်၏။
"ငါ ဘာလုပ်နိုင်လဲဆိုတာ ငါ အသိဆုံးပဲ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ကတော့ မသိကြဘူး။ နားကို သေသေချာချာ ဖွင့်ပြီး နားထောင်ထားကြ။ ဒီမိန်းကလေးက သုံးရွက်ရွှေပန်းကို ယူထားတာ။ ငါက မင်းတို့အားလုံးထက် အရင် ရောက်နေတာဆိုတော့ သူ့ဆီကနေ ပန်းကို ပြန်တောင်းပိုင်ခွင့် ရှိတယ်။ မင်းတို့အားလုံး ဒီကနေ ထွက်သွားကြ" သူက ကြေညာလိုက်ပြီး လျှပ်စီးကမ္ဘာမှ လူများကို ပိုမို ပစ်မှတ်ထားလာအောင် ပါးနပ်စွာ ဖန်တီးလိုက်လေသည်။
"ဟက်... ဒါဆို အဲဒီလိုလား။ ခုနက တိမ်တိုက်တွေက သူတော်စင် အဆင့် သားရဲက ဖန်တီးထားတာ ဖြစ်ရမယ်။ ကံမကောင်းတာက ဒီလူတွေက သားရဲကို သတ်ပစ်လိုက်ကြပြီပဲ" ထာဝရ အမှောင်ကမ္ဘာမှ ခေါင်းဆောင်က နားလည်သွားသည့်ဟန်ဖြင့် ဆိုလိုက်၏။
"ရပါတယ်။ အခု ငါတို့ သိသွားပြီဆိုတော့ သူတို့ဆီကနေ ရအောင် ယူရုံပဲပေါ့" လေဟုန်ကမ္ဘာမှ ခေါင်းဆောင်က ဖြဲခနဲ ပြုံးရင်း ပင်းလွီနှင့် သူမ၏ အဖွဲ့ဝင်များကို လျှာဖြင့်သပ်ကာ စိုက်ကြည့်လိုက်၏။
ထိုပန်းမှာ အဆင့်သတ်မှတ်ချက်တွင် ထိပ်ဆုံးသို့ ရောက်ရှိစေနိုင်သည့် ကြီးမားသော ဆွဲဆောင်မှုတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် အခြားသူတစ်ဦးကို အလွယ်တကူ ပေးသွားရန် သူ မရည်ရွယ်ချေ။ ဤကဲ့သို့သော တိုက်ပွဲမျိုးတွင် လူကြီးလူကောင်းဆန်နေရန် နေရာမရှိပေ။
"နင်... ယုတ်မာတဲ့ကောင်၊ သတင်းအမှားတွေ လျှောက်ဖြန့်မနေနဲ့။ ပန်းက နင့်ဆီမှာ ရှိတာ။ ငါတို့ သွားလို့ရအောင် အခုချက်ချင်း ထုတ်ပေးစမ်း" ပင်းလွီမှာ လုံချန်း၏ အရှက်မရှိမှုကို မြင်တွေ့ရသဖြင့် မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ဒေါသမှာ နားရွက်မှ မီးခိုးများ ထွက်တော့မည့်အတိုင်း ပြင်းထန်နေ၏။
"ဟိုး... လှည့်ကွက်ကောင်းပဲ။ ငါ့ကို အပြစ်ပုံချပြီး မင်းက ခိုးထွက်သွားမလို့လား။ ကံမကောင်းတာက ငါ မင်းကို အောင်မြင်ခွင့် ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။ ပန်းကို ထုတ်ပေးစမ်း၊ မဟုတ်ရင်တော့ မင်းကို သတ်ပစ်ရလိမ့်မယ်" လုံချန်းက ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်၏။
လုံချန်း၏ အစီအစဉ်မှာ သူမကို အပြစ်ပုံချပြီး ထွက်ပြေးရန်ဟု ပင်းလွီက ထင်မှတ်ထားသော်လည်း သူ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားနေသည်ကို သူမ မတွေ့ရချေ။ အကယ်၍ သူ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားပါက သူ လိမ်နေကြောင်း သူမ သက်သေပြနိုင်လိမ့်မည် ဖြစ်သော်လည်း လုံချန်းမှာ ထိုအချက်ကို ကြိုတင် သိရှိထားပြီးသား ဖြစ်ပေသည်။
ပန်းမှာ ပင်းလွီထံတွင် ရှိကြောင်း သူ သက်သေပြနိုင်ခဲ့သော်လည်း သူကိုယ်တိုင်လည်း ထွက်သွား၍ မရသေးချေ။ သို့သော် ၎င်းမှာလည်း သူ၏ ရည်ရွယ်ချက် မဟုတ်ပေ။
သူသည် လုံးဝ အလောတကြီး မရှိသည့်အလား ထိုနေရာတွင် ပျင်းရိစွာ ရပ်နေခဲ့၏။ ပင်းလွီမှာ သူ မည်သည်ကို ကြံစည်နေသည်အား တွေးတောမရ ဖြစ်နေသည်။ သူသည် တခြားသူများ သူမကို ဝိုင်းတိုက်ချိန်မှ ခိုးထွက်ရန် စောင့်နေခြင်းလား။ ၎င်းမှာလည်း ကောင်းမွန်သော အစီအစဉ်တစ်ခုဟု ဆိုနိုင်ပေသည်။
သူမအနေဖြင့် သူ့ကို မည်မျှပင် ကျိန်ဆဲလိုသော်လည်း သူသည် အချိန်အခါကောင်းအား အသုံးချနိုင်သည့် ဉာဏ်ရည်ရှိသည်ကိုမူ သူမ မငြင်းနိုင်ချေ။
သို့သော် သူမ ထင်သည်မှာ မှားနေဆဲ ဖြစ်၏။ လုံချန်းမှာ ခိုးထွက်ရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်း မဟုတ်ဘဲ စောင့်ဆိုင်းနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ သူသည် ဤအခြေအနေကို တတ်နိုင်သမျှ ကြာအောင် ဆွဲထားလိုပေသည်။ လူအများစုမှာ ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိနေကြပြီဖြစ်ရာ ကျန်ရှိနေသူများလည်း မကြာခင် ရောက်လာတော့မည်မှာ သေချာပေသည်။
ကျန်ရှိနေသူများထဲတွင် သူ ရောက်လာစေလိုသော လူငါးဦး ရှိပေသည်။
ပထမဆုံးအနေဖြင့် တုလျန်နှင့် ချန်ယုတို့ကို ရောက်လာစေလိုခြင်း ဖြစ်၏။ ၎င်းတို့နှစ်ဦးမှာ သူ၏ အဖွဲ့ဝင်များ ဖြစ်ကြရုံတင်မကဘဲ အခြားသူများ၏ အမြင်တွင် ဤနေရာ၌ အစွမ်းအထက်ဆုံး လူများလည်း ဖြစ်ကြပေသည်။ သူသည် အဆင့် တက်ပြီးနောက် မိမိကိုယ်မိမိ အစွမ်းအထက်ဆုံးဟု ယုံကြည်ထားသော်လည်း လူအားလုံးနှင့် တိုက်ခိုက်ရန် သို့မဟုတ် သူ၏ အစွမ်းကို သက်သေပြရန် မရည်ရွယ်ချေ။
တုလျန်နှင့် ချန်ယုတို့ ရောက်လာပါက ၎င်းတို့၏ ကျော်ကြားမှုနှင့်ပင် သူ့ကို အန္တရာယ်မှ ကင်းဝေးစေရန် လုံလောက်ပေလိမ့်မည်။ ၎င်းတို့၏ ရှေ့မှောက်တွင် သူ့ကို မည်သူမျှ တိုက်ခိုက်ရဲကြလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။
သူ စောင့်ဆိုင်းနေသော အခြားသူများမှာ ပို၍ပင် အရေးကြီးပေသည်။ သူသည် ကျီရှန်၊ မုန့်ချန်းနှင့် မုန့်ဟူလင်တို့ကို ရောက်လာစေလိုခြင်း ဖြစ်၏။ အချိန်အနည်းငယ်သာ ကျန်တော့သဖြင့် ၎င်းတို့အားလုံးကို ရှာတွေ့ရန်မှာ ခက်ခဲသော်လည်း ကျီရှန် ဘေးကင်းခြင်း ရှိ မရှိကိုမူ သူ အတည်ပြုလိုပေသည်။
"ပင်းလွီ... ငါတို့ကို ပန်းပေးစမ်း။ အချိန်ဖြုန်းမနေနဲ့တော့။ မင်း ပန်းပေးမယ်ဆိုရင် မင်းကို ဘေးကင်းအောင် ငါ ကာကွယ်ပေးမယ်လို့ ကတိပေးတယ်"
"သူတို့ ကာကွယ်ပေးမှာကို ဂရုမစိုက်နဲ့။ ငါတို့ကလွဲပြီး တခြားဘယ်သူ့ကိုမဆို ပန်းပေးလိုက်မယ်ဆိုရင်တော့ နတ်ဘုရားတွေတောင် မင်းကို ကယ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ အမြန်ပေးစမ်း"
အချို့က ပင်းလီံထံမှ ပန်းရရန် ဖြောင့်ဖျနေကြသလို အချို့ကမူ ခြိမ်းခြောက်နေကြ၏။ သို့သော် မည်သူမျှ စတင်၍ မတိုက်ခိုက်ရဲကြချေ။ အကြောင်းမှာ အရင်ဆုံး တိုက်ခိုက်သော အဖွဲ့မှာ အားနည်းချက် အရှိဆုံး ဖြစ်သွားလိမ့်မည်ကို အားလုံး သိထားကြသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။
၎င်းတို့သည် လျှပ်စီးကမ္ဘာမှ လူများနှင့် တိုက်ခိုက်ရသည့် ဒဏ်ကို ခံရမည့်အပြင် အနိုင်ရရှိသွားခဲ့လျှင်ပင် ကျန်ရှိနေသော အဖွဲ့များနှင့် ထပ်မံ ရင်ဆိုင်ရဦးမည် ဖြစ်၏။ တိုက်ပွဲအပြီးတွင် ၎င်းတို့မှာ အင်အားချည့်နဲ့နေမည်ဖြစ်ရာ အနိုင်ရရှိခဲ့သည့် ဆုလာဘ်မှာလည်း အခြားသူများ လက်ထဲသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားမည်သာ ဖြစ်ပေသည်။
အခြေအနေကို မည်သို့ကိုင်တွယ်ရမည်ကို မည်သူမျှ မသိရှိကြသဖြင့် ရှည်လျားသော တိတ်ဆိတ်မှုကြီးမှာ ကြီးစိုးနေခဲ့၏။ မည်သူမျှ အရင်ဆုံး မတိုက်ခိုက်ရဲကြသော်လည်း အားလုံးက ပန်းကို ရလိုကြပေသည်။ ၎င်းတို့သည် အစီအစဉ်တစ်ခု ဖန်တီးရန် ကိုယ်စီ တွေးတောနေကြတော့သည်။
"မင်းတို့တွေက ပန်းကို တကယ် မလိုချင်ကြဘူးပဲ။ မင်းတို့မှာ သတ္တိမရှိလို့ မတိုက်ရဲသလို မယူရဲကြတာ။ အခုချက်ချင်း ဒီကနေ ထွက်သွားကြစမ်း၊ ငါ့ဘာသာငါ ယူမယ်။ ဒီမှာ လူအ တသိုက်လို လာရပ်မနေကြနဲ့" လုံချန်းက အခြေအနေကို ပို၍ စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းအောင် ကြားဖြတ်ပြောဆိုလိုက်၏။
"မင်း ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း"
"နင် တုလျန်ရဲ့ အဖွဲ့ထဲမှာ ရှိနေလို့သာ ကံကောင်းတာ မှတ်။ မဟုတ်ရင်တော့ နင်က အရင်ဆုံး သေရမယ့်လူပဲ"
သူ၏ နှိမ်ချသော လေသံမှာ လူအချို့၏ ဒေါသကို ဆွပေးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ အများစုမှာ စကားဖြင့်သာ ပြန်လည် တုံ့ပြန်ကြသော်လည်း အကန့်အသတ်ထက် ကျော်လွန်သွားသူ တစ်ဦး ရှိလာခဲ့၏။
၎င်းမှာ သားရဲကမ္ဘာမှ သားရဲလူသား အင်ပါယာမှ တစ်ဦးတည်းသော မိန်းကလေး ဖြစ်ပေသည်။ သူမသည် အချိန်အတော်ကြာအောင် စိတ်ကို ထိန်းချုပ်ထားသော်လည်း သားရဲလူသားများမှာ သဘာဝအရ ဒေါသထွက်လွယ်သူများ ဖြစ်ကြ၏။ အခုတော့ သူမ၏ သည်းခံနိုင်စွမ်းမှာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
"နင် နောက်ထပ် တစ်ခွန်း ထပ်ပြောမယ်ဆိုရင်တော့ နင့် စကားမဆုံးခင်မှာပဲ နင့်ရဲ့ ခေါင်းက မြေပေါ် ပြုတ်ကျသွားစေရမယ်လို့ ငါ ကျိန်ဆိုတယ်" ထိုမိန်းကလေးက ကြုံးဝါးလိုက်၏။
ထိုအချိန်တွင် လုံချန်း၏ မျက်နှာပေါ်၌ ပြုံးစိစိ အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို အာရုံခံမိလိုက်ပြီ ဖြစ်၏။
"အိုး... ငါနဲ့ အတူရှိနေတဲ့သူကို ဒီလောက်အထိ ရဲရဲတင်းတင်း ပြောရဲတဲ့သူ ရှိနေတာပဲလား။ အဲဒီအစား ငါနဲ့ လာကစားပါလား။ မင်းကို ငါ ကောင်းကောင်း ဧည့်ခံပေးပါ့မယ်"
ဝေးလံသော အရပ်မှ အမျိုးသားတစ်ဦး၏ အေးအေးဆေးဆေး အသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်နေသော လုံချန်းမှလွဲ၍ ကျန်ရှိနေသူအားလုံးမှာ ထိုအသံရှင်မှာ မည်သူဖြစ်သည်ကို သိရန် လှည့်ကြည့်လိုက်ကြ၏။ ထိုသူမှာ မည်သူဖြစ်ကြောင်း လုံချန်း သိရှိပေသည်။ ယခု ထိုသူ ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်ရာ ထူးခြားသော အခြေအနေမျိုး မဖြစ်ပေါ်မချင်း သူ တိုက်ခိုက်နေရန် မလိုအပ်တော့ချေ။
အဝေးတစ်နေရာမှ အမျိုးသားတစ်ဦးသည် လုံချန်းထံသို့ အေးအေးဆေးဆေး လမ်းလျှောက်လာနေ၏။
'ဟက်... သူ ရောက်လာပြီပဲ။ ငါ ပိုပြီး မြန်မြန် လှုပ်ရှားခဲ့သင့်တာ'
'သူ ရောက်လာပြီဆိုတော့ ကိစ္စတွေက ပိုပြီး ခက်ခဲသွားပြီ။ အခုရော ငါတို့ ပန်းကို ရနိုင်ပါဦးမလား'
တုလျန်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဤနေရာရှိ လူအများစုမှာ ပန်းရရှိမည့် မျှော်လင့်ချက်အား စတင် စွန့်လွှတ်လိုက်ကြသော်လည်း အချို့မှာမူ မျှော်လင့်ချက် အနည်းငယ် ရှိနေသေး၏။ အကယ်၍ သုံးယောက်တစ်ယောက် တိုက်ခိုက်ပါက မျှော်လင့်ချက် ရှိနိုင်သည်ဟု ၎င်းတို့ ယူဆထားကြပုံရသည်။
သို့သော် ကံမကောင်းစွာဖြင့် ၎င်းမှာ အားလုံး မဟုတ်သေးချေ။ နောက်ထပ် ထွက်ပေါ်လာသော အသံတစ်သံကြောင့် ၎င်းတို့၏ သေးငယ်သော မျှော်လင့်ချက်ကလေးမှာလည်း ပြိုလဲသွားခဲ့ရပြန်သည်။
ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ အမျိုးသမီး အသံတစ်သံ ဖြစ်၏။ မိန်းကလေးတစ်ဦးမှာ ၎င်းတို့၏ မြင်ကွင်းအတွင်းသို့ လှမ်းဝင်လာရင်း ဆိုလိုက်၏။ "တကယ်လို့ တခြားတစ်ယောက်ယောက်က ထပ်ပြီး ကြိုးစားချင်သေးတယ်ဆိုရင်တော့ ငါလည်း အားနေပါတယ်နော်။ ရှက်မနေကြပါနဲ့"
၎င်းမှာ ထိုနေရာသို့ ခုလေးတင် ဆိုက်ဆိုက်မြိုက်မြိုက် ရောက်ရှိလာသော ချန်ယုပင် ဖြစ်ပေသည်။ သူမသည် တုလျန်နှင့် ပူးပေါင်းလိုက်၏။
"နင်လည်း ရောက်လာပြီကိုး။ ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ ငါ တစ်ယောက်တည်း ပျော်ရတော့မယ်လို့ ထင်နေတာ။ အခုတော့ နင်က ငါ့ရဲ့ အောင်ပွဲကို လာလုတော့မယ့်ပုံပဲ" တုလျန်က ချန်ယုကို လှမ်းကြည့်ရင်း ဆိုလိုက်လေသည်။