အခန်း (၇၆၅-၇၆၆)

အခန်း (၇၆၅) - ရှေးဦးသားရဲကြီး နိုးထလာခြင်း၊ သာမန်တာအိုဆရာလေးနှင့် နာရီဝက်ခန့် ချုပ်နှောင်နိုင်စွမ်း

ကျန်းနန်မြို့စားကြီး အသတ်ခံလိုက်ရသည့် သတင်းသည် လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားသော်လည်း မြို့စားမင်းအိမ်တော်ရှိ အရာရှိတစ်ဦးက ထိုသတင်းကို ချက်ချင်း ပိတ်ဆို့ရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ချန်နိုင်ငံတွင် ခရိုင် (၁၃) ခု ရှိပြီး ခရိုင်တစ်ခုစီတွင် မြို့စားမင်းတစ်ဦးစီ ထားရှိကာ ၎င်းတို့သည် ထိုဒေသ၏ အမြင့်ဆုံးအာဏာကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည့် နယ်စားပယ်စားကြီးများ ဖြစ်ကြသည်။

သို့သော် ယနေ့တွင်မူ ချန်နိုင်ငံ၏ မြို့စားမင်းတစ်ဦးမှာ မိမိ၏ အိမ်တော်အတွင်း၌ပင် အသတ်ခံလိုက်ရလေပြီ။ ၎င်းပြင် ရေကန်အောက်ခြေမှ မိစ္ဆာအိုကြီးတစ်ဦး ထွက်ပေါ်လာပြီး လူငယ်တာအိုဆရာတစ်ဦးနှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့သည့် မြင်ကွင်းမှာလည်း အလွန်ပင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ဖွယ်ရာ ကောင်းလှပေသည်။

အရာရှိများသည် သတင်းအားလုံးကို ပိတ်ဆို့ထားပြီး နန်းတော်သို့ အရေးပေါ် သတင်းပို့ရန် လူလွှတ်လိုက်ကြသည်။ ထိုအခြေအနေများကို တည်းခိုခန်းတွင် အနားယူနေသည့် လီယန်ချူးကမူ ဘာမျှမခံစားရချေ။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် ယန့်ချီရှားအဖြစ် ပုံဖျက်မထားပေ။ အကြောင်းမှာ ယန့်ချီရှားသည်လည်း ကျန်းနန်မြို့တော်၏ ထိပ်တန်း အလိုရှိတရားခံ ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

သူသည် သူ၏ ရုပ်သွင်ကို အနည်းငယ် ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး လောကတွင် ပြိုင်ဘက်ကင်းလှသည့် သူ၏ ချောမောသော မျက်နှာကို သာမန်မျက်နှာတစ်ခုအဖြစ် ပြုပြင်လိုက်သည်။

"ဟင်း... ဟွမ်ထင်တာအိုကျမ်း ကို ကျင့်လေလေ ပိုချောလာလေပါလား"

လီယန်ချူးက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ဟွမ်ထင်တာအိုကျမ်းကို ကျင့်ကြံခြင်းက သူ၏ အရှိန်အဝါကို ထူးခြားစေရုံသာမက သူ၏ ရုပ်ရည်ကိုပါ တစ်စတစ်စ ပြောင်းလဲစေခဲ့သည်။ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ပြောရလျှင် သူသည် ပို၍ ပို၍ ချောမောလာခြင်း ဖြစ်သည်။ မျက်နှာပေါက်မှာ မပြောင်းလဲသော်လည်း အလိုအလျောက်ပင် ပိုမိုခန့်ညား ထည်ဝါလာခဲ့သည်။

ညစာ စားပြီးနောက် လီယန်ချူးသည် ကောင်းကင်ယံသို့ အသာအယာ မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"အချိန်လည်း တော်တော် ရောက်ပြီပဲ။ ဖူဝမ်မင်းသားကတော်ကို မြို့တော်ကို ခေါ်သွားပြီဆိုတော့ ရွှီထျန်းနန်လည်း ကျန်းနန်ကို လာရတော့မှာပဲ"

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က လီယန်ချူးသည် ကိုယ်ပွားအတတ်ကို အသုံးပြုကာ ကိုယ်ပွားတစ်ခုဖြင့် ဖူဝမ်မင်းသားကတော်ကို မြို့တော် တရားရုံးတော် သို့ ပို့ဆောင်ခဲ့သည်။ မင်းသားအိမ်တော်၏ အကြောင်းကို တရားလွှတ်တော်က သိရှိသွားသည်နှင့် တရားရုံးတော် ဒုတိယအရာရှိချုပ် ရွှီထျန်းနန် သေချာပေါက် လာလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ လီယန်ချူး ဤနေရာတွင် ရှိနေသည်ကို သူ သိထားသောကြောင့်ပင်။

ထို့အပြင် ရွှီထျန်းနန်မှာ တရားရုံးတော်၏ အစွမ်းအထက်ဆုံး အင်အားစုလည်း ဖြစ်ရာ မင်းသားအိမ်တော် အပြောင်းအလဲကို ကိုင်တွယ်ရန် သူကလွဲ၍ အခြားသူ မရှိချေ။

"အဲဒီကျရင် ဒီကိစ္စကို ရွှီအရာရှိချုပ်ဆီပဲ လွှဲပေးလိုက်တော့မယ်"

လီယန်ချူးသည် အပြင်သို့ လျှောက်မလည်တော့ဘဲ တည်းခိုခန်း၌ပင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ကာ ကျင့်ကြံနေလိုက်သည်။ ကျားချွမ်းဖန်း သင်ကြားပေးခဲ့သော ကိုယ်ပွားအတတ်မှာ စွမ်းဆောင်ရည်ကို နှစ်ဆ တိုးတက်စေသော်လည်း တစ်ခုတည်းသော အားနည်းချက်မှာ ကိုယ်ပွားနှင့် ဖြစ်ပျက်သမျှကို တိုက်ရိုက် မသိရှိနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကိုယ်ပွားကို ပြန်လည် ရုပ်သိမ်းပြီးမှသာ အရာအားလုံးကို သိရှိနိုင်သည်။ သို့သော် ကိုယ်ပွားသည် မိမိနှင့် နီးကပ်သော နေရာတွင် ရှိနေပါက မူလကိုယ်ထည်က ခံစား သိရှိနိုင်ပေသည်။

လီယန်ချူးသည် အလုပ်မရှိသဖြင့် တည်ငြိမ်စွာ ကျင့်ကြံနေ၏။ ယခုအခါ အဆင့်မြှင့်ထားသော ကျန့်‌‌ေကျာင်းဓားမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် ဆန်းကြယ်သော တုန်ခါမှုများသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပိုမိုကြံ့ခိုင်စေသလို၊ သုံးရောင်ခြယ်မီးတောက် ကလည်း ခန္ဓာကိုယ်ကို သန့်စင်ပေးသည့် အကျိုးအာနိသင် ရှိသည်။

သူသည် တာအိုကျင့်စဉ်၏ စွမ်းအားငါးရပ် ကောင်းကင်သို့ ဦးတည်ခြင်း ပုံစံဖြင့် ထိုင်နေသော်လည်း အတွင်း၌မူ မီးတောက်များက သူ၏ ကြွက်သားနှင့် အရိုးအဆစ်များကို အဆက်မပြတ် လောင်ကျွမ်းသန့်စင်ပေးနေသဖြင့် သူ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခွန်အားမှာ တစ်စတစ်စ ပိုမိုအားကောင်းလာသည်။

နံနက်မိုးလင်းသည့်တိုင်အောင်ပင်...

ကြက်ဖတွန်သံနှင့်အတူ နေဝန်းနီကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။ လီယန်ချူး၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ နတ်အလင်းများ တောက်ပနေပြီး ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ သွေးနှင့် ချီစွမ်းအားများမှာ အလွန်ပင် စုစည်းကျစ်လျစ်သွားကာ နဂါးနှင့် ကျားကဲ့သို့ အားမာန်အပြည့် ဖြစ်နေတော့သည်။ သူသည် တည်းခိုခန်းမှ ထွက်ကာ နံနက်စာ စားရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်…

ရုတ်တရက်

သူသည် ကောင်းကင်ယံသို့ မော့ကြည့်လိုက်ရာ မျက်နှာထားမှာ လေးနက်သွားတော့သည်။

"ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ"

သူတစ်ဦးတည်းသာမက မြို့တော်အတွင်းရှိ အစွမ်းထက်သော ကျင့်ကြံသူ အားလုံးမှာလည်း ကောင်းကင်ယံမှ အပြောင်းအလဲကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဝုန်း

အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး မြို့တော်တစ်ခုလုံး၏ အထက်တွင် ချက်ချင်းပင် ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။

ဟိန်း

မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ပြင်းထန်လှသော ဟိန်းဟောက်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။ လွင့်မျောနေသော အမှောင်တိမ်တိုက်များ နောက်ကွယ်တွင် ကြီးမားလှသော မျက်လုံးအစုံ ရှိနေသည်။ ထိုမျက်လုံးကြီးများ၏ အရွယ်အစားကို ကြည့်ရုံနှင့်ပင် ရင်တထိတ်ထိတ် ဖြစ်စေသည်။

လီယန်ချူး မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကာ...

"မိစ္ဆာအငွေ့အသက်တွေက တော်တော် ပြင်းတာပဲ"

သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ကျန်းနန်မြို့တော် တစ်ခုလုံးတွင် ရုတ်တရက် မြူထူများ ဆိုင်းလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဤမြူထူများမှာ အလွန်ပင် လျင်မြန်ပြီး ထူထပ်လှရာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း မြို့တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။ ဤမျှကြီးမားသော မြူထူများကို ဖန်တီးနိုင်သည့် မိစ္ဆာဆိုလျှင် ၎င်း၏ အဆင့်မှာ... အလွန်ပင် မြင့်မားပေလိမ့်မည်။

လီယန်ချူးက သူ၏ စိတ်အာရုံကို ဖြန့်ကျက်ကြည့်ရာ ဤမြူထူများအတွင်း၌ စိတ်အာရုံမှာ ပတ်ဝန်းကျင် (၃) မိုင်၊ (၄) မိုင်ခန့်သာ မြင်တွေ့နိုင်တော့သည်။ ယခင်က သူသည် မိုင်ပေါင်းများစွာကို တစ်ခဏချင်း မြင်တွေ့နိုင်သူ ဖြစ်သည်။ ၎င်းပြင် မြူထူများ ပိုမိုထူထပ်လာသည်နှင့်အမျှ စိတ်အာရုံ၏ အကွာအဝေးမှာ ပိုမိုကျဉ်းမြောင်းလာပြီး ပတ်ဝန်းကျင် မြင်ကွင်းများမှာလည်း ဝေဝါး ပုံပျက်လာတော့သည်။

"ဒါ ပိုင်ကျီမိစ္ဆာနိုင်ငံရဲ့ လက်ချက်လား"

လီယန်ချူး ကောင်းကင်သို့ မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ယခုအခါ ကောင်းကင်ယံမှာ မြူထူများဖြင့် ပိတ်ဆို့နေပြီး ရွှေရောင်ချည်မျှင်တန်းများမှာ ကြီးမားသော အတားအဆီးတစ်ခုအဖြစ် မြို့တစ်ခုလုံးကို ငုံ့မိုးဖုံးအုပ်ထားလေပြီ။

"လက်ရာက မသေးဘူးပဲ" လီယန်ချူးက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ ဤနေရာရှိ ကမ္ဘာမြေ၏ လောကဓာတ်စွမ်းအားများမှာ အလျင်အမြန် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ကောင်းကင်ယံသို့ စုပြုံသွားနေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်…

မြို့တော်အတွင်း၌ ဗုဒ္ဓဘာသာ ရဟန်းမြတ်တစ်ပါးသည် ဤကမ္ဘာမြေ၏ ထူးခြားသော အပြောင်းအလဲကို စစ်ဆေးနေသည်။ သို့သော် သူ၏ အကြည့်မှာ ရွှေရောင်ချည်မျှင်တန်းများပေါ်သို့ ကျရောက်သွားချိန်တွင်...

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ထူးဆန်းသော မိစ္ဆာစွမ်းအားတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာကာ...

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ထိုရဟန်းမြတ်မှာ အရေခွံနှင့် အရိုးသာ ကျန်တော့သည့် အလောင်းအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

"ဆရာတော်"

ဘေးရှိ ဗုဒ္ဓဘာသာ တပည့်များမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ဝန်းရံလာကြသည်။ ဤအဖိုးအိုရဟန်းမှာ မြို့တော်အတွင်းရှိ ပန်ယင်းကျောင်းတော်၏ နံပါတ်တစ် ပညာရှင်ဖြစ်ပြီး နဂါးနှင့် ကျားကိုပင် နှိမ်နင်းနိုင်သည့် စွမ်းအားရှိသူ ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် သေဆုံးသွားခဲ့ရပြီ။

ထိုရဟန်းမြတ်သာမက မြို့တော်အတွင်းရှိ ဘုရားကျောင်းနှင့် ကျောင်းတော်ပေါင်း (၂၀) ကျော်မှ ထိပ်တန်းပညာရှင်များမှာလည်း တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ရုတ်တရက် သေဆုံးကုန်ကြသည်။ သူတို့အားလုံးမှာ တစ်ခဏအတွင်း အလောင်းကောင်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကြပြီး ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ အသက်ဓာတ်၊ စိတ်ဓာတ်နှင့် ကျင့်စဉ်စွမ်းအား အားလုံးမှာလည်း သုညဖြစ်သွားကြသည်။ မြူထူများ စတင်ဆိုင်းလာပြီး မိနစ်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် ကျန်းနန်မြို့တော်ရှိ ထိပ်တန်းပညာရှင် (၂၀)၊ (၃၀) ခန့် သေဆုံးသွားကြရသည်။

မြူထူများမှာ ပိုမိုထူထပ်လာပြီး…

ဟိန်း

ကောင်းကင်ယံမှ ပြင်းထန်သော ဟိန်းဟောက်သံကြီး ထပ်မံထွက်ပေါ်လာသည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ပိုမိုနီးကပ်လာဟန် ရှိပြီး ဧရာမ သတ္တဝါကြီးတစ်ကောင်၏ ပုံရိပ်လွှာကို ဝေဝါးစွာ မြင်တွေ့နေရသည်။ ၎င်းမှာ လူသားကမ္ဘာကို အေးစက်စွာ ငုံ့ကြည့်နေသည့် အသွင်ရှိ၏။ ထိုဧရာမ သတ္တဝါကြီး၏ မျက်လုံးများမှ အလင်းများ လက်သွားသည်နှင့် မြို့တော်အတွင်းရှိ ကျင့်ကြံသူ အချို့မှာ သူတို့၏ မူလဝိညာဉ်ကို ဆွဲထုတ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရကာ ချက်ချင်း သေဆုံးကုန်ကြပြန်သည်။ သူတို့၏ ကျင့်စဉ်စွမ်းအားများမှာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားရ၏။

တည်းခိုခန်းတစ်ခုအတွင်း၌ နတ်သမီးလေးကဲ့သို့ လှပလှသော ဝတ်စုံဖြူဝတ် အမျိုးသမီးလေးတစ်ဦးမှာ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ရင်ဘတ်ကို ဖိထားရင်း မျက်နှာမှာ ဖြူလျော့နေသည်။ သူမ၏ ဘေးရှိ အသက် (၇) နှစ်၊ (၈) နှစ်အရွယ် မိန်းကလေးငယ်မှာမူ အလွန်ပင် ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်နေကာ…

"သေစမ်း... ဒါက 'တပ်မဟာ သုမိရု နတ်အစီရင်' ပဲ။

သူတို့က ဒီမြို့တစ်မြို့လုံးကို ယဇ်ပူဇော်ချင်နေတာလား"

ထိုမိန်းကလေးငယ်၏ အသံမှာ အသက်အရွယ်နှင့် မလိုက်အောင် ရင့်ကျက် တည်ငြိမ်လှသည်။

"ဒီအစီရင် အောင်မြင်သွားရင် ကျန်းနန်မြို့တော်ဟာ သေမြေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မယ်။ ငါ ဒီအစီရင်ကို ခင်းကျင်းထားတဲ့လူကို မြန်မြန်ရှာပြီး ဆရာသခင်အတွက် လမ်းတစ်ခု ဖောက်ပေးရမယ်"

မိန်းကလေးငယ်က လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

အမျိုးသမီးငယ်က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့်...

"သတိထားနော်" ဟု ဆိုသည်။

ဤရက်ပိုင်းအတွင်း ထိုမိန်းကလေးငယ်မှာ သူမ၏ ဆရာသခင်နှင့်အတူ ကျန်းနန်မြို့တော်၌ လျှောက်လည်ကာ သီချင်းနားထောင်၊ ပစ္စည်းဝယ်၊ မုန့်စား စသည်ဖြင့် အစ်မနှင့် ညီမလေးကဲ့သို့ လည်ပတ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် အမှန်တကယ် ဆော့ကစားနေသူမှာ ဤအမျိုးသမီးငယ်ဖြစ်ပြီး၊ မိန်းကလေးငယ်မှာ သူမ၏ အစောင့်အရှောက် ဖြစ်နေ၏။

မိန်းကလေးငယ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး…

သူမ၏ လက်ထဲရှိ ရွှေဆံထိုးမှာ အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ထိုအမျိုးသမီးငယ်ကို ကာကွယ်ပေးထားလိုက်သည်။ သူမကိုယ်တိုင်မှာမူ ပြတင်းပေါက်ကို ဖောက်ထွက်ကာ ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားတော့သည်။ သူမ ပျံတက်သွားချိန်တွင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြူထူများက သူမ၏ ကျင့်စဉ်စွမ်းအားကို စတင်တိုက်ခိုက်လာသဖြင့်...

"မိစ္ဆာတွေ ဖယ်စမ်း" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သူမ၏ ကိုယ်ပတ်လည်တွင် ငါးရောင်ခြယ် နတ်အလင်းများ တောက်ပလာပြီး မြူထူများကို ဖောက်ထွက်သွားသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမသည် လျှို့ဝှက်အတတ်ဖြင့် မြူထူများအတွင်းရှိ ထူးခြားသော အရှိန်အဝါတစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားကာ...

"သွား" ဟု အမိန့်ပေးလိုက်ရာ ပုလဲပြာတစ်လုံးမှာ အလင်းတန်းအဖြစ် လွင့်ထွက်သွားတော့သည်။

မြူထူများအတွင်းမှ ပုံရိပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုပုလဲကို တားဆီးလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် လှပလှသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး မျက်နှာမှာ အလွန်ပင် အေးစက်ခက်ထန်နေ၏။ သူမမှာ မြတ်ဗိမာန်မှ ပန်းဦးလွှာ ကျီလင် ပင် ဖြစ်သည်။ သူမသည် ကောင်းကင်ယံ၌ ရပ်တန့်နေပြီး နက်မှောင်သော ဆံနွယ်များမှာ လေတွင် လွင့်ပျံနေကာ မြင့်မြတ်ခြင်းနှင့် မိစ္ဆာဆန်ခြင်းတို့ ရောယှက်နေသော အသွင်ရှိသည်။

"မိစ္ဆာမ... မြို့တစ်မြို့လုံးက သတ္တဝါတွေကို သတ်ဖို့ ကြံစည်နေတာလား။ ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ တရားကို မကြောက်ဘူးလား။ မိုးကြိုးပစ်ခံရမှာကို မကြောက်ဘူးလား"

မိန်းကလေးငယ်က ငေါက်ငမ်းလိုက်သည်။

ပုလဲပြာမှာ ထပ်မံ၍ အလင်းများ လက်သွားကာ အဆမတန် ကြီးမားလာပြီး ပန်းဦးလွှာ ကျီလင် သို့မဟုတ်... ပိုင်ကျီမိစ္ဆာဘုရင်မ ထံသို့ ပြင်းထန်စွာ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။ ဤမိန်းကလေးငယ်မှာ ကောင်းကင်ယံ၌ လွတ်လပ်စွာ ပျံသန်းနိုင်ပြီး အဆင့်အတန်း မြင့်မားလှရာ သူမမှာ သေချာပေါက်

ယန်ဝိညာဉ်အဆင့် ပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။

ပိုင်ကျီဘုရင်မမှာ အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်ကာ လက်ချောင်းဖြင့် အသာအယာ ညွှန်လိုက်ရာ လောကဓာတ်စွမ်းအားများမှာ ပြင်းထန်စွာ ဖိနှိပ်လာတော့သည်။

ဒေါင်

ခေါင်းလောင်းသံကြီးကဲ့သို့ ကျယ်လောင်သော အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး ပုလဲပြာမှာ နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားသည်။ မိန်းကလေးငယ်က မျက်လုံးများ အေးစက်သွားကာ ဂါထာမန္တန်ကို ရွတ်လိုက်ရာ... အလင်းတန်းများအတွင်းမှ ဓားတစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် နတ်သမီးတစ်ပါး ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုနတ်သမီး၏ ကိုယ်ပေါ်မှ အလင်းများမှာ အလွန်ပင် ဆန်းကြယ်လှ၏။

ရှပ်

ဓားချီများမှာ မိုးကြိုးကဲ့သို့ ကောင်းကင်ကို ခွဲထွက်ကာ ပိုင်ကျီဘုရင်မထံသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။ ထိုအမျိုးသမီး၏ နောက်ကျောတွင် ထူးဆန်းသော သားရဲကြီးတစ်ကောင်၏ ပုံရိပ် ထွက်ပေါ်လာပြီး ပြင်းထန်လှသော မိစ္ဆာစွမ်းအားများဖြင့် ထိုဓားချီကို တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

ဝုန်း

ဓားချီများ ပျံ့လွင့်သွားသော်လည်း နောက်တစ်ခဏ၌ ထိုဓားချီများမှာ ဖီးနစ်နတ်ငှက်တစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ပိုင်ကျီဘုရင်မကို ထပ်မံတိုက်ခိုက်ပြန်သည်။ ကောင်းကင်ယံတွင် ပြင်းထန်လှသော ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး…

"တကယ်တော့ ခွန်လွန် က ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ပဲ"

ပိုင်ကျီဘုရင်မက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့ရဲ့ နောက်ခံကို သိရင်လည်း အခုပဲ လက်နက်ချစမ်း"

မိန်းကလေးငယ်က မာန်ပါပါ ပြောလိုက်သည်။

"လောကတရားတွေ ပျက်သုဉ်းပြီး ဒဏ္ဍာရီတွေ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ။ ခွန်လွန်ဟာလည်း အရင်လို မြင့်မြတ်တဲ့နေရာ မဟုတ်တော့ဘူး။ နောင်အနာဂတ်မှာ ငါတို့ ပိုင်ကျီမိစ္ဆာနိုင်ငံရဲ့ လောကဖြစ်လာလိမ့်မယ်။ မင်း ငါ့ဆီမှာ အညံခံမယ်ဆိုရင် မိစ္ဆာမျိုးနွယ်တွေကြားမှာ နေရာတစ်ခု ပေးထားမယ်"

ဟု ပိုင်ကျီဘုရင်မက ပြန်ပြောသည်။

"မိုက်ရူးရဲဆန်လိုက်တာ။ မင်းက ပိုင်ကျီမိစ္ဆာနိုင်ငံရဲ့ ဘုရင်မဆိုတာကိုး"

မိန်းကလေးငယ်က ခါးထောက်ကာ ဆဲဆိုလိုက်သည်။

"တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်က လူ့လောကကို အုပ်စိုးချင်နေတာလား"

သူမက ဂါထာမန္တန်ကို ထပ်မံရွတ်လိုက်ရာ ပုလဲပြာမှာ တောင်ကြီးတစ်လုံးကဲ့သို့ ကြီးမား လေးလံသွားပြီး အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်သွားပြန်သည်။

ဝုန်း ဝုန်း ဝုန်း

ပညာရှင်နှစ်ဦးမှာ သူတို့၏ အစွမ်းထက်လှသော မှော်အတတ်များဖြင့် ကောင်းကင်ယံတွင် ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်နေကြသည်။ ပိုင်ကျီဘုရင်မမှာ မိစ္ဆာခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်လှသော်လည်း ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည့် ဤမိန်းကလေးငယ်ကိုမူ လွယ်လွယ်ဖြင့် မနိုင်နိုင်ချေ။ ခွန်လွန်မှ ကျင့်ကြံသူများသည် ရှေးဟောင်းတာအိုအတတ်များကို တတ်မြောက်ထားသဖြင့် ကိုင်တွယ်ရန် အလွန်ပင် ခက်ခဲလှသည်။

ရုတ်တရက်

မြို့တော်အတွင်းမှ ရွှေရောင်ဗုဒ္ဓအလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။ ၎င်းမှာ လက်နက်များကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် ဧရာမ ရဟန္တာပုံရိပ်ကြီးတစ်ခုဖြစ်ပြီး နောက်ကျောတွင် မီးဝိုင်းတစ်ခု ရှိနေသည်။ ထိုပုံရိပ်ကြီးမှာ ပိုင်ကျီဘုရင်မထံသို့ လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ချလိုက်သည်။

"ရဟန်းကြီး... မင်းရဲ့ သက်တမ်းက ကုန်ခါနီးနေပြီကိုး။ အခုထိ လာပြီး အရှုပ်လုပ်နေသေးတာလား။ ငါကိုယ်တိုင်ပဲ မင်းကို သေမင်းဆီ ပို့ပေးရမလား"

ပိုင်ကျီဘုရင်မက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

ရဟန္တာပုံရိပ်ကြီးမှ မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ အသံထွက်ပေါ်လာသည်။

"မိစ္ဆာမ... ငါကိုယ်တော်ရဲ့ သက်တမ်းကို ရင်းပြီး မင်းကို ဒီမှာပဲ အသေသတ်မယ်"

သူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ဗုဒ္ဓအလင်းများမှာ ပိုမိုတောက်ပလာပြီး လက်ထဲရှိ လက်နက်ဖြင့် ပိုင်ကျီဘုရင်မကို ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်တော့သည်။

ယခုအခါ ယန်ဝိညာဉ်အဆင့် ပညာရှင် သုံးဦးမှာ ကောင်းကင်ယံ၌ အသေအလဲ တိုက်ခိုက်နေကြရာ ပြင်းထန်လှသော အရှိန်အဝါများမှာ မြူထူများကိုပင် ဖောက်ထွက်ကာ မြို့တော်တစ်ခုလုံးကို လင်းထိန်သွားစေသည်။

ပိုင်ကျီဘုရင်မမှာ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်၏ ထူးခြားသော အစွမ်းများနှင့် လက်ထဲရှိ ဆန်းကြယ်သော ခေါင်းလောင်းကို အသုံးပြုကာ ပညာရှင်နှစ်ဦးကို ယှဉ်ပြိုင်နေ၏။

"ဒီတစ်ကြိမ်တော့ တကယ်ပဲ ဘေးဒုက္ခ ရောက်တော့မှာပဲ။ ခွန်လွန်က လူတွေအထိ ပါလာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး"

ပိုင်ကျီဘုရင်မက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ တွေးလိုက်သည်။ ခွန်လွန်မှာ ရှေးဟောင်း ကျင့်ကြံခြင်းနယ်မြေဖြစ်ရာ အလွန်ပင် ကိုင်တွယ်ရ ခက်ခဲလှသည်။

ဝုန်း ဝုန်း ဝုန်း

ပေါက်ကွဲသံများမှာ မပြတ်ထွက်ပေါ်နေပြီး ပြင်းထန်လှသော တိုက်ပွဲကြီးမှာ ဆက်လက် ဖြစ်ပွားနေသည်။ ထိုရဟန်းကြီးမှာ ကျန်းနန်မြို့တော်မှ ထိပ်တန်းရဟန်းမြတ်တစ်ပါး ဖြစ်သည်။ သူသည် သက်တမ်းကုန်ခါနီးဖြစ်၍ မိမိကိုယ်ကို ပိတ်ဆို့ကာ အိပ်စက်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ကောင်းကင်ယံမှ ပြင်းထန်လှသော အရှိန်အဝါများကြောင့် နိုးထလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ဆက်လက် အိပ်စက်နေမည်ဆိုပါက တစ်နှစ်၊ နှစ်နှစ်ခန့် ထပ်မံ အသက်ရှင်နိုင်ဦးမည် ဖြစ်သော်လည်း ယခုကဲ့သို့ အစွမ်းများကို အသုံးပြုလိုက်ပြီဖြစ်ရာ နာရီဝက်အတွင်းမှာပင် သေဆုံးသွားနိုင်ပေသည်။

သို့သော် ထိုရဟန်းကြီးသည် ကျန်းနန်မြို့တော်၏ သာသနာကို ကာကွယ်ရန် သူ၏ အသက်ကို ရင်းနှီးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ဤအစီရင်မှာ 'တပ်မဟာ သုမိရု နတ်အစီရင်' ဖြစ်ကြောင်း သိရှိသလို၊ အစီရင်အထက်မှ အရှိန်အဝါမှာ သူကဲ့သို့သော ပညာရှင်ကိုပင် ထိတ်လန့်စေသည့် 'ရှေးဦးသားရဲကြီး' ဖြစ်ကြောင်း သိရှိနေသည်။

အကယ်၍ ပိုင်ကျီမိစ္ဆာနိုင်ငံက ရှေးဦးသားရဲကြီးကို နိုးထအောင် လုပ်နိုင်သွားပါက ကျန်းနန်မြို့တော်သာမက ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ခရိုင်များစွာမှာလည်း ပျက်စီးသွားပေလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ထိုမိန်းကလေးငယ်နှင့် ပူးပေါင်းကာ ပိုင်ကျီဘုရင်မကို တားဆီးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူးသည် ကောင်းကင်ယံသို့ မော့ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ မြူထူများ ဆိုင်းလာပြီး ရှေးဟောင်းအစီရင်က မြို့တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံထားကာ ရှေးဦးသားရဲကြီးမှာ တိမ်တိုက်များ နောက်ကွယ်တွင် နိုးထရန် အသင့်ဖြစ်နေလေပြီ။

ရုတ်တရက်

သူ၏ ရှေ့တွင် ပုံရိပ်တစ်ခု ဝေဝါးစွာ ပေါ်လာသည်။ မြူထူများမှာ ဘေးနှစ်ဖက်သို့ အသာအယာ ကွဲထွက်သွားပြီး ဦးထုပ်ဆောင်းကာ ဝတ်စုံနက် ဝတ်ဆင်ထားသည့် ပိန်လှီလှသော အဖိုးအိုတစ်ဦး ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအဖိုးအို၏ မျက်နှာမှာ သိမ်းငှက်ကဲ့သို့ ထက်ရှသော မျက်လုံးများနှင့် ဆိတ်မုတ်ဆိတ်ကဲ့သို့ မီးခိုးရောင် ဆံပင်များ ရှိနေသဖြင့် နတ်ဆရာတစ်ဦးကဲ့သို့ အသွင်ရှိသည်။

"မြို့စားမင်းနဲ့ မိစ္ဆာအရှင်ကို သတ်လိုက်တာ မင်းပဲကိုး"

အဖိုးအို၏ အသံမှာ လွင့်မျောနေပြီး တစ်ခါတစ်ရံ ဝေးနေသလို၊ တစ်ခါတစ်ရံ နားအနားသို့ ရောက်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ စကားတစ်ခွန်း ပြောလိုက်ရုံနှင့်ပင် သူ၏ အဆင့်မှာ မြင့်မားကြောင်း သိသာလှသည်။

'ငါ့ရဲ့ ပုံဖျက်အတတ်ကို သိနေတာလား။ ငါ ရုပ်ပြောင်းထားတာပဲကို'

လီယန်ချူးက သံသယဖြစ်စွာဖြင့် ထိုအဖိုးအိုကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဤအဖိုးအိုမှာ ပိုင်ကျီမိစ္ဆာနိုင်ငံမှ အကြီးအကဲ ဖန်းပိုင်ယန့် ပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် အစီရင်ကို ဖွင့်လှစ်ပြီးနောက် လီယန်ချူး၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ရုတ်တရက် လီယန်ချူးကို မြင်တွေ့လိုက်ရချိန်တွင် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကာ ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားရသည်။

'တာအိုဆရာ လူငယ်လေးတစ်ယောက်ပါလား။ ခါးမှာ ရှေးဟောင်းဓားတစ်လက် ချိတ်ထားတယ်။ ဒီလောက်တောင် တိုက်ဆိုင်စရာ ရှိလို့လား'

သို့သော် သူသည် လီယန်ချူး၏ မျက်နှာကို သေချာကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သက်ပြင်းချလိုက်ကာ…

'တော်သေးတာပေါ့။ ရုပ်ရည်က သာမန်ပဲ။ အဲဒီလူ မဟုတ်ဘူး'

ထိုခဏအတွင်း အဖိုးအို၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးပေါင်းများစွာ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ ပိုင်ကျီမိစ္ဆာနိုင်ငံကို အမြဲတမ်း နှောင့်ယှက်နေသည့် ထိုတာအိုဆရာ လူငယ်လေးမှာ အလွန်ပင် ခန့်ညားထည်ဝါလှပြီး နတ်သားတစ်ပါးကဲ့သို့ ရုပ်ရည်ရှိသူ ဖြစ်သည်။ ယခု ရှေ့တွင် ရှိနေသူမှာမူ... ရုပ်ရည်မှာ အလွန်ပင် သာမန်ကာလျှံကာ ဖြစ်နေသည်။

လီယန်ချူးက တစ်စုံတစ်ခုကို ရှင်းပြရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ထိုအဖိုးအို၏ အမူအရာကို မြင်တွေ့လိုက်ရချိန်တွင် သူ၏ 'ဝိညာဉ်မျက်စိအတတ်' ကို အသုံးပြုကာ ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် နတ်အလင်းများ လက်သွားချိန်တွင်...

ဤအဖိုးအိုမှာ အမှန်တကယ်တွင် ယုန်မိစ္ဆာတစ်ကောင် ဖြစ်နေပြီး သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် မကျွတ်မလွတ်သေးသော ဝိညာဉ်ပေါင်းများစွာနှင့် သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်များ ပြည့်နှက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

လီယန်ချူး မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကာ...

"မင်းက ပိုင်ကျီမိစ္ဆာနိုင်ငံကလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ဖန်းပိုင်ယန့်မှာ ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားကာ...

"ဟုတ်တယ်" ဟု ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖြေလိုက်သည်။

ထို့နောက် နှစ်ဦးစလုံးမှာ ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။ ခဏအကြာတွင် လီယန်ချူးက လေးလေးနက်နက် မေးလိုက်သည်…

"မင်း ဒီကို လာတာ... သေချင်လို့လား"

"..." ဖန်းပိုင်ယန့်။

ဤတာအိုဆရာလေးမှာ အလွန်ပင် မောက်မာလှပေသည်။ ဖန်းပိုင်ယန့်မှာ ပိုင်ကျီမိစ္ဆာနိုင်ငံ၏ အစွမ်းထက်ဆုံး မိစ္ဆာဘုရင်တစ်ပါး ဖြစ်သည်။ သူသည် နောက်ကွယ်မှ စီစဉ်ညွှန်ကြားရသည်ကို ပိုမိုနှစ်သက်သော်လည်း တတိယအဆင့်ရှိ မိစ္ဆာဘုရင်တစ်ပါးအနေဖြင့် သူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာ ရှိပေသည်။ ယခုကဲ့သို့ တာအိုဆရာလေးတစ်ဦး၏ အထင်သေးခြင်းကို ခံလိုက်ရသဖြင့် သူသည် ဒေါသတကြီး ပြုံးလိုက်ကာ...

သူက လက်ချောင်းဖြင့် အသာအယာ တောက်လိုက်ရာ မြူထူများအတွင်းမှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပုံရိပ် (၁၂) ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းတို့မှာ 'ဆယ့်နှစ်ရာသီ နက္ခတ် လူရိုးမိစ္ဆာ' များ ဖြစ်ကြသည်။ ၎င်းမှာ ရှေးဟောင်း မိစ္ဆာအတတ်တစ်ခု ပင် ဖြစ်၏။

ဝုန်း ဝုန်း ဝုန်း

ကောင်းကင်ယံမှ တိုက်ပွဲမှာ ပိုမိုပြင်းထန်လာသော်လည်း မြို့တော်အတွင်းရှိ မြူထူများမှာ သဘာဝအတားအဆီးတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ မြူထူများ နောက်ကွယ်မှ ဧရာမ သတ္တဝါကြီးမှာ သူ၏ ဦးခေါင်းကို ထုတ်ပြလာလေပြီ။ ထိုဦးခေါင်းမှာ တောင်ကြီးတစ်လုံးကဲ့သို့ ကြီးမားလှပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါများမှာ မြို့တော်တစ်ခုလုံးသို့ သက်ရောက်လာတော့သည်။

ပိုင်ကျီဘုရင်မ၏ အရှိန်အဝါမှာလည်း ပိုမိုမြင့်တက်လာကာ မိန်းကလေးငယ်နှင့် ရဟန်းကြီးကို ဖိနှိပ်ထားလေပြီ။ ဖန်းပိုင်ယန့်က ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ ပိုမိုဂုဏ်ယူသွားသည်။

သူ၏ 'လူရိုးမိစ္ဆာအစီရင်' က လီယန်ချူးကို ဝန်းရံထားပြီး၊ ဤနတ်အစီရင်ကို အခြေခံကာ ထိုရှေးဟောင်းအတတ်ကို အသုံးပြုရသည်မှာ သူ၏အတွက် အလွန်ပင် လွယ်ကူလှသည်။

ဖန်းပိုင်ယန့်သည် အချိန်ဆွဲရန်သာ ရည်ရွယ်ထားသဖြင့် အလျင်စလို မတိုက်ခိုက်သေးပေ။ ဤလူရိုးမိစ္ဆာ (၁၂) ကောင်နှင့် သူကိုယ်တိုင်ပါ ရှိနေသဖြင့် ဤတာအိုဆရာလေးကို အနည်းဆုံး နာရီဝက်ခန့် ချုပ်နှောင်ထားနိုင်မည်ဟု သူ ယုံကြည်နေသည်။ ထိုအချိန်အတွင်း ကောင်းကင်ယံမှ ကိစ္စများ အားလုံး ပြီးဆုံးသွားပေလိမ့်မည်။ နာရီဝက်အကြာတွင် ရှေးဦးသားရဲကြီး နိုးထလာမည်ဖြစ်ရာ ကျန်းနန်မြို့တော် တစ်ခုလုံးမှာလည်း ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပေလိမ့်မည်။

"မိစ္ဆာမျိုးနွယ်တွေ လူ့လောကကို အုပ်စိုးတာက ကံကြမ္မာပဲ။ ရှေးဦးသားရဲကြီး နိုးထလာရင် ဘယ်သူမှ မတားနိုင်တော့ဘူး။ မင်းလည်း အစောကြီး လက်နက်ချပြီး ငါတို့ ပိုင်ကျီမိစ္ဆာနိုင်ငံထဲ ဝင်လိုက်တာက ပိုကောင်းလိမ့်မယ်"

ဟု ဖန်းပိုင်ယန့်က ပြောလိုက်သည်။

"မင်းတို့လို အကောင်လေးတွေနဲ့လား"

လီယန်ချူးက အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

ဖန်းပိုင်ယန့်၏ မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်သွားကာ...

"မသိနားမလည်တဲ့ ကောင်လေး။ ဒါဆိုရင်လည်း ဒီမှာပဲ နာရီဝက်လောက် နေခဲ့ပေဦးတော့"

သူက ဂါထာမန္တန်ကို ရွတ်လိုက်ရာ လူရိုးမိစ္ဆာ (၁၂) ကောင်ထံမှ သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်များမှာ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။

လီယန်ချူး၏ နားထဲတွင် မရေမတွက်နိုင်သော ငိုကြွေးသံများ၊ အော်ဟစ်သံများ၊ သတ်ဖြတ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုမိစ္ဆာသံများမှာ သူ၏ မူလဝိညာဉ်ကို အဆက်မပြတ် တိုက်ခိုက်နေပြီး သူ့ကို ဝါးမြိုရန် ကြိုးပမ်းနေကြသည်။ သို့သော် လီယန်ချူး၏ မျက်နှာမှာ တည်ငြိမ်နေဆဲပင်...

သူသည် ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်ကာ...

တစ်ချက်တည်း ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။

ဝုန်း

ဓားအလင်းတန်း တစ်ချက်အတွင်းမှာပင် လူရိုးမိစ္ဆာ (၁၂) ကောင်စလုံးမှာ ဖုန်မှုန့်များအဖြစ် ပျက်စီးသွားတော့သည်။

"..." ဖန်းပိုင်ယန့်။

ဤလူရိုးမိစ္ဆာ (၁၂) ကောင်မှာ သူသည် နှစ်ပေါင်း (၃၀၀) ကြာအောင် အပင်ပန်းခံ ကျင့်ကြံထားခဲ့ရသော အရာများ ဖြစ်ပြီး၊ ယန်ဝိညာဉ်အဆင့် ပညာရှင်များကိုပင် ချုပ်နှောင်နိုင်သည့် သူ၏ နောက်ဆုံးလက်နက် ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူးမှာမူ ဓားကို ကိုင်ဆောင်ကာ သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။ ဖန်းပိုင်ယန့်မှာ ချက်ချင်းပင် သိရှိသွားတော့သည်။ ဤသူမှာ... သူတို့ ပိုင်ကျီမိစ္ဆာနိုင်ငံကို အမြဲ ဒုက္ခပေးနေသည့် ထိုတာအိုဆရာ အစစ်ပင် ဖြစ်ရမည်။

ဤမျှရိုးရှင်းသော ပုံဖျက်အတတ်ကို သုံးကာ သူ့ကို လှည့်စားသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ၏ အစီရင်မှာ တစ်ခဏအတွင်း ပျက်စီးသွားသဖြင့် သူသည် မကောင်းသော ခံစားချက်ကို ခံစားလိုက်ရကာ မြူထူများအတွင်းသို့ ကိုယ်ယောင်ဖျောက်ကာ ထွက်ပြေးရန် ပြင်လိုက်သည်။

"နေခဲ့စမ်း" လီယန်ချူး၏ အသံမှာ မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ဟိန်းထွက်သွားသည်။

သူသည် ဓားဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ခုတ်ပိုင်းလိုက်ပြန်သည်။

ဖန်းပိုင်ယန့်သည် ပိုင်ကျီမိစ္ဆာနိုင်ငံ၏ သက်တမ်းအရင့်ဆုံး မိစ္ဆာကြီးဖြစ်ရာ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ရတနာလက်နက်များ ရှိနေပေသည်။

ဒေါင်

လောကတစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားစေသည့် အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ ရှေးဟောင်း ကြေးခေါင်းလောင်းမှာ ခုခံကာကွယ်သည့် ရတနာဖြစ်ပြီး ယန်ဝိညာဉ်အဆင့်၏ တိုက်ခိုက်မှုကို (၁၀) ကြိမ်တိုင်တိုင် တားဆီးနိုင်သည်။ သို့သော်...

ကွဲအက်သံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကြေးခေါင်းလောင်းမှာ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲထွက်သွားကာ လုံးဝ ပျက်စီးသွားတော့သည်။

"..." ဖန်းအကြီးအကဲ။

"စကားလာပြောပြီး အခုမှ ထွက်ပြေးချင်တာလား”

လီယန်ချူးက အေးစက်စွာ ပြုံးကာ ဓားဖြင့် ထပ်မံ တိုက်ခိုက်ပြန်သည်။ ဖန်းပိုင်ယန့်မှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကာ အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲ၍ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားသော်လည်း…

ရှပ်

ဓားအလင်းတန်း တစ်ချက်အတွင်းမှာပင် ထိုအလင်းတန်းမှာ ကောင်းကင်မှ ပြုတ်ကျသွားရကာ ဖန်းပိုင်ယန့်၏ ကိုယ်ပေါ်မှ နောက်ထပ် အကာအကွယ် ရတနာတစ်ခု ထပ်မံ ပျက်စီးသွားပြန်သည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ အံ့သြတုန်လှုပ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။ တူညီသော ယန်ဝိညာဉ်အဆင့်ချင်း ဖြစ်သော်လည်း ဤလူငယ်တာအိုဆရာမှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လွန်းလှသည်။

'မဟုတ်ဘူး... ဒါက ဓားကြောင့်ပဲ'

သူ၏ မျက်လုံးများ လက်သွားကာ ရင်ဘတ်ထဲမှ 'သစ်သားငါး' (ဗုဒ္ဓဘာသာသုံး တူရိယာ) တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး တောက်... တောက်... တောက်... ဟု စတင် ခေါက်လိုက်သည်။ ထိုသစ်သားငါးမှ ဆန်းကြယ်သော အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်လာရာ လီယန်ချူးက ရယ်မောလိုက်ပြီး…

"မင်းကတော့ တကယ်ပဲ အရေးကြုံမှ ဘုရားစာ ရွတ်နေတာလား"

"ဓားကို ချလိုက်စမ်း" ဖန်းပိုင်ယန့်က သနားကရုဏာရှိသော အမူအရာဖြင့် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ထိုစကားအဆုံးတွင် လီယန်ချူး၏ လက်ထဲရှိ ကျန့်ကျောင်းဓား မှာ အမှန်တကယ်ပင် ဖိနှိပ်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

"လက်နက်ကောင်းကို အားကိုးပြီး ငါကိုယ်တော်ကို ခြိမ်းခြောက်ချင်တာလား။ ငါ လောကမှာ ကျင်လည်ခဲ့တုန်းက မင်းဆိုတာ..."

ဖန်းပိုင်ယန့်၏ စကား မဆုံးသေးခင်မှာပင် လီယန်ချူးသည် သူ၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာပြီး၊ သူ၏ နောက်ကျောတွင် ကြီးမားလှသော သိုင်းပညာ ပုံရိပ် ပေါ်ထွက်လာသည်။ ထိုဧရာမ ပုံရိပ်ကြီးမှာ လီယန်ချူးနှင့် တစ်သားတည်း လှုပ်ရှားကာ လက်သီးဖြင့်

ထိုးနှက်လိုက်တော့သည်။

ဝုန်း

ပြင်းထန်လှသော သွေးနှင့် ချီစွမ်းအားများမှာ ကမ္ဘာကို တုန်လှုပ်စေကာ ဖန်းပိုင်ယန့်၏ ကိုယ်ပေါ်မှ အကာအကွယ် ရတနာမှာ ထပ်မံ၍ ပျက်စီးသွားပြန်သည်။ သူသည် လီယန်ချူးကို အံ့သြတုန်လှုပ်စွာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

"သိုင်းနတ်ဘုရားအဆင့် လား"

သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ယန်ဝိညာဉ်အဆင့် တိုက်ခိုက်မှုကို တားဆီးနိုင်သည့် ထိပ်တန်း အကာအကွယ် ရတနာ (၃) ခု ရှိသော်လည်း ယခုအခါ အားလုံးမှာ လီယန်ချူး၏ လက်ချက်ဖြင့် ပျက်စီးသွားခဲ့လေပြီ။ ဖန်းပိုင်ယန့်က သစ်သားငါးကို ဆက်လက် အသုံးပြုရန် ကြိုးစားသော်လည်း လီယန်ချူး၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ငါးရောင်ခြယ် နတ်အလင်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုဗုဒ္ဓဘာသာ ရတနာကို ရိုက်ချလိုက်ကာ အ‌ဝေးမှပစ္စည်းယူ ခြင်းအတတ် ဖြင့် သိမ်းယူလိုက်သည်။

ကျန့်ကျောင်းဓား မှာလည်း ပြန်လည် လွတ်မြောက်သွားတော့သည်။

"..." ဖန်းပိုင်ယန့်။

သူသည် ဂါထာမန္တန်ကို ရွတ်ဆိုကာ (၂) ပေခန့်ရှိသော ဓားမြှောင်တစ်လက်ကို ထုတ်ယူ၍ လီယန်ချူးထံသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ ထိုဓားမြှောင်မှာ နီရဲသော အလင်းတန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ပြေးဝင်သွားပြီး၊ ၎င်းပေါ်တွင် ပြင်းထန်လှသော သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်များ ရှိနေသဖြင့် ခုခံလိုစိတ်ပင် ပျောက်ကွယ်သွားစေသည်။ ဤကဲ့သို့သော လက်နက်မျိုးကို ကျောက်စိမ်းပေတံ ဖြင့် တားဆီး၍ မရနိုင်ချေ။

လီယန်ချူးက ကျန့်‌ ကျောင်းဓား ကို ထုတ်ကာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

ဝုန်း

နီရဲသော ကြယ်ပျံတစ်စကဲ့သို့ ပြင်းထန်လှသော အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုဓားမြှောင်မှာ လုံးဝ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲထွက်သွားတော့သည်။

ကျန့်ကျောင်း ဓား ၏ ဆန်းကြယ်သော တုန်ခါမှုအောက်တွင် ၎င်းမှာ မည်သို့မျှ မယှဉ်နိုင်ချေ။

ဖန်းပိုင်ယန့်၏ စိတ်ထဲတွင် အလွန်ပင် စိတ်ပျက်အားငယ်သွားရသည်။

ရှေးဦးသားရဲကြီး နိုးထလာသည်ကို သူ မြင်တွေ့နိုင်ဦးမည်လားဟူသော သံသယများပင် ဝင်ရောက်လာတော့သည်။

အခန်း (၇၆၆) - ပိုင်ကျီသွေးမျိုးဆက် ပေါက်ကွဲခြင်း၊ နောက်ထပ်တစ်ချက် ထပ်ခုတ်နိုင်ဦးမလား၊ အဆုံးအဖြတ်တိုက်ပွဲ

ဖန်းပိုင်ယန့်သည် အရှုံးမပေးလိုသေးဘဲ ခေါင်းမာမာဖြင့် သူ၏ နောက်ထပ်မှော်လက်နက်တစ်ခုကို ထုတ်ဖော်လိုက်ပြန်သည်။ ၎င်းမှာ ရွှေရောင်တူကြီးတစ်လက် ဖြစ်၏။ ထိုရွှေရောင်တူကြီးသည် လေထဲတွင် တစ်ခဏချင်းမှာပင် ပေ (၁၀၀) ခန့်အထိ ကြီးမားသွားပြီး ပြင်းထန်လှသော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဝှေ့ယမ်းထုနှက်လာတော့သည်။

လီယန်ချူးကမူ မျက်တောင်တစ်ချက်မျှ မခတ်ဘဲ သူ၏ ကျန့်ကျောင်းဓား ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ထိပ်တိုက်ပင် ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။

ဝုန်း

ကျယ်လောင်လှသော ပေါက်ကွဲသံကြီးနှင့်အတူ ထိုရွှေရောင်တူကြီးမှာ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကြေမွသွားပြီး လုံးဝပျက်စီးသွားတော့သည်။

"..." ဖန်းပိုင်ယန့်မှာ ဆွံ့အသွားရ၏။

သူ ဘာမှပင် မတုံ့ပြန်နိုင်ခင်မှာပင် လီယန်ချူးက လက်ဝါးတစ်ချက် ထပ်မံရိုက်ချလိုက်ပြန်သည်။ အားကောင်းလှသော ချီစွမ်းအားများမှာ ဧရာမနဂါးကြီးတစ်ကောင်အဖြစ် အသွင်ပြောင်းသွားပြီး ဖန်းပိုင်ယန့်ထံသို့ ဟိန်းဟောက်ကာ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။

ဖန်းပိုင်ယန့်မှာ မြေလျှိုးအတတ်ကို အသုံးပြုကာ မြေအောက်သို့ အလျင်အမြန် ငုပ်လျှိုးဝင်ရောက်သွားသဖြင့် နဂါးကြီး၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ရှောင်ရှားနိုင်ခဲ့သည်။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးများ ဗလောင်ဆူနေ၏။ ယခုတစ်ကြိမ် ရှေးဦးသားရဲကြီးကို နိုးထစေမည့် အစီအစဉ်မှာ ဤတာအိုဆရာလေး၏ လက်ထဲတွင် ပျက်စီးသွားတော့မည်လားဟု သူ စိုးရိမ်မကင်း ဖြစ်လာသည်။

ဝုန်း

သူ သေချာ မစဉ်းစားရသေးခင်မှာပင် မြေအောက်သို့ နီရဲသော မီးကြယ်ပျံတစ်ခု အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို တိုက်ရိုက်ပင် ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်သည်။

ရှပ်

သူ၏ မူလဝိညာဉ်မှာ အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ခန္ဓာကိုယ်ပျက်စီးသွားသော မြေအောက်မှ အမြန်ဆုံး ထွက်ပြေးလာခဲ့သည်။ သို့သော် သူ မြေပြင်ပေါ်သို့ ရောက်သည်နှင့် နောက်ထပ် နီရဲသော မီးကြယ်ပျံတစ်ခုက သူ့ထံသို့ ထပ်မံရောက်ရှိလာပြန်သည်။

"မပြီးနိုင်တော့ဘူးလား"

ဖန်းပိုင်ယန့်မှာ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ မိစ္ဆာစွမ်းအားများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး အသက်ကိုပင် ရင်းကာ တုံ့ပြန်ရန် ပြင်လိုက်သည်။ တစ်ဖက်လူက သူ့ကို အလွန်ပင် ဖိနှိပ်လွန်းလှသည်မဟုတ်ပါလား။ သို့သော် သူ၏ စကားမဆုံးခင်မှာပင် လီယန်ချူးက အနားသို့ ရောက်ရှိလာပြီး ဓားကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

ဖြတ်

ဓားတစ်ချက်အတွင်းမှာပင် ဖန်းပိုင်ယန့်၏ ဦးခေါင်းမှာ ခန္ဓာကိုယ်မှ ပြတ်ထွက်သွားတော့သည်။ သူ၏ မူလဝိညာဉ်မှာ အားကောင်းလှသော်လည်း ထက်မြက်လှသည့် ကျန့်ကျောင်းဓား ကိုမူ မခုခံနိုင်ချေ။ ပိုင်ကျီမိစ္ဆာနိုင်ငံ၏ သက်တမ်းအရင့်ဆုံး မိစ္ဆာအိုကြီးမှာ ဤနေရာ၌ပင် အဆုံးစီရင်ခြင်း ခံလိုက်ရလေပြီ။

"ဖန်းအကြီးအကဲ"

ပိုင်ကျီဘုရင်မမှာ ဤမြင်ကွင်းကို တွေ့လိုက်ရချိန်တွင် ကောင်းကင်ယံမှ ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။ သူမ၏ မျက်နှာတွင် အေးစက်လှသော အငွေ့အသက်များ ဖုံးလွှမ်းနေ၏။ ဖန်းပိုင်ယန့်၏ မူလဝိညာဉ် ထွက်ပြေးလာသည်ကို သူမ မြင်တွေ့ခဲ့သဖြင့် ကယ်တင်ရန် ကြံစည်ခဲ့သော်လည်း ဖန်းအကြီးအကဲ ဤမျှ မြန်မြန်ဆန်ဆန် သေဆုံးသွားလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။

လီယန်ချူး၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် အလင်းများ လက်သွားပြီး သူ၏ သာမန်မျက်နှာမှာ မူလရုပ်သွင်သို့ ပြန်လည်ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

"မင်းပဲလား"

ပိုင်ကျီဘုရင်မ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။ လီယန်ချူးမှာမူ အနည်းငယ် ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်သွား၏။ သူသည် ရှေ့မှ အမျိုးသမီးကို မမှတ်မိချေ။ သူ ဝိညာဉ်မျက်စိအတတ် ဖြင့် စစ်ဆေးရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင်...

ပိုင်ကျီဘုရင်မက သူ၏အနားသို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိလာပြီး ပြင်းထန်လှသော ချီစွမ်းအားများဖြင့် ရိုက်ချလိုက်သည်။ ကောင်းကင်ယံမှ ပုံရိပ်နှစ်ခုမှာလည်း လိုက်ပါဆင်းသက်လာကြရာ ၎င်းတို့မှာ ခွန်လွန် မှ မိန်းကလေးငယ်နှင့် ကျန်းနန်မြို့တော်မှ ရဟန်းအိုကြီးတို့ ဖြစ်ကြသည်။

သို့သော် သူတို့နှစ်ဦး မြေပြင်ပေါ်သို့ မကျရောက်ခင်မှာပင် ပုံရိပ်တစ်ခုမှာ နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားရသည်။

ဝုန်း

သူတို့၏ နားထဲတွင် ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုပုံရိပ်မှာ လီယန်ချူးထံသို့ အားမာန်အပြည့်ဖြင့် ပြေးဝင်သွားသော ပိုင်ကျီဘုရင်မပင် ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ သူမ၏ ကိုယ်ပတ်လည်ရှိ အဖြူရောင်အလင်းတန်းများမှာ အက်ကွဲကြောင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီဖြစ်ရာ ပညာရှင်နှစ်ဦးမှာ အံ့အားသင့်သွားကြရသည်။

ယခင်က ဤမိစ္ဆာမသည် သူတို့နှစ်ဦးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ယှဉ်ပြိုင်နိုင်ခဲ့သည်မဟုတ်ပါလား။ ယခုမူ သူမ၏ အကာအကွယ်အတတ်ပင် အဘယ်ကြောင့် ပျက်စီးလုနီးပါး ဖြစ်နေရသနည်း။

ဝုန်း

လီယန်ချူးက ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း တိုးလိုက်သည်။ မြေပြင်တစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားပြီး ရှေးဦးသားရဲကြီးတစ်ကောင် လှုပ်ရှားနေသကဲ့သို့ပင်။ သူသည် ပိုင်ကျီဘုရင်မနောက်သို့ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါသွားပြီး သူမ၏ ရင်ဘတ်ဆီသို့ လက်ဝါးဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်သည်။

ဝုန်း

ကောင်းကင်ယံ၌ မိုးခြိမ်းသံကြီးကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲသံ ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း ထိုပြင်းထန်လှသော အရှိန်အဝါများမှာ ဘေးသို့ လွင့်စင်မသွားဘဲ ပိုင်ကျီဘုရင်မ၏ ရင်ဘတ်ဆီသို့သာ စုပြုံကျရောက်သွားသည်။ ပိုင်ကျီဘုရင်မသည် ယခင်က မြင်တွေ့ခဲ့ရသော မိန်းကလေးငယ်၏ ရုပ်သွင်မဟုတ်တော့ဘဲ ကျန်းနန်မြို့တော်၏ နာမည်ကြီး အလှပဂေး ကျီလင် ၏ ရုပ်သွင်ကို ယူထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ခလွက်

သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ အကာအကွယ် ရတနာမှာ တစ်ခဏချင်းမှာပင် အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲထွက်သွားပြီး သူမ၏ ကိုယ်တွင်းရှိ မိစ္ဆာစွမ်းအားများမှာလည်း ဗလောင်ဆူသွားတော့သည်။

'ဒီတာအိုဆရာလေးရဲ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခွန်အားက ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ဒီလောက်အထိ တောင့်တင်းနေရတာလဲ'

ပိုင်ကျီဘုရင်မ၏ စိတ်ထဲတွင် ထိတ်လန့်သွားရ၏။ သူမသည် မှော်အတတ်ကို အသုံးပြုရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ဝမ်းဗိုက်ဆီမှ နာကျင်မှုတစ်ခုကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။ ရှည်လျားလှသော ဓားတစ်လက်မှာ သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်အတွင်းသို့ တိုက်ရိုက်ပင် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားခဲ့ပြီ။ ထိုဓားသည် အလွန်ပင် နက်ရှိုင်းစွာ စိုက်ဝင်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမမှာ မှင်တက်သွားကာ မော့ကြည့်လိုက်ရာ လီယန်ချူး၏ ထက်ရှလှသော မျက်နှာကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ လီယန်ချူးသည် ကျန့်ကျောင်းဓား ကို ပိုင်ကျီဘုရင်မ၏ ဝမ်းဗိုက်တွင် စိုက်လျက်သားဖြင့် လေထဲ၌ လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားသွားရာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ နောက်သို့ လွင့်ပါသွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ စိုက်ဝင်သွားတော့သည်။

ဝုန်း

မြေပြင်ရှိ ကျောက်ပြားများမှာ ကြေမွသွားပြီး အက်ကွဲကြောင်းပေါင်းများစွာ ပေါ်ထွက်လာသည်။ ပိုင်ကျီဘုရင်မမှာ သူမ၏ မူလရုပ်သွင်ဖြစ်သော ပိုင်ကျီသားရဲ အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ပြန်လည်ခုခံရန် ကြိုးစားသော်လည်း လီယန်ချူးက သူမ၏ အပေါ်မှ လက်သီးဖြင့် အဆက်မပြတ် ထိုးနှက်လိုက်တော့သည်။

ဝုန်း ဝုန်း ဝုန်း

ပေါက်ကွဲသံများမှာ မပြတ်ထွက်ပေါ်နေပြီး ပိုင်ကျီဘုရင်မ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကြွေထည်ပစ္စည်းတစ်ခုကဲ့သို့ အက်ကွဲကြောင်းများ ပေါ်လာတော့သည်။ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်များ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ သဘာဝအတိုင်းပင် အလွန်ကြံ့ခိုင်လှပြီး ပိုင်ကျီကဲ့သို့ နတ်ဘုရားသွေးပါသော သားရဲမျိုးဆိုလျှင် ပို၍ပင် တောင့်တင်းလှသည်။ သို့သော် လီယန်ချူး၏ ခန္ဓာကိုယ်ခွန်အားအောက်တွင်မူ သူမမှာ ပြန်လည်ခုခံနိုင်စွမ်း လုံးဝမရှိချေ။

ပိုင်ကျီဘုရင်မမှာ အလွန်ပင် ထိတ်လန့်သွားရ၏။ သူမသည် အဆင့်မြင့်လှသည့် ပိုင်ကျီသားရဲ ဖြစ်သည့်အပြင် တတိယအဆင့် သို့ ရောက်ရှိပြီးဖြစ်ရာ တစ်ဆင့်တည်းရှိ ပညာရှင်များကြားတွင် ပြိုင်ဘက်မရှိသလောက်ပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤတာအိုဆရာလေးနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင်မူ သူမမှာ တားဆီး၍မရသော အားအင်ချို့တဲ့မှုကို ခံစားနေရသည်။

သူမ၏ လက်ထဲရှိ ရွှေရောင်ခေါင်းလောင်းလေးမှာ အလင်းများ လက်သွားပြီး...

ဒေါင် ဒေါင်

ဟု မြည်သံများ ထွက်ပေါ်လာကာ လူ၏ မူလဝိညာဉ်ကို တုန်ခါသွားစေရန် ကြိုးပမ်းလာသည်။ သို့သော် လီယန်ချူး၏ မူလဝိညာဉ်မှာ အလွန်ပင် ခိုင်မာကျစ်လျစ်လှသည့်အပြင် ခရမ်းရွှေရောင်အငွေ့အသက်များနှင့် စိတ်ကြည်လင် ကျောက်စိမ်းရတနာတို့က ကာကွယ်ပေးထားသဖြင့် လုံးဝထိခိုက်ခြင်း မရှိချေ။

လီယန်ချူး၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ငါးရောင်ခြယ်နတ်အလင်းများ လက်သွားပြီး ထိုရွှေရောင်ခေါင်းလောင်းကို တိုက်ရိုက်ပင် ရိုက်ချကာ သိမ်းယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် လီယန်ချူး၏ လက်ထဲတွင် သုံးရောင်ခြယ်မီးတောက် များ ထွက်ပေါ်လာပြီး ခရမ်းရောင်မီးတောက်များက ပိုင်ကျီဘုရင်မကို လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။

ရှပ်

ပိုင်ကျီဘုရင်မ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ပုံရိပ်တစ်ခု လွင့်ထွက်သွားပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ထိုမီးတောက်များအောက်တွင် ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ သို့သော် ထိုလွင့်ထွက်သွားသော ပုံရိပ်မှာ ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားပြီး အလင်းများ လက်သွားချိန်တွင် ခန္ဓာကိုယ်သစ်တစ်ခု ပြန်လည်ဖြစ်ပေါ်လာပြန်သည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူမသည် လူသားရုပ်သွင်ကို မယူတော့ဘဲ ပိုင်ကျီသားရဲအဖြစ် တိုက်ရိုက်ပင် အသွင်ပြောင်းလိုက်လေပြီ။

ဟိန်း

ပြင်းထန်လှသော ဟိန်းဟောက်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။ ပိုင်ကျီသားရဲ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် အလင်းများ လက်နေ၏။ သူမသည် ပိုင်ကျီမျိုးနွယ်၏ ကိုယ်စားသေအတတ် ကို အသုံးပြုကာ လီယန်ချူး၏ တိုက်ခိုက်မှုဒဏ်မှ လွတ်မြောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ကိုယ်စားသေအတတ်လား"

လီယန်ချူးက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်ထဲမှ ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုကို ထပ်မံပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ ပိုင်ကျီဘုရင်မမှာ ယခုအခါ အားနည်းနေချိန်ဖြစ်သဖြင့် မရှောင်တိမ်းနိုင်ဘဲ စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်လိုက်ရသည်။

"အားးးးးးး"

သူမ၏ လည်ပင်းနှင့် လက်ခြေများတွင် ရွှေရောင်ကွင်းများ ပေါ်လာကာ နဂါးဖမ်းချုပ် တိုင်တွင် ချုပ်နှောင်ခံလိုက်ရတော့သည်။ ပြင်းထန်လှသော တားမြစ်ချက်များကြောင့် သူမမှာ လုံးဝမလှုပ်ရှားနိုင်တော့ချေ။

အတိအကျပင် ထိုအချိန်၌...

ဟိန်း

ကောင်းကင်ယံမှ ပြင်းထန်လှသော ဟိန်းဟောက်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။ တိမ်တိုက်များနောက်ကွယ်မှ ဧရာမသတ္တဝါကြီး၏ အရှိန်အဝါများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ပိုင်ကျီဘုရင်မထံသို့ ဆွဲငင်အားတစ်ခု သက်ရောက်လာတော့သည်။ ပိုင်ကျီဘုရင်မ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော့သွား၏။

ရှေးဦးသားရဲကြီး ယာယွီ သည် သူမကို ကယ်တင်ရန် ကြိုးစားနေခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူမကို ပစ်မှတ်ထားကာ သူမ၏ အသက်ဓာတ် ကို ဝါးမြိုရန် ကြိုးပမ်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမမှာ နဂါးချုပ်နှောင်တိုင် ၏ ချုပ်နှောင်မှုကြောင့် မည်သို့မျှ မရုန်းကန်နိုင်ချေ။ သူမသည် ယခင်ကကဲ့သို့ ကိုယ်စားသေအတတ်ကို အသုံးပြုနိုင်မည်ဆိုလျှင် လွတ်မြောက်နိုင်ဦးမည် ဖြစ်သော်လည်း ယခုမူ မတတ်နိုင်တော့ချေ။

"လူသတ်ပြီး အမှတ်ယူချင်တာလား"

လီယန်ချူးက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူသည် ထိုဧရာမသတ္တဝါကြီး၏ ဦးခေါင်းဆီသို့ လက်သီးဖြင့် လှမ်း၍ ထိုးနှက်လိုက်ရာ ထိုပြင်းထန်လှသော ဝါးမြိုခြင်းစွမ်းအားမှာ ပြတ်တောက်သွားတော့သည်။

ဝုန်း

မြူထူများ ကွဲထွက်သွားပြီး ထိုဧရာမသတ္တဝါကြီး၏ ပုံရည်ပေါ်ထွက်လာသည်။ ၎င်းမှာ နဂါးဦးခေါင်း ဖြစ်၏။ ၎င်းသည် လုံးဝနိုးထလာခြင်း မရှိသေးဘဲ ခန္ဓာကိုယ်၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းသာ ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ ရှေးဦးသားရဲကြီး ယာယွီ ဖြစ်ပြီး နဂါးဦးခေါင်းနှင့် ကျားခန္ဓာကိုယ် ရှိကာ လူသားများကို စားသုံးရသည်ကို နှစ်သက်သည့် အလွန်ရက်စက်သော သားရဲကြီး ဖြစ်သည်။

ကျန်းနန်မြို့တော်အတွင်းရှိ ခွန်လွန် မှ မိန်းကလေးငယ်နှင့် ရဟန်းအိုကြီးတို့မှာ တောင်ကြီးတစ်လုံးကဲ့သို့ ကြီးမားလှသော ယာယွီ ၏ ဦးခေါင်းကို မော့ကြည့်နေမိကြသည်။ ယာယွီ သည် အခြားကမ္ဘာတစ်ခုမှ ဆင်းသက်လာသကဲ့သို့ပင် ရှိနေသည်။ လီယန်ချူး၏ လက်သီးချက်ကြောင့် ထိုပညာရှင်နှစ်ဦး၏ ရင်ထဲတွင်လည်း တုန်လှုပ်သွားရ၏။

'သူက ယာယွီကို လက်သီးနဲ့ထိုးပြီး နိုးအောင် လုပ်လိုက်တာလား'

တပ်မဟာ သုမိရု နတ်အစီရင် မှာ ဆက်လက်လည်ပတ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ဖန်းပိုင်ယန့် မရှိတော့သော်လည်း အစီရင်မှာ အလိုအလျောက် တည်ငြိမ်စွာ လည်ပတ်နေ၏။ ထိုအစီရင်သည် အစွမ်းထက်သော ပညာရှင်များ၏ ကျင့်စဉ်စွမ်းအားများကို စုပ်ယူကာ ရှေးဦးသားရဲကြီးကို ပြန်လည်ရှင်သန်စေခြင်း ဖြစ်သည်။ လီယန်ချူးက ထိုဝါးမြိုခြင်းဖြစ်စဉ်ကို အတင်းအဓမ္မ ဖြတ်တောက်ပစ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ပိုင်ကျီဘုရင်မမှာ နဂါးချုပ်တိုင်ပေါ်တွင် မလှုပ်နိုင်သော်လည်း သူမ၏ ပါးစပ်မှ ဆန်းကြယ်သော ဂါထာသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းမှာ ရှေးဟောင်းအပျက်အစီးများမှ ရရှိထားသည့် မှော်အတတ်ဖြစ်သော်လည်း မပြည့်စုံချေ။ သို့သော် ၎င်း၏ စွမ်းအားမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှသဖြင့် သူမသည် နဂါးချုပ်တိုင် မှ လွတ်မြောက်သွားခဲ့သည်။

သို့သော် ထိုအတတ်ကို အသုံးပြုလိုက်ရသဖြင့် သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် အက်ကွဲကြောင်းများ ပိုမိုများပြားလာပြီး သွေးများ အဆက်မပြတ် စီးကျလာတော့သည်။ ၎င်းမှာ မပြည့်စုံသော မှော်အတတ်ကို သုံးလိုက်ရသည့်အတွက် ပေးဆပ်ရသော တန်ဖိုးပင် ဖြစ်သည်။ သူမသည် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ဝေးရာသို့ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

သို့သော်...

သူမ၏ နောက်ကျောတွင် ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ လှည့်ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် တောက်ပလှသော ဓားအလင်းတန်းတစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး... ထိုဓားအလင်းတန်း ဖြတ်သန်းသွားသည်နှင့် ပိုင်ကျီဘုရင်မ၏ ဦးခေါင်းမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားတော့သည်။

သူမ၏ ဧရာမခန္ဓာကိုယ်ကြီးမှာ ကြယ်ပျံတစ်စကဲ့သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြုတ်ကျလာသည်။ ထိုစဉ် တပ်မဟာ သုမိရု နတ်အစီရင် က သူမ၏ ကျင့်စဉ်စွမ်းအားများကို စုပ်ယူရန် ကြိုးပမ်းလာပြန်သည်။ လီယန်ချူးက လက်မြန်ခြေမြန်ဖြင့် သူ၏ ဆေးဖော်မီးဖို ကို ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

ရှပ်

ဆေးဖော်မီးဖိုသည် ပိုင်ကျီ၏ အရှိန်အဝါကို သိရှိသွားသည်နှင့် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးကို တိုက်ရိုက်ပင် စုပ်ယူပစ်လိုက်တော့သည်။ ၎င်းသည် အလွန်ပင် အလိုက်သိသော ဆေးဖော်မီးဖိုဖြစ်ရာ ခန္ဓာကိုယ်ကို စုပ်ယူပြီးသည်နှင့် ဆေးလုံးဖော်စပ်ရန် ချက်ချင်းပင် စတင်တော့သည်။

ယခုအခါ တပ်မဟာ သုမိရု နတ်အစီရင် မှာ အားအင်ဖြည့်တင်းပေးမည့် ဘက်ထရီ ကို အလုခံလိုက်ရသဖြင့် ရပ်တန့်လုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

ခွန်လွန် မှ မိန်းကလေးငယ်နှင့် ရဟန်းအိုကြီးတို့မှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်ကာ မှင်တက်နေမိကြသည်။ ယခင်က ဤပိုင်ကျီဘုရင်မမှာ သူတို့နှစ်ဦးကို ယှဉ်ပြိုင်နိုင်ခဲ့သော်လည်း ယခုမူ ဤတာအိုဆရာလေးနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် အသတ်ခံလိုက်ရလေပြီ။ ၎င်းမှာ လုံးဝကို ဖိနှိပ်ခြင်း ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် လီယန်ချူး၏ အနားသို့ ပျံသန်းရောက်ရှိလာကြသည်။

"မိတ်ဆွေ... ဒီအစီရင်က ရှေးဟောင်းအစီရင်ပဲ။ ရှေးဦးသားရဲကြီးသာ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း နိုးထလာရင်တောင် ကိုင်တွယ်ရ ခက်ခဲလိမ့်မယ်။ ဒီနေ့ ငါတို့အားလုံး ပူးပေါင်းပြီး ဒီအစီရင်ကို ဖျက်ဆီးကြရအောင်"

ဟု ခွန်လွန် မှ မိန်းကလေးငယ်က လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

လီယန်ချူးက ခေါင်းညိတ်ပြကာ

"ကောင်းပြီ... အဲဒီအတိုင်း လုပ်ကြတာပေါ့" ဟု ဆိုသည်။

ကောင်းကင်ယံမှ ယာယွီ ၏ အရှိန်အဝါမှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှရာ ၎င်းသာ အမှန်တကယ် နိုးထလာပါက ကမ္ဘာကြီးအတွက် ဘေးဒုက္ခတစ်ခု ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ မိန်းကလေးငယ်နှင့် ရဟန်းအိုကြီးတို့မှာ သူတို့၏ အစွမ်းထက်ဆုံး မှော်အတတ်များကို ထုတ်ဖော်ကာ အစီရင်၏ အကာအကွယ်ကို တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။

ထိုမြူထူများမှာ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးသာဖြစ်ပြီး အစစ်အမှန် စွမ်းအားမှာ ရွှေရောင်ချည်မျှင်တန်းများဖြင့် ခင်းကျင်းထားသော အစီရင်ပင် ဖြစ်သည်။ လီယန်ချူးက ဓားကို ဝှေ့ယမ်းကာ ကောင်းကင်ယံသို့ ပြင်းထန်စွာ ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။ ထိုရွှေရောင်ချည်မျှင်တန်းများသည် ပညာရှင်နှစ်ဦး၏ တိုက်ခိုက်မှုကို လွယ်ကူစွာ တားဆီးနိုင်ခဲ့သော်လည်း လီယန်ချူး၏ ဓားအလင်းတန်းအောက်တွင်မူ လောကကြီး နှစ်ခြမ်းကွဲသွားသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သွားသည်။

ဝုန်း

တပ်မဟာ သုမိရု နတ်အစီရင် မှာ တစ်ခဏချင်းမှာပင် ပျက်စီးသွားတော့သည်။ ထိုဓားအလင်းတန်းမှာ ရပ်တန့်မသွားဘဲ ရှေးဦးသားရဲကြီး ယာယွီ ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားရာ ယာယွီ ၏ ဦးချိုတစ်ခုမှာ ပြတ်တောက်ကာ ပြုတ်ကျသွားတော့သည်။

"..." မိန်းကလေးငယ်။

"..." ရဟန်းအိုကြီး။

ကောင်းကင်ယံရှိ အစီရင်တွင် ဧရာမအပေါက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ယာယွီ မှာ လုံးဝနိုးမလာသေးခင်မှာပင် ဦးချိုတစ်ခု အဖြတ်ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ လီယန်ချူးကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်နေမိကြပြီး ရင်ထဲတွင် ထိတ်လန့်ဖွယ် အတွေးတစ်ခု ဝင်လာတော့သည်။

'စောစောက ပိုင်ကျီဘုရင်မကို တိုက်ခိုက်တုန်းက သူ အစွမ်းကုန် မသုံးခဲ့တာပဲ'

ခွန်လွန် မှ မိန်းကလေးငယ်မှာ ပို၍ပင် အံ့သြနေမိသည်။ သူမတွင် ထူးခြားသော စစ်ဆေးသည့်အတတ် ရှိသဖြင့် လီယန်ချူးမှာ ယန်ဝိညာဉ်အဆင့် အစောပိုင်းတွင်သာ ရှိသေးကြောင်း သိရှိထားသည်။ သို့သော် စောစောက ဓားချက်၏ စွမ်းအားမှာမူ အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။

'အဆင့်တူချင်းဆိုရင် အဲဒီ အမျိုးသမီး ဓားနတ်သမီးတောင် ဒီလို ဓားချက်မျိုးကို ခုတ်နိုင်ပါ့မလား' ဟု သူမ တွေးနေမိသည်။

ခွန်လွန် သည် ရှေးဟောင်းသန့်စင်ရာနယ်မြေဖြစ်ပြီး သူမ၏ ဂိုဏ်းမှာ ယုယင်း ဖြစ်သည်။ သူမ သိသမျှတွင် ခွန်လွန် ၏ အစွမ်းထက်ဆုံး ပညာရှင်မှာ ကျောက်မျိုးနွယ်ဝင် အမျိုးသမီး ဓားနတ်သမီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

ထိုဓားနတ်သမီးသည် ယန်ဝိညာဉ်အဆင့် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိထားသူဖြစ်ပြီး ယခင်က ရှေးဟောင်းတားမြစ်ချက်တစ်ခုကို ဖြိုခွင်းရန် တောက်ပလှသော ဓားချက်တစ်ချက်ကို ခုတ်ပိုင်းခဲ့ဖူးသည်။ ထိုဓားချက်မှာ ထိုစဉ်က ဂိုဏ်းဝင်သစ်လေးဖြစ်သည့် သူမကို အလွန်ပင် အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။

ယခု လီယန်ချူး၏ ဓားချက်မှာ ထိုဓားနတ်သမီးကိုပင် ပြန်လည်သတိရစေသည်။ သို့သော် သူမ စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် ကောင်းကင်ယံရှိ အစီရင်မှာ ပြန်လည်စေ့စပ်သွားပြီး အစီရင်က ထပ်မံလည်ပတ်လာပြန်သည်။ တိမ်တိုက်များနောက်ကွယ်မှ ယာယွီ ၏ ပုံရိပ်မှာလည်း ပိုမိုထင်ရှားလာ၏။

"ဒီလို ရှေးဟောင်းအစီရင်တွေက တကယ်ကို ကိုင်တွယ်ရ ခက်တာပဲ"

ဟု မိန်းကလေးငယ်က ညည်းတွားလိုက်သည်။

"ပြန်ပြုပြင်လို့ ရသေးတာလား"

လီယန်ချူးကလည်း အနည်းငယ် အံ့သြသွားသည်။

"မိတ်ဆွေ... မင်းရဲ့ ဓားအလင်းတန်းကပဲ ဒီအစီရင်ကို ဖောက်ထွက်နိုင်ပုံရတယ်။ စောစောကလို ဓားချက်မျိုးကို နောက်ထပ်တစ်ချက်လောက် ထပ်ခုတ်နိုင်ဦးမလား"

ဟု ရဟန်းအိုကြီးက မေးလိုက်သည်။

စောစောက လီယန်ချူး၏ ဓားချက်မှာ အလွန်ပြင်းထန်လှသဖြင့် သူတို့မှာ အံ့သြနေမိပြီး အခွင့်အရေးကို လက်လွတ်ခဲ့ရသည်။ အကယ်၍ လီယန်ချူးက နောက်ထပ်တစ်ချက် ထပ်ခုတ်ပေးနိုင်မည်ဆိုလျှင် သူတို့အနေဖြင့် အပြင်သို့ ထွက်ပြေးကာ အစီရင်၏ ဗဟိုချက် ကို ရှာဖွေဖျက်ဆီးနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ရဟန်းအိုကြီးမှာ စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းချမိသည်။ စောစောကကဲ့သို့ ပြင်းထန်လှသော ဓားချက်မှာ ကျင့်စဉ်စွမ်းအား အမြောက်အမြား ကုန်ဆုံးစေနိုင်သဖြင့် ဒုတိယတစ်ချက်ကို ထပ်မံခုတ်နိုင်ရန်မှာ အလွန်ပင် ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။

"ငါတို့ တခြားနည်းလမ်းပဲ စဉ်းစားကြရအောင်" ဟု သူက ဆိုလိုက်သည်။

လီယန်ချူးက ရဟန်းအိုကြီး၏ စိုးရိမ်မှုကို သိရှိသွားပြီး ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဆရာတော်... ကျွန်တော့်စကားကို မှားနေပုံရတယ်။ နောက်တစ်ချက် ထပ်ခုတ်ဖို့ဆိုတာ ဘာမှ ပြဿနာမရှိပါဘူး"

သူသည် ကျန့်ကျောင်းဓား ကို ထပ်မံဝှေ့ယမ်းကာ ခုတ်ပိုင်းလိုက်ပြန်သည်။ တောက်ပလှသော ဓားအလင်းတန်းမှာ လောကကြီးကို ထပ်မံ ခွဲထုတ်လိုက်ပြန်သည်။

ဝုန်း

ရွှေရောင်ချည်မျှင်တန်းများမှာ ထပ်မံ၍ ပြတ်တောက်သွားပြီး အစီရင်မှာ ရပ်တန့်သွားပြန်သည်။ ရဟန်းအိုကြီးမှာ ဝမ်းသာအားရဖြင့် ထွက်ပြေးရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း သူ ဘာမှမလုပ်ရသေးခင်မှာပင် လီယန်ချူးက နောက်ထပ်တစ်ချက် ထပ်ခုတ်လိုက်ပြန်သည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် လီယန်ချူးသည် ဓားချက်ပေါင်း ၁၀ ချက်ကျော်ကို ခုတ်ပိုင်းလိုက်လေပြီ။

ဝုန်း ဝုန်း ဝုန်း

တစ်ခုလုံးသော တပ်မဟာ သုမိရု နတ်အစီရင် မှာ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ပျက်စီးသွားတော့သည်။ လီယန်ချူး၏ လက်ရှိ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ကျင့်စဉ်စွမ်းအားအရဆိုလျှင် ဤကဲ့သို့သော ဓားချက်များကို အသက်ရှူပင် မပျက်ဘဲ အဆက်မပြတ် ခုတ်ပိုင်းနိုင်ပေသည်။

ရဟန်းအိုကြီးမှာ လီယန်ချူးကို ကြည့်ကာ မှင်တက်နေမိသည်။

'ဒါက ဘယ်စီနီယာ ပညာရှင်ရဲ့ ဒုတိယဘဝ (ဝင်စားခြင်း) များလဲ' ဟု သူ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် ဓားအသုံးပြုသည့် ရှေးဟောင်းပညာရှင်များကို ရှာဖွေနေမိသည်။

အတိအကျပင် ထိုအချိန်၌...

ကောင်းကင်ယံမှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ရှေးဦးသားရဲကြီး ယာယွီ မှာ အိပ်စက်ရာမှ နိုးထလာခဲ့လေပြီ။ သူ၏ ပြင်းထန်လှသော အရှိန်အဝါများမှာ မြို့တော်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားပြီး ခံစားချက်မဲ့စွာဖြင့် လူ့လောကကို ငုံ့ကြည့်လာသည်။ လီယန်ချူး၏ ဆေးဖော်မီးဖိုမှာလည်း ထိုအရှိန်အဝါကြောင့် တုန်ခါသွားပြီး သတင်းစကားတစ်ခု ပို့လာသည်။

လီယန်ချူးက တည်ငြိမ်စွာပင်

"ဘာမှမဖြစ်ဘူး... ဆက်ပြီး ဖော်စပ်နေလိုက်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားတစ်ခွန်းတည်းဖြင့် ဆေးဖော်မီးဖိုမှာ ယုံကြည်မှုများ ပြည့်ဝသွားပြီး ပိုင်ကျီဘုရင်မကို ဆက်လက်၍ ဆေးဖော်စပ်နေတော့သည်။

ဟိန်း

ယာယွီ ၏ ပါးစပ်မှ ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းမှာ မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်လှပြီး အသံလှိုင်းများမှာ မြို့တော်တစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

"ယာယွီက လုံးဝမနိုးသေးတာတောင် ဒီလောက်တောင် စွမ်းအားကြီးနေတာလား"

ဟု ရဟန်းအိုကြီးမှာ စိတ်ဓာတ်ကျသွားရသည်။

သူသည် ယန်ဝိညာဉ်အဆင့် အစောပိုင်းသာ ဖြစ်သဖြင့် ထိုသားရဲကြီး၏ အရှိန်အဝါအောက်တွင် ခြေမခိုင်တော့ချေ။ သို့သော် လီယန်ချူးကို ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် မျှော်လင့်ချက်တစ်ခု ပြန်လည်ရရှိလာသည်။ ဤလူငယ်သည် ဓားချက်ပေါင်းများစွာကို ခုတ်ပိုင်းခဲ့သော်လည်း အားအင်ကုန်ခမ်းဟန် မရှိသေးချေ။

ခွန်လွန် မှ မိန်းကလေးငယ်မှာမူ တစ်စုံတစ်ခုကို စဉ်းစားနေပုံရသည်။ ယာယွီ ၏ အကြည့်မှာ မြို့တော်အတွင်းရှိ အစွမ်းထက်ဆုံး လူသားသုံးဦးထံသို့ ကျရောက်လာသည်။

၎င်းသည် နိုးထလာသည်နှင့် သွေးနှင့် အသက်ဓာတ်ကို ဆာလောင်နေလေပြီ။ ၎င်းသည် တိမ်တိုက်များနောက်ကွယ်မှနေ၍ ကျန်းနန်မြို့တော်ကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ ဤမြို့သားများအားလုံးကို စားသုံးလိုက်လျှင်ပင် ၎င်းအတွက် မလောက်မငှ ဖြစ်နိုင်သော်လည်း ခွန်အားအချို့ကိုမူ ပြန်လည်ဖြည့်တင်းနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ၎င်းသည် မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ချိန်တွင် မှင်တက်သွားရသည်။

"ဟိန်းးးးးး"

သားရဲကြီးမှာ ကမ္ဘာကြီး တုန်ခါသွားလောက်အောင် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

'ငါ့ဦးချို ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ။ ငါ့ဦးချို ဘယ်သူ ဖြတ်သွားတာလဲ'

၎င်း အိပ်စက်နေစဉ်အတွင်း တစ်စုံတစ်ဦးက ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို စော်ကားသွားခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ အကြည့်မှာ မြေပြင်ရှိ လူသားသုံးဦးထံသို့ ကျရောက်သွားသည်။ ၎င်း၏ အထွတ်အထိပ်အချိန်တွင်ဆိုလျှင် ဤကဲ့သို့သော လူသားများမှာ ၎င်း၏ အရှိန်အဝါကိုပင် မခံနိုင်ချေ။ ယခုမူ ၎င်းကို စိုက်ကြည့်ဝံ့ကြသည်လား။

ယာယွီ ဒေါသထွက်သွားလေပြီ။ ပထမဆုံး ဤလူသားသုံးဦးကို သတ်ဖြတ်ရမည်။

မိန်းကလေးငယ်နှင့် ရဟန်းအိုကြီးတို့မှာ ရင်ဆိုင်ရခက်လှသော ရန်သူကြီးကြောင့် ထိတ်လန့်နေကြသည်။ ထိုပြင်းထန်လှသော အရှိန်အဝါအောက်တွင် သူတို့၏ ကျင့်စဉ်စွမ်းအားများမှာပင် ကောင်းစွာ မလည်ပတ်နိုင်တော့ချေ။

"နမော တဿ... ဒီနေ့ ငါကိုယ်တော်ရဲ့ အသက်ကို ရင်းပြီး ကျန်းနန်မြို့သူမြို့သားတွေအတွက် အသက်ရှင်ခွင့် တစ်လမ်းကို ဖော်ဆောင်ပေးပါ့မယ်"

ဟု ရဟန်းအိုကြီးက သက်ပြင်းချကာ ဆိုလိုက်သည်။

သူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ဗုဒ္ဓအလင်းများ တောက်ပလာပြီး ပေ (၁၀၀) ခန့်ရှိသော ရဟန္တာပုံရိပ်ကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူသည် အသက်ရှင်ရန် မျှော်လင့်ချက် မရှိတော့သော်လည်း နောက်ဆုံးအချိန်အထိ တိုက်ပွဲဝင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သူငယ်ချင်းနှစ်ဦးကို ကြည့်လိုက်ရာ... မိန်းကလေးငယ်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် မှင်တက်သွား၏။

'ထွက်ပြေးသွားတာလား'

မှန်ပေသည်။ ခွန်လွန် မှ မိန်းကလေးငယ်သည် ထွက်ပြေးသွားခဲ့ပြီ။ သူမသည် ဤနေရာရှိ သူမ၏ အရှင်သခင်ကို ကာကွယ်ရန် တာဝန်ရှိသည်မဟုတ်ပါလား။

သူမသည် ထိုရဟန်းကြီးကို လေးစားသော်လည်း အခြေအနေအရဆိုလျှင် ရူးသွပ်ရာကျသည်ဟု တွေးမိသည်။ ရှေးဦးသားရဲကြီးနှင့် ယှဉ်ပြိုင်ရန်မှာ လုံးဝမဖြစ်နိုင်ချေ။ သူမသည် တည်းခိုခန်းရှိ သူမ၏ အရှင်သခင်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ မြို့တော်မှ ထွက်ခွာရန် အလျင်အမြန် ပြင်ဆင်လိုက်တော့သည်။

ရဟန်းအိုကြီးမှာ ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။ မိမိမှာ သက်တမ်းကုန်ခါနီးနေသဖြင့် စွန့်စားရဲသော်လည်း အခြားသူကိုမူ မတောင်းဆိုနိုင်ချေ။ သို့သော် လီယန်ချူးမှာမူ နေရာတွင်ပင် ဆက်လက်ရပ်တည်နေသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် သူ၏စိတ်မှာ အနည်းငယ် တည်ငြိမ်သွားသည်။

"မိတ်ဆွေ..."

သူ စကားမဆုံးခင်မှာပင် လီယန်ချူး၏ ရှေ့မှောက်၌ ပေ (၁၀၀၀) ခန့် မြင့်မားလှသော နတ်ဘုရားပုံရိပ် ကြီး တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ ထိုပုံရိပ်ကြီးသည် မီးနဂါးများကို နင်းထားပြီး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးတွင် နတ်မီးတောက်များ လွှမ်းခြုံလျက် အလွန်ပင် ခန့်ညားထည်ဝါလှသည်။

"..." ရဟန်းအိုကြီးမှာ ဆွံ့အသွား၏။

သူ၏ ပေ (၁၀၀) ရှိသော ရဟန္တာပုံရိပ်မှာ လီယန်ချူး၏ ပေ (၁၀၀၀) ရှိသော ပုံရိပ်နှင့် ယှဉ်လိုက်လျှင် ကလေးသူငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သွားသည်။ ရုတ်တရက်ဆိုသလို ရဟန်းအိုကြီး၏ စိတ်ထဲတွင် 'လုံခြုံမှု' ကို အပြည့်အဝ ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤမျှကြီးမားသော ပုံရိပ်ကြီးကို မြင်တွေ့လိုက်ရချိန်တွင် သူသည် အသက်ရှင်ရန် မျှော်လင့်ချက်များကို ပြန်လည်မြင်တွေ့လိုက်ရလေပြီ။

ထိုနတ်ဘုရားပုံရိပ်ကြီးမှာ ဦးခေါင်းသုံးလုံးနှင့် လက်ခြောက်ဖက် ရှိပြီး ကျောက်ထျန်းတံဆိပ် ၊ နဂါးငါးကောင်စက်ဝိုင်း ၊ မီးကျီးကန်းတစ်သောင်းအိုး စသည့် အစွမ်းထက်လှသော မှော်လက်နက်များကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။

၎င်းသည် ရှေးဦးသားရဲကြီး ယာယွီ ကို အေးစက်စွာ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ... ယာယွီ ၏ ကမ္ဘာကို လွှမ်းမိုးထားသော အရှိန်အဝါများမှာပင် တစ်ခဏချင်းမှာပင် အလိုအလျောက် အားနည်းသွားတော့သည်။