အခန်း (၁၂၉-၁၃၀)

အခန်း (၁၂၉) အဆောင်သခင် စမ်းသပ်ပွဲ

တစ်လဆိုသော အချိန်သည် လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားပြီး ကျိုးယွမ်သည် အပ်တစ်ထောင်နယ်မြေတစ်ခုလုံးကို နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သဘောပေါက်ရန် ဤအချိန်ကို အသုံးပြုခဲ့လေ၏။

အပ်တစ်ထောင်နယ်မြေသည် နဂါးတောင်နယ်မြေထက် များစွာ ပိုမို အစွမ်းထက်လှပေသည်။

အပ်တစ်ထောင်နယ်မြေတွင် အဆင့် ခုနစ် ကျင့်ကြံခြင်းဂိုဏ်း သုံးခု ရှိလေသည်။ ယင်းတို့မှာ တာဖုန်းကျိုက်၊ ဆော့ရှင်းတျန်နှင့် လင်ရှောင်ခန်းမတို့ ပင်ဖြစ်ပေ၏။

အဆင့် ခုနစ် ကျင့်ကြံခြင်းဂိုဏ်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိရန်အတွက် ကောင်းကင်ဖြစ်စဉ်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးက ကြီးကြပ်ရမည် ဖြစ်ကြောင်း မှတ်သားထားသင့်ပေသည်။

အဆင့် ခြောက် ကျင့်ကြံခြင်းဂိုဏ်း ခြောက်ခု ရှိလေသည်။ ယင်းတို့မှာ အရိပ်လမင်းတောင်ကြား၊ သံသရာဗိမာန်၊ သက်တံဗိမာန်၊ နဂါးသတ်ဂိုဏ်း၊ မျက်လှည့်တစ်ထောင်ဂိုဏ်းနှင့် ဆေးနှင့်မှော်အဆောင်ကျောင်းတော်တို့ ပင်ဖြစ်ပေ၏။

အဆင့် ငါး ကျင့်ကြံခြင်းဂိုဏ်းများမှာမူ ဆယ်ခုထက်မက ရှိပြီး အဆင့် လေးနှင့် အဆင့် သုံး ဂိုဏ်းများမှာ ပို၍ပင် များပြားလှပေသည်။

သေချာသည်မှာ ကျိုးယွမ်သည် သူ၏ “ငွေကြေး” စွမ်းအားကြောင့် ဤအရာအားလုံးကို နားလည်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေ၏။

သူသည် အစပိုင်းတွင် စုံစမ်းထောက်လှမ်းရန် အချိန်အနည်းငယ် အသုံးပြုခဲ့သော်လည်း ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူ ရရှိခဲ့သည်မှာ အလွန် နည်းပါးလှပေသည်။

အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့သဖြင့် အပ်တစ်ထောင်နယ်မြေ၏ အထွေထွေ မိတ်ဆက်ကို နောက်ဆုံးတွင် ရရှိရန် အဆင့်နိမ့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ရာဂဏန်းအချို့ကို အသုံးပြုခဲ့ရလေ၏။

အပ်တစ်ထောင်နယ်မြေသည် ကျယ်ပြောလှပြီး နဂါးတောင်နယ်မြေ၏ အနည်းဆုံး ဆယ်ဆခန့် ရှိပေသည်။

၎င်းကို သိရှိသွားချိန်တွင် ကျိုးယွမ်သည် အတော်လေး စိတ်လှုပ်ရှားသွားလေ၏။ သူသည် ဤကဲ့သို့သော စင်မြင့်ကြီးမျိုးကို နှစ်သက်လှပေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကျိုးယွမ်သည် ယွီမြို့ရှိ မှော်အဆောင်ဆရာအသင်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး ထိုနေရာသည် အဆောင်သခင်များကို စမ်းသပ်သည့် နေရာလည်း ဖြစ်ပေ၏။

အပ်တစ်ထောင်နယ်မြေတွင် မှော်အဆောင်ဆရာအသင်းအပြင် မှော်ဆေးပညာရှင်အသင်းလည်း ရှိလေသည်။ အဆောင်သခင် သို့မဟုတ် မှော်ဆေးပညာရှင် ဖြစ်လာရန်အတွက် သူတို့၏ စမ်းသပ်ပွဲကို အောင်မြင်ရမည် ဖြစ်ပြီး ထိုသို့မဟုတ်ပါက အပ်တစ်ထောင်နယ်မြေရှိ မည်သည့် ဂိုဏ်းကမျှ သူတို့ကို အသိအမှတ်ပြုမည် မဟုတ်ချေ။

အကဲဖြတ်စမ်းသပ်မှုကို အောင်မြင်ပြီးနောက် သက်ဆိုင်ရာ အဆင့်ပါရှိသော တံဆိပ်တစ်ခုကို သူတို့က ချီးမြှင့်မည် ဖြစ်ပေသည်။

ဤသည်မှာ ယွီမြို့ရှိ မှော်အဆောင်ဆရာအသင်းသို့ ကျိုးယွမ် လာရောက်ခြင်း တတိယအကြိမ်မြောက် ဖြစ်ပေ၏။

လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်ကပင် ကျိုးယွမ်သည် အဆင့်တစ် အဆောင်သခင်အတွက် အကဲဖြတ်စမ်းသပ်မှုကို အောင်မြင်စွာ ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့လေသည်။ ယနေ့တွင် သူသည် အဆင့်နှစ် အဆောင်သခင် အကဲဖြတ်စမ်းသပ်မှုကို ဖြေဆိုရန် ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်ပေ၏။

ကျိုးယွမ် ဝင်ရောက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ခန်းမထဲတွင် စောင့်ဆိုင်းနေသော လူ ဆယ်ဦးထက်မက ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း သူ မြင်လိုက်ရလေသည်။ ကျိုးယွမ် ဝင်လာသည်ကို မြင်ချိန်တွင် သူတို့ထဲမှ အများအပြားသည် အံ့အားသင့်သွားကြလေ၏။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျိုးယွမ်၌ အဆောင်သခင်များအတွက် သီးသန့်ဖြစ်သော တံဆိပ် မရှိသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

နောက်ထပ် အချက်တစ်ချက်မှာ ကျိုးယွမ်သည် အလွန် ငယ်ရွယ်ပြီး သူသည် အဆောင်သခင် တစ်ဦးဖြစ်မည်ဟု မည်သူကမျှ မထင်ထားသောကြောင့် ဖြစ်ပေ၏။

ကျိုးယွမ်က အဆင့်နှစ် အဆောင်သခင် စာမေးပွဲကို ဖြေဆိုမည်ဟု မှော်အဆောင်ဆရာအသင်းက ကြားသိရသောအခါ သူတို့က သူ့ကို အဆင့်တစ် အဆောင်သခင် လက်မှတ် ထုတ်မပေးခဲ့ကြောင်းကို သူတို့ မသိခဲ့ကြချေ။

အကယ်၍ ကျိုးယွမ် စာမေးပွဲ အောင်မြင်ပါက သူ့ကို အဆင့်နှစ် အဆောင်သခင် ဘွဲ့ကိုသာ ပေးလိုက်မည် ဖြစ်ပေ၏။

“မိတ်ဆွေငယ်... မင်းက မင်းရဲ့ အကြီးအကဲက အဆင့်နှစ် အဆောင်သခင် စမ်းသပ်ပွဲ ဖြေတာကို လိုက်လာတာလား...”

ထိုချိန်တွင် အသက်လေးဆယ်ခန့် အရွယ်ရှိ အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ပြုံးလျက် ကျိုးယွမ်ကို ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

ကျိုးယွမ်သည် တစ်ဖက်လူကို အကဲခတ်လိုက်ရာ ထိုသူ၏ အမူအရာမှာ တည်ငြိမ်နေကြောင်း မြင်လိုက်ရသဖြင့် တစ်ဖက်လူက မေးခွန်းမေးရာတွင် မည်သည့် မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်မျှ မရှိကြောင်း သူ သိလိုက်လေ၏။

ကျိုးယွမ်က ပြုံးလျက် ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

“တာအိုရောင်းရင်း... ခင်ဗျား ထင်တာ မှားနေပြီ... ဒီအဆင့်နှစ် အဆောင်သခင် စမ်းသပ်ပွဲကို ဖြေဖို့ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် လာခဲ့တာပါ...”

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် အမျိုးသား၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားလေ၏။ ကျိုးယွမ်၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်ကို သူ မခွဲခြားနိုင်သော်လည်း တစ်ဖက်လူမှာ အလွန်ဆုံး အသက် နှစ်ဆယ်ကျော်အရွယ်သာ ရှိဦးမည်ဖြစ်ကြောင်း သူ သေချာသိနေပေသည်။

အဆောင်သခင်များသည် မှော်ဆေးပညာရှင်များနှင့် ကွာခြားကြောင်း နားလည်ရန် အရေးကြီးပေ၏။ မှော်ဆေးပညာသည် အစပိုင်းတွင် ခက်ခဲသော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် အတော်လေး လွယ်ကူလာပေသည်။

သို့သော် အဆောင်သခင်များအတွက်မူ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်လေ၏။ စတင်ရန် လွယ်ကူသော်လည်း အဆင့်တက်ရန် ခက်ခဲလှပေသည်။

မှော်အက္ခရာများကို ရေးဆွဲရာတွင် အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ကျွမ်းကျင်မှု လိုအပ်ရုံသာမက တည်ငြိမ်သော စိတ်လည်း လိုအပ်ပေ၏။

အကယ်၍ အဆင့်တစ်ဆင့် မှားယွင်းသွားပါက မှော်အက္ခရာသည် ချက်ချင်း ကြီးမားသော ပြဿနာတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားမည် ဖြစ်ပေသည်။

ထို့ကြောင့် လူအများအပြားသည် မှော်အက္ခရာများ ရေးဆွဲရာတွင် မိမိကိုယ်ကို မှတ်မိနိုင်စွမ်း မရှိတော့သည်အထိ နှိပ်စက်လေ့ရှိကြပြီး ယင်းမှာ အက္ခရာသခင်များကြားတွင် အလွန် အဖြစ်များလှပေ၏။

ဤမျှ ငယ်ရွယ်သောအရွယ်ဖြင့် အဆင့် နှစ် အဆောင်သခင် ဖြစ်လာရန် ကျိုးယွမ် စမ်းသပ်ပွဲ ဖြေဆိုနေခြင်းက ထိုအမျိုးသားကို သဘာဝကျကျ အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့လေသည်။

အဆင့်နှစ် အဆောင်သခင်အဖြစ် အကဲဖြတ်ခံရမည့် စံနှုန်းနှင့် မပြည့်မီမီ သူသည် မှော်အဆောင်များ ရေးဆွဲရာတွင် ဆယ်စုနှစ်များစွာ အချိန်ယူခဲ့ရကြောင်း သိထားသင့်ပေ၏။

“တာအိုရောင်းရင်း... ကျေးဇူးပြုပြီး ခွင့်လွှတ်ပါ... ကျွန်တော့်နာမည်က ကောင်းဖုန်းပါ... ဒီနေ့ အဆင့်နှစ် အဆောင်သခင် စမ်းသပ်ပွဲ ဖြေဖို့ ဒီကို ရောက်နေတာပါ...”

ကောင်းဖုန်းက ပြုံးလျက် ကျိုးယွမ်ကို နှုတ်ဆက်သည့်အနေဖြင့် လက်နှစ်ဖက်ယှက်လိုက်ပြီး သူတို့သည် အဆင့်တူများ ဖြစ်ကြသဖြင့် “တာအိုရောင်းရင်း” ဟု သဘာဝကျကျ ခေါ်ဆိုလိုက်လေ၏။

ကျိုးယွမ် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောဆိုလေသည်။

“ဂါရဝပြုပါတယ် တာအိုရောင်းရင်းကောင်း... ကျွန်တော့်နာမည်က ကျိုးယွမ်ပါ...”

ခန်းမထဲတွင် အလွန် တိတ်ဆိတ်နေပြီး ကျိုးယွမ်နှင့် ကောင်းဖုန်းတို့၏ စကားပြောဆိုသံကို သူတို့ ရှင်းလင်းစွာ ကြားနိုင်ပေသည်။

ဤနေရာတွင် ကောင်းဖုန်းထက် ငယ်ရွယ်သူအချို့ သဘာဝကျကျရှိနေပြီး သူတို့သည် ကျိုးယွမ်ကို သံသယ အရိပ်အယောင်ဖြင့် မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ကြချေ။

ထိုချိန်တွင် အဘိုးအိုတစ်ဦးသည် အတွင်းဘက်မှ ထွက်လာပြီး သူ၏ ဘယ်ဘက်ရင်ဘတ်တွင် တံဆိပ်ငယ်လေးတစ်ခု ချိတ်ဆွဲထားလေ၏။

တံဆိပ်တွင် တောက်ပနေသော ရွှေရောင်ကြိုး ငါးချောင်းပါရှိသည့် အထူး ပြုလုပ်ထားသော စုတ်တံတစ်ခု ပါဝင်ပေသည်။

ဤသည်မှာ အဆင့် ငါး အက္ခရာသခင်တစ်ဦး၏ သင်္ကေတ ဖြစ်ပေ၏။ သူတို့သည် အဆင့်ငါး မှော်အက္ခရာများကို ရေးဆွဲနိုင်ပြီး အက္ခရာတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သောအခါ ၎င်းသည် အခြေတည်စိတ်ဝိညာဉ်အဆင့် အထွတ်အထိပ်မှ တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုနှင့် ညီမျှကာ အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှပေသည်။

“ဂါရဝပြုပါတယ် သခင်ကြီးလီ...”

ထိုနေရာတွင် ရှိနေသူအားလုံးက လေးစားစွာ ဦးညွှတ်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများတွင် အလွန်အမင်း ရိုသေလေးစားမှုများ ပြည့်နှက်နေလေ၏။

နှုတ်ဆက်ခြင်းကို တုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် လီယုံဖျင်သည် ပြုံးလျက် အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

ထို့နောက် လီယုံဖျင်၏ အကြည့်သည် လူအုပ်ကြီးကို ဖြတ်သန်းသွားပြီး ကျိုးယွမ်ကို မြင်ချိန်တွင် သူသည် သူ့ကို မဝှေ့ယမ်းဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ချေ။

ကျိုးယွမ် အလျင်အမြန် ရှေ့သို့ တက်သွားပြီး ပြုံးလျက် ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

“ကျိုးယွမ်က သခင်ကြီးလီကို ဂါရဝပြုပါတယ်...”

လီယုံဖျင်က ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောဆိုလေ၏။

“သွားရအောင်... ဒီနေ့ မင်း အဆင့် နှစ် မှော်အဆောင်တွေကို ဘယ်လောက် ကောင်းကောင်း ရေးဆွဲနိုင်မလဲဆိုတာကို ငါ ကြည့်ချင်တယ်...”

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ကျိုးယွမ်က အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လီယုံဖျင်၏ အနောက်သို့ လိုက်သွားကာ ခန်းမထဲရှိ လူအားလုံးထံမှ မနာလိုသော အကြည့်များကို ချန်ရစ်ထားခဲ့လေသည်။

အစပိုင်းတွင် သံသယဖြစ်ခဲ့ကြသူ အများအပြားသည် ယခုအခါ သူတို့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရှက်ရွံ့သည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လွင်နေလေ၏။

ကျိုးယွမ်ကို လီယုံဖျင်က အဆင့်တစ် အဆောင်သခင်အဖြစ် စမ်းသပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ထိုအချိန်က သူ၏ ချောမွေ့ပြီး သွက်လက်သော လှုပ်ရှားမှုများသည် လီယုံဖျင်အပေါ် နက်ရှိုင်းသော အထင်အမြင်ကို ချန်ရစ်ထားခဲ့လေ၏။

မှော်အဆောင်ဆရာအသင်း၏ စည်းမျဉ်းများသာ မရှိခဲ့ပါက လီယုံဖျင်သည် ကျိုးယွမ်ကို အဆင့် နှစ် အဆောင်သခင် စာမေးပွဲကို တွန့်ဆုတ်မှုမရှိဘဲ ဖြေဆိုစေခဲ့မည် ဖြစ်ပေသည်။

မကြာမီမှာပင် လီယုံဖျင်သည် ကျိုးယွမ်ကို အထူးအကဲဖြတ်ခန်းတစ်ခုဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ပြီး ထိုအခန်းမှာ သီးခြား ဝင်္ကပါတစ်ခုဖြင့် ကာကွယ်ထားလေ၏။

သို့သော် လီယုံဖျင်သည် ဂုဏ်သိက္ခာရှိသော အဆင့်ငါး အဆောင်သခင်တစ်ဦးဖြစ်ရာ သာမန် အဆင့်နှစ် အဆောင်သခင်တစ်ဦးကို စမ်းသပ်ရန်အတွက် ဝင်္ကပါကို အသက်သွင်းရန် သဘာဝကျကျ မလိုအပ်ချေ။

လီယုံဖျင်က ကျိုးယွမ်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ပြောဆိုလေသည်။

“စတင်လိုက်ရအောင်...”

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ကျိုးယွမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ သူ့ကိုယ်သူ လုံးလုံးလျားလျား တည်ငြိမ်သွားစေလေ၏။

ထို့နောက် ကျိုးယွမ်သည် စားပွဲပေါ်မှ အထူး ပြုလုပ်ထားသော မှော်အဆောင် ရေးဆွဲသည့် စုတ်တံကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး တောက်ပသော အနီရောင် ပန်းကန်လုံးငယ်လေးထဲသို့ နှစ်လိုက်လေသည်။

ဤပန်းကန်လုံးငယ်လေးထဲတွင် မိစ္ဆာသားရဲတစ်ကောင်၏ သွေးများ ပါဝင်ပြီး ၎င်းသည် မီးဓာတ် မိစ္ဆာသားရဲတစ်ကောင်၏ သွေးပင် ဖြစ်ပေ၏။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ကျိုးယွမ်သည် အဆင့် နှစ် မီးမှော်အက္ခရာကို ရေးဆွဲမည်ဖြစ်ပြီး ၎င်းသည် အဆင့်နှစ် မှော်အက္ခရာများကြားတွင် အလွန်အမင်း မခက်ခဲသော်လည်း အလွန်အမင်းလည်း မလွယ်ကူလှချေ။

သူ၏ ရှေ့ရှိ မှော်အဆောင်ကို ကြည့်ရင်း ကျိုးယွမ်သည် အဆင့် နှစ် မီးအဆောင်၏ ပုံစံအမျိုးမျိုးကို သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ပြန်လည် အမှတ်ရလိုက်ရာ ၎င်းသည် အဆင့် တစ် မီးအဆောင်ထက် နှစ်ဆကျော် ပိုမို ခက်ခဲလှပေသည်။

လီယုံဖျင်သည် သူတို့ကို အနှောင့်အယှက် မပေးဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေလေ၏။

မှော်အဆောင်များ ရေးဆွဲချိန်တွင် အဆိုးရွားဆုံး လုပ်ရပ်မှာ အနှောင့်အယှက် ပေးခံရခြင်းဖြစ်ပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လူတစ်ဦးသည် တည်ငြိမ်အေးချမ်းနေရမည်ဖြစ်ကြောင်း သူ ကောင်းစွာ သိရှိထားပေသည်။

ထိုချိန်တွင် ကျိုးယွမ်သည် သူ၏ လက်ကို လှုပ်ရှားလိုက်လေ၏။

သူ၏ လက်ထဲရှိ မှော်အဆောင် ရေးဆွဲသည့် စုတ်တံသည် မှော်အဆောင်စက္ကူပေါ်တွင် ခုန်ပျံနေသော နဂါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကခုန်နေလေသည်။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် ၎င်းသည် အထက်သို့ ပျံတက်သွားပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် အောက်သို့ ထိုးဆင်းသွားလေ၏။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် တိမ်များထဲသို့ ထိုးဆင်းသွားပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်သန်း ပျံသန်းသွားလေသည်။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် ၎င်းသည် နှေးကွေးသွားပြီး ကောင်းကင်တွင် ရပ်တန့်သွားကာ တစ်ခါတစ်ရံတွင် လျှပ်စီးကဲ့သို့ မြန်ဆန်စွာ လေထဲသို့ ခုန်တက်သွားလေ၏။

ကျိုးယွမ်၏ အမူအရာမှာ တည်ငြိမ်အေးချမ်းနေပြီး စိုးရိမ်ပူပန်မှု သို့မဟုတ် တင်းမာမှုများကို မပြသဘဲ ငြိမ်းချမ်းမှုသာ ရှိနေလေသည်။

ယင်းမှာ စစ်မှန်သော စိတ်အခြေအနေ တစ်ခုပင် ဖြစ်ပေ၏။

ကျိုးယွမ်၏ မှော်အဆောင် ရေးဆွဲသည့် စုတ်တံ အဆက်မပြတ် လှုပ်ရှားနေသည်နှင့်အမျှ အနီရောင် မျဉ်းကြောင်းများကို အောက်ဘက်ရှိ မှော်အဆောင်စက္ကူပေါ်တွင် ရေးဆွဲလိုက်လေသည်။

ဤပိုးကြိုးများသည် လူ့ခန္ဓာကိုယ်၏ သွေးကြောများကဲ့သို့ အလွန်တရာ ရှုပ်ထွေးသော ပုံစံတစ်ခုနှင့် ဆင်တူကာ မည်သည့် အဆက်ပြတ်မှုမျှ မရှိဘဲ အားလုံး အတူတကွ ချိတ်ဆက်နေကြပေသည်။

အခန်း(၁၃၀) မှော်အဆောင်ဆရာအသင်း ခေါင်းဆောင် ကို အံ့အားသင့်စေခြင်းနှင့် ပါးရိုက်ခံရခြင်း

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကျိုးယွမ်၏ လက်ထဲရှိ မှော်အဆောင် ရေးဆွဲသည့် စုတ်တံ လှုပ်ရှားသွားသည်နှင့်အမျှ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ တာအိုတားမြစ်ခြင်း ဝိညာဉ်သွေးကြောသည် တိုက်ရိုက် တောက်ပလာလေ၏။

ထူးဆန်းသော စွမ်းအားတစ်ခုသည် ကျိုးယွမ်၏ လက်ထဲသို့ စီးဝင်လာပြီး သူ ရေးဆွဲထားသော မျဉ်းကြောင်းများကို ထူးခြားသော ဆွဲဆောင်မှုတစ်ခု ပေးစွမ်းလိုက်လေသည်။

လီယုံဖျင်သည် ကျိုးယွမ် မီးအဆောင် ရေးဆွဲနေသည်ကို အာရုံစိုက်ကာ ကြည့်ရှုနေပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင် နက်ရှိုင်းသော လေးစားမှုများ ပြည့်နှက်နေလေ၏။

အဆင့်ငါး အဆောင်သခင်တစ်ဦးအနေဖြင့် အဆင့်နှစ် မီးမှော်အက္ခရာများကို ရေးဆွဲခြင်းမှာ ယခုအခါ သူ့အတွက် အလွန် လွယ်ကူသော ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် သူ့ကိုယ်သူ မေးကြည့်ရာ အကယ်၍ သူ ကိုယ်တိုင် လုပ်ဆောင်မည်ဆိုလျှင်ပင် ကျိုးယွမ် ရရှိနိုင်သည့် သွက်လက်မှု အဆင့်ကိုသာ ရရှိနိုင်မည် ဖြစ်ကြောင်း လီယုံဖျင် သိရှိလေ၏။

အချိန်သည် ဖြည်းညင်းစွာ ကုန်ဆုံးသွားပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း အမွှေးတိုင် တစ်ဝက်စာ အချိန်ကုန်လွန်သွားလေသည်။

ကျိုးယွမ် နောက်ဆုံး စုတ်ချက်ကို ရေးဆွဲပြီးသွားချိန်တွင် သူသည် သူ၏ လက်ထဲရှိ မှော်အဆောင် ရေးဆွဲသည့် စုတ်တံကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး စိတ်သက်သာရာရစွာ သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ချေ။

ထိုချိန်တွင် ကျိုးယွမ် ရေးဆွဲထားသော အဆင့်နှစ် မီးအဆောင်သည် စတင် ပြောင်းလဲလာလေ၏။

မှော်အဆောင်စက္ကူပေါ်ရှိ အနီရင့်ရောင်သည် တောက်ပသော အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီးနောက် လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားကာ သွေးများသည် မှော်အဆောင်စက္ကူထဲသို့ အလိုအလျောက် ပေါင်းစပ်သွားလေသည်။

သွေးများ အားလုံးကို မှော်အဆောင်ထဲသို့ စုပ်ယူပြီးသွားပြီးနောက် စက္ကူပေါ်တွင် မီးတောက် ပုံစံနှစ်ခုသာ ကျန်ရစ်တော့လေ၏။

ဤသည်မှာ အဆင့် နှစ် မီးမှော်အက္ခရာဖြစ်ပြီး မီးတောက် ပုံစံတစ်ခုစီတိုင်းသည် အဆင့်တစ် မှော်အက္ခရာတစ်ခုကို ကိုယ်စားပြုပေသည်။

သို့သော် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ရုတ်တရက် အပြောင်းအလဲတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာလေ၏။ မီးတောက် ပုံစံပေါ်တွင် ရွှေရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။

ဤရွှေရောင် အလင်းတန်းသည် အခန်း တစ်ခုလုံးကို နူးညံ့သော ရွှေရောင် အလင်းတန်းဖြင့် ချက်ချင်း ရေချိုးပေးလိုက်လေ၏။

သို့သော် မကြာမီမှာပင် ရွှေရောင် အလင်းတန်းသည် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မှော်အဆောင်ပေါ်ရှိ မီးတောက် နှစ်ခုထဲသို့ ပေါင်းစပ်သွားလေသည်။

လီယုံဖျင်သည် အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားလေ၏။ သူ အလျင်အမြန် ရှေ့သို့ တက်သွားပြီး ကျိုးယွမ် ယခုလေးတင် ရေးဆွဲထားသော အဆင့် နှစ် မီးအဆောင်ကို ကောက်ယူလိုက်လေသည်။

၎င်းကို သူ၏ လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားချိန်တွင် ၎င်းသည် မီးအဆောင်တစ်ခုဟု မခံစားရဘဲ ၎င်းပေါ်တွင် အစစ်အမှန် မီးတောက် နှစ်ခု ရိုက်နှိပ်ထားသကဲ့သို့ ခံစားရလေ၏။

လီယုံဖျင်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားပြီး မီးအဆောင်ကို ချက်ချင်း သိမ်းဆည်းလိုက်ကာ ပြုံးလျက် ပြောဆိုလေသည်။

“ကျိုးယွမ်... ခန်းမကို သွားပြီး စောင့်နေ... ငါ ဒီမီးအဆောင်ကို အတည်ပြုမလား မပြုဘူးလားဆိုတာ မဆုံးဖြတ်ခင် ခေါင်းဆောင် ရဲ့ သဘောထားကို သိရဖို့အတွက် ယူသွားရမယ်...”

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ကျိုးယွမ်က အနည်းငယ် မှင်တက်သွားသော်လည်း သူ ဘာမျှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ အခန်းထဲမှ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်ထွက်သွားလေ၏။

လီယုံဖျင်၏ မျက်လုံးများတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။ ထို့နောက် သူသည် မှော်အဆောင်ဆရာအသင်း၏ ပဉ္စမထပ်သို့ အလျင်အမြန် သွားရောက်ခဲ့ပြီး ယင်းမှာ အပေါ်ဆုံးထပ်လည်း ဖြစ်ပေ၏။

ဤနေရာမှာ မှော်အဆောင်ဆရာအသင်း၏ ခေါင်းဆောင် ဖြစ်သူ ချူထျန်းရှန်း၏ လေ့ကျင့်ရေး ကွင်းပြင်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

လီယုံဖျင်သည် ချူထျန်းရှန်း၏ အခန်းထဲသို့ အလျင်စလို ပြေးဝင်သွားလေ၏။ ချူထျန်းရှန်း စကားပင် မပြောနိုင်မီ သူက အလျင်အမြန် ရှေ့သို့ တက်သွားပြီး မေးမြန်းလိုက်လေသည်။

“ခေါင်းဆောင်... ဘယ်လိုထင်လဲ...”

ချူထျန်းရှန်းသည် အလွန် အိုမင်းနေပြီး သူ၏ ဆံပင်များမှာ လုံးလုံးလျားလျား ဖြူဖွေးနေကာ သူ၏ ဘယ်ဘက်ရင်ဘတ်ရှိ တံဆိပ်တွင် ရွှေရောင်ကြိုး ခြောက်ချောင်းမှာ စူးရှစွာ တောက်ပနေလေ၏။

ဤသည်မှာ စစ်မှန်သော အဆင့်ခြောက် အဆောင်သခင်တစ်ဦးပင် ဖြစ်ပေသည်။

လီယုံဖျင်၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မြင်ချိန်တွင် ချူထျန်းရှန်းသည် မှော်အဆောင်ကို ယူလိုက်ပြီး ၎င်းမှာ အဆင့် နှစ် မီးအဆောင် ဖြစ်ကြောင်း မြင်လိုက်ရချိန်တွင် အနည်းငယ် မှင်တက်သွားလေ၏။

သို့သော် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ချူထျန်းရှန်း၏ မူလက နောက်ကျိနေသော မျက်လုံးများသည် ရုတ်တရက် တောက်ပလာပြီး သူ၏ လက်မောင်းများ အနည်းငယ် တုန်ရီသွားလေသည်။

“ဒါကို ဘယ်သူ ရေးဆွဲတာလဲ...”

ချူထျန်းရှန်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မေးမြန်းလိုက်လေ၏။

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် လီယုံဖျင်သည် အလွန် ဝမ်းမြောက်သွားပြီး ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

“ခေါင်းဆောင်... လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က အရမ်း စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက် အကြောင်းကို ခေါင်းဆောင် ဆီ ပြောပြခဲ့တာ မှတ်မိလား...”

ချူထျန်းရှန်း အနည်းငယ် မှင်တက်သွားပြီးနောက် မေးမြန်းလေ၏။

“မင်း ဆိုလိုတာက ကျိုးယွမ်လား...”

လီယုံဖျင်က အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြောဆိုလေသည်။

“ခေါင်းဆောင် ပြောတာ မှန်ပါတယ်... သူပါပဲ...”

“သူ အဆင့်တစ် အဆောင်သခင် စာမေးပွဲကို လာဖြေတုန်းက သူ ရေးဆွဲခဲ့တဲ့ မှော်အဆောင်တွေက ရှေးကျပြီး ရိုးရှင်းတဲ့ ခံစားချက်မျိုး ရှိနေတယ်လို့ ကျွန်တော် ခံစားခဲ့ရတယ်...”

“ဒီနေ့ သူ့ကို ပထမဆုံး အကဲဖြတ်ခံရဖို့ သေချာ စီစဉ်ခဲ့ပြီး လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုလုံးမှာ သူ့ကို ကျွန်တော် အနီးကပ် အာရုံစိုက်ခဲ့တယ်...”

“ဒီမှော်အဆောင်ကို စရေးဆွဲတုန်းက ရွှေရောင် အလင်းတန်းက အခန်းတစ်ခုလုံးကို ရွှေရောင်နဲ့ ရေချိုးပေးခဲ့တယ်...”

“ကျွန်တော်တို့ရဲ့ လက်ရှိ မှော်အက္ခရာတွေက တကယ်တော့ တာအိုတားမြစ်ခြင်း နည်းစနစ်တွေရဲ့ အခွဲတစ်ခုပဲလို့ ခေါင်းဆောင် တစ်ခါက ပြောဖူးတယ်... ရှေးဟောင်း နည်းလမ်းတွေကို လိုက်နာမှသာ မဟာတာအိုနဲ့ ကိုက်ညီတဲ့ မှော်အက္ခရာတွေကို ဖန်တီးနိုင်မယ်လို့လေ...”

“ဒီကောင်လေးက တခြားလူတွေနဲ့ မတူဘူးလို့ ကျွန်တော် ခံစားရလို့ ခေါင်းဆောင် ကို ချက်ချင်း လာရှာတာပါ...”

ချူထျန်းရှန်းသည် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီးနောက် ပြောဆိုလေ၏။

“သွားပြီး ဒီကောင်လေးကို ဒီကို ခေါ်လာခဲ့... တခြားတစ်ယောက်ယောက်က ဒီပါရမီရှင်ကို လုယူသွားတာမျိုး ငါတို့ အဖြစ်ခံလို့ မရဘူး...”

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် လီယုံဖျင်က အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အလျင်စလို ထွက်သွားလေ၏။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ခန်းမထဲရှိ လူအားလုံးက ကျိုးယွမ် ထွက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသော်လည်း သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် မည်သည့် အဆောင်သခင် တံဆိပ်မျှ မရှိသည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့သည် မလှောင်ပြောင်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ကြချေ။

“သူက အရမ်း ငယ်လွန်းတယ်လေ... အဆင့် နှစ် အဆောင်သခင်နဲ့ နည်းနည်းမှ မတူပါဘူး... သူ စာမေးပွဲ ကျသွားတာ သေချာပါတယ်...”

“တကယ်ပါပဲ... ငါ မှော်အဆောင်တွေ ရေးဆွဲနေတာ နှစ် ငါးဆယ်ကျော် ရှိပြီ... ဒါပေမဲ့ ငါက အမြဲတမ်း အဆင့် တစ် အဆောင်သခင် အဖြစ်ပဲ ရှိနေတာ... ဝန်ခံရမှာ အတော်လေး ရှက်စရာကောင်းပါတယ်...”

“အကြီးအကဲလျို... ဒီနေ့ပြီးရင် ခင်ဗျားက အဆင့်နှစ် အဆောင်သခင် ဖြစ်လာတော့မှာပါ...”

ခန်းမထဲတွင် လူအများအပြားသည် ထိုကိစ္စကို စတင် ဆွေးနွေးလာကြပြီး တစ်ယောက်စီတိုင်းမှာ သူတစ်ပါး ဒုက္ခရောက်သည်ကို ဝမ်းသာနေကြလေ၏။

ကောင်းဖုန်းက ကျိုးယွမ် ထွက်လာသည်ကို မြင်ချိန်တွင် သူ အလျင်အမြန် ရှေ့သို့ တက်သွားပြီး ပြုံးလျက် နှုတ်ဆက်သည့်အနေဖြင့် လက်နှစ်ဖက်ယှက်ကာ ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

“တာအိုရောင်းရင်းကျိုး... ရလဒ်တွေက မထွက်သေးဘူးလား...”

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ကျိုးယွမ် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောဆိုလေ၏။

“ဟုတ်တယ်... သခင်ကြီးလီက ဆုံးဖြတ်ချက် မချခင် ခေါင်းဆောင် ကို ပြဖို့ လိုသေးတယ်လို့ ပြောတယ်...”

“ဖူး...”

ကျိုးယွမ် စကားပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တစ်စုံတစ်ယောက်က အသံထွက်၍ ရယ်မောလိုက်လေသည်။

“ဒီလူက ဒီလောက်တောင် ကြွားလုံးထုတ်တတ်လိမ့်မယ်လို့ ငါ ဘယ်တုန်းကမှ မထင်ထားဘူး... သခင်ကြီးလီက ဂုဏ်သိက္ခာရှိတဲ့ အဆင့်ငါး အဆောင်သခင်တစ်ယောက်လေ... အဆင့်နှစ် မှော်အဆောင်ကို သူက ဘယ်လိုလုပ် မမှတ်မိဘဲ နေမှာလဲ...”

“ဟားဟားဟား... မင်းက စဉ်းစားတောင် မစဉ်းစားဘဲ ကြွားလုံးထုတ်နေတာပဲ... ငါတော့ ရယ်ရလွန်းလို့ ဗိုက်တောင် နာတော့မယ်...”

“ဒီခေတ်က လူငယ်တချို့က တကယ်ကို လောလွန်းတယ်... ကျရင်လည်း ကျတယ်ပေါ့... ဖုံးကွယ်ထားဖို့ မလိုပါဘူး...”

“အဆုံးမှာတော့ သူက ငယ်လွန်းသေးပြီး ဘဝရဲ့ အခက်အခဲတွေကို မကြုံဖူးသေးတာပါ...”

“ကမ္ဘာပေါ်မှာ ဒီလိုအရှက်မရှိတဲ့လူ ဘယ်လိုလုပ် ရှိနေနိုင်ရတာလဲ... သူနဲ့ ပေါင်းသင်းရမှာကို ငါတို့က ရှက်တယ်...”

ခန်းမထဲရှိ တီးတိုးပြောဆိုသံများမှာ ပိုမို ကျယ်လောင်လာပြီး လူအများအပြားသည် မထီမဲ့မြင်ပြုသော အမူအရာများကို ပြသလာကြလေ၏။

ခန်းမထဲရှိ ဆွေးနွေးသံများကို ကြားချိန်တွင် ကောင်းဖုန်း အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားလေသည်။ သူ စကားပြောရန် ဟန်ပြင်လိုက်ချိန်တွင် ကျိုးယွမ်က သူ့ကို တားဆီးလိုက်လေ၏။

“တာအိုရောင်းရင်းကောင်း... သူတို့ကို ဂရုမစိုက်ပါနဲ့... သူတို့က ရေတွင်းထဲက ဖားတစ်အုပ်ပါပဲ... ခွေးကိုက်ခံရရင် ခွေးကို ပြန်ကိုက်လို့ မရဘူးလေ ဟုတ်တယ်မလား... ပါးစပ်အပြည့် အမွေးတွေနဲ့ပဲ အဆုံးသတ်သွားမှာ... အဲ့ဒါဆို ရှက်စရာမကောင်းဘူးလား...”

ကျိုးယွမ်က အေးစက်စွာ ရယ်မောလျက် ပြောဆိုလိုက်ပြီး သူ၏ အသံမှာ ဖုံးကွယ်ရန် မကြိုးစားဘဲ ခန်းမတစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့လွင့်သွားလေ၏။

“ညီအစ်ကိုကျိုး ပြောတာ မှန်တယ်... ဟားဟားဟား...”

ကောင်းဖုန်း ရယ်မောလိုက်ပြီး ဤတာအိုရောင်းရင်းကျိုးမှာ အတော်လေး စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရလေသည်။

ခန်းမထဲရှိ လူအများအပြားသည် ချက်ချင်း မျက်နှာပျက်သွားကြပြီး အချို့မှာမူ ကျိုးယွမ်ကို ရန်လိုသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ရှုလာကြလေ၏။

လူတိုင်းက ကျိုးယွမ်ကို ပြစ်တင်ရှုတ်ချရန် ဟန်ပြင်နေချိန်တွင် ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး လီယုံဖျင် ပေါ်လာလေသည်။

လူတိုင်း အလျင်အမြန် ပါးစပ် ပိတ်သွားကြလေ၏။ သူတို့သည် ဤသခင်ကြီးလီကို မစော်ကားဝံ့ကြချေ။ ထိုသို့မဟုတ်ပါက သူတို့ ဒုက္ခရောက်ရုံသာမက သူတို့၏ မိသားစုများပါ ဒုက္ခရောက်သွားနိုင်ပေသည်။

လူအများအပြားသည် အကဲဖြတ်စမ်းသပ်မှုတွင် ပါဝင်ချင်ကြသဖြင့် ဝိုင်းအုံလာကြလေ၏။

သို့သော် လီယုံဖျင်မှာ လတ်တလောတွင် သူတို့ကို ဂရုစိုက်ရန် အချိန်မရှိချေ။ ကျိုးယွမ်ကို မြင်ချိန်တွင် သူက အလျင်အမြန် ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

“ကျိုးယွမ်... ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့… ခေါင်းဆောင် က မင်းကို တွေ့ချင်နေတယ်...”

လီယုံဖျင် စကားပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ခန်းမတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားလေ၏။ လူအများအပြားသည် သူတို့၏ မျက်နှာများ ပူထူလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး ကျိုးယွမ်ကို မကြည့်ရဲတော့ချေ။

ကျိုးယွမ်သည် ဤလူများကို လျစ်လျူရှုကာ လီယုံဖျင်၏ နောက်သို့ အလျင်အမြန် လိုက်သွားပြီး ခန်းမထဲမှ ထွက်သွားလေသည်။

ခန်းမထဲရှိ လူအားလုံးကို ကြည့်ရင်း ကောင်းဖုန်းသည် မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်မိပြီး အလွန်အမင်း ပျော်ရွှင်နေလေ၏။

ခုနက တာအိုရောင်းရင်းကျိုး ကြွားလုံးထုတ်နေတယ်လို့ ပြောခဲ့တဲ့လူတွေက သူ့ကို တွေ့ဖို့ မျက်နှာ ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး…။