အခန်း (၁၃၇-၁၃၈)

အခန်း (၁၃၇) သားရဲဒီရေ စတင်ခြင်း

လီကွမ်မင်နှင့် ကျိုးယွမ်တို့သည် ဝမ်ပေါ်တာ၏ အနီးသို့ တိုးကပ်မသွားခဲ့ကြချေ။ ထိုသို့ အတူတကွ စုဝေးနေခြင်းက လုံခြုံမည်မဟုတ်ကြောင်း လီကွမ်မင် အလွန် ကောင်းစွာ သိရှိထားပေသည်။

ကျိုးယွမ်အတွက်မူ သူ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ ဖိနှိပ်ခံထားရခြင်း မရှိသဖြင့် သူသည် အပြင်ဘက်တွင် နေရန် မလိုအပ်ချေ။ တကယ်တမ်းတွင် သူသည် ပိုမို လွတ်လွတ်လပ်လပ် လှုပ်ရှားနိုင်ပေ၏။

"တာအိုရောင်းရင်းကျိုး... ဒီတစ်ကြိမ် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကံက သိပ်မကောင်းဘူးထင်တယ်... ဝင်ဝင်ချင်းမှာပဲ မြူဒီရေနဲ့ ကြုံတွေ့ရတယ်... သားရဲဒီရေ ရောက်လာရင် ကျွန်တော်တို့ အချင်းချင်း ကူညီကြတာပေါ့..."

လီကွမ်မင်က ကျိုးယွမ်ကို မချိပြုံး ပြုံးပြလိုက်လေသည်။

ကျိုးယွမ် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် ပြောဆိုလေ၏။

"စိတ်မပူပါနဲ့ တာအိုရောင်းရင်းလီ... နောက်ကျရင် ကျွန်တော် သေချာ စောင့်ကြည့်နေပါ့မယ်..."

သူတို့နှစ်ဦး စကားပြောနေစဉ်မှာပင် ထူထပ်သော မြူခိုးများ ပေါ်လာပြီး သူတို့၏ အမြင်အာရုံကို ချက်ချင်း မှုန်ဝါးသွားစေကာ သူတို့၏ ရှေ့ တစ်မီတာခန့်သာ မြင်နိုင်တော့လေ၏။

ထို့ပြင် မြူခိုးများ ပိုမို ထူထပ်လာသည်နှင့်အမျှ အကွာအဝေးမှာ ဆက်လက် ကျုံ့ဝင်လာပြီး ကျိုးယွမ်သည် သူ၏ ဘေးရှိ လီကွမ်မင်ကိုပင် မမြင်နိုင်တော့သည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားလေသည်။

ကျိုးယွမ် အံ့အားသင့်သွားလေ၏။ ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးနှင့် သူ ပထမဆုံးအကြိမ် ကြုံတွေ့ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ဤနေရာရှိ လူတိုင်းကို မျက်မမြင်များအဖြစ် ဖော်ပြနိုင်ပေ၏။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် လူတိုင်း၌ အသုံးပြုရန် နတ်ဘုရားစိတ်ဝိညာဉ်အာရုံများ ရှိနေသေးရာ သူတို့၏ ရှေ့ မီတာအနည်းငယ် သို့မဟုတ် ဆယ်မီတာကျော် အကွာအဝေးအထိ စူးစမ်းနိုင်သဖြင့် သူတို့ လုံးလုံးလျားလျား ထိတ်လန့်သွားခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

ထိုချိန်တွင် ကျိုးယွမ်၏ နတ်ဘုရားစိတ်ဝိညာဉ်အာရုံသည် သူ၏ ပါးစပ်ငယ်ကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ဝါးမျိုခြင်းဓားနှင့် အချိန်အာကာသဓားတို့သည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပျံသန်းထွက်လာကာ ကျိုးယွမ်၏ ဝိညာဉ်အသိစိတ်ပင်လယ်ထဲတွင် ဖြည်းညင်းစွာ လည်ပတ်နေလေ၏။

ကျိုးယွမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသော အထူး စွမ်းအင်များ အားလုံးကို ဝါးမျိုခြင်းဓားက ဝါးမျိုပစ်လိုက်လေသည်။

အချိန်အာကာသဓား လည်ပတ်နေသည်နှင့်အမျှ ကျိုးယွမ်သည် သူ၏ မျက်လုံးများတွင် အနည်းငယ် စူးရှသော နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြီးနောက် ထူးခြားသော အရှိန်အဝါတစ်ခု သူတို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာလေ၏။

ဤထူးဆန်းသော အရှိန်အဝါ ဝင်ရောက်လာမှုနှင့်အတူ ပြင်ပလောကအပေါ် ကျိုးယွမ်၏ အာရုံခံစားမှုမှာ လုံးလုံးလျားလျား ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူသည် သီးခြား ဟင်းလင်းပြင်များ အဆက်မပြတ် ရှိနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး မြူခိုးများသည် သူ၏ အမြင်အာရုံကို အနည်းငယ်မျှ မတားဆီးနိုင်တော့ချေ။

သို့သော် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကျိုးယွမ်၏ အမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားလေ၏။ ထူထပ်သော မြူခိုးများထဲတွင် ထောင်သောင်းချီသော မိစ္ဆာသားရဲများကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရပေသည်။

ဤမိစ္ဆာသားရဲများထဲတွင် အခြားအကောင်များနှင့် မတူသော အကောင်တစ်ကောင် ရှိနေပေ၏။ ၎င်းသည် အလွန်အမင်း အရုပ်ဆိုးပြီး ခြင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ရှည်လျားချွန်ထက်သော ပါးစပ် ရှိသော်လည်း အတောင်ပံ မပါရှိချေ။

၎င်း၏ ခြေထောက်ကြီးများမှာ ဘဲခြေထောက်များနှင့် ဆင်တူပြီး အလွန် လျင်မြန်စွာ ပြေးလွှားနိုင်ကာ ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် သွေးဆာနေသော အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြာထွက်နေလေသည်။

ဤမိစ္ဆာသားရဲများသည် အရေအတွက် အများဆုံးဖြစ်ပြီး အနည်းဆုံး ထောင်ဂဏန်းခန့် ရှိသော်လည်း ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူတို့ထဲမှ အများစုမှာ ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးနှင့် ညီမျှသော ကျင့်စဉ်အဆင့် ရှိကြပေ၏။

ကျိုးယွမ်သည် လီကွမ်မင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး မေးမြန်းလိုက်လေသည်။

"တာအိုရောင်းရင်းလီ... အဲ့ဒီ ရှည်လျားချွန်ထက်တဲ့ ပါးစပ်နဲ့ အလွန်အမင်း အရုပ်ဆိုးတဲ့ မိစ္ဆာသားရဲမျိုးက ဘာလဲဆိုတာကို သိလား..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် လီကွမ်မင်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း ပြာနှမ်းသွားပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အနည်းငယ် တုန်ရီသွားလေ၏။

"တာအိုရောင်းရင်းကျိုး... သူတို့ကို မင်း တွေ့လိုက်တာလား..."

လီကွမ်မင်၏ တုန်ရီနေသော အသံကို ကြားသောအခါ ကျိုးယွမ်က အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

လီကွမ်မင်သည် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီးနောက် ငိုမတတ် မျက်နှာဖြင့် ပြောဆိုလေ၏။

"တာအိုရောင်းရင်းကျိုး... ဒါက သွေးဆာသားရဲပဲ... ဒီလို မိစ္ဆာသားရဲမျိုးက သွေးနံ့ရတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် ချက်ချင်း ရူးသွပ်သွားလိမ့်မယ်..."

"ပြီးတော့ သူတို့ရဲ့ အရေအတွက်က အလွန် များပြားပြီး ဘာကိုမှ မကြောက်မရွံ့ ရက်စက်ကြတယ်... သူတို့က မြူခိုးဥမင်ချောက်နက်ထဲက အကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းဆုံး သားရဲတွေထဲမှာ ပါဝင်တယ်…”

"ဒီနေ့ ငါတို့ ဒီမှာ သေရဖို့ အများကြီး သေချာနေပြီ ထင်တယ်..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ကျိုးယွမ်သည် ဘာတွေ ဖြစ်နေသလဲ ဆိုသည်ကို အကြမ်းဖျင်း နားလည်သွားလေ၏။ သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို သူ၏ နတ်ဘုရားစိတ်ဝိညာဉ်အာရုံဖြင့် စစ်ဆေးလိုက်ရာ သူတို့အဖွဲ့မှာ အုပ်စုငယ် သုံးစုအဖြစ် ကွဲထွက်သွားကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရလေသည်။

အုပ်စုတစ်စုကို ဝမ်ပေါ်တာနှင့် ဝမ်ခန်းတို့က ဦးဆောင်ပြီး လျိုမိသားစုဝင်များ ပါဝင်လေ၏။

နောက်ထပ် အုပ်စုတစ်စုမှာ ဂိုဏ်းမဲ့ ကျင့်ကြံသူများ အုပ်စုဖြစ်ပြီး ဆယ်ဦးထက်မက ရှိပေသည်။

နောက်ဆုံးတွင်မူ သူနှင့် လီကွမ်မင်သာ ရှိတော့ပြီး အထီးကျန်နေသကဲ့သို့ ခံစားရလေ၏။

သို့သော် ကျိုးယွမ် အံ့အားမသင့်ခဲ့ဘဲ အတော်လေး ပျော်ရွှင်နေခဲ့ပေသည်။ ဤသည်မှာ အကောင်းဆုံး ဖြစ်ပေ၏။

သူ၏ အာရုံခံစားမှုများသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဖြတ်သန်းသွားပြီးနောက် မီတာ နှစ်ရာခန့် အကွာအဝေးရှိ ကျောက်နံရံတစ်ခုပေါ်တွင် အလွန်ကောင်းမွန်သော ပုန်းအောင်းရာ နေရာတစ်ခုကို ချက်ချင်း တွေ့ရှိလိုက်ရလေသည်။

ထိုနေရာတွင် လူ သုံးလေးဦးခန့် နေနိုင်သော နေရာတစ်ခုရှိပြီး ၎င်းတို့ နှစ်ဦးအတွက် လုံလောက်သည်ထက်ပင် ပိုနေသေးပေ၏။

"တာအိုရောင်းရင်းလီ... အရမ်းကောင်းမွန်တဲ့ ပုန်းအောင်းစရာ နေရာတစ်ခုကို ကျွန်တော် တွေ့ထားတယ်... ကျွန်တော်နဲ့ လိုက်ခဲ့..."

ကျိုးယွမ်သည် လီကွမ်မင်ထံ အသံပို့လွှတ်ပြီးနောက် ချက်ချင်း ဖြည်းညင်းစွာ စတင် လှုပ်ရှားလေတော့၏။

အကယ်၍ ကျိုးယွမ် တစ်ယောက်တည်းသာဆိုပါက အခိုက်အတန့်လေးအတွင်း ပြီးမြောက်သွားမည် ဖြစ်သော်လည်း လီကွမ်မင် ပါလာသဖြင့် ဝမ်ပေါ်တာနှင့် အခြားသူများကို ရှောင်ရှားရမည် ဖြစ်ရာ ကျိုးယွမ်သည် အနည်းငယ် ပိုရှည်သော လမ်းကြောင်းကို ရွေးချယ်ခဲ့လေသည်။

ဝမ်ပေါ်တာသည်လည်း ကျိုးယွမ်နှင့် လီကွမ်မင်တို့၏ ပုံမှန်မဟုတ်သော အပြုအမူကို သတိထားမိပြီး အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသော်လည်း မည်သည့်အရာကိုမျှ မပြောခဲ့ချေ။

မကြာမီမှာပင် ကျိုးယွမ်နှင့် လီကွမ်မင်တို့သည် ပုန်းအောင်းရာ နေရာသို့ ရောက်ရှိလာကြပြီး လီကွမ်မင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာလေ၏။

ဤနေရာသည် မြေပြင်မှ ဆယ်မီတာကျော် မြင့်မားရာ ၎င်းတို့အတွက် မိစ္ဆာသားရဲ အများအပြားကို စစ်ထုတ်ပေးနိုင်ပြီး သူတို့၏ လုံခြုံရေးကို များစွာ တိုးလာစေနိုင်ပေသည်။

"ဝုန်း..."

"ဂျိန်း..."

"အာ..."

"ကျွီ..."

အမျိုးမျိုးသော မိစ္ဆာသားရဲများ၏ အော်ဟစ်သံများသည် မြူခိုးများထဲမှ ထွက်ပေါ်လာလေ၏။ မြူခိုးများ လှုပ်ရှားလာသည်နှင့်အမျှ ဤသားရဲများသည် ပိုပိုပြီး နီးကပ်လာကာ အသက်ရှူချိန် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ အတွင်းမှာပင် မီတာ တစ်ရာအတွင်းသို့ ရောက်ရှိလာကြလေသည်။

"အားလုံးပဲ သတိထားကြ... မိစ္ဆာသားရဲတွေက မီတာတစ်ရာအတွင်း ရောက်နေပြီ..."

ဝမ်ပေါ်တာသည် အဖွဲ့၏ ရှေ့ဆုံးတွင် ရပ်နေပြီး သူ၏ လက်ထဲတွင် ရှည်လျားသော ဓားတစ်လက် ပေါ်လာလေ၏။ အနည်းငယ်မျှ တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ သူသည် ဓားဖြင့် အောက်သို့ ခုတ်ချလိုက်လေသည်။

ဓားအလင်းတန်းတစ်ခုသည် မြူခိုးများကို ခွဲထွက်သွားပြီး အဝေးသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်သွားကာ မိစ္ဆာသားရဲတစ်ကောင်၏ အော်ဟစ်သံများ ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာလေ၏။

အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်အမျှ မိစ္ဆာသားရဲများသည် ရူးသွပ်သွားကြပြီး သူတို့ဆီသို့ ရူးသွပ်စွာ ပြေးဝင်လာကြလေသည်။

"အားလုံးပဲ... ငါ့နောက်ကို လိုက်ပြီး ရှေ့ကို ခုတ်ကြ..."

ဝမ်ပေါ်တာက အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏ ရှည်လျားသော ဓားကို ထပ်မံ မြှောက်ကာ ဓားချက်များ ဆက်တိုက် ထုတ်လွှတ်လိုက်လေ၏။

ဓားအလင်းတန်းများစွာသည် ရှေ့သို့ ပြေးဝင်သွားပြီး မိစ္ဆာသားရဲ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို တိုက်ရိုက် သတ်ဖြတ်လိုက်ရာ ၎င်းတို့ထဲမှ အများစုမှာ သွေးဆာသားရဲများ ဖြစ်ကြပေသည်။

အခြားသူများကလည်း အားမလျော့ကြဘဲ သူတို့၏ လက်နက်များကို မြှောက်ကာ အောက်သို့ ခုတ်ချလိုက်ကြလေ၏။

သို့သော် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လူတိုင်း၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ အနည်းဆုံး အဓိက အဆင့်ကြီးတစ်ခုခန့် ဖိနှိပ်ခံထားရပြီး အချို့လူများမှာ အဓိက အဆင့်ကြီးနှစ်ခုခန့် ဖိနှိပ်ခံထားရပေသည်။

သူတို့ ထုတ်လွှတ်လိုက်သော ဓားနှင့် ဆေဘာ စွမ်းအင်များသည် ယခင်ကလောက် မစွမ်းဆောင်နိုင်တော့ချေ။

ထို့ပြင် မြူခိုးများမှာ အလွန် ထူထပ်လွန်းသဖြင့် အလင်းရောင် လုံးဝ မရှိသလောက် ဖြစ်နေရာ လူအများအပြားသည် သူတို့၏ နတ်ဘုုရားစိတ်ဝိညာဉ်အာရုံကိုသာ အားကိုး၍ ကျပန်း ခုတ်ပိုင်းနေရလေ၏။

သို့သော် လူအများအပြား ရှိနေသဖြင့် လူတိုင်း၏ ဝိညာဉ်အာရုံသည် များသောအားဖြင့် ရှေ့ဆုံးရှိ အနည်းငယ်ကိုသာ အကန့်အသတ်ဖြင့် အာရုံခံနိုင်ရာ ၎င်းသည် သိသာထင်ရှားသော အခန်းကဏ္ဍမှ မပါဝင်နိုင်ချေ။

ကျိုးယွမ်၏ နတ်ဘုရားစိတ်ဝိညာဉ်အာရုံသည် အရာအားလုံးကို ဖြတ်သန်းသွားပြီး အားလုံးကို မြင်တွေ့နေရလေ၏။

သူသည် လျိုမိသားစုထံမှ အကျိုးကျေးဇူးများကို ရရှိထားပြီးဖြစ်သဖြင့် လက်ပိုက် ကြည့်နေမည် မဟုတ်ချေ။

ကျိုးယွမ်သည် ရှည်လျားသော ဓားတစ်လက်ကို ထုတ်ယူကာ ၎င်းဖြင့် အောက်သို့ ခုတ်ချလိုက်လေ၏။

ဓားအလင်းတန်း ပစ်လွှတ်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် ၎င်းသည် ဓားရောင်ခြည် ဆယ်ခုအဖြစ် ကွဲထွက်သွားပြီး ရှေ့သို့ ပြေးဝင်လာသော မိစ္ဆာသားရဲ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို ချက်ချင်း သတ်ဖြတ်လိုက်လေသည်။

[ဒင်... ကံကြမ္မာတန်ဖိုး ၃၊ သက်တမ်း ၁၄၊ ကျင့်ကြံခြင်းတန်ဖိုး ၄ တိုးလာပါသည်]

[ဒင်... ကံကြမ္မာတန်ဖိုး ၁၊ သက်တမ်း ၃၊ ကျင့်ကြံခြင်းတန်ဖိုး ၂ တိုးလာပါသည်]

[ဒင်... ကံကြမ္မာတန်ဖိုး ၁၀၊ သက်တမ်း ၄၂၊ ကျင့်ကြံခြင်းတန်ဖိုး ၉ တိုးလာပါသည်]

...

စနစ်၏ အသိပေးသံများသည် ကျိုးယွမ်၏ စိတ်ထဲတွင် ဆက်တိုက် မြည်ဟည်းနေသော်လည်း ကျိုးယွမ်မှာ ၎င်းတို့ကို ဂရုစိုက်ရန် အချိန်မရှိခဲ့ချေ။

သူသည် သူ၏ ရှည်လျားသော ဓားဖြင့် ဓားချက်များ ဆက်တိုက် ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး မိစ္ဆာသားရဲ အတန်းလိုက်ကို သတ်ဖြတ်လိုက်လေ၏။

ကျိုးယွမ်၏ ဝင်ရောက် စွက်ဖက်မှုကြောင့် လူတိုင်းသည် ဖိအားများ ချက်ချင်း လျော့ကျသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။

ဝမ်ပေါ်တာသည် ကျိုးယွမ်ရှိရာ ဦးတည်ချက်ကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်လေ၏။ ကျိုးယွမ်နှင့် အခြားသူများ မည်သည့်နေရာတွင် ရှိနေသည်ကို သူ သဘာဝကျကျ သိရှိထားပေသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူ၌ အခြေတည်စိတ်ဝိညာဉ် အစောပိုင်းအဆင့် ကျင့်ကြံမှု ရှိနေသေးသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် ဤသည်မှာ အစသာ ရှိသေးလေ၏။

မြူခိုးဥမင်ချောက်နက်ထဲရှိ မြူဒီရေကို သေမင်းမြူခိုးဟု ခေါ်ဆိုကြပြီး အစောပိုင်း အဆင့်များရှိ မိစ္ဆာသားရဲများမှာ သာမန် မိစ္ဆာသားရဲများသာ ဖြစ်ကြပေသည်။

ပိုမို ဝင်ရောက်သွားလေ ပိုမို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလေ ဖြစ်လာပြီး မိစ္ဆာသားရဲများမှာလည်း ပိုမို အစွမ်းထက်လာမည် ဖြစ်ပေ၏။

အကယ်၍ သူတို့ ကံမကောင်းပါက ဤနေရာရှိ အရှင်သခင်နှင့်ပင် ကြုံတွေ့ရနိုင်ပြီး ထိုသို့ဖြစ်ပါက သူတို့ တကယ်ကို ဒုက္ခရောက်မည် ဖြစ်ပေသည်။

အခန်း (၁၃၈) ဓားကိုးလက်ကို တပြိုင်နက် ထုတ်လွှတ်ပြီး သားရဲများကို သတ်ဖြတ်ခြင်း

ကျိုးယွမ်၏ ဝင်ရောက် စွက်ဖက်မှုကြောင့် လူတိုင်း လိုအပ်နေသော အနားယူချိန်တစ်ခု ရရှိသွားချိန်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဟိန်းဟောက်သံတစ်ခု အဝေးမှ ထွက်ပေါ်လာလေ၏။

"ဝုန်း ဝုန်း..."

မြေကြီးထဲမှ မြည်ဟည်းသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး မြေကြီး အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားလေသည်။

စကားပုံတစ်ခု ရှိသည့်အတိုင်း မင်း အကြောက်ဆုံးအရာက မင်းဆီ ရောက်လာလိမ့်မည် ဟူ၍ပင်။ မြူခိုးဥမင်ချောက်နက်ထဲတွင် အစစ်အမှန် အရှင်သခင်အဆင့်ရှိ မိစ္ဆာသားရဲများ ပေါ်လာမှသာ ဤမျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါမျိုး ဖန်တီးနိုင်ပေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဝမ်ပေါ်တာနှင့် အောက်ဘက်ရှိ လူတိုင်း၏ မျက်နှာများ တစ်ပြိုင်နက်တည်း အရောင်ပြောင်းသွားကြလေ၏။

"အားလုံးပဲ... ကျောက်ကမ်းပါးရဲ့ ဘယ်ဘက်ကို ရွှေ့ကြ..."

ဝမ်ပေါ်တာက ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး လူအုပ်ကြီးက ၎င်းကို ကြားသောအခါ အကြောက်လွန်နေသူ အများအပြားသည် ချက်ချင်း ထိတ်လန့်တကြား ဖြစ်သွားကြပြီး အချို့မှာ လမ်းမှားသွားကြလေ၏။

"အာ..."

ထူထပ်သော မြူခိုးများထဲမှ စူးရှသော အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ ထိတ်လန့်နေမှုထဲတွင် အမျိုးသားတစ်ဦးသည် လမ်းမှားသွားပြီး မိစ္ဆာသားရဲရှိရာ နေရာသို့ တိုက်ရိုက် ပြေးသွားခဲ့လေ၏။

ကျိုးယွမ်၏ နတ်ဘုရားစိတ်ဝိညာဉ်အာရုံသည် ထိုဧရိယာကို ဖြတ်သန်းသွားပြီး မိစ္ဆာသားရဲ တစ်အုပ်က ထိုအမျိုးသားကို ဝါးမျိုနေသည်ကို ချက်ချင်း မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။ အချိန်ခဏအတွင်းမှာပင် မြေပြင်ပေါ်တွင် သွေးအနည်းငယ်သာ ကျန်ရစ်တော့လေ၏။

ဝမ်ပေါ်တာသည် ကျိုးယွမ်နှင့် သူ၏ အဖွဲ့ ရှိရာ ဦးတည်ချက်သို့ ဆုတ်ခွာရန် လူတိုင်းကို အမိန့်ပေးလိုက်လေသည်။

နောက်ထပ် အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး နောက်ထပ် လူတစ်ဦးမှာလည်း မိစ္ဆာသားရဲများ၏ ဝိုင်းဝန်း သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရလေ၏။

အချိန်ခဏအတွင်းမှာပင် လူနှစ်ဦး အသက်ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ပြီး လူအများအပြားကို ဖြူရော်သွားစေလေသည်။

သူတို့ဘက်တွင် သူတို့ အားလုံးနီးပါးမှာ ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူများ သို့မဟုတ် အခြေတည်စိတ်ဝိညာဉ်အဆင့် အကြီးအကဲများ ဖြစ်ကြသော်လည်း ဤထူးဆန်းသော မြူခိုးများ ဖုံးလွှမ်းခံရပြီးနောက် သူတို့သည် ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့် သို့မဟုတ် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်၏ စွမ်းအားကိုသာ ထုတ်သုံးနိုင်ကြတော့လေ၏။

ထို့ပြင် သူ၏ မျက်လုံးများက ဘာကိုမှ မမြင်ရသလောက် ဖြစ်နေပြီး သူ၏ ဝိညာဉ်မှာလည်း ဖိနှိပ်ခံထားရရာ သူ မည်သို့ ထိတ်လန့်မနေဘဲ နေနိုင်မည်နည်း။

"ဒုန်း... ဒုန်း..."

တူတစ်လက်ဖြင့် ရိုက်ခတ်ခံရသော ဧရာမ ဗုံကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ မြေပြင်ပေါ်တွင် ပဲ့တင်ထပ်နေပြီး မြေကြီးကို ပိုမို ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားစေလေ၏။

ကျိုးယွမ်၏ နတ်ဘုရားစိတ်ဝိညာဉ်အာရုံသည် မြူခိုးများကို ဖြတ်သန်းသွားချိန်တွင် သူ၏ မျက်နှာမှာလည်း ပြင်းထန်စွာ ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

မြူခိုးများထဲမှ ဆင်များလောက် ကြီးမားပြီး မီတာ နှစ်ဆယ်ကျော် ရှည်လျားသော နှာမောင်းများပါရှိသည့် ဧရာမ သွေးဆာသားရဲများ ပေါ်လာလေ၏။

ဤသွေးဆာသားရဲ တစ်ကောင်စီတိုင်းသည် အစောပိုင်း ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးထက် မနိမ့်သော အရှိန်အဝါကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး အချို့မှာ အခြေတည်စိတ်ဝိညာဉ် ကျင့်ကြံမှုပင် ရှိကြလေသည်။

ဤသွေးဆာသားရဲများသည် အခြားသော မရေမတွက်နိုင်သည့် သွေးဆာသားရဲများဖြင့် ဝန်းရံခံထားရပြီး ဘုရင်များကဲ့သို့ ပြုမူနေကြလေ၏။

"တာအိုရောင်းရင်းကျိုး... တစ်ခုခု တွေ့လား..."

လီကွမ်မင်သည် မြေကြီး တုန်လှုပ်နေသည်ကို ခံစားရပြီး ဖြူရော်နေသော မျက်နှာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်လေသည်။

ကျိုးယွမ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် ပြောဆိုလေ၏။

"ဆင်တွေထက်တောင် ပိုကြီးတဲ့ သွေးဆာသားရဲတွေ အပါအဝင် အရာတချို့ကို ကျွန်တော် မြင်လိုက်တယ်..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် လီကွမ်မင်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း ပြာနှမ်းသွားရာ ကျိုးယွမ်ကို ဆွံ့အသွားစေလေသည်။

သူက အခြေတည်စိတ်ဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်သင့်သော်လည်း သူ၏ စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာမှုမှာ အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် ညံ့ဖျင်းလှပေ၏။

ထိုချိန်တွင် ဝမ်ပေါ်တာသည် သူ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ သူ၏ လက်ထဲတွင် ကျောက်စိမ်းပြားတစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။

သူ၏ လက်ထဲရှိ ကျောက်စိမ်းပြားကို မြင်သောအခါ ဝမ်ပေါ်တာသည် နှမြောသွားသော်လည်း ပိုမို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး ပြင်းထန်သော တုန်လှုပ်မှုများကို ခံစားရသဖြင့် သူသည် သွားကိုက်ကာ ကျောက်စိမ်းပြားကို ချေမွပစ်လိုက်လေ၏။

ကျောက်စိမ်းပြား ကွဲအက်သွားသည်နှင့်အမျှ ဝမ်ပေါ်တာကို ဗဟိုပြု၍ ပေ ၁၀၀ ခန့် အချင်းဝက်ရှိသော ဧရိယာကို လွှမ်းခြုံထားသည့် ကာကွယ်ရေး ဒိုင်းလွှာတစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။ ကျိုးယွမ်နှင့် အခြားသူများကိုလည်း ၎င်းအတွင်း၌ တွေ့ရှိရလေ၏။

ကျိုးယွမ်သည် သူ၏ ရှေ့ရှိ အလင်းတန်း ဒိုင်းလွှာကို ကြည့်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။ သူ အံ့အားမသင့်ခဲ့ချေ။

ယခုအခါ ဝမ်မိသားစုသည် ဤလမ်းကြောင်းကို ရွေးချယ်ခဲ့ပြီဖြစ်ရာ သူတို့သည် ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုအချို့ကို သဘာဝကျကျ ပြုလုပ်သင့်ပေ၏။

"အားလုံးပဲ... ဒီကာကွယ်ရေး အတားအဆီးက နတ်ဘုရားအသွင်ပြောင်းခြင်း အလယ်အလတ်အဆင့်က လူတစ်ယောက်ရဲ့ အဆက်မပြတ် တိုက်ခိုက်မှုတွေကို နာရီဝက်လောက် ခံနိုင်ရည် ရှိတယ်... ဒါပေမဲ့ အခု မိစ္ဆာသားရဲတွေ အရမ်းများနေတော့ အချိန်ဘယ်လောက် ခံမလဲဆိုတာကို ငါ အာမမခံနိုင်ဘူး..."

"ဒါကြောင့် အားလုံးပဲ... အစစ်အမှန် တိုက်ပွဲအတွက် ပြင်ဆင်ကြရအောင်..."

ဝမ်ပေါ်တာ၏ အသံသည် ပျံ့လွင့်သွားပြီး အနည်းငယ် တုန်လှုပ်နေသော လူများကို တည်ငြိမ်သွားစေလေ၏။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ၎င်းက အကာအကွယ်တစ်ခုကို ပေးစွမ်းထားသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

"ဝုန်း ဝုန်း..."

ဝမ်ပေါ်တာ စကားပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကျယ်လောင်သော ဟိန်းဟောက်သံများ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်မှ ထွက်ပေါ်လာလေ၏။

မရေမတွက်နိုင်သော မိစ္ဆာသားရဲများသည် အလင်းတန်း အတားအဆီးကို ရူးသွပ်စွာ ဝင်တိုက်ကြရာ ၎င်းကို လှိုင်းထသွားစေလေသည်။

"တာအိုရောင်းရင်းလီ... သားရဲဒီရေက ပုံမှန်အားဖြင့် ဘယ်လောက်ကြာလေ့ရှိလဲ သိလား..."

ကျိုးယွမ်သည် မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ အနည်းငယ် စိုးရိမ်လာလေ၏။ သူ၌ လှည့်ကွက်များစွာ ရှိသော်လည်း ထူထပ်စွာ စုဝေးနေသော မိစ္ဆာသားရဲများ၏ ဝိုင်းရံခြင်းကို ခံရမည်ကို သူ မရဲဝံ့ချေ။

သေချာသည်မှာ အကယ်၍ အခြားနည်းလမ်းများ အားလုံး အလုပ်မဖြစ်ပါက သူသည် လွတ်မြောက်ရန် အသေးစား ရွှေ့လျားနိုင်သော နေရာပြောင်းရွှေ့အစီအရင်ကို အသုံးပြုနိုင်သော်လည်း မျှော်လင့်ချက်မဲ့သော အခြေအနေသို့ မရောက်မချင်း ကျိုးယွမ်သည် ထိုခြေလှမ်းကို လှမ်းရန် ဆန္ဒမရှိသေးချေ။

"တာအိုရောင်းရင်းကျိုး... ကျွန်တော် မသိဘူး... တချို့က နာရီအနည်းငယ်လောက် ကြာမယ်လို့ ပြောကြပြီး တချို့က တစ်ရက်လောက် ကြာမယ်လို့ ပြောကြတယ်..."

"ကြာချိန်က အဓိကအားဖြင့် မြူခိုးတွေ ဘယ်အချိန် ပျောက်သွားမလဲဆိုတဲ့အပေါ် မူတည်တယ်..."

"မြူခိုးတွေ ပျောက်သွားတာနဲ့ သားရဲဒီရေကလည်း ဆုတ်ခွာသွားလိမ့်မယ်... အဲ့ဒီအခါကျရင် အကျပ်အတည်းက ပြီးဆုံးသွားလိမ့်မယ်..."

လီကွမ်မင်၏ စကားကို ကြားချိန်တွင် ကျိုးယွမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် ခဏမျှ စဉ်းစားကာ ဝမ်ပေါ်တာကို ရုတ်တရက် စကားပြောလိုက်လေ၏။

"အဘိုးဝမ်... အက်ကွဲကြောင်းလေး တစ်ခုလောက် ဖွင့်ပေးလို့ ရမလား... ကျွန်တော် အပြင်ထွက်ပြီး တိုက်ခိုက်ချင်လို့ပါ..."

ကျိုးယွမ်၏ စကားက လူတိုင်းကို အံ့အားသင့်သွားစေလေ၏။ လူအများအပြားက သူ့ကို လူမိုက်တစ်ဦးကဲ့သို့ ကြည့်ကြပြီး ကမ္ဘာပေါ်တွင် ဤမျှ မိုက်မဲသော လူတစ်ယောက် ရှိနေသလားဟု တွေးတောနေကြလေသည်။

လီကွမ်မင်သည်လည်း ကျိုးယွမ်၏ စကားများက ဘာကို ဆိုလိုသနည်းဟု တွေးတောကာ သူ့ကို အံ့အားသင့်စွာ စိုက်ကြည့်နေလေ၏။

ဝမ်ပေါ်တာသည် ကျိုးယွမ်ကို နက်ရှိုင်းစွာ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပြောဆိုလေသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် တာအိုရောင်းရင်းကျိုး... ဒီကိစ္စ ပြီးသွားရင် ကျွန်တော့်ရဲ့ ဝမ်မိသားစုက မင်းကို ထိုက်တန်တဲ့ ဆုလာဘ် ပေးပါ့မယ်..."

"တာအိုရောင်းရင်းကျိုးက အပြင်ထွက်ပြီး ပျော်ချင်နေမှတော့ ဒီအဘိုးကြီးက ဘယ်လိုလုပ် ဒီမှာ ပုန်းအောင်းနေနိုင်မှာလဲ... တာအိုရောင်းရင်းကျိုးနဲ့ အတူ အပြင်ထွက်ပြီး တိုက်ခိုက်မယ်..."

ဝမ်ပေါ်တာက ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရွှင်လန်းသော အမူအရာ ပေါ်လာလေ၏။

ကျိုးယွမ်သည် လူအုပ်ကြီးထံမှ အံ့အားသင့်နေသော အကြည့်များကို လျစ်လျူရှုလိုက်လေသည်။ သူ့အတွက်တော့ သူ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်ကို လျင်မြန်စွာ မြှင့်တင်ရန် ဤအခွင့်အရေးကို သူ လုံးဝ လက်လွှတ်မခံနိုင်ချေ။

"တာအိုရောင်းရင်းကျိုး... သတိထားနော်..."

လီကွမ်မင်သည် ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် အပြင်ထွက်ရန် သတ္တိမရှိခဲ့ချေ။ ထို့ကြောင့် သူ အတော်လေး ရှက်ရွံ့သွားပြီး ကျိုးယွမ်ကို ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

ကျိုးယွမ် အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် သူနှင့် ဝမ်ပေါ်တာတို့သည် ပျံသန်းထွက်လာကာ အလင်းတန်း အတားအဆီး၏ အပြင်ဘက်သို့ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိသွားကြလေသည်။

ရူးသွပ်စွာ ပြေးဝင်လာသော ဤမိစ္ဆာသားရဲများကို မြင်သောအခါ ကျိုးယွမ်၏ မျက်လုံးများတွင် သတ်ဖြတ်လိုခြင်း အရိပ်အယောင်များ လက်လတ်သွားပြီး ထူထပ်သော မြူခိုးများထဲသို့ ခုန်ဆင်းသွားလေ၏။

ဝမ်ပေါ်တာ အနည်းငယ် မှင်တက်သွားလေသည်။ ကျိုးယွမ်၏ စံနမူနာကို လိုက်နာမည့်အစား သူသည် အလင်းတန်း အတားအဆီး ပတ်လည်တွင် ရပ်နေပြီး သူ၏ ရှည်လျားသော ဓားဖြင့် အောက်သို့ ခုတ်ချလိုက်လေ၏။

ကျိုးယွမ်သည် သူ၏ နတ်ဘုရားစိတ်ဝိညာဉ်အာရုံကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ရာ ဓားငယ် ကိုးလက်သည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဝန်းရံသွားလေသည်။ ဤသည်မှာ သူ ဓားငယ် ကိုးလက်စလုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထုတ်လွှတ်လိုက်ခြင်း ပထမဆုံးနှင့် ဒုတိယအကြိမ် ဖြစ်ပေ၏။

ကျိုးယွမ်၏ လက်ချောင်း တစ်ချက် ပုတ်လိုက်ရုံဖြင့် ဓားငယ် ကိုးလက်သည် အလင်းတန်း ကိုးခုအဖြစ် အသွင်ပြောင်းသွားပြီး မိစ္ဆာသားရဲ အုပ်စုထဲသို့ ထိုးဖောက် ဝင်ရောက်သွားလေသည်။

ဤဓားငယ် ကိုးလက်မှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှပေ၏။ ပေတစ်ထောင်ကျော် အကွာအဝေးသို့ ပျံသန်းသွားပြီးနောက်တွင်ပင် ကျိုးယွမ်သည် ၎င်းတို့ကို သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ခြေလက်များကဲ့သို့ သွက်လက်စွာ ခံစားနေရဆဲ ဖြစ်ပေသည်။

မိုးကြိုးဓားဖြင့် ထိုးဖောက်ခံရသော သားရဲသည် ဒဏ်ရာမှ ချက်ချင်း မည်းနက်သွားပြီး ၎င်း၏ ဝိညာဉ်မှာ လုံးလုံးလျားလျား ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရလေ၏။

မီးတောက်ဓား ဖြတ်သန်းသွားသော နေရာတိုင်းတွင် အနီရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး သားရဲ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ မီးတောက်များ ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲထွက်လာလေသည်။

ဝါးမျိုခြင်းဓားဖြင့် ထိုးဖောက်ခံရသော မိစ္ဆာသားရဲသည် ခြောက်သွေ့နေသော အလောင်းတစ်ခုအဖြစ် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားလေ၏။

သတ်ဖြတ်ခြင်း ဓားဖြင့် ထိုးဖောက်ခံရသော မိစ္ဆာသားရဲသည် ပေါက်ကွဲသွားပြီး သွေးမြူခိုးတိမ်တိုက်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

အမှောင်ထုဓားသည် သရဲတစ္ဆေ အလင်းတန်းတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး အချိန်အာကာသဓားသည် ခန့်မှန်း၍မရအောင် ပေါ်လာလိုက် ပျောက်သွားလိုက် ဖြစ်နေကာ အာဃာတဓားသည် ကြီးမားလှသော အငြိုးအတေးများကို သယ်ဆောင်လာပြီး မိစ္ဆာသားရဲများကို ချက်ချင်း စိတ်လွတ်သွားစေလေ၏။

အသက်ဓားသည် မြမြစိမ်းရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အလင်းတန်း ဓားသည် အဖြူရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ အဖြူရောင် မြူခိုးများနှင့် လုံးလုံးလျားလျား ပေါင်းစပ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားလေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကျိုးယွမ်၏ အမိန့်ပေးမှုအောက်၌ ဓားကိုးလက်သည် ဤသွေးပွဲတော်ကို ကျင်းပနေကြလေ၏။

အမျိုးမျိုးသော စူးရှသည့် အော်ဟစ်သံများသည် ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ရှားနေသော အဖြူရောင် မြူခိုးများထဲမှ အဆက်မပြတ် ပဲ့တင်ထပ်နေလေသည်။

အလင်းတန်း အတားအဆီးအတွင်းရှိ လူများသည် အစပိုင်းတွင် သူတို့၏ မျက်နှာများပေါ်၌ လှောင်ပြောင်သော အမူအရာ ရှိနေခဲ့ကြလေ၏။ သူတို့ အားလုံးက ကျိုးယွမ်သည် သေခြင်းတရားကို ဖိတ်ခေါ်နေသည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့ကြပေသည်။

သို့သော် အဆက်မပြတ် စူးရှသော အော်ဟစ်သံများကို ကြားသောအခါ သူတို့သည် မှင်တက်သွားကြလေ၏။ အဖြူရောင် မြူခိုးများထဲတွင် ဘာတွေ ဖြစ်နေသလဲ ဆိုသည်ကို သူတို့ လုံးဝ မသိခဲ့ကြချေ။