အခန်း (၇၆၁-၇၆၂)

အခန်း (၇၆၁) - သေလူ၏ ရှင်သန်ခြင်းနှင့် နောက်ကွယ်မှ လက်မည်းကြီး

နောက်တစ်နေ့တွင်...

အရှေ့ဘက်ကောင်းကင်ယံ၌ ခရမ်းရောင်အငွေ့အသက်များ ဝန်းရံလျက် နံနက်ခင်းနေခြည် နုနုထွက်ပေါ်လာသည်။

ကျန်းနန်မြို့တော်၏ အပြင်ဘက်ရှိ မာကျားလင် တောင်ကုန်းပေါ်တွင် တည်ငြိမ်ပြီး ထူးခြားသော အရှိန်အဝါရှိသည့် လူငယ်တာအိုဆရာတစ်ဦးသည် ကျောက်ဆောင်ကြီးတစ်ခုပေါ်တွင် တရားထိုင်နေ၏။

သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အေးချမ်းလှပြီး လောက၏ လျှံပယ်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို ကိုယ်တွင်းသို့ စုပ်ယူနေသည်။ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားမှ အလင်းတန်းတစ်ခုမှာ သူ့ကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်နေပြီး ကြည့်ရသည်မှာ နတ်ဒေဝါတစ်ပါးနှင့်ပင် တူလှတော့သည်။

သူ၏ ရှေ့တွင်တော့ မြေခွေး၊ ဝံပုလွေ၊ တောခွေးနှင့် သမင်ကဲ့သို့သော တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တစ်အုပ်မှာ ဝပ်စင်းနေကြသည်။ ထိုတိရစ္ဆာန်များထဲတွင် ကိုယ်ဟန်အနေအထား လှပသော အဖြူရောင်ခွေးမလေး တစ်ကောင်လည်း ပါဝင်နေပြီး တောရိုင်းသတ္တဝါများကြားတွင် တစ်မူထူးခြားနေလေသည်။

ရှေးဟောင်းဟန်ရှိသော ဓားရှည်တစ်စင်းမှာ လူငယ်တာအိုဆရာ၏ ဒူးပေါ်တွင် ကန့်လန့်ဖြတ် တင်ထားပြီး၊ နတ်ဒေဝါနှင့်တူသော သူ၏ ရုပ်သွင်ကို အေးစက်ထက်မြက်သော အငွေ့အသက်များ ပေါင်းစပ်ပေးထားသည်။

ဤမြင်ကွင်းမှာ အလွန်ပင် သဟဇာတဖြစ်လှပြီး တောင်ပေါ်တွင် ကျင့်ကြံနေသော တာအိုဆရာအား တောရိုင်းသတ္တဝါများက လာရောက်ပူဇော်နေသည့်အလား ထင်မှတ်ရသည်။ သို့သော် သေချာစိုက်ကြည့်လိုက်ပါက ထိုသတ္တဝါများအားလုံး သည် လူငယ်တာအိုဆရာအား ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

သူတို့၏ ဘေးတွင်တော့ ထက်မြက်သော လက်နက်ဖြင့် ခါးမှ ပြတ်တောက်နေသည့် ဝံပုလွေအလောင်းကြီး တစ်ခုရှိနေပြီး သွေးအိုင်ထဲတွင် လဲလျောင်းနေသည်။

လူငယ်တာအိုဆရာ လီယန်ချူးသည် သူ၏ မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ခရမ်းရွှေရောင် အလင်းတန်းများ ပေါ်ထွက်လာပြီး ကိုယ်ရောင်ကိုယ်ဝါများ တောက်ပနေသဖြင့် ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်ပင် ထူးကဲလှသည်။

"ဒီ ခရမ်းရွှေရောင် အငွေ့အသက်တွေမှာ ဒီလောက်တောင် ထူးခြားတဲ့ အာနိသင်တွေ ရှိနေတာကိုး"

လီယန်ချူးက စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်သည်။ ဤခရမ်းရွှေရောင် အငွေ့အသက်မှာ သူ ကျန်းထင်ရှန်း နတ်ဘုရားနယ်မြေသို့ သွားစဉ်က နတ်မင်းကြီးထံမှ လက်ဆောင်ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

၎င်းသည် သူ၏ မူလဝိညာဉ်အတွင်း၌ ကိန်းဝပ်နေပြီး ဝိညာဉ်ကို ကာကွယ်ပေးထားသဖြင့် အလွန်ပင် အစွမ်းထက်လှသည်။ ဝိညာဉ်ကို တိုက်ခိုက်သည့် မှော်အတတ်များကို ခုခံနိုင်သောကြောင့် ၎င်းကို သူ၏ အရေးကြီးဆုံး ဖဲချပ်တစ်ခုဟု ဆိုနိုင်သည်။

ယခုအခါ သူသည် ထိုအငွေ့အသက်ကို ပိုမိုထိန်းချုပ်နိုင်လာပြီး အပြီးသတ် သန့်စင်ရန် ကြိုးစားနေသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ မူလဝိညာဉ်ရှိ ယန်စွမ်းအားမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း ပိုမိုအားကောင်းလာသည်။ ၎င်းမှာ ခရမ်းရွှေရောင် အငွေ့အသက်၏ အကျိုးကျေးဇူးပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းကို အပြီးသတ် သန့်စင်နိုင်သည့်အခါ သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားမှာ မည်မျှအထိ မြင့်မားသွားမည်ကို မခန့်မှန်းနိုင်ချေ။

လီယန်ချူးက မိမိကိုယ်တွင်းရှိ နတ်စွမ်းအားများကို စစ်ဆေးကြည့်ရာ နှစ်ပေါင်းနှစ်ထောင်ကျော် ကျင့်စဉ်အဆင့်သို့ ရောက်နေပြီဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိရသည်။ သူ၏ စွမ်းအားမှာ တောင်ကြီးတစ်လုံးကဲ့သို့ ခိုင်မာလှသည်။ ပုံမှန် ယန်ဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူများသည် လီယန်ချူး၏ နက်ရှိုင်းသော စွမ်းအားကို မယှဉ်နိုင်ကြပေ။

သူသည် မြေပြင်ပေါ်ရှိ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ အေးစက်စွာ မေးလိုက်သည်။

"နောက်ထပ် ဘာများ ဖြည့်စွက်ပြောချင်တာ ရှိသေးလဲ"

တိရစ္ဆာန်အုပ်မှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်ကာ မျက်လုံးများထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ သူတို့မှာ ပိုင်ကျီမိစ္ဆာနိုင်ငံတော်မှ ကျန်းနန်မြို့တော်တွင် မြှုပ်နှံထားသော သူလျှိုများပင် ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် လူ့လောကထဲတွင် အမျိုးမျိုးသော အသွင်အပြင်များဖြင့် ကျွမ်းကျင်စွာ ပုန်းအောင်းနေခဲ့ကြသူများ ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူးသည် ယမမင်းကလောင်တံကို အသုံးပြု၍ သူတို့၏ မိစ္ဆာစွမ်းအားများကို ချိပ်ပိတ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤနေရာတွင် အစွမ်းအထက်ဆုံး မိစ္ဆာမှာ ဝံပုလွေကြီး ဖြစ်ပြီး၊ ဒုတိယအဆင့် ကျင့်ကြံမှုရှိကာ ခန္ဓာကိုယ် တောင့်တင်းသူဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုဝံပုလွေကြီးမှာ ယခုအခါ သွေးအိုင်ထဲတွင် လဲနေပြီ ဖြစ်သည်။

မြေခွေးမလေးမှာ ခေါင်းမော့ကာ အော်ပြောလိုက်သည်။

"တာအိုဆရာကြီးက မေးနေတယ်လေ။ ရှိရင်ရှိတယ်၊ မရှိရင်မရှိဘူးလို့ ပြောစမ်း။ ဘာလို့ တစ်ယောက်မှ အသံမထွက်တာလဲ၊ နားပင်းနေကြတာလား"

မြေခွေးမလေးသည် လူလိုရပ်ကာ လူစကားပြောလျက် တစ်ဖက်သားကို နှိမ်ချသည့် အမူအရာဖြင့် အခြားမိစ္ဆာများကို ငေါက်ငမ်းနေသည်။

ပုံမှန်ဆိုလျှင် ထိုမိစ္ဆာများသည် သူမကို အရေးမစိုက်ကြသော်လည်း၊ ယခုတွင်မူ သူမ၏ ခြေရင်း၌ ဝပ်စင်းနေကြရသဖြင့် မြေခွေးမလေးမှာ စိတ်ထဲတွင် ကျေနပ်နေမိသည်။

မိစ္ဆာများက ရိုသေစွာဖြင့် ပြန်ဖြေကြသည်။

"ဘာမှ ဖုံးကွယ်ထားတာ မရှိတော့ပါဘူး"

မြေခွေးမလေးက ထပ်မံ ငေါက်လိုက်သည်။

"နောက်ဆိုရင် တာအိုဆရာကြီး မေးတာကို ချက်ချင်းဖြေကြ၊ မဟုတ်ရင် ဟိုကောင် လန်းချီးရဲ့ အဖြစ်မျိုး ရောက်သွားမယ်"

လန်းချီး ဆိုသည်မှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် နှစ်ပိုင်းပြတ်နေသော ဝံပုလွေကြီးပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် ပိုင်ကျီမိစ္ဆာနိုင်ငံတော်၏ အကြီးအကဲ တစ်ဦးနှင့် အမျိုးတော်သူ ဖြစ်သဖြင့် ကျန်းနန်မြို့တွင် ပွဲစားဆိုင်ပိုင်ရှင် အဖြစ်နှင့် အေးဆေးစွာ နေထိုင်နေသူ ဖြစ်သည်။

"အမိန့်အတိုင်းပါ" မိစ္ဆာများက တညီတညွတ်တည်း ပြန်ဖြေကြသည်။

မြေခွေးမလေးက လီယန်ချူးထံ လှည့်ကာ ဒူးထောက်လိုက်ပြီး

"တာအိုဆရာကြီး... တခြား ဘာများ ခိုင်းစရာ ရှိသေးလဲရှင့်" ဟု ချွဲနွဲ့စွာ မေးသည်။

လီယန်ချူးက သူမကို ကြည့်ကာ နှုတ်ခမ်းအနည်းငယ် တွန့်သွားသည်။

"ဘာမှ မရှိတော့ဘူး"

ဤမြေခွေးမလေး၏ အမူအရာမှာ ယမန်နေ့ညက သူမ၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် သူလျှိုများကို ဖော်ထုတ်ပေးစဉ်ကအတိုင်း အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်တက်ကြွနေပုံရသည်။ လီယန်ချူး စကားမပြောသဖြင့် တစ်ပတ်ဝန်းကျင်လုံး တိတ်ဆိတ်သွားပြီး၊ မိစ္ဆာတစ်ကောင်မျှ အသံမထွက်ဝံ့ကြချေ။

ယမန်နေ့ညက လီယန်ချူးသည် သူတို့ကို မြို့ပြင်သို့ ခေါ်လာကာ တစ်ကောင်ချင်းစီ စစ်ဆေးမေးမြန်းခဲ့သည်။ ထိပ်ပြောင် ထဲ့ရှင်းဘုန်းကြီးမှာတော့ ဒဏ်ရာ ကုသရန်အတွက် မြို့ထဲတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ထဲ့ရှင်းဘုန်းကြီးမှာ စုန့်သခင်ကြီးထံမှ ကျိုးတင့်၏ သေဆုံးမှု သဲလွန်စကို ရရှိခဲ့သဖြင့် လီယန်ချူးနှင့် လမ်းခွဲခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ညဘက်တွင် လီယန်ချူး တရားထိုင်နေစဉ် ထိုဝံပုလွေကြီးမှာ ခိုးထွက်ရန် ကြိုးစားခဲ့သဖြင့် ကျန့်ကျောင်းဓား၏ လက်ချက်ဖြင့် အသက်ပျောက်ခဲ့ရသည်။ ထိုဓားမှာ ယခုအခါ ကုသိုလ်မှတ် ၁ သိန်းအဆင့်ရှိသော နတ်လက်နက် ဖြစ်နေပြီး၊ ကိုယ်ပိုင်အသိစိတ် ရှိကာ အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။

လီယန်ချူးသည် သူ၏ အဝတ်ပေါ်မှ ဖုန်မှုန့်များကို ခါထုတ်ကာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ မိစ္ဆာများမှာ တုန်လှုပ်ကာ လီယန်ချူး၏ အကြည့်ကို မရင်ဆိုင်ဝံ့ကြပေ။ သူတို့၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် လူသတ်ခဲ့သော အငွေ့အသက်များနှင့် နာကျည်းနေသော ဝိညာဉ်များ ဝန်းရံနေကြသည်။

"မင်းတို့ ပြောစရာကုန်ပြီဆိုရင်တော့... သွားကြတော့"

လီယန်ချူးက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်ပြီး ပါးစပ်မှ ယန်မီးတောက် တစ်ခုကို မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။

"ဝူးးးး"

ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် မြေပြင်ပေါ်ရှိ မိစ္ဆာများအားလုံး ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ လုံးဝ ကွယ်ပျောက်သွားတော့သည်။

မြေခွေးမလေးနှင့် ခွေးမလေးတို့မှာ အံ့အားသင့်ကာ စကားပင် မပြောနိုင်တော့ချေ။ ယန်မီးတောက် ထွက်ပေါ်လာစဉ်က သူတို့လည်း သေပြီဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း၊ ဘေးနားရှိ မိစ္ဆာများသာ ပြာဖြစ်သွားပြီး သူတို့နှစ်ဦးမှာ ဘာမှမဖြစ်ဘဲ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

လီယန်ချူးသည် ဤနှစ်ဦး၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် လူသတ်ခဲ့သော သွေးညှီနံ့များ မရှိသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် အသက်ချမ်းသာပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူသည် ယမမင်းကလောင်တံဖြင့် ခွေးမလေး ပေါ်ရှိ တားမြစ်ချက်ကို ဖြေလျှော့ပေးလိုက်သည်။ ခဏချင်းမှာပင် ချောမောလှပသော မိန်းကလေးတစ်ဦး အဖြစ် ပြန်လည်ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူမမှာ လူအများ အုံခဲနေကြသော လွီရွှေကောမှ ထိပ်တန်း အလှမယ် ဖြစ်သော်လည်း၊ ယခုအခါတွင်မူ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေသော မျက်နှာဖြင့် ဖြစ်နေသည်။

"မင်း အမှန်အတိုင်း ပြောပြခဲ့လို့ ဒီမီးက မင်းဆီ မရောက်တာပဲ။ နောင်ကျရင် လူ့လောက ကိစ္စတွေမှာ ဝင်မပါနဲ့၊ မဟုတ်ရင် နောက်တစ်ခါကျ မင်းရဲ့ အရေခွံကို ခွာပစ်မယ်"

လီယန်ချူးက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုသည်။ အလှမယ်မှာ ဝမ်းသာအားရဖြင့်

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် တာအိုဆရာကြီး၊ ကျွန်မ မှတ်ထားပါ့မယ်" ဟု ပြောကာ ဦးညွှတ်ပြီး ခွေးမလေးအသွင်ဖြင့် ပြန်လည်ထွက်ခွာသွားသည်။

မြေခွေးမလေးမှာမူ သူမ၏ အလှည့်ရောက်တော့မည်ဟု ထင်ကာ လူလိုရပ်လျက် မျှော်လင့်တကြီး စောင့်ဆိုင်းနေသည်။ သို့သော် လီယန်ချူးက သူမကို မကြည့်ဘဲ တောင်တန်းတစ်ခုဆီသို့ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ကြည့်နေသည်။

"အလောင်းနံ့ တွေ ရနေတယ်..."

လီယန်ချူးက ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဒီတောင်ထဲမှာ မိစ္ဆာတွေ၊ အလောင်းကောင်တွေ ရှိတာ မဆန်းပါဘူး တာအိုဆရာကြီး... ဟိုလေ... ကျွန်မကိုရော..."

မြေခွေးမလေးက စကားထစ်နေမိသည်။

လီယန်ချူးက သူမကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ

"မင်းကတော့ အပြစ်ရှိသေးတယ်။ ဝမ်သခင်ကြီးကို ဒုက္ခပေးခဲ့တာလည်း မမေ့နဲ့ဦး။ ဒါပေမဲ့ မနေ့ညက သတင်းပေးခဲ့လို့ အသက်ချမ်းသာပေးမယ်။ ခဏတော့ ငါ့နားမှာ နေရဦးမယ်"

မြေခွေးမလေးမှာ ဝမ်းသာအားရဖြင့်

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် တာအိုဆရာကြီး" ဟု အော်ပြောလိုက်သည်။ သူမသည် လီယန်ချူး၏ ခါးရှိ အိတ်ထဲသို့ ဝင်ကာ လိုက်ပါသွားတော့သည်။

လီယန်ချူးသည် အလောင်းနံ့ရသည့် နေရာသို့ ရောက်လာရာ၊ လူသူမရှိတော့သော ရွာဟောင်းပျက် တစ်ခုကို တွေ့ရသည်။ အိမ်များ ပြိုကျနေပြီး မြေပြင်မှာလည်း အက်ကွဲနေသည်။

"မြေငလျင် လှုပ်ထားတာလား"

သူက ရေရွတ်ရင်း မြေပြင်ပေါ်ရှိ ကျောက်စာတိုင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ပေမန်ရွာဟု ရေးထားသည်ကို တွေ့ရသည်။

သူ၏ စိတ်အာရုံကို ဖြန့်ကျက်လိုက်ရာ ရွာနောက်ဘက်ရှိ ရေကန်တစ်ခုမှ ရေနွေးပူစမ်းကဲ့သို့ ပွက်ပွက်ဆူနေသည်ကို တွေ့ရသည်။

"ဒါက အလွန်ဆိုးရွားတဲ့ ဖုန်းရွှေ အစီရင်ပဲ"

ထိုစဉ် ရေကန်ထဲမှ အလောင်းတစ်ခု တက်လာပြီး ကမ်းပေါ်တွင် ခုန်ပေါက်လှုပ်ရှားနေသည်။ ၎င်းမှာ ရှင်သန်နေသော အလောင်း ဖြစ်သည်။ နေ့ခင်းကြောင်တောင်တွင် အလောင်းကောင်များ လှုပ်ရှားနေခြင်းမှာ ထူးဆန်းလှသည်။ ထိုအလောင်း၏ ကိုယ်ထဲတွင် သေခြင်းအငွေ့အသက်များကြား၌ ရှင်သန်ခြင်း အငွေ့အသက် အနည်းငယ် ပါဝင်နေသည်ကို လီယန်ချူး သတိထားမိလိုက်သည်။

"ထူးဆန်းလိုက်တာ... သေလူထဲမှာ ဘာလို့ ရှင်သန်ခြင်း အငွေ့အသက် ရှိနေတာလဲ"

လီယန်ချူး စဉ်းစားနေစဉ် လူတစ်ဦး ရောက်လာသဖြင့် သူသည် ကျောက်ဆောင်နောက်သို့ လျင်မြန်စွာ ပုန်းကွယ်လိုက်သည်။

ရောက်လာသူမှာ အသက်လတ်ပိုင်း အရွယ်ရှိသော ဖုန်းရွှေဆရာ တစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူက ရေကန်ဘေးရှိ အလောင်းကို ကြည့်ကာ ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ကောင်းတယ်... ဒီတစ်ခါ ပိုမြန်မြန် ကြီးထွားလာတယ်။ ဒါကို အထက်လူကြီးဆီ ပေးလိုက်ရင် ငါ့ရဲ့ အမှားတွေကို ခွင့်လွှတ်ပေးလောက်တယ်"

သူက မန္တန်ရွတ်ကာ အလောင်းကို သံလုံးတစ်ခုထဲသို့ သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

"အခု မြို့ထဲမှာ ယန်ချီရှား က လူသတ်နေသလို၊ မိစ္ဆာဘုန်းကြီးကလည်း လူဖမ်းနေတယ်။ နောက်ကွယ်က လက်မည်းကြီးက ကြိုးကိုင်နေပုံရတယ်။ အစီအစဉ်တွေ ပျက်မသွားအောင် နောက်ထပ် စိုက်ခင်း တစ်ခု ထပ်လုပ်ရမယ်"

ဖုန်းရွှေဆရာက ရေရွတ်နေစဉ်မှာပင် ကျောက်ဆောင်နောက်မှ လူငယ်တာအိုဆရာတစ်ဦး ထွက်လာသည်။

"မင်းပြောနေတဲ့ နောက်ကွယ်က လက်မည်းကြီးဆိုတာ ငါ့ကို ပြောတာလား"

ဖုန်းရွှေဆရာမှာ အကြီးအကျယ် ထိတ်လန့်သွားတော့သည်။

အခန်း (၇၆၂) - ဖုန်းရွှေဆရာ၏ အထူးချွန်ဆုံးအချိန် ၊ တိုက်ခိုက်မှုကို ခုခံခြင်း ၊ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အပိုင်းအစ ၊ နတ်ဘုရား

ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာသော ဤလူငယ်တာအိုဆရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဖုန်းရွှေဆရာ၏ စိတ်ထဲ၌ မကောင်းသော အတိတ်နိမိတ်တစ်ခု ချက်ချင်း ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်။

"နောက်ကွယ်က လက်မည်းကြီး"

ဆိုသော စကားလုံး လေးလုံးကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင်မူ သူသည် ပို၍ပင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားရ၏။

သူသည် လက်ထဲမှ ရှစ်ကွက်ဘာကွား ဗေဒင်ဗန်းကို အလျင်အမြန် လှည့်လိုက်သည်။

"ရှပ်"

စိမ်းဖန်သော အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး သူ၏ ခြေဖဝါးအောက်တွင် ကြီးမားသော ရှစ်ကွက်စကြာ အစီရင်တစ်ခု ထင်ဟပ်လာသည်။ ထိုအစီရင်ထဲမှ မှော်စာလုံး တစ်ခုမှာ လင်းလက်တောက်ပလာပြီး...

"ရှပ် ရှပ် ရှပ် "

ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြား၌ မရေမတွက်နိုင်သော လေဓား များ ရုတ်ခြည်း ပေါ်ထွက်လာကာ ထက်မြက်သော ဓားသွားများအလား လီယန်ချူးရှိရာသို့ ဝေ့ဝဲတိုက်ခိုက်သွားတော့သည်။ ဖုန်းရွှေဆရာများသည် များသောအားဖြင့် အနီးကပ်တိုက်ခိုက်ခြင်းတွင် မကျွမ်းကျင်ကြသော်လည်း ဤဖုန်းရွှေဆရာမှာမူ အလွန်ပင် ပြတ်သားရက်စက်လှသည်။

လီယန်ချူး၏ ရှေ့မှောက်တွင် အကာကွယ်စွမ်းအင်များ ပေါ်ထွက်လာသည်။

"ဘုန်း ဘုန်း ဘုန်း"

ထိုလေဓားများသည် သူ၏ အကာကွယ်စွမ်းအင်နှင့် ရိုက်မိကာ ပြင်းထန်သော ပေါက်ကွဲသံများ ထွက်ပေါ်လာ၏။ ပြင်းအားကြီးမားလှသော်လည်း သူ၏ အကာကွယ်စွမ်းအင်ကိုမူ ဖောက်ထွက်နိုင်ခြင်း မရှိချေ။

"အကာကွယ် နတ်လက်နက်ကို အားကိုးပြီး ဒီကိုလာနှောင့်ယှက်ရဲတာကိုး "

ဖုန်းရွှေဆရာက အေးစက်စွာ ဟစ်အော်ရင်း ဗေဒင်ဗန်းကို ထပ်မံလှည့်လိုက်ပြန်သည်။ ခြေဖဝါးအောက်ရှိ အစီရင်ထဲမှ နောက်ထပ် မှော်စာလုံးတစ်ခု လင်းလက်လာပြန်သည်။

"ဝုန်း"

မြေပြင်မှာ ဝုန်းခနဲ ပွင့်ထွက်သွားပြီး မြေနဂါး များစွာ ထွက်ပေါ်လာကာ လီယန်ချူးအား သောင်းကျန်းစွာ တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။ ထိုမြေနဂါးများသည် အလွန်ပင် ခန့်ညားထည်ဝါလှပြီး ကိုယ်ပေါ်တွင် အေးစက်သော အလင်းများ တောက်ပနေကာ အသက်ဝင်နေသည့်အလား ထင်မှတ်ရသည်။ လီယန်ချူးသည် ခုနက အ စီရင်ဝတ်စုံ ကို အသုံးမပြုခဲ့သော်လည်း အကာကွယ်စွမ်းအင်၏ အာနိသင်မှာ အလွန်ပြင်းထန်လှသဖြင့် ဤဖုန်းရွှေဆရာက သံသယဝင်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုတွင်မူ မြေနဂါးများ ပေါ်ထွက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် လီယန်ချူးသည် ကျန့်ကျောင်းဓားကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ ကျန့်ကျောင်းဓားသည် အိမ်ထဲမှ သုံးလက်မခန့် ထွက်လာသည်နှင့် ထက်မြက်လှသော အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်လာတော့၏။

"ရှပ်"

မြေပြင်ပေါ်တွင် ပေရာချီ ရှည်လျားသော မျဉ်းဖြောင့်အက်ကြောင်းကြီးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ၎င်းဖြတ်သန်းသွားသော နေရာတိုင်းရှိ ထည်ဝါလှသော မြေနဂါးများအားလုံးသည် အပိုင်းပိုင်းအပြတ်ပြတ် အဖျက်ဆီးခံလိုက်ရသည်။ သို့သော် ဖုန်းရွှေဆရာမှာမူ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

"ရှပ်"

အလင်းတစ်ချက် လင်းလက်သွားပြီးနောက် ဖုန်းရွှေဆရာသည် ဗေဒင်ဗန်းကို နင်းလျက် နောက်တစ်နေရာတွင် ပြန်လည်ပေါ်လာသည်။ လီယန်ချူးအား ကြည့်နေသော သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။ လီယန်ချူးကိုယ်တိုင်လည်း အံ့အားသင့်သွားရသည်။

ဤကောင်က ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့တာလား

ဖုန်းရွှေဆရာ၏ စိတ်အာရုံကြောင့် သူ၏ ဘေးပတ်ပတ်လည်ရှိ ရှစ်ကွက်စကြာ အစီရင်မှာ ချက်ချင်းပင် ကျယ်ပြန့်သွားသည်။

"ကလောက် ကလောက် "

ဗေဒင်ဗန်းမှာ စတင်လည်ပတ်ကာ နက်နဲသော အသံများ ထွက်ပေါ်လျက် အလင်းများ တောက်ပလာသည်။ သူသည် ဤနေရာရှိ တောင်တန်းမြေပြင်၏ စွမ်းအားများနှင့် ဆက်သွယ်ထားသဖြင့် တောင်တန်းစွမ်းအားကို စိတ်ကြိုက်အသုံးချနိုင်သည်။ သူ၏ လက်ထဲမှ ဗေဒင်ဗန်းမှာလည်း ရှေးဟောင်း နတ်လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ဤလူငယ်တာအိုဆရာ၏ လက်ချက်ဖြင့် အသက်ပျောက်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသည်ကို သူ မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်နေရသည်။

လီယန်ချူး၏ ပုံရိပ်မှာ ရုတ်ခြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူသည် အလွန်ပင် စိတ်ဝင်စားသွားရ၏။ ဤဖုန်းရွှေဆရာ၏ ကျင့်စဉ်မှာ သိသိသာသာပင် တတိယအဆင့်သို့ မရောက်သေးသော်လည်း သူ၏ ဓားတစ်ချက်ကို မသေဘဲ ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ အလွန်ပင် အစွမ်းထက်လှသည်ဟု ဆိုရမည်။ ၎င်းမှာ သူ၏ ဘဝမှတ်တိုင်တစ်ခုပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်ပေါ်လာသောအခါ လီယန်ချူးသည် ဖုန်းရွှေဆရာ၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ လက်ချောင်းငါးချောင်းကို ချိတ်ကဲ့သို့ ကွေးညွှတ်ကာ လှမ်းဖမ်းလိုက်သည်။

"ထျန်းကန်းလက်ဝါး "

"ဧကရာဇ်စွမ်းအား ဖမ်းဆီးခြင်း"

ဖုန်းရွှေဆရာမှာ အကြီးအကျယ် ထိတ်လန့်သွားရသည်။ သူသည် ယခုအခါ ရှစ်ကွက်စကြာ အစီရင်အတွင်း၌ ရှိနေသဖြင့် မိမိကိုယ်ကို အထပ်ထပ်သော တားမြစ်ချက်များဖြင့် ဖုံးကွယ်ထားခြင်းနှင့် အလားသဏ္ဌာန်တူသည်။ တစ်ဖက်လူက သူ၏ အနားသို့ လာလိုပါက အစီရင်ကို အားဖြင့် အရင်ဖျက်ဆီးရမည် ဖြစ်သော်လည်း ယခုမူ လီယန်ချူးက အလွန်လွယ်ကူစွာ ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ စဉ်းစားချိန် မရလိုက်ဘဲ ကိုယ်ပေါ်မှ အလင်းတစ်ချက် လင်းသွားကာ ထပ်မံ ပျောက်ကွယ်သွားပြန်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူ၏ ပုံရိပ်မှာ ရေကန်မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ပေါ်လာ၏။ တတိယအဆင့်သို့ မရောက်ပါက ကောင်းကင်တွင် ပျံသန်းခြင်း သို့မဟုတ် အရာဝတ္ထုများကို နင်း၍ ရပ်ခြင်း မပြုနိုင်သော်လည်း ဤဖုန်းရွှေဆရာမှာမူ ရှစ်ကွက်စကြာ အစီရင်ကို နင်းလျက် ရေပေါ်တွင် ရပ်နေနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူးသည် ဖုန်းရွှေဆရာကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ နောက်တစ်ခဏတွင် သူ၏ ပုံရိပ်မှာ ထပ်မံပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဖုန်းရွှေဆရာ၏ ရှေ့တွင် ပြန်ပေါ်လာပြန်သည်။

"ဝုန်း ဝုန်း"

ပေါက်ကွဲသံများနှင့်အတူ စွမ်းအားလှိုင်းများမှာ တရကြမ်း သောင်းကျန်းနေတော့သည်။ လေပြင်းများ တိုက်ခတ်နေ၏။ ဖုန်းရွှေဆရာ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် အလင်းများ တောက်ပနေပြီး လီယန်ချူးမှာ သူ့ကို ယခုထိ ဖမ်းမမိသေးချေ။

ယခုအခါ ဖုန်းရွှေဆရာမှာ အကြီးအကျယ် မျက်နှာပျက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ တတိယအဆင့် ယန်ဝိညာဉ်ရှင်တစ်ဦး၏ ရှေ့မှောက်တွင် သူသည် ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ရန် အင်အား မရှိသလောက်ပင်။ သို့သော် ဤဗေဒင်ဗန်း၏ နတ်စွမ်းအားကို အားကိုး၍ တောင်တန်းစွမ်းအားဖြင့် မိမိကိုယ်ကို ကာကွယ်နေနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုလူငယ်တာအိုဆရာ၏ လှုပ်ရှားမှုမှာ အလွန်ပင် မြန်ဆန်လှသဖြင့် သူ မလွတ်မြောက်နိုင်ဘဲ ရှိနေရသည်။

တိုက်ခိုက်မှု အကြိမ်အနည်းငယ် ပြုလုပ်ပြီးနောက် လီယန်ချူးမှာ ပို၍ပင် အံ့အားသင့်သွားရသည်။ တတိယအဆင့်သို့ မရောက်သေးသော ဖုန်းရွှေဆရာတစ်ဦးက သူ၏ တိုက်ခိုက်မှုများကို ဆက်တိုက် ရှောင်တိမ်းနိုင်နေခြင်းမှာ အလွန်ပင် ထူးဆန်းလှ၏။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ တစ်ဦး၏ လုပ်ဆောင်ချက်ကို တစ်ဦးက နားမလည်နိုင်ဘဲ ရှိနေကြသည်။ ဖုန်းရွှေဆရာက လီယန်ချူး ဘာကြောင့် ဤမျှ အစွမ်းထက်နေရသနည်းဟု နားမလည်နိုင်သလို၊ လီယန်ချူးကလည်း ဤဖုန်းရွှေဆရာ ဘာကြောင့် မသေသေးသနည်းဟု စဉ်းစားမရ ဖြစ်နေသည်။

'ငါများ တစ်နေ့မှာ တခြားသူတွေ အဆင့်ကျော်ပြီး သတ်တာကို ခံရမယ့် ဇာတ်ပို့ ဇာတ်ကောင် ဖြစ်သွားတာလား'

ဟု လီယန်ချူးက စိတ်ထဲမှ တွေးတောမိလိုက်သည်။

သူသည် လက်ဝါးကို အသာအယာ မြှောက်လိုက်ရာ နတ်စွမ်းအားများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ကြီးမားလှသည့် လက်ဝါးကြီးတစ်ခုသည် ကောင်းကင်ယံမှ ကျဆင်းလာကာ တစ်နယ်တစ်ကျေးလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။

ယခင်က သူကိုယ်တိုင်လည်း အဆင့်မြင့် ကျင့်ကြံသူများကြားတွင် ပြောင်မြောက်သော လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် လှည့်ပတ်သွားလာခဲ့ဖူးသော်လည်း ယခုမူ သူကိုယ်တိုင်က အဆင့်မြင့် ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

"ဝုန်း"

မြေပြင်မှာ ဝုန်းခနဲ ပွင့်ထွက်သွားပြီး ကျောက်စိုင် ကျောက်ခဲများ လွင့်စင်ကာ မြေအောက်တွင် ကြီးမားသော တွင်းကြီးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ဤကဲ့သို့ ကျယ်ပြန့်သော ဧရိယာအလိုက် တိုက်ခိုက်သည့် နတ်စွမ်းအားမျိုးမှာ လှုပ်ရှားမှုအသားပေး ကျင့်ကြံသူများကို နှိမ်နင်းရန် အကောင်းဆုံးပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ဤဖုန်းရွှေဆရာမှာ ပုံရိပ်ပြန်လည် ထင်ဟပ်လာပြန်သည်။ သူ၏ ခြေဖဝါးအောက်ရှိ ဗေဒင်ဗန်းမှာ အားနည်းမသွားဘဲ ပိုမိုကျယ်ပြန့်လာကာ သူ၏ အရှိန်အဝါမှာလည်း ပိုမို အားကောင်းလာတော့၏။ သာမန် ဒုတိယအဆင့် ကျင့်ကြံသူဆိုလျှင် ယခုအချိန်တွင် ထိုဖုန်းရွှေဆရာကို ယှဉ်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် သူ ရင်ဆိုင်နေရသည်မှာ လီယန်ချူး ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် အဆင့်တက်လာသော စွမ်းအားမှာ လီယန်ချူးအတွက် ဘာမှ အရာမရောက်ချေ။

ဖုန်းရွှေဆရာသည် မြေအောက်မီး များကို မီးတောင်ပေါက်ကွဲသကဲ့သို့ ပန်းထွက်လာအောင် ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။ သို့သော် လီယန်ချူးတွင် မီးကို ထိန်းချုပ်နိုင်သော မီးနိုင်အတတ် ရှိသည့်အပြင် ယန်မီးတောက်ကိုလည်း ကျင့်ကြံထားသဖြင့် ဤမြေအောက်မီးများသည် သူ့အတွက် ဘာမှ မဟုတ်ပေ။ သူက ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ရုံဖြင့် မြေကြီးမှာ တုန်ခါသွားကာ မြေအောက်မီးများ ငြိမ်းသတ်သွားတော့သည်။

"..." ဖုန်းရွှေဆရာမှာ စကားမဆိုနိုင်တော့ချေ။

လီယန်ချူးသည် ဖုန်းရွှေဆရာ၏ ရှေ့သို့ ထပ်မံ ရောက်ရှိလာသည်။ အလင်းတန်းတစ်ခု ပျံထွက်သွားပြီး သူသည် ယမမင်းကလောင်တံကို ထိန်းချုပ်ကာ ဖုန်းရွှေဆရာအား လှမ်းထိုးလိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဖုန်းရွှေဆရာ၏ လှုပ်ရှားမှုကို ထိန်းချုပ်ရန် ကိုယ်ခန္ဓာ ချုပ်‌ေနှာင်ခြင်း မှော်အတတ်ကို အသုံးပြုလိုက်၏။

ဤလုပ်ဆောင်ချက်များမှာ ချောမွေ့လွန်းလှသော်လည်း ဤဖုန်းရွှေဆရာလေးအပေါ်၌ အာနိသင် မရှိသလောက်ပင် ဖြစ်နေပြန်သည်။ ဖုန်းရွှေဆရာ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ အလင်းတစ်ချက် လင်းလက်သွားပြီး ထပ်မံ ပျောက်ကွယ်သွားပြန်သည်။

ဖုန်းရွှေဆရာ၏ မျက်နှာမှာ သွေးမရှိတော့ဘဲ ဖြူလျော့နေပြီး အလွန်ပင် ထိတ်လန့်နေရသည်။ ခုနက ကလောင်တံတွင် ပြင်းထန်သော ချိပ်ပိတ်စွမ်းအားများ ပါဝင်နေသည်။ တစ်ကြိမ်မျှ ထိမိသွားပါက သူသည် လုံးဝ အချုပ်ခံရမည်ဖြစ်ပြီး ရလဒ်မှာ တစ်ခုတည်းသာ ရှိလိမ့်မည်၊ ၎င်းမှာ အသက်ပျောက်ခြင်းပင်။

သူသည် သွားကို တင်းတင်းစိကာ ခြေဖဝါးအောက်ရှိ ရှစ်ကွက်စကြာ အစီရင်မှ နတ်အလင်းတန်းများကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ နက်နဲသော မှော်စာလုံးများသည် သူ၏ ကိုယ်တွင် ဝန်းရံလာကာ အလင်းတန်းများစွာ ဖြာထွက်လာတော့သည်။

"ဟိန်း"

ပြင်းထန်သော ဟိန်းဟောက်သံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တောင်တန်းကြီးမှာ အသက်ဝင်လာသည့်အလား ဖြစ်သွားသည်။

"ဝုန်း ဝုန်း"

နဂါးကြီးတစ်ကောင် ကိုယ်လက်လှုပ်ရှားလိုက်သည့်အလား မြေပြင်မှာ ဝုန်းခနဲ ပွင့်ထွက်သွားပြီး အက်ကြောင်းပေါင်း ဆယ်ဂဏန်းခန့် ပေါ်ပေါက်လာကာ ကျောက်ခဲများ လွင့်စင်လာသည်။ ဖုန်းရွှေဆရာ၏ နောက်ကျောတွင်တော့ သောင်းကျန်းလှသော နဂါးကြီးတစ်ကောင် ပေါ်ထွက်လာသည်။ ထိုနဂါးမှာ သူယခင်က ဖန်တီးခဲ့သော မြေနဂါးများထက် အဆပေါင်း ဆယ်ဂဏန်းမက ပိုမို ခန့်ညားထည်ဝါလှသည်။

ကြီးမားလှသော နဂါးဦးခေါင်းကြီးမှာ လီယန်ချူးအား စိုက်ကြည့်နေသည်။ လီယန်ချူးသည် ရှေးဟောင်း သတ္တဝါကြီးတစ်ကောင်နှင့် ရင်ဆိုင်နေရသည့်အလား ခံစားလိုက်ရ၏။ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် နတ်အလင်းများ လင်းလက်လာပြီး ဆက်လက်တိုက်ခိုက်ခြင်း မပြုဘဲ ထိုနဂါးကြီးကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုနဂါးကြီး၏ ကိုယ်ထဲတွင် တောင်တန်းစွမ်းအားများ စုစည်းနေသည်ကို တွေ့ရသည်။

'ဒါက နဂါးအစစ်မဟုတ်ဘူး၊ တောင်တန်းစွမ်းအားတွေကို စုစည်းထားတာပဲ ဒီကောင်က ဒီလောက်အထိ အစွမ်းထက်နေတာလား' လီယန်ချူးက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

ဖုန်းရွှေဆရာများ၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားမှာ အလွန်ပင် ဆန်းကြယ်လှသည်။ သာမန် ဖုန်းရွှေဆရာတစ်ဦးသည် အဆင့်ကျော်၍ တိုက်ခိုက်နိုင်သော်လည်း တစ်ဖက်လူက အနားသို့ ကပ်လာနိုင်ပါက ပြန်လည်ခုခံနိုင်စွမ်း မရှိဘဲ စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း အသတ်ခံရနိုင်သည်။ သူတို့အတွက် ပြင်ဆင်ချိန် များများရလေ၊ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအား ပိုမို ပြင်းထန်လေပင် ဖြစ်သည်။

ခုနက သူသည် ဤဖုန်းရွှေဆရာအား ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း အဘယ်ကြောင့် တစ်ဖက်လူက ဤမျှအထိ ပြည့်စုံစွာ ပြင်ဆင်ထားနိုင်ပြီး သူ့ကို ပြန်လည်ရင်ဆိုင်နိုင်နေရသနည်း။

"ဟိန်း"

ဟိန်းဟောက်သံကြီးနှင့်အတူ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြား၌ မိုးကြိုးပစ်သည့်အလား ဖြစ်သွားပြီး တိမ်တိုက်များ အရောင်ပြောင်းသွားတော့သည်။ ကြီးမားသော နဂါးဦးခေါင်းကြီးမှာ လီယန်ချူးကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်လျက် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားလှိုင်းများကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

ဖုန်းရွှေဆရာ၏ ကိုယ်တွင်းမှ အရိုးများမှာ တကျွိကျွိ မြည်ဟီးလာသည်။ သိသိသာသာပင် သူသည် ဤမျှကြီးမားသော တောင်တန်းစွမ်းအားကို မခံနိုင်ဘဲ ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ ခြေဖဝါးအောက်ရှိ ဗေဒင်ဗန်းမှာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လည်ပတ်နေ၏။ သူက လက်ညှိုးဖြင့် ညွှန်လိုက်သောအခါ နဂါးကြီးမှာ လီယန်ချူးရှိရာသို့ တရကြမ်း ပြေးဝင်သွားတော့သည်။

ဖုန်းရွှေဆရာ၏ စိတ်ထဲ၌ မျှော်လင့်ချက် အနည်းငယ် ပေါ်လာသည်။ ဤမျှ ပြင်းထန်သော တောင်တန်းစွမ်းအားကို ယန်ဝိညာဉ်ရှင်တစ်ဦးပင် ဖြစ်လင့်ကစား ပေါ့ပေါ့တန်တန် သဘောမထားဝံ့ချေ။ သူသည် ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချ၍ တောင်တန်းစွမ်းအားဖြင့် ဤနေရာမှ ထွက်ပြေးရန် ကြံစည်လိုက်သည်။

သို့သော် နောက်ဆက်တွဲ မြင်ကွင်းကမူ ဖုန်းရွှေဆရာအား အကြီးအကျယ် မှင်သက်သွားစေတော့၏။ လီယန်ချူးမှာ ထိုနေရာ၌ပင် ရပ်လျက် ဓားတစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ တောင်တန်းစွမ်းအားများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော နဂါးကြီးမှာ တစ်ခဏချင်းအတွင်း ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ ဘာအတားအဆီးမျှ မရှိလိုက်ချေ...။

ဓားအလင်းတန်းမှာ ရပ်တန့်မသွားဘဲ ကောင်းကင်ယံသို့ တိုက်ရိုက် ထိုးတက်သွားကာ ကောင်းကင်ပေါ်ရှိ တိမ်ပင်လယ်ကြီးကိုပင် နှစ်ခြမ်းခွဲပစ်လိုက်တော့သည်။

"..." ဖုန်းရွှေဆရာမှာ ဆွံ့အသွားရသည်။

လီယန်ချူး၏ လက်ထဲတွင် ရှေးဟောင်းမှန်တစ်ချပ် ပေါ်လာသည်။ ၎င်းမှာ ရှစ်ခွင်မှန် ပင် ဖြစ်သည်။ ထိုမှန်မှာ လေထဲတွင် ကြီးမားလာပြီး အဖြူရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုက ဖုန်းရွှေဆရာအား ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။ ဤကဲ့သို့ မူလဝိညာဉ်ကို တိုက်ခိုက်သည့် အရှိန်အဟုန်မှာ အလွန်ပင် မြန်ဆန်လှသဖြင့် ရှောင်တိမ်းရန် မဖြစ်နိုင်ချေ။

ဤကုသိုလ်မှတ် ၁ သိန်းအဆင့်ရှိသော နတ်လက်နက်၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ဒုတိယအဆင့် ဖုန်းရွှေဆရာတစ်ဦး မဆိုထားနှင့်၊ တတိယအဆင့်သို့ ရောက်နေသော ဖုန်းရွှေဆရာတစ်ဦးပင် ဖြစ်လင့်ကစား အကြီးအကျယ် ဒဏ်ရာရသွားပေလိမ့်မည်။ သို့သော် လီယန်ချူးက ဖုန်းရွှေဆရာအား ကြည့်လိုက်သောအခါ သူသည် ဘာဒဏ်ရာမျှ မရဘဲ ရှိနေသေးသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုစဉ် ဖုန်းရွှေဆရာ၏ ပုံရိပ်မှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး တောင်တန်းမြေပြင်အတွင်းသို့ ပေါင်းစပ်သွားတော့သည်။ လီယန်ချူးသည် သူ၏ စိတ်အာရုံကို တစ်ခဏချင်းအတွင်း ဖြန့်ကျက်လိုက်ရာ မိုင်ပေါင်းများစွာအထိ လွှမ်းခြုံသွားသော်လည်း ထိုဖုန်းရွှေဆရာ၏ ပုံရိပ်ကို ရှာမတွေ့တော့ချေ။

"တောင်တန်းစွမ်းအားလား ဟက် ဒါဆိုရင် ဒီတောင်ကိုပဲ ငါ ဖြိုပစ်လိုက်မယ် "

လီယန်ချူး၏ အသံမှာ အေးစက်လှပြီး မိုးကြိုးပစ်သည့်အလား ဟိန်းထွက်လာသည်။

လီယန်ချူးသည် အားကုန်ထုတ်သုံးလိုက်ရာ သူ၏ ကိုယ်မှ သွေးစွမ်းအား များမှာ ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားသည်။ သူ၏ ဦးခေါင်းပေါ်တွင် ရွှေရောင်တောက်ပသော နေမင်းကြီးတစ်စင်း ပေါ်ထွက်လာပြီး များပြားလှသော သွေးစွမ်းအားများမှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရှိန်အဝါအားလုံးမှာ သူ၏ သွေးစွမ်းအားကြောင့် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်သွားရသည်။

လီယန်ချူးသည် ကျန့်ကျောင်းဓားအတွင်းသို့ သူ၏ စွမ်းအားများကို သွန်းလောင်းထည့်ကာ အားကုန်သုံး၍ ဓားကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"ဝုန်း"

ဓားအလင်းတန်းများ ပေါ်ထွက်လာပြီး အရာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်တော့သည်။ ဤတောင်ကြီးမှာ တိုက်ရိုက်ပင် နှစ်ခြမ်းကွဲသွားရ၏။ လီယန်ချူးသည် ဓားအလင်းတန်းများကို ဆက်တိုက်ဆိုသလို ခုတ်ချနေတော့သည်။

"ဝုန်း ဝုန်း"

မြေကြီး တုန်ခါကာ တောင်တန်းကြီးမှာ ပြိုလဲပျက်စီးသွားရသည်။ ရုတ်တရက်... ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ ကြည်လင်ပြတ်သားသော "ကလောက်" ဆိုသည့် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"အားးးးးးးးးးးး"

ဖုန်းရွှေဆရာ၏ စူးရှသော အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ ပုံရိပ်တစ်ခုမှာ လွင့်စင်ကျလာသည်။ သူ၏ အရှိန်အဝါများမှာ အားနည်းဆုတ်ယုတ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

"မိပြီ"

လီယန်ချူးက အေးစက်စွာ ဟစ်အော်ရင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူက လက်ကို အသာအယာ မြှောက်လိုက်ရာ နှစ်ပေါင်းနှစ်ထောင် ကျင့်စဉ်စွမ်းအားဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ဧရာမ လက်ဝါးကြီးမှာ ကောင်းကင်မှ ထပ်မံ ကျဆင်းလာပြန်သည်။

"ဘုန်း"

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ဖုန်းရွှေဆရာသည် လီယန်ချူး၏ တိုက်ခိုက်မှုကို မရှောင်တိမ်းနိုင်တော့ချေ။ သို့သော်လည်း သူ၏ ခြေဖဝါးအောက်ရှိ ဗေဒင်ဗန်းမှာ တိုက်ခိုက်မှု အတော်များများကို ခုခံပေးထားဆဲပင်။ ဤလက်ဝါးရိုက်ချက်ကြောင့် ဗေဒင်ဗန်းမှာ လုံးဝ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ပျက်စီးသွားရပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် အနက်ရှိုင်းဆုံး အက်ကြောင်းများစွာ ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်။

ဖုန်းရွှေဆရာမှာ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူ သေရတော့မည်ဟု ထင်မှတ်ထားသော်လည်း တိုက်ခိုက်မှု အတော်များများက သူ့ကို လွဲချော်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူက ခေါင်းကို အသာအယာ မော့ကြည့်လိုက်ရာ ထူးခြားသော အရှိန်အဝါရှိသည့် လူငယ်တာအိုဆရာမှာ သူ၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ အေးစက်လှသော ဓားသွားမှာ သူ၏ လည်ပင်းပေါ်သို့ ရောက်ရှိနေသည်။

လီယန်ချူးသည် အထက်စီးမှနေ၍ ဤဖုန်းရွှေဆရာအား အေးစက်စွာ ကြည့်နေသည်။ ဖုန်းရွှေဆရာ၏ ဗေဒင်ဗန်း ပျက်စီးသွားပြီးနောက် ထိုဆန်းကြယ်လှသော စွမ်းအားများ ကွယ်ပျောက်သွားသည်ကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူက အသာအယာ လှုပ်ရှားလိုက်ရုံဖြင့် ဤဖုန်းရွှေဆရာ၏ ခေါင်းကို ဖြတ်ပစ်နိုင်သည်။

"အသက်ချမ်းသာပေးပါ"

ဖုန်းရွှေဆရာမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်လျက် တောင်းပန်ရှာသည်။

လီယန်ချူး၏ စိတ်အာရုံကြောင့် သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲမှ အလင်းတစ်ခု ပျံထွက်လာပြီး ယမမင်းကလောင်တံက ဖုန်းရွှေဆရာ၏ ကိုယ်တွင်းရှိ စွမ်းအားများကို ချက်ချင်း ချုပ်တည်းလိုက်သည်။

ဤဖုန်းရွှေဆရာမှာ ခုနကကဲ့သို့ တက်ကြွလှုပ်ရှားခြင်း မရှိတော့ဘဲ တစ်ကိုယ်လုံး သွေးချင်းချင်းနီကာ ဓားဖြင့် ခုတ်ထားသကဲ့သို့ ဒဏ်ရာများစွာ ရရှိနေသည်။

လီယန်ချူး၏ တိုက်ခိုက်မှုများမှာ သူ့ကို တိုက်ရိုက် မထိမှန်ခဲ့သော်လည်း သူ၏ ရှစ်ကွက်စကြာ အစီရင်မှာ ပျက်စီးသွားရပြီး ပြင်းထန်သော နတ်စွမ်းအားများက သူ၏ ကိုယ်တွင်း၌ သောင်းကျန်းနေသဖြင့် အပြင်းအထန် နာကျင်မှုကို ခံစားနေရခြင်း ဖြစ်သည်။

ယမမင်းကလောင်တံက ချုပ်တည်းမထားလျှင်ပင် သူသည် မည်သည့်စွမ်းအားကိုမျှ အသုံးမပြုနိုင်တော့ချေ။

လီယန်ချူးက ဖုန်းရွှေဆရာအား အေးစက်စွာ ကြည့်ကာ

"မင်းရဲ့ ကျင့်စဉ်အဆင့်နဲ့ ဘာဖြစ်လို့ ငါ့ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုတွေကို ရှောင်နိုင်နေရတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

မူလက သူသည် ဖုန်းရွှေဆရာ၏ စီမံကိန်းမှာ ဘာဖြစ်သနည်း၊ "ဆေးစွမ်းကောင်း" ဆိုသည်မှာ ဘာကို ဆိုလိုသနည်း ဆိုသည်ကို စိတ်ဝင်စားခဲ့သော်လည်း ယခုတွင်မူ ဤဖုန်းရွှေဆရာ၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားမှာ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ထူးဆန်းနေရသနည်း ဆိုသည်ကို ပို၍ စိတ်ဝင်စားနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဖုန်းရွှေဆရာသည် လီယန်ချူး၏ လက်ထဲမှ လွတ်မြောက်နိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း သိသဖြင့် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ကာ...

"ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ ဖုန်းရွှေပညာရပ်က လျှို့ဝှက်မှော်အတတ်ပါ၊ တောင်တန်းစွမ်းအားကို အသုံးပြုပြီး ကိုယ့်အပေါ် ကျရောက်လာတဲ့ တိုက်ခိုက်မှုတွေကို လွှဲဖယ်ပစ်နိုင်တာပါ"

လီယန်ချူးက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ

"မင်းတစ်ယောက်တည်းရဲ့ စွမ်းအားနဲ့လား" ဟု အေးစက်စွာ မေးသည်။

"..." ဖုန်းရွှေဆရာမှာ စကားမဆိုနိုင်တော့ချေ။

သူသည် ကျန်းနန်မြို့တော်တွင် အဆင့်အတန်း မြင့်မားသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် ဖုန်းရွှေဆရာတစ်ဦး အနေဖြင့် မြေကြောများကို စစ်ဆေးခြင်း၊ နဂါးနေရာ ရှာဖွေခြင်းနှင့် တောင်တန်းစွမ်းအားများကို အသုံးချနိုင်ခြင်းတို့ကြောင့် အမြဲပင် အလေးထားခြင်း ခံရသူ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤလူငယ်တာအိုဆရာ၏ ရှေ့တွင်မူ သူသည် အားငယ်မှုကို ခံစားနေရ၏။ သို့သော် တစ်ဖက်လူက သူ့ကို အထင်သေးခြင်းမှာလည်း သဘာဝပင် ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူးသည် သူ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ ပစ္စည်းများကို ယူလိုက်သည်။ သူ၏ လက်ထဲမှ ရှစ်ကွက်စကြာ ဗေဒင်ဗန်းမှာ လုံးဝ ပျက်စီးသွားပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုပစ္စည်းများထဲတွင် အထူးခြားဆုံးမှာ ရွှေရောင်အလင်းများ ဖြာထွက်နေသော အပိုင်းအစတစ်ခု ဖြစ်ပြီး၊ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေသည်။ ထိုအပိုင်းအစမှာ အလွန်ပင် မာကျောလှသဖြင့် လီယန်ချူးက အားဖြင့် ဖိကြည့်သော်လည်း ဘာမှ မဖြစ်ချေ။

၎င်းပေါ်တွင် ပျက်စီးနေသော မှော်စာလုံး လေးငါးလုံးခန့် ရှိသော်လည်း အသုံးပြုနိုင်သည်မှာ နှစ်လုံးခန့်သာ ရှိပြီး ကျန်သည့်အရာများမှာ ပျက်စီးနေပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုမှော်စာလုံးများကို လီယန်ချူး နားမလည်သော်လည်း ထိုအပိုင်းအစကို ထိလိုက်သည်နှင့် နက်နဲသော စွမ်းအားများကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ထိုစွမ်းအား၏ အဆင့်အတန်းမှာ အလွန်ပင် မြင့်မားလှပြီး သူ၏ နတ်စွမ်းအားများထက်ပင် ပိုမို အားကောင်းနေသကဲ့သို့ ခံစားရ၏။

"အင်" လီယန်ချူးမှာ မှင်သက်သွားရသည်။

ယန်ဝိညာဉ်ရှင် ဖြစ်စေ၊ ဒုတိယအဆင့် ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်စေ ကိုယ်တွင်းရှိ စွမ်းအားများကို နတ်စွမ်းအား ဟုသာ ခေါ်ဆိုကြသည်။

ထိုစွမ်းအားများတွင် အမျိုးအစား ကွဲပြားမှု ရှိနိုင်သော်လည်း အဆင့်အတန်း ကွာခြားမှု မရှိချေ။

ဆိုလိုသည်မှာ လူတိုင်း၏ စွမ်းအားအမျိုးအစားမှာ အတူတူပင်ဖြစ်ပြီး ပမာဏသာ ကွာခြားခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျင့်စဉ်ကောင်းလျှင်ပင် စွမ်းအားအမျိုးအစားမှာ သာလွန်သွားခြင်း မရှိပေ။ သို့သော် လီယန်ချူး လက်ထဲမှ ဤအပိုင်းအစရှိ အရှိန်အဝါမှာမူ အလွန်ပင် ကြီးမားလှပြီး သူ၏ ကိုယ်တွင်းရှိ နတ်စွမ်းအားကိုပင် ဖိနှိပ်ထားနိုင်သည်။

"ဖုန်းရွှေ လျှို့ဝှက်အတတ် ဟုတ်လား မင်း ဒီအပိုင်းအစရဲ့ စွမ်းအားကို အားကိုးနေတာပဲ "

လီယန်ချူးက သူ့ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

ဖုန်းရွှေဆရာမှာ နှုတ်ဆိတ်နေတော့၏။ မူလက သူသည် အသက်ချမ်းသာပေးရန် တောင်းပန်ခဲ့သော်လည်း၊ လီယန်ချူးက ဤအပိုင်းအစအကြောင်း မေးမြန်းသည့်အခါတွင်မူ စကားမပြောတော့ချေ။

"သတ္တိရှိသားပဲ"

လီယန်ချူးက ခေါင်းငြိမ့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ သူသည် လက်ချောင်းဖြင့် အသာအယာ ဆွဲယူလိုက်ပြီး ဝိညာဉ်ဆွဲထုတ်ခြင်း မှော်အတတ်ကို အသုံးပြု၍ ဖုန်းရွှေဆရာ၏ မူလဝိညာဉ်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ယန်မီးတောက်ကို မသုံးဘဲ ဝိညာဉ်ဆွဲထုတ်ခြင်း အတတ်ဖြင့်သာ ဆွဲထုတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ သူ၏ စိတ်အာရုံကြောင့် ထိုဝိညာဉ်မှာ ဆွဲဆန့်ခံရကာ ပျက်စီးလုနီးပါး ဖြစ်သွားရသည်။

"အားးးးးးးးးးးးး"

ဖုန်းရွှေဆရာ၏ ဝိညာဉ်မှာ စူးရှစွာ အော်ဟစ်နေတော့သည်။ လီယန်ချူးသည် ယခုအခါ ဤအတတ်ကို အလွန်ပင် ကျွမ်းကျင်စွာ အသုံးပြုနိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ အခြားကြောင့်မဟုတ်ဘဲ လက်ယဥ်နေခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။

ဝိညာဉ်ဆွဲထုတ်ခြင်း အတတ်မှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ ကြိတ်စက်ကြီးတစ်ခုနှင့် အလားသဏ္ဌာန်တူပြီး၊ ဖုန်းရွှေဆရာ၏ ဝိညာဉ်ကို ထိုကြိတ်စက်ထဲတွင် ထည့်၍ ကြိတ်ချေနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ခဏအကြာတွင် လီယန်ချူးသည် မှော်အတတ်ကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ဖုန်းရွှေဆရာကို အေးစက်စွာ ကြည့်ကာ...

"မပြောသေးဘူးလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ဖုန်းရွှေဆရာသည် လီယန်ချူးအား မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ခုနက ခံစားခဲ့ရသော နာကျင်မှုမျိုးမှာ သူ တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးသလို လူသားတစ်ဦး၏ စိတ်ဓာတ်ဖြင့်လည်း ခံနိုင်ရည် မရှိချေ။

မည်သူမဆို (၁၈) ထပ် ငရဲသို့ ရောက်သွားပါက ထိုနာကျင်မှုကို မခံနိုင်ကြပေ။ ၎င်းမှာ သူတို့၏ စိတ်ဓာတ် မခိုင်မာခြင်းကြောင့် မဟုတ်ဘဲ မူလဝိညာဉ်မှာ ခန္ဓာကိုယ်ထက် ပိုမို နုနယ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဝိညာဉ်ပညာရပ် ကျွမ်းကျင်သူနှင့် တွေ့ပါက သေချင်သော်လည်း သေခွင့်မရဘဲ အနှိပ်စက်ခံရပေလိမ့်မည်။

ဖုန်းရွှေဆရာက အော်ဟစ်ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ပြောပါ့မယ်... ပြောပါ့မယ်... ဒီအပိုင်းအစက နတ်ဘုရား..."

သူ၏ စကားမှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။ သူ၏ မျက်လုံး၊ နား၊ နှာခေါင်းနှင့် ပါးစပ်တို့မှ အမည်းရောင် မီးတောက်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"နောက်ထပ် တားမြစ်ချက် တစ်ခုလား"

လီယန်ချူး၏ မျက်လုံးများ အေးစက်သွားသည်။ သူ၏ လက်ဝါးထဲတွင် ယန်မီးတောက်များ ပေါ်ထွက်လာပြီး ဤဖုန်းရွှေဆရာအား ပြာအဖြစ်သို့ အရင်ဆုံး လောင်ကျွမ်းပစ်လိုက်တော့သည်။

"နတ်ဘုရား... နတ်ဘုရား ဘာလဲ"

လီယန်ချူးက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ ဖုန်းရွှေဆရာလေး တစ်ယောက်ရဲ့ ကိုယ်ပေါ်မှာ ဘာကြောင့် ဒီလောက် အစွမ်းထက်တဲ့ ရတနာ ရှိနေရတာလဲ။

ထိုစဉ် သူ၏ ခါးရှိ အိတ်ထဲမှ မြေခွေးမလေးမှာ ခန္ဓာကိုယ် တောင့်တင်းကာ သေနေသည့်အလား ဖြစ်နေသည်။

ခုနက ကမ္ဘာပျက်မတတ် ပြင်းထန်သော အခြေအနေကို အိတ်ထဲမှနေ၍ ခံစားလိုက်ရသဖြင့် သူမမှာ အကြီးအကျယ် ထိတ်လန့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူးသည် ခုနက ထိုရေကန်ကို တမင်ရှောင်ရှားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဖုန်းရွှေဆရာ၏ ပစ္စည်းများကို သို‌ေလှာင်အိတ် ထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ လက်ထဲတွင် အ‌ေဆာင်စာရွက်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ၎င်းမှာ ရေခွဲအဆောင် ပင် ဖြစ်သည်။

အ‌ေဆာင်စာရွက်မှ နက်နဲသော စွမ်းအားများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ရေကန်ထဲရှိ ရေများမှာ ချက်ချင်းပင် ဘေးသို့ ကွဲထွက်သွားကာ အတွင်းမှ အရာများကို ဖော်ပြလိုက်တော့သည်။ လီယန်ချူးသည် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားရသည်။

ရေကန်အောက်ခြေတွင် ရွာသားများ၏ အလောင်းပေါင်း ရာနှင့်ချီ၍ ရှိနေသည်။ ထိုအလောင်းများမှာ ရေကန်အောက်ခြေတွင် မတ်တပ်ရပ်နေကြပြီး ခန္ဓာကိုယ်များမှာ တောင့်တင်းနေ၏။

ရေများ ဖယ်ရှားလိုက်သော်လည်း သူတို့မှာ မတ်တပ်ရပ်နေဆဲဖြစ်ကာ မျက်နှာများမှာ ဖြူလျော့နေသော်လည်း ပုပ်ပွခြင်း မရှိဘဲ အသက်ရှင်စဉ်ကအတိုင်း ရုပ်သွင်များမှာ တည်ရှိနေကြသည်။

"လူသေကောင်တွေ လား"

လီယန်ချူးက ကြည့်လိုက်ရာ ထိုအလောင်းများထဲတွင် များပြားလှသော သေခြင်းအငွေ့အသက်များ ပါဝင်နေသဖြင့် လူသေကောင်များနှင့် မခြားနားချေ။ ဖုန်းရွှေဆရာနှင့် အစီရင်ဆရာမှာ မတူညီကြပေ။ ဖုန်းရွှေဆရာသည် တောင်တန်းမြစ်ချောင်းများ၏ စွမ်းအားကို အသုံးချနိုင်သော်လည်း အစီရင်များကို မဖြစ်မနေ ရေးထိုးရန် မလိုချေ။

လီယန်ချူး၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် နတ်အလင်းများ လင်းလက်လာပြီး စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ 'ဝိညာဥ်မျက်စိအတတ်' သည် ယခုအခါ အလွန်မြင့်မားသော အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် အတွင်းရေးများကို သိမြင်လိုက်ရ၏။ ဤနေရာတွင် လူသေများသာ ရှိပြီး ကိုယ်တွင်း၌ ဝိညာဉ်များ မရှိတော့ချေ။ သို့သော် အလောင်းနှစ်လောင်း သုံးလောင်းခန့်တွင် အားနည်းသော ရှင်သန်ခြင်း အငွေ့အသက်တစ်ခု စတင်ပေါ်ပေါက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် လူသေကောင်များ၏ ကိုယ်တွင်း၌ ရှင်သန်ခြင်း အငွေ့အသက် မည်သည့်အခါမျှ မရှိနိုင်ချေ။ သေလူဖြစ်သဖြင့် နာကျည်းမှုနှင့် ယုတ်မာသောအရှိန်အဝါများသာ ရှိရမည် ဖြစ်သော်လည်း၊ ဤရှင်သန်ခြင်း အငွေ့အသက်မှာမူ အလွန်ပင် စင်ကြယ်လှပြီး များပြားလှသော အသက်စွမ်းအားများ ပါဝင်နေသည်။

"လူသေကောင်တွေကို အစီရင်နဲ့ ပေါင်းစပ်ပြီး လူသားဆေးစွမ်းကောင်း ဖော်စပ်နေတာက ဒီရှင်သန်ခြင်း အငွေ့အသက်အတွက်လား"

ဖုန်းရွှေဆရာ၏ စကားများကို ပြန်လည်စဉ်းစားမိလိုက်သောအခါ လီယန်ချူးသည် အချို့သော အကြောင်းအရာများကို ရုတ်တရက် နားလည်သွားတော့သည်။

"ဝူးးးး"

သူသည် ပါးစပ်မှ ယန်မီးတောက်များကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ရာ မီးတောက်များမှာ မြစ်ရေအလား ထိုလူသေကောင်များကို ဝါးမြိုသွားတော့သည်။

ထိုလူသေကောင်များသည် တစ်ခဏချင်းအတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားရ၏။ သူတို့သည် "လူသားဆေးစွမ်းကောင်း" ဖြစ်နိုင်သော်လည်း ကြေးအလောင်း သို့မဟုတ် ငွေအလောင်း အဆင့်သာ ရှိသေးသဖြင့် လီယန်ချူး၏ ယန်မီးတောက်ကို မခုခံနိုင်ဘဲ ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားရခြင်း ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူးသည် ဤတောင်တန်း၏ ဖုန်းရွှေအနေအထားကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ...

"ဒီနည်းလမ်းကို စဉ်းစားတဲ့ကောင်က တကယ်ကို လူယုတ်မာပါပဲ" ဟု စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိသည်။

သူသည် ဖုန်းရွှေဆရာ၏ လက်ထဲမှ ထိုအပိုင်းအစကို အလွန်ပင် စိတ်ဝင်စားနေမိသည်။ ဒုတိယအဆင့် ဖုန်းရွှေဆရာတစ်ဦးကို သူ၏ တိုက်ခိုက်မှုများမှ လုံးဝ ခုခံကာကွယ်ပေးနိုင်ခြင်း သို့မဟုတ် ရှောင်တိမ်းစေနိုင်ခြင်းတို့မှာ ထိုအပိုင်းအစအတွင်း၌ ကြီးမားသော လျှို့ဝှက်ချက် ရှိနေကြောင်း သက်သေပင် ဖြစ်သည်။

အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် သူသည် စိတ်အာရုံကို ထပ်မံဖြန့်ကျက်လိုက်ပြီး တိမ်တိုက်များကို နင်းလျက် ကောင်းကင်ယံသို့ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။