အခန်း (၁၆၃-၁၆၄)

အခန်း (၁၆၃)အထင်ကြီးအောင် လုပ်နေတာလား... ဒီသံစဉ်က ကောင်းကင်ဘုံမှာပဲ ရှိသင့်တာ

ယက္ခလူမျိုးက ဖာတောင်သခင်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ အနည်းငယ် မလိုလားဟန်ဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ငါ သူ့ကို အဝေးကနေ တစ်ခါပဲ မြင်ဖူးတယ်"

ဖာတောင်သခင်က သူမ၏ ကျောက်စိမ်းလို လက်လေးကို ဝှေ့ယမ်းကာ ချီများကို ပုံကြမ်းတစ်ခုအဖြစ် စုစည်းလိုက်ပြီး သူမ အစောပိုင်းက မြင်တွေ့ခဲ့ရသော အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့်လူ ကို ပုံဖော်လိုက်ရင်း မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဒီလူက ဒီပုံစံမျိုးလား"

ယက္ခလူမျိုးက သေချာပေါက် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"အတိအကျပဲ အတိအကျပဲ... သူက အဲဒီပုံစံအတိုင်းပဲ... ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် မြင့်မားတဲ့ နှာတံရယ်၊ ဓားတစ်လက်လို ပါးလွှာတဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေရယ်နဲ့ လုံးဝကို ရုပ်ဆိုးတာ"

ဖာတောင်သခင်၏ မျက်လုံးများက ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားလေသည်။

အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့်လူက ယက္ခ မင်းသမီး နဲ့ လက်ထပ်မှာလား...။

ယက္ခလူမျိုးက အခြားအရာများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ကျောက်တုံးအင်မော်တယ်ကို မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဒီအစ်ကို... မင်းက တော်တော် ချောတာပဲ... ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင် ငါ့မှာ အသက်ဆယ့်ရှစ်နှစ်အရွယ် အိမ်ထောင်မကျသေးတဲ့ ညီမလေး တစ်ယောက်ရှိတယ်... မင်း စိတ်ဝင်စားမလားလို့"

ကျောက်တုံးအင်မော်တယ်က သူ၏ ရှေ့ရှိ ယက္ခလူမျိုးကို ကြည့်ကာ ကန်ထုတ်ပစ်ချင်စိတ်ကို မနည်း ထိန်းထားရရင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ထွက်သွားစမ်း"

ယက္ခလူမျိုးက ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျောက်တုံးအင်မော်တယ်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း မေးမြန်းလိုက်သည်။

"မင်းက လက်မထပ်ချင်ရင် ဘာလို့ ဒီလောက် ရိုင်းစိုင်းနေရတာလဲ"

ဤမျှ ချောမောသောသူက ဘာကြောင့် ဤမျှ မောက်မာပြီး ရိုင်းစိုင်းရသနည်းဟု သူ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေပုံရလေသည်။

ဖာတောင်သခင်က မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဒီလူ အခု ဘယ်မှာလဲဆိုတာ သိပါရစေ"

ယက္ခလူမျိုးက သဘာဝကျကျပင် ဖြေကြားလိုက်သည်။

"ဒီလူက အခု အိမ်မှာ မင်္ဂလာဆောင်ဖို့ စောင့်နေတာပေါ့"

ယက္ခမင်းသမီးတစ်ပါး မင်္ဂလာဆောင်သောအခါ ထိုကိစ္စကို "မင်းသမီးက လက်ထပ်ယူခြင်း" ဟု ခေါ်ဆိုလေသည်။ အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့်လူက မင်းသမီးကို လက်ထပ်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ ယက္ခမင်းသမီးက အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့်လူကို လက်ထပ်ယူခြင်း ပင် ဖြစ်လေသည်။

လင်းရီက မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဒီလူက ဘယ်မှာ နေတာလဲ"

ယက္ခလူမျိုးက မျက်လုံးလှန်ကာ ပြောဆိုလိုက်သည။

"အဲဒီလို ကိစ္စမျိုးကို ငါက ဘယ်လိုလုပ် သိမှာလဲ"

သူ၏ ပုံစံမှာ ပို၍ပင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသွားလေသည်။

ယက္ခ လူမျိုးက ဆက်ပြောသည်။

"သေချာတာပေါ့... အကယ်၍ မင်းက မင်းသမီး ရဲ့ ခင်ပွန်းကို မြင်ချင်တယ်ဆိုရင်တော့ မဖြစ်နိုင်တာတော့ မဟုတ်ဘူး"

လင်းရီက ဦးညွှတ်ကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"လမ်းညွှန်ပေးပါဦး"

ယက္ခလူမျိုးများက အကျည်းတန်ခြင်းကို အလှတရားအဖြစ် သတ်မှတ်ကြသော်လည်း သူတို့သည် ပင်ကိုယ်အားဖြင့် နှိမ့်ချပြီး ယဉ်ကျေးကာ သန့်စင်သော အမူအကျင့် ရှိကြလေသည်။ ယခုအခါ လင်းရီ၏ စကားနှင့် အပြုအမူတိုင်းတွင် ကျက်သရေရှိမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့၏ သဘောထားမှာ သိသိသာသာ ကောင်းမွန်လာခဲ့လေသည်။

ယက္ခ လူမျိုးက ပြောဆိုလိုက်သည်။

"မင်းက ရုပ်ဆိုးပြီး မင်းရဲ့ တကယ့်မျက်နှာကို လောကကို မပြရဲပေမဲ့ တော်တော်လေး ယဉ်ကျေးတာပဲ... ငါတို့ ယက္ခတိုင်းပြည်က ဂီတကို တန်ဖိုးထားတယ်၊ ကျက်သရေရှိမှုကို မြတ်နိုးတယ်၊ ပြီးတော့ ဇီသာ၊ စစ်တုရင်၊ စာရေးပညာ နဲ့ ပန်းချီပညာ တွေမှာ ကျွမ်းကျင်တဲ့သူတွေကို အရမ်း လေးစားတယ်... မင်းသမီးက မကြာခင် မင်္ဂလာဆောင်တော့မှာဆိုတော့ မင်္ဂလာပွဲနေ့မှာ ပျော်ရွှင်မှုတွေ တိုးလာအောင် အရည်အချင်းရှိတဲ့သူတွေကို ခေါ်ယူနေတာ... အဲဒီအပြင် မင်္ဂလာဆောင် ကြိုဆိုရေး အဖွဲ့အတွက်လည်း ပြိုင်ဘက်ကင်း အလှတရားရှိတဲ့ လူတချို့ကို ခေါ်ယူဖို့ လိုအပ်သေးတယ်... အကယ်၍ မင်း စိတ်ဝင်စားရင် ဖီးနစ်ငှက်ခေါ်ယူခြင်း မျှော်စင်ကို သွားပြီး စမ်းကြည့်လို့ ရတယ်"

လင်းရီက မေးမြန်းလိုက်သည်။

"အဲဒီ ဖီးနစ်ငှက်ခေါ်ယူခြင်း မျှော်စင်က ဘယ်မှာလဲဆိုတာ သိပါရစေ"

ယက္ခလူမျိုးက ဖြေကြားလိုက်သည်။

"တည့်တည့်ကို လီသုံးရာလောက် သွားလိုက်၊ လူအများကြီးရှိတဲ့ နေရာပဲ"

လင်းရီက နောက်တစ်ကြိမ် ဦးညွှတ်ကာ နှုတ်ဆက်ပြီး ထွက်ခွာသွားလေသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

သူတို့သုံးဦးသည် လီ သုံးရာခန့် ခရီးနှင်ခဲ့ပြီး လမ်းတစ်လျှောက်တွင် မကောင်းဆိုးဝါး ကျင့်ကြံသူ အများအပြားနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရကာ သူတို့အားလုံးက ထိုသုံးဦးကို လောဘတကြီးဖြင့် ကြည့်နေကြလေသည်။ လင်းရီနှင့် သူ၏ အဖော်နှစ်ဦးကမူ သူတို့ကို ဂရုမစိုက်ခဲ့ချေ။ သေးငယ်သော ငါးလေးများသာ ဖြစ်လေသည်။

လီ သုံးရာခန့် အကွာတွင် တောက်ပနေသော ရေပြင်နှင့် တိမ်တိုက်များကြား၌ မြင့်မားသော အဆောက်အအုံကြီးတစ်ခု မတ်မတ် ရပ်တည်နေလေသည်။ အဆောက်အအုံ၏ ရှေ့တွင် ပုရွက်ဆိတ်များကဲ့သို့ လူအုပ်ကြီး စုရုံးနေပြီး အချို့က ဇီသာများကို ကိုင်ဆောင်ထားကာ၊ အချို့က ကျောက်စိမ်းသေတ္တာများကို သယ်ဆောင်ထားပြီး၊ အချို့က စာအုပ်ခြင်းတောင်းများကို ကျောတွင် လွယ်ထားကာ အဆောက်အအုံ၏ အပြင်ဘက်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေကြလေသည်။

ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက ဒေါသတကြီး ပြောဆိုနေသည်။

"ငါ့ရဲ့ ကောင်းကင်ဘုံအလွန်က ပျံသန်းနေတဲ့ အင်မော်တယ် သံစဉ်က ပြိုင်ဘက်ကင်းတဲ့ အသံပဲ... အကယ်၍ သူတို့က တန်ဖိုးမထားဘူးဆိုရင် ဒါက သူတို့ရဲ့ အကဲဖြတ်နိုင်စွမ်း မရှိတာပဲ"

အခြားတစ်ဦးကလည်း ထောက်ခံလိုက်သည်။

"အတိအကျပဲ... သူတို့က ငါတို့ ယက္ခတိုင်းပြည်ဟာ ဂီတကို တန်ဖိုးထားပြီး ကျက်သရေရှိမှုကို မြတ်နိုးတယ်လို့ ပြောကြတယ်... ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သာမန်လူတွေပဲ ကြီးစိုးနေတာကို တွေ့ရတယ်"

အခါအားလျော်စွာ ယက္ခတိုင်းပြည်မှ လူများက ဖီးနစ်ငှက်ခေါ်ယူခြင်း မျှော်စင် အတွင်းမှ ဒေါသတကြီး ထွက်လာကြပြီး သူတို့၏ အင်္ကျီလက်များကို ခါကာ ထွက်ခွာသွားတတ်ကြလေသည်။

ကျောက်တုံးအင်မော်တယ်က ရှည်လျားသော တန်းစီနေမှုကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း မေးမြန်းလိုက်သည်။

"လူတွေ ဒီလောက် အများကြီးကို ငါတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ... ငါတို့ တန်းစီရမှာလား"

လင်းရီက ပြုံး၍ ခေါင်းခါယမ်းကာ ဖြေကြားလိုက်သည်။

"သေချာတာပေါ့ ငါတို့ တန်းစီလို့ မရဘူး"

ကျောက်တုံးအင်မော်တယ်၏ မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။

"မင်းမှာ နည်းလမ်း ရှိလို့လား"

လင်းရီက ရှေ့သို့ လျှောက်သွားကာ ဇီသာ တစ်ခုကို သယ်ဆောင်ထားသော ယက္ခ လူမျိုးတစ်ဦးကို ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး ပြောဆိုလိုက်သည်။

"နည်းလမ်း ကတော့ သေချာပေါက် ရှိတာပေါ့... အစ်ကို... အစ်ကို့ရဲ့ ဇီသာ ကို ခဏလောက် ငှားလို့ ရမလား"

ဇီသာကို သယ်ဆောင်ထားသော ယက္ခ လူမျိုးက ချက်ချင်းပင် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားလေသည်။

ဖာတောင်သခင်က ပို၍ တိုက်ရိုက်ကျကာ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ရာပေါင်းများစွာကို ထုတ်ယူလိုက်ရင်း ပြောဆိုလိုက်သည်။

"မင်းလက်ထဲက ဇီသာကို ငါ ဝယ်မယ်"

ယက္ခ လူမျိုးက မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဇီသာဆိုတာ ကျက်သရေရှိတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုပါ... ဘယ်လိုလုပ် ငွေကြေးရဲ့ အနံ့အသက်နဲ့ ညစ်ညမ်းစေလို့ ရမှာလဲ"

လင်းရီက ပြုံးကာ နောက်ထပ် ဝိညာဉ် ကျောက်တုံး တစ်ရာကို ထုတ်ယူလိုက်ရင်း မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဝိညာဉ် ကျောက်တုံး တွေက ဘယ်လိုလုပ် ငွေကြေးရဲ့ အနံ့အသက်နဲ့ ဆက်စပ်နေမှာလဲ"

ယက္ခလူမျိုးက ဇီသာကို ချက်ချင်း ချွတ်ကာ လင်းရီ၏ လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်ရင်း ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဒီဇီသာက မင်းဟာ ဖြစ်သွားပြီ"

ဝိညာဉ် ကျောက်တုံး နှစ်ရာဖြင့် ဇီသာ အလုံးတစ်ရာကိုပင် ဝယ်ယူနိုင်လေသည်။

လင်းရီက ပြုံးလိုက်ပြီး ဇီသာ ၏ ကြိုးများကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တီးခတ်လိုက်ရာ ပိုးသားကို ဆုတ်ဖြဲလိုက်သကဲ့သို့ အသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးသို့ ပဲ့တင်ထပ်သွားလေသည်။

ကျောက်တုံးအင်မော်တယ်က မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဒါက တန်းစီရဦးမှာပဲ မဟုတ်ဘူးလား"

လင်းရီက ဘာမှမပြောဘဲ ပြုံးနေကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်လေသည်။ ဖီးနစ်ငှက်ခေါ်ယူခြင်း မျှော်စင် ၏ ရှေ့တွင် အထီးကျန်နေသော ကျောက်တောင်တု တစ်ခု ရှိနေလေသည်။

လင်းရီက လေထဲသို့ ပျံတက်သွားပြီး ကျောက်တောင်တုပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ကာ ဇီသာကို ဒူးပေါ်တွင် တင်လိုက်ရင်း ပြောဆိုလိုက်သည်။

"အဲဒီနေရာပဲ”

ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ အနက်ရောင်ဆံပင်များက လွင့်ဝဲနေပြီး သူ၏ အနီရောင် ဝတ်ရုံမှာလည်း လေထဲတွင် ကခုန်နေလေသည်။ မျက်နှာဖုံးမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး ထူးဆန်းသော်လည်း လင်းရီ ဇီသာတီးရန် ထိုင်လိုက်သည်နှင့် ကျက်သရေရှိသော အရှိန်အဝါတစ်ခု ပျံ့နှံ့သွားလေသည်။

ထိုနေရာရှိ ယက္ခလူမျိုးများ အားလုံးက ထိုအရာကို မြင်သောအခါ အထင်သေးဟန်ဖြင့် ပြောဆိုလိုက်ကြသည်။

"သေရမှာကို မကြောက်တဲ့ နောက်တစ်ယောက်ပဲ... တန်းမစီချင်လို့ အာရုံစိုက်ခံရအောင် လုပ်နေတာပဲ"

တန်းမစီချင်သူများ အများအပြား ရှိခဲ့ဖူးလေသည်။ သူတို့အားလုံးက ဖီးနစ်ငှက်ခေါ်ယူခြင်း မျှော်စင်အတွင်းရှိ လူများကို သူတို့၏ အရည်အချင်းများဖြင့် ဆွဲဆောင်လိုခဲ့ကြသော်လည်း ချွင်းချက်မရှိ ထိုသို့လုပ်ဆောင်သူတိုင်းမှာ ဖီးနစ်ငှက်ခေါ်ယူခြင်း မျှော်စင် အတွင်းရှိ လူများ၏ ရိုက်ချခြင်းကို ခံခဲ့ရလေသည်။

လင်းရီက ဤအခြေအမြစ်မရှိသော စကားများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ခဏတာ တွေးတောလိုက်ပြီးနောက် အသံကျယ်ကြီးဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ထိုက်တောင်ကြီးလို မြင့်မားတယ်... မြစ်တွေလို ကျယ်ပြန့်တယ်"

လင်းရီ စကားပြောလိုက်သည်နှင့် သူ၏ ဟန်ပန်မှာ ကျက်သရေရှိပြီး လွတ်လပ်ကာ ရိုးရှင်းသော စကားလုံးများဖြင့် လူတိုင်း၏ နှလုံးသားထဲတွင် မြင့်မားသော တောင်များနှင့် စီးဆင်းနေသော ရေများ၏ ပုံရိပ်ကို ပုံဖော်ပေးလိုက်လေသည်။

တျန်း တျန်း တျန်း

လင်းရီ၏ လက်များက လှုပ်ရှားမှုနှင့်အတူ ဇီသာကြိုးများပေါ်တွင် ဖြတ်သန်းသွားပြီး သာယာနာပျော်ဖွယ်ကောင်းသော ဇီသာသံများက သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်များမှ စီးဆင်းလာလေသည်။

အသံမှာ မြင့်မားသော တောင်များကဲ့သို့... စီးဆင်းနေသော ရေများကဲ့သို့...

ဇီသာသံ ပဲ့တင်ထပ်လာသည်နှင့်အမျှ လူတိုင်းသည် မြင့်မားသော တောင်များနှင့် စီးဆင်းနေသော ရေများကို မြင်တွေ့နေရသကဲ့သို့ ခံစားလာရပြီး ဆောင်းဦးရေပြင်နှင့် တောက်ပနေသော လမင်း၏ ခမ်းနားလှသော မြင်ကွင်းတစ်ခုကို မြင်တွေ့လာရလေသည်။

မူလက ဆူညံနေသော လူအုပ်ကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့လေသည်။ လူတိုင်းမှာ မသိစိတ်အရ ဇီသာသံထဲတွင် နစ်မြုပ်သွားကြလေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဖီးနစ်ငှက်ခေါ်ယူခြင်း မျှော်စင် အတွင်းရှိ ပြိုင်ဘက်ကင်း အလှတရား ပိုင်ဆိုင်ထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည်လည်း ဇီသာသံကို ကြားလိုက်ရပြီး သူမ၏ လှပသော မျက်လုံးများထဲတွင် လေးစားမှု တစ်ချက် လျှပ်တစ်ပြက် ဖြတ်သန်းသွားကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဟင်"

ထို့နောက် သူမလည်း မသိစိတ်အရ ဇီသာသံထဲတွင် နစ်မြုပ်သွားခဲ့လေသည်။

လင်းရီ၏ လက်များမှာ ပို၍ ပို၍ မြန်ဆန်လာလေသည်။ ဇီသာ... လင်းရီသည် ချိန်ယန်တွင် ဇီသာကို အထူးလေ့လာခဲ့ပြီး ချိန်ယန် ၏ အကောင်းဆုံး ဇီသာပညာရှင် ယုံးမန်ကျိုးက သင်ကြားပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။ သူသည် မဟာဆရာသခင် နယ်ပယ်သို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီး ဖြစ်လေသည်။

ယခုအခါ ဝိုင်တာအို ၏ ကောင်းချီးပေးမှုနှင့်အတူ ဇီသာသံ စတင်လာသည်နှင့် သဘာဝကျကျပင် တာအို စည်းချက်တစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ကောင်းကင်ကိုးထပ်မှ အင်မော်တယ် တစ်ပါးက ဇီသာတီးကာ လွတ်လပ်ပေါ့ပါးစွာ သီချင်းဆိုနေသကဲ့သို့ပင်။

ခဏအကြာတွင် ဇီသာသံ ရပ်တန့်သွားပြီး ဖီးနစ်ငှက်ခေါ်ယူခြင်း မျှော်စင် ၏ တံခါးမှာ ပွင့်လာခဲ့လေသည်။

ဖီးနစ်ငှက်ခေါ်ယူခြင်း မျှော်စင် အတွင်းမှ သာယာနာပျော်ဖွယ်ကောင်းသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ဒီသံစဉ်က ကောင်းကင်ဘုံမှာပဲ ရှိသင့်တာပါ... သခင်ကြီး... အထဲဝင်ပြီး စကားပြောဖို့ ဆန္ဒရှိပါသလား"

အခန်း (၁၆၄) မိတ်ဆွေဟောင်းတွေနဲ့ တွေ့ဆုံခြင်း... ယက္ခတိုင်းပြည်ရဲ့ မင်းသမီး

သာယာနာပျော်ဖွယ်ကောင်းသော အသံကို ကြားသောအခါ ထိုနေရာရှိ ယက္ခ လူမျိုးများ အားလုံးက လင်းရီကို မနာလိုစွာဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြလေသည်။

လင်းရီက မတ်တတ်ရပ်ကာ ဇီသာကို သိမ်းလိုက်ပြီး ဖီးနစ်ငှက်ခေါ်ယူခြင်း မျှော်စင် သို့ ဦးညွှတ်လိုက်ကာ ပြောဆိုလိုက်သည် ။

"ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ ဂုဏ်ယူစရာပါ"

ထို့နောက် သူက ကျောက်တောင်တုပေါ်မှ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်ဆင်းလာပြီး ဖီးနစ်ငှက်ခေါ်ယူခြင်း မျှော်စင် သို့ ဦးတည်သွားလေသည်။

ဖာတောင်သခင်နှင့် ကျောက်တုံးအင်မော်တယ်တို့ကလည်း ချက်ချင်း နောက်မှ လိုက်ပါသွားကြလေသည်။ လင်းရီနှင့် ဖာတောင်သခင်တို့က မျှော်စင်အတွင်းသို့ လွယ်ကူစွာ ဝင်ရောက်သွားကြသော်လည်း ကျောက်တုံးအင်မော်တယ် အလှည့်ရောက်သောအခါ တံခါးရှိ ယက္ခ အစောင့်များက သူ့ကို တားဆီးလိုက်လေသည်။

ကျောက်တုံးအင်မော်တယ်က အလျင်အမြန် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ငါတို့က အတူတူပဲလေ"

တံခါးရှိ ယက္ခ အစောင့်က လှောင်ပြောင်ရင်း ပြောဆိုလိုက်သည်။

"မင်းက ရုပ်ချောတယ်ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်နဲ့ ခိုးဝင်လို့ရမယ် မထင်နဲ့... အဲဒီနှစ်ယောက်ရဲ့ ဟန်ပန်နဲ့ ရုပ်ရည်က မင်းနဲ့ ကွာခြားချက် ကြီးမားလှတယ်၊ ဘယ်လိုလုပ် အတူတူ ဖြစ်နိုင်မှာလဲ"

ကျောက်တုံးအင်မော်တယ်မှာ စကားများ ဆို့နင့်သွားကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ငါ..."

ထိုသို့ ချီးမွမ်းခံရခြင်းမှာ သူ တကယ်ကို မပျော်ရွှင်နိုင်အောင် ဖြစ်နေရလေသည်။

ယက္ခအစောင့်က ဘေးရှိ သစ်သားတံခါးကို ညွှန်ပြကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ ရုပ်ရည်က သတို့သမီးကို ကြိုဆိုဖို့ အတော်လေး သင့်တော်တယ်... အဲဒီဘက်ကနေ ဝင်သွားလိုက်"

ကျောက်တုံးအင်မော်တယ်က အံကြိတ်ကာ ဘေးပေါက်မှ ဝင်သွားရင်း ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ"

လင်းရီနှင့် ဖာတောင်သခင်တို့သည် ဖီးနစ်ငှက်ခေါ်ယူခြင်း မျှော်စင်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားကြလေသည်။ မျှော်စင်၏ ခြံဝင်းအတွင်း၌ ထူးဆန်းသော သစ်ပင်များ ပြည့်နှက်နေသည်ကို သူတို့ မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။ ထိုထူးဆန်းသော သစ်ပင်များမှာ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ဖြစ်ပြီး အကိုင်းအခက်များမှာ ကြည်လင်နေကာ ဖန်သားအလင်းတန်းများဖြင့် တောက်ပနေလေသည်။ အရွက်များမှာ မြစိမ်းရောင်ကဲ့သို့ အလွန် ထူထဲပြီး ဤအခိုက်အတန့်တွင် သစ်ပင်တစ်ပင်လုံး၌ ပန်းများ ပွင့်နေလေသည်။ ပန်းများမှာ ဂार्ဒီးနီးယား ပန်းများနှင့် တူပြီး လေနှင့်အတူ ကြွေကျလာကာ ကျောက်စိမ်းဆွဲကြိုးများ ချလွင်ချလွင် မြည်သကဲ့သို့ ကြည်လင်ပြတ်သားသော အသံများကို ထုတ်လွှတ်နေလေသည်။

သစ်ပင်များပေါ်တွင် တောက်ပသော ရွှေစိမ်းရောင် အမွေးအတောင်များနှင့် ကိုယ်လုံးထက် ပိုရှည်သော အမြီးများရှိသည့် ငှက်များ ရှိနေလေသည်။ သူတို့၏ ကြေကွဲဖွယ် ကောင်းသော အော်ဟစ်သံများမှာ ရွှေနှင့် ကျောက်စိမ်းများကို ရိုက်ခတ်သကဲ့သို့ အဆုံးမရှိသော ဝမ်းနည်းမှုများကို သယ်ဆောင်လာသကဲ့သို့ပင်။

လင်းရီနှင့် ဖာတောင်သခင်တို့ ပို၍ နက်ရှိုင်းစွာ လျှောက်သွားသောအခါ ကျောက်စိမ်းသစ်ပင်အောက်တွင် ထိုင်နေသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။ သစ်ပင်အောက်တွင် လက်ဖက်ရည် စားပွဲတစ်ခုနှင့် ကျောက်စိမ်း ကုလားထိုင် လေးလုံး ရှိနေလေသည်။ စားပွဲပေါ်တွင် ကျောက်စိမ်းခွက်များ ပြည့်နှက်နေပြီး ဘေးတွင် ဝိညာဉ်စမ်းရေ တစ်ခု ရှိကာ ထိုစမ်းရေမှ ထွက်ပေါ်လာသော အခိုးအငွေ့များက ထိုအမျိုးသမီးကို ဝေဝါးပြီး အိပ်မက်ဆန်ဆန် ဖြစ်စေကာ သူမ၏ တကယ့်အသွင်အပြင်ကို ဖုံးကွယ်ထားလေသည်။

ထိုအမျိုးသမီးမှာ ထိုင်နေသော်လည်း သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် အချိုးအစားမှာ အလွန် လှပကြောင်း သိနိုင်လေသည်။ သူမ၏ မျက်နှာမှာ လင်းရီနှင့် ဖာတောင်သခင် တို့ကဲ့သို့ပင် ကျောက်စိမ်း မျက်နှာဖုံးတစ်ခုဖြင့် ဖုံးကွယ်ထားလေသည်။ မြင်နိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသောအရာမှာ သူမ၏ ကြည်လင်သော ပြာလဲ့လဲ့ မျက်လုံးတစ်စုံ ပင် ဖြစ်လေသည်။

ယွီကျွင်းက လင်းရီနှင့် ဖာတောင်သခင် တို့ ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သဘာဝကျကျပင် မတ်တတ်ရပ်ကာ ကျက်သရေရှိသော ဟန်ပန်ဖြင့် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"ယွီကျွင်းက သခင်ကြီး နှစ်ယောက်ကို နှုတ်ဆက်ပါတယ်"

လင်းရီနှင့် ဖာတောင်သခင်တို့ကလည်း ပြန်လည် ဦးညွှတ်ကာ မိတ်ဆက်လိုက်ကြသည် ။

"လင်းရီ... ချင်းယွီ... ယွီကျွင်း သခင်မလေးကို နှုတ်ဆက်ပါတယ်"

ကပ်ဘေးချိုးဖျက်ခြင်းနယ်ပယ် ပြီးပြည့်စုံခြင်း အဆင့်...။

ဤ ယွီကျွင်း မှာ အမှန်တကယ်ပင် ကပ်ဘေးချိုးဖျက်ခြင်းနယ်ပယ် ပြီးပြည့်စုံခြင်း အဆင့်တွင် ရှိနေလေသည်။

ယွီကျွင်းက လင်းရီနှင့် ဖာတောင်သခင်တို့ကို ထိုင်ရန် ဖိတ်ခေါ်ကာ သူမကိုယ်တိုင် မွှေးကြိုင်သော လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက်ကို ငှဲ့ပေးရင်း ပြောဆိုလိုက်သည်။

"နှစ်ယောက်လုံး ထိုင်ကြပါ"

ယွီကျွင်းက ဖိတ်ခေါ်ဟန် ပြုရင်း ရှင်းပြလေသည်။

"ဒါက ငါတို့ ယက္ခ လူမျိုးတွေရဲ့ သီးသန့် ရွမ်ရှင်း လက်ဖက်ရည် ပါ... ကောင်းကင်နှင့်လူသား ဆုတ်ယုတ်ခြင်းငါးပါး စွမ်းအားကို တားဆီးပေးနိုင်တဲ့ အာနိသင် ရှိတယ်... ရှင်တို့ နှစ်ယောက် စမ်းကြည့်နိုင်ပါတယ်"

လင်းရီနှင့် ဖာတောင်သခင်တို့မှာ သဘာဝကျကျပင် အားနာမနေတော့ဘဲ သူတို့၏ လက်ဖက်ရည်ခွက်များကို ကောက်ယူကာ တစ်ကျိုက် သောက်လိုက်ကြလေသည်။ ချက်ချင်းပင် သူတို့၏ ပါးစပ်များမှာ အရည်ရွှမ်းသွားပြီး အံ့သြဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် နွေးထွေးသော ချီတစ်ခုက သူတို့၏ ခြေလက်များနှင့် အရိုးများအထိ စီးဆင်းသွားကာ နေရာအနှံ့ ပျံ့နှံ့နေသော ကောင်းကင်နှင့်လူသား ဆုတ်ယုတ်ခြင်းငါးပါး စွမ်းအားများပင် သိသိသာသာ ပြန့်ကျဲသွားခဲ့လေသည်။

လင်းရီက အံ့အားသင့်စွာ ချီးကျူးလိုက်သည်။

"ဒါက တကယ့်ကို ကောင်းတဲ့ လက်ဖက်ရည်ပဲ"

ယွီကျွင်းက လင်းရီနှင့် ဖာတောင်သခင်တို့ လက်ဖက်ရည်ကို အရသာခံပြီးနောက် ပြုံး၍ မေးမြန်းလိုက်သည်။

“သခင်ကြီးတို့... ကျွန်မရဲ့ သာမန် မင်္ဂလာပွဲလေးကို တက်ရောက်ဖို့ ဆန္ဒရှိပါသလား"

မင်းသမီး...

ဤ ယွီကျွင်းမှာ ယက္ခ မင်းသမီး ပင် ဖြစ်လေသည်။ လင်းရီနှင့် ဖာတောင်သခင်တို့မှာ ဤကိစ္စအတွက် သဘာဝကျကျပင် အံ့အားသင့်မသွားခဲ့ကြချေ။ ယက္ခ တိုင်းပြည်သည် အကျည်းတန်ခြင်းကို အလှတရားအဖြစ် သတ်မှတ်ထားလေသည်။ ထိုအမျိုးသမီး၏ မျက်နှာကို မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသော်လည်း သူမ၏ ပြာလဲ့လဲ့ မျက်လုံးတစ်စုံတွင် မျက်တောင်များ ဖုံးကွယ်မထားချေ။ အရောင်အသွေးကလွဲ၍ သူတို့သည် ယက္ခ လူမျိုးများနှင့် မတူညီကြချေ။ အကျည်းတန်ခြင်းကို အလှတရားဟု သတ်မှတ်သော ဤတိုင်းပြည်တွင် သူမကို အလွန်အမင်း အကျည်းတန်သည်ဟု သဘာဝကျကျပင် ယူဆကြမည် ဖြစ်လေသည်။

လင်းရီက မေးမြန်းလိုက်သည်။

"မင်းသမီး... မင်္ဂလာဆောင်မယ့်နေ့က ဘယ်တော့လဲ"

ယွီကျွင်းက ဖြေကြားလိုက်သည်။

"နောက်သုံးရက်နေရင် သန်းခေါင်ယံအချိန်မှာ သတို့သမီးကို ကြိုဆိုမှာပါ"

လင်းရီက ပြုံး၍ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"အကယ်၍ အဲဒီလိုဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ ငြင်းလိုက်ရင် ရိုင်းရာကျသွားမှာပေါ့"

ယွီကျွင်းက မတ်တတ်ရပ်ကာ ဦးညွှတ်ရင်း ပြောဆိုလိုက်သည်။

"သခင်ကြီးတို့ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... သခင်ကြီး နှစ်ယောက်ကို ဖီးနစ်ငှက်ခေါ်ယူခြင်း မျှော်စင် မှာ သုံးရက်လောက် တည်းခိုဖို့လည်း ဖိတ်ခေါ်ချင်ပါတယ်"

လင်းရီက ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်သည်။

"မင်းသမီး ယွီကျွင်း က အရမ်း သဘောကောင်းတာပဲ"

ယွီကျွင်းက ယက္ခအမျိုးသမီး နှစ်ဦးကို ခေါ်ကာ လင်းရီနှင့် ဖာတောင်သခင်တို့ကို လိုက်ပို့ရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"လာ... သခင်ကြီး နှစ်ယောက်ကို အနားယူဖို့ ခေါ်သွားလိုက်... သူတို့ကို သေသေချာချာ ဧည့်ခံဖို့ မမေ့နဲ့၊ လျစ်လျူမရှုနဲ့နော်"

ယက္ခအမျိုးသမီး နှစ်ဦးက လင်းရီနှင့် ဖာတောင်သခင်တို့ကို ခြံဝင်းတစ်ခုဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"သခင်ကြီးတို့... ဒါက ဝူထုံ သစ်ပင်ခြံဝင်း ပါ... မင်္ဂလာပွဲကို တက်ရောက်မယ့် သခင်ကြီး အားလုံးက ဒီမှာပဲ တည်းခိုကြတာပါ"

ခြံဝင်းအတွင်း၌ ရွှေရောင် ဝူထုံသစ်ပင် တစ်ပင် မတ်မတ် ရပ်တည်နေပြီး ၎င်း၏ အကိုင်းအခက်များမှာ နတ်ဘုရား ရွှေများကဲ့သို့ဖြစ်ကာ ၎င်း၏ အရွက်များမှာ ရွှေရောင် ထီးများကဲ့သို့ ရွှေရောင် မီးတောက်များနှင့် ယှက်နွယ်နေပြီး တောက်ပသော ရတနာ အလင်းတန်းများကို ထုတ်လွှတ်နေလေသည်။ ၎င်းမှာ အလွန် ရှားပါးပြီး ထူးခြားသော သစ်ပင်တစ်ပင်ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှပေသည်။

ခြံဝင်းအတွင်း၌ မျက်နှာဖုံးတပ်ထားသော ကျင့်ကြံသူနှစ်ဦး ရှိနေပြီး တစ်ဦးက ပလွေမှုတ်နေကာ အခြားတစ်ဦးက ကုချင်း ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ပလွေသံနှင့် လိုက်ဖက်အောင် တီးခတ်နေလေသည်။ သေမျိုးအရသာတစ်ရာများမှာ ခြံဝင်းအတွင်း ပဲ့တင်ထပ်နေလေသည်။

လင်းရီ ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် အတူတကွ တီးခတ်နေသူ နှစ်ဦးမှာ ကောင်းကင်နတ်ဆိုး နန်းတော် မှ ကျန်းဝမ် နှင့် တောင်ပင်လယ် အင်မော်တယ်ဂိုဏ်း မှ ရှန်ကွမ်းယွီ တို့ဖြစ်ကြောင်း တစ်ချက်တည်းဖြင့် သိလိုက်ရသဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"သခင်မလေး ကျန်းဝမ် လား... သခင်မလေး ရှန်ကွမ်းလား"

ရှန်ကွမ်းယွီ နှင့် ကျန်းဝမ် တို့လည်း မယုံနိုင်လောက်အောင် မတ်တတ်ရပ်ကာ မေးမြန်းလိုက်ကြသည်။

"တောင်သခင်လင်းရီ လား... ဖာတောင်သခင် လား"

လင်းရီက စကားပြောပြီးဖြစ်ရာ သူ့ကို မှတ်မိနိုင်လေသည်။ ဖာတောင်သခင်မှာ အပြင်ထွက်သောအခါ အင်မော်တယ် ချီ များဖြင့် မိမိကိုယ်ကိုယ် ဖုံးလွှမ်းထားလေ့ရှိရာ သူမ မျက်နှာဖုံး တပ်ထားသည်ဖြစ်စေ မတပ်ထားသည်ဖြစ်စေ ဝိညာဉ်ကုန်းမြေ ရှိ ကျင့်ကြံသူများအတွက်မူ ကွာခြားမှု မရှိချေ။

လင်းရီက ပြုံးကာ ရှေ့သို့ လှမ်းသွားရင်း ပြောဆိုလိုက်သည်။

"တကယ်ပဲ မင်းတို့ နှစ်ယောက်ကိုး"

ယက္ခတိုင်းပြည်မှ အမျိုးသမီး နှစ်ဦးက ထိုအရာကို မြင်သောအခါ အနည်းငယ် ဦးညွှတ်ပြီး လှည့်ထွက်သွားကြရင်း ပြောဆိုလိုက်သည်။

"မင်းတို့က မိတ်ဆွေဟောင်းတွေ ဖြစ်နေမှတော့ ငါတို့ မနှောင့်ယှက်တော့ပါဘူး"

လင်းရီနှင့် ဖာတောင်သခင်တို့က သူတို့၏ ရှေ့တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး ပြုံး၍ မေးမြန်းလိုက်သည်။

"သခင်မလေးတို့... မင်းတို့ရော ဒီ ခါးသီးခြင်းပင်လယ် ထဲကို ဘယ်လို ရောက်လာကြတာလဲ"

ရှန်ကွမ်းယွီက ဖြေကြားလေသည်။

"ငါ့ရဲ့ ဂိုဏ်းက ယက္ခမင်းသမီး မင်္ဂလာဆောင်မယ် ဆိုတာကို သိသွားတော့ တောင်ပင်လယ် အင်မော်တယ် မှတ်တမ်း မှာ မှတ်တမ်းတင်ဖို့ သတင်းလာယူခိုင်းလို့ပါ... ပြီးတော့ ဒီရောက်တော့ သခင်မလေး ကျန်းဝမ် နဲ့ ဆုံတာပဲ"

ကျန်းဝမ်ကလည်း ပျော်ရွှင်စွာ ဝင်ပြောလေသည်။

"ဆရာက သူမ ဂီတတီးခတ်ဖို့ အလုပ်တစ်ခု လက်ခံလိုက်တယ်တဲ့... တစ်ဖက်လူက စျေးအရမ်းကြီး ပေးတယ်ဆိုပြီး ငါ့ကို လွှတ်လိုက်တာ"

မူလက ကျန်းဝမ်သည် ယက္ခ မင်းသမီး ၏ မင်္ဂလာပွဲသို့ တက်ရောက်ရန် ခါးသီးခြင်းပင်လယ်သို့ တစ်ယောက်တည်း ဝင်လာရခြင်းမှာ အနည်းငယ် ပျင်းစရာကောင်းလိမ့်မည်ဟု ထင်ခဲ့လေသည်။ သို့သော် သူမသည် ရှန်ကွမ်းယွီ နှင့် တွေ့ဆုံရရုံသာမက လင်းရီနှင့် ဖာတောင်သခင် တို့ပါ ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု တစ်ခါမျှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။

ကျန်းဝမ် နှင့် ရှန်ကွမ်းယွီတို့ နှစ်ဦးလုံးက လင်းရီနှင့် ဖာတောင်သခင် တို့ကို မျှော်လင့်တကြီး ကြည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်ကြသည်။

"တောင်သခင် နှစ်ယောက်ကရော... ယီကျီကို ဒီအထိ လိုက်ရှာလာတာလား"

ဖာတောင်သခင်က ယီကျီ ကို လိုက်လံသတ်ဖြတ်နေခြင်းမှာ သူတို့အတွက် လျှို့ဝှက်ချက် မဟုတ်ချေ။ ယခု ဖာတောင်သခင် ယက္ခတိုင်းပြည်တွင် ပေါ်လာပြီဖြစ်ရာ ယီကျီ ကို လိုက်လံရှာဖွေရင်း ရောက်လာခြင်း ဖြစ်နိုင်ခြေ အလွန် များလေသည်။

လင်းရီနှင့် ဖာတောင်သခင်တို့ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ကြလေသည်။

ရှန်ကွမ်းယွီက ယုံကြည်ချက်အပြည့်ဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"တောင်သခင် နှစ်ယောက် စိတ်မပူပါနဲ့... ဒီမှာ ဘာစောင့်ကြည့်ရေး ပစ္စည်းမှ မရှိပါဘူး"

စောင့်ကြည့်ရေး နည်းစနစ်များမှာ တောင်ပင်လယ် အင်မော်တယ်ဂိုဏ်း ၏ အားသာချက် ပင် ဖြစ်လေသည်။ သူမ ရောက်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ထိုနေရာကို အတွင်းအပြင် အသေအချာ စစ်ဆေးပြီး ဖြစ်လေသည်။ သတိပေး နည်းလမ်းတစ်ခုကိုလည်း သူမ ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်လေသည်။ အကယ်၍ အစွမ်းထက် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးက နတ်ဘုရား စိတ်အာရုံ ဖြင့် စုံစမ်းခြင်း မပြုသရွေ့ သူတို့၏ စကားများမှာ အခြားသူများ၏ နားထဲသို့ သဘာဝကျကျပင် ရောက်ရှိမည် မဟုတ်ချေ။ ယခု ဖာတောင်သခင် ဤနေရာတွင် ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ဤအားနည်းချက်ကိုလည်း ပိတ်ဆို့ပြီး ဖြစ်လေသည်။

လင်းရီက ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ငါတို့ ဒီကို ရောက်လာတာက ယီကျီ ကို ရှာဖို့ပါ... ဒါပေမဲ့ တကယ့် ပစ်မှတ်က ယက္ခတိုင်းပြည်ရဲ့ သတို့သား ပါ"

ရှန်ကွမ်းယွီမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ယက္ခ တိုင်းပြည်ရဲ့ သတို့သားလား"

ကျန်းဝမ်၏ လှပသော မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားပြီး ရှန်ကွမ်းယွီကို အောင်ပွဲခံဟန်ဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"တွေ့လား... ဒီလူနဲ့ ပတ်သက်ပြီး တစ်ခုခု မှားနေတယ်လို့ ငါ နင့်ကို ပြောသားပဲ"