အခန်း (၇၆၉-၇၇၀)

အခန်း (၇၆၉) - တည်းခိုခန်းမှ တစ္ဆေခြောက်ခြားဖွယ်ရာ၊ ယင်အငွေ့အသက်နှင့် ထူးဆန်းသော သေဆုံးမှု

လီယန်ချူးသည် ဝေ့ရှန်းကပင် ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက်များကို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်သော အဖြစ်အပျက်မျိုးနှင့် ကြုံတွေ့ရလိမ့်မည်ဟု ထင်မထားခဲ့မိပေ။ အခြားကိစ္စသာဆိုလျှင် လီယန်ချူးအနေဖြင့် ဤမျှ စိတ်ဝင်တစားရှိမည် မဟုတ်ဘဲ မြို့ထဲတွင် ရှိနေသော တရားရုံးတော်မှလူများကိုသာ လွှဲပြောင်းပေးလိုက်မည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤကိစ္စကမူ သူ၏ အာရုံကို ဖမ်းစားသွားခဲ့ပြီ။

သူသည် ဝေ့ရှန်းနှင့်အတူ တည်းခိုခန်းအတွင်းသို့ လိုက်ပါလာခဲ့ပြီးနောက် ဝေ့ရှန်း၏ ဖခင်နှင့် ဆုံတွေ့လိုက်ရသည်။ ဝေ့ရှန်း၏ ဖခင်အမည်မှာ ဝေ့လျန် ဖြစ်ပြီး ကျန်းနန်ခရိုင်ရှိ ကြွယ်ဝသော သူဌေးကြီးတစ်ဦးပင် ဖြစ်သည်။

ဝေ့လျန်သည် ယခုအခါ မျက်နှာမှာ ညှိုးနွမ်းချို့တဲ့နေပြီး မျက်ဝန်းအစုံမှာလည်း အသက်မဲ့နေ၏။ ဝေ့ရှန်းကို မြင်သည်နှင့် ဝေ့လျန်က ချက်ချင်းပင် အော်ဟစ်တော့သည်။

"သွား အမြန်သွားတော့ ဒီမှာ မနေနဲ့၊ ငါ့ရှေ့က ထွက်သွားစမ်း "

ဝေ့ရှန်းမှာ မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာပြီး...

"ဖေဖေ မကြောက်ပါနဲ့ သားက လီတာအိုဆရာကို ပင့်လာခဲ့ပါတယ်။ လီတာအိုဆရာက အစွမ်းထက်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးမို့ ဖေဖေ ခံစားနေရတဲ့ မိစ္ဆာဘေးကို သေချာပေါက် ဖယ်ရှားပေးနိုင်မှာပါ"

ဝေ့လျန်က ခေါင်းကို ခါယမ်းကာ အကျယ်ကြီး အော်ပြောနေ၏။

"အမြန်သွား အပိုပဲ အားလုံးက အပိုတွေပဲ တခြားလူတွေကို ထပ်ပြီး ဒုက္ခမပေးပါနဲ့တော့၊ အမြန်ထွက်သွားကြပါ "

ဝေ့လျန်သည် ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး လီယန်ချူးနှင့် ဝေ့ရှန်းတို့ကို အပြင်သို့ မောင်းထုတ်ရန် အတင်းအဓမ္မ တွန်းဖယ်နေတော့သည်။ မြင်သာသည်မှာ ဝေ့ရှန်း၏ ဖခင်သည် စိတ်နှလုံး ကောင်းမွန်သူဖြစ်ပြီး မိမိသားနှင့် အခြားသော မိစ္ဆာနှင်သူများကိုပါ ထပ်မံ၍ အန္တရာယ်မဖြစ်စေချင်ခြင်းပင်။

လီယန်ချူးသည် သူ၏ ကြောက်လန့်တကြား ဖြစ်နေသော ပုံစံနှင့် သွေးကြောများ ယှက်သန်းနေသည့် နီမြန်းသော မျက်ဝန်းများကို ကြည့်ကာ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မှုကြောင့် အသိဉာဏ်များ ဝေဝါးနေကြောင်း သိလိုက်သည်။ ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေတွင်ပင် သူတစ်ပါးကို မထိခိုက်စေလိုသည့် စိတ်ထားမှာ ချီးကျူးဖွယ်ပင်။

"ဝေ့လျန် သတိပြန်ဝင်စမ်း "

လီယန်ချူးက အသံနက်ကြီးဖြင့် ကြိမ်းမောင်းလိုက်သည်။

သူ၏ စကားလုံးများထဲတွင် တာအိုဂါထာမှ သစ္စာစကားများ ပါဝင်နေသဖြင့် မျက်ဝန်းများ နီမြန်းကာ ဖောက်ပြန်နေသော ဝေ့လျန်မှာ ချက်ချင်းပင် မှင်တက်သွားတော့သည်။ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ လျှပ်စီး အနုစား အပစ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူရှိုက်ကာ တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွား၏။ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲမှ သွေးကြောနီနီများမှာလည်း မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ပင် မှေးမှိန်သွားပြီး အိပ်မက်မှ နိုးလာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ဝေ့ရှန်းကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရသောအခါ သူက အလျင်အမြန်ပင် နှင်လွှတ်တော့သည်။

"မင်း ဘာလို့ ဒီမှာ ရှိနေသေးတာလဲ။ အမြန်သွား၊ မိစ္ဆာအငွေ့အသက်တွေ ကပ်ငြိမခံနဲ့ "

ဝေ့ရှန်းမှာ မျက်ရည်များ ဝဲလျက် လီယန်ချူးရှေ့တွင် ဒူးထောက်ချလိုက်ကာ...

"လီတာအိုဆရာ... ကျေးဇူးပြုပြီး သားရဲ့ ဖခင်ကို ကယ်တင်ပေးပါဦး "

လီယန်ချူးက လက်ကို အသာအယာ မြှောက်လိုက်ရာ ဝေ့ရှန်းမှာ ချက်ချင်းပင် မတ်တတ် ပြန်ရပ်လျက်သား ဖြစ်သွားသည်။

"ဒီလို လုပ်ဖို့ မလိုပါဘူး"

လီယန်ချူးက ဝေ့လျန်၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ပြောင်းပြန်လှန်၍ ဖမ်းကိုင်လိုက်ရာ ကျင့်စဉ်စွမ်းအားများမှာ ချက်ချင်းပင် စီးဝင်သွားတော့သည်။ တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် နတ်အလင်းများ လင်းလက်လာပြီး ဝိညာဉ်မျက်လုံးအတတ် ကို အသုံးပြုလိုက်၏။

ဝေ့လျန်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အလွန်ပင် ဆိုးရွားနေသည်။ ဤမျှ ရက်ပေါင်းများစွာ ကြောက်လန့်တကြား ဖြစ်နေခဲ့သဖြင့် ကိုယ်ရောစိတ်ပါ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေကာ သူ၏ အသက်အရွယ်နှင့်ဆိုလျှင် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးက အလွန်ပင် ကြီးမားလှ၏။ မိစ္ဆာနှင့် မကြုံရလျှင်ပင် မိစ္ဆာအငွေ့အသက်များ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း စီးဝင်ကာ ရောဂါဘယ ထူပြောနိုင်ပေသည်။

လီယန်ချူး၏ ကျင့်စဉ်စွမ်းအားများ စီးဝင်သွားပြီးနောက် ဝေ့လျန်၏ အသက်ရှူသံမှာ ချက်ချင်းပင် တည်ငြိမ်သွားပြီး မျက်ဝန်းများတွင်လည်း အသက်ဝင်လာခဲ့သည်။ လီယန်ချူးက စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ရာ ဝိညာဉ်မျက်လုံး၏ အမြင်တွင် ဝေ့လျန်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ မည်သည့် မိစ္ဆာမှ ပုန်းအောင်းနေခြင်း မရှိသည်ကို တွေ့ရသည်။

သို့သော် ရုတ်တရက်ဆိုသလို သူ၏ မျက်ဝန်းများ ကျုံ့သွား၏။ ဝေ့လျန်၏ ကိုယ်တွင်း၌ သွေးရောင်အမှတ်အသား တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရခြင်းပင်။

"ကျိန်စာ အတတ်လား..." လီယန်ချူးက အသံတိုးတိုးဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

ယခုအခါ ဝေ့လျန်မှာ လီယန်ချူး၏ စွမ်းအားများကြောင့် စိတ်ဓာတ်များ တက်ကြွလာကာ အသက်စွမ်းအားများ ပြန်လည်ရရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

"ဝေ့ဦးလေး... ဦးလေးက တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ ကျိန်စာတိုက်တာကို ခံထားရတာပဲ"

လီယန်ချူးက တွေးတောစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျိန်စာ ဟုတ်လား..."

"ဟုတ်တယ်၊ ဦးလေးရဲ့ ကိုယ်ပေါ်မှာ သွေးရောင်အမှတ်အသား တစ်ခု ရှိနေတယ်။ ဒါဟာ တစ်နေရာရာကို မှားယွင်းရောက်ရှိသွားတာ ဒါမှမဟုတ် မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်ယောက်က ကျိန်စာတိုက်ထားတာ ဖြစ်ရမယ်"

အရင်က လာရောက်ခဲ့သော တာအိုဆရာအိုကြီးမှာ ဝေ့လျန်ကိုယ်ပေါ်မှ သွေးရောင်အမှတ်အသားကို မမြင်နိုင်ခဲ့ပေ။ လီယန်ချူးကမူ လက်လှမ်းလိုက်သည်နှင့် လျှို့ဝှက်ချက်ကို ဖော်ထုတ်နိုင်ရုံသာမက သူ၏ အသက်စွမ်းအားကိုပါ ပြန်လည်နိုးထစေခဲ့သည်။ ဝေ့လျန်၏ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် တည်ငြိမ်သွားကာ အလျင်အမြန် မေးလိုက်သည်။

"တာအိုဆရာ... ဒါကို ဖြေရှင်းနိုင်မယ့် နည်းလမ်း ရှိပါသလား"

"အမှတ်အသား ရှိနေတာကတော့ အမှန်ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီအမှတ်အသားက ဟိုလူတွေ သေဆုံးမှုနဲ့ ပတ်သက်နေသလား ဆိုတာကတော့ မသေချာသေးဘူး"

လီယန်ချူးက လေးနက်စွာ ပြောလိုက်ပြီး ခဏအကြာတွင် ဆက်ပြောသည်။

"ဒီအမှတ်အသားကို ကျုပ် ဖယ်ရှားပေးနိုင်ပါတယ်"

ဝေ့သားအဖမှာ အတိုင်းထက်အလွန် ဝမ်းသာသွားကြသည်။ လီယန်ချူးက လက်ကွက်ဖော်ကာ ဂါထာကို ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။

"ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်၏ လျှို့ဝှက်ချက်၊ စွမ်းအားအားလုံး၏ အရင်းအမြစ်၊ ကုဋေကုဋာသော ဘေးဒုက္ခများမှ လွတ်မြောက်၍ ငါ၏ တန်ခိုးစွမ်းအားကို ပြသစေသတည်း၊ အမိန့်အတိုင်း ချက်ချင်းဖြစ်စေ "

စကားအဆုံးတွင် ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုမှာ ဝေ့လျန်ကို ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။ ဝေ့လျန်၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှ ရွှေရောင်အလင်းများ ဖြာထွက်လာပြီး ကိုယ်တွင်းမှ ထိုအမှတ်အသားမှာ ရွှေရောင်အလင်းများကြောင့် တဖြည်းဖြည်း အရည်ပျော် ပျောက်ကွယ်သွားရ၏။

ဤသည်မှာ တာအိုဂိုဏ်း၏ ကြီးမြတ်သော မန္တန်ရှစ်ပါးတွင် တစ်ခုအပါအဝင်ဖြစ်သည့် ရွှေရောင်အလင်းဂါထာ ပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် လူ၏ အသက်စွမ်းအားနှင့် ကျင့်စဉ်ကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်သလို မကောင်းသော အငွေ့အသက်များကိုလည်း ဖယ်ရှားပေးနိုင်စွမ်း ရှိသည်။

ရွှေရောင်အလင်းများ ပျောက်ကွယ်သွားသောအခါ ထိုသွေးရောင်အမှတ်အသားမှာလည်း သန့်ရှင်းစင်ကြယ်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ ဝေ့လျန်မှာ စိတ်ဓာတ်များ ပိုမိုလန်းဆန်းလာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။ လီယန်ချူးက ဝိညာဉ်မျက်လုံးဖြင့် ပြန်ကြည့်သောအခါ ထိုအမှတ်အသားမှာ အမှန်တကယ်ပင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

"ပြီးပါပြီ" လီယန်ချူးက ဆိုသည်။

"ရသွားပြီလား... ဒါနဲ့တင် ရသွားပြီလား"

ဝေ့ရှန်းမှာ အလွန်ဝမ်းသာသွား၏။ သားအဖနှစ်ဦးစလုံး လီယန်ချူးကို ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုကြတော့သည်။

"အမှတ်အသားကို ဖယ်ရှားပြီးသွားပြီ ဆိုပေမဲ့ မိစ္ဆာတွေ ဘာလို့ ရောက်လာသလဲ ဆိုတဲ့ အကြောင်းရင်းကိုတော့ ရှာမတွေ့သေးဘူး။ ဒီညတော့ ကျုပ် ဒီမှာပဲ နေခဲ့မယ်၊ တကယ်လို့ မိစ္ဆာတွေ ရောက်လာရင်လည်း ရင်ဆိုင်နိုင်တာပေါ့"

လီယန်ချူးက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် လီတာအိုဆရာ"

ဝေ့ရှန်းက ဒူးထောက်၍ ထပ်မံ ဂါရဝပြုပြန်သည်။

သူသည် ယခင်က ဝမ်စုန်းတာအိုဆရာ ကို သွားရှာခဲ့သော်လည်း တာအိုဆရာမှာ ကျောင်းတွင် မရှိခဲ့ပေ။ သူ၏ တပည့်များက အစွမ်းထက်ပါ့မလားဟု ဝေ့ရှန်းက သံသယရှိနေခဲ့သည်။ နှစ်ပေါင်း ၂၀၀ ကျော် သက်တမ်းရှိသော တာအိုကျောင်းက ဆရာကြီးထက် ပိုတော်ပါ့မလားဟု စိုးရိမ်ခဲ့ခြင်းပင်။ သူသည် မျှော်လင့်ချက် ကုန်ဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်နေစဉ် လမ်းမပေါ်တွင် လီယန်ချူးနှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့ရခြင်းမှာ သေကောင်ပေါင်းလဲ ဖြစ်နေသော သစ်ပင်အိုကြီးတွင် နွေဦးရောက်လာသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်တော့သည်။

လီယန်ချူးသည် ဘေးကင်းစေရန်အတွက် အခြားနေရာသို့ မသွားတော့ဘဲ ဝေ့သားအဖနှင့်အတူ တည်းခိုခန်းတွင်သာ နေခဲ့သည်။ ကြောက်စရာကောင်းသော ရုပ်ရှင်များထဲတွင် လူစုကွဲသွားပါက အသတ်ခံရတတ်သည်ကို သူ သိထားသည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က စိတ်မထိန်းနိုင်ဘဲ အကြောင်းပြချက် အမျိုးမျိုးဖြင့် ထွက်သွားတတ်ကြသည် မဟုတ်ပါလား။ လီယန်ချူးသည် ထူးဆန်းသော ဇာတ်လမ်းတစ်ခုကိုပင် သတိရလိုက်သေးသည်။

ရဟန်းအိုကြီးတစ်ပါးက သေဘေးနှင့် ကြုံနေသော လူငယ်တစ်စုကို မိစ္ဆာကာကွယ်သည့် စက်ဝိုင်းဆွဲပေးထားသော်လည်း အမျိုးသမီးသရဲ ရောက်လာချိန်တွင် လူငယ်တစ်ယောက်က စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် ရဟန်းအိုကြီးကို ကန်ထုတ်လိုက်ရာ ရဟန်းအိုကြီးမှာ ပွဲချင်းပြီး သေဆုံးသွားခဲ့ရဖူးသည်။

ဝေ့လျန်၏ လူများ သေဆုံးခဲ့သည့် အစဉ်အလာအရဆိုလျှင် ယနေ့ညမှာ ဝေ့လျန်၏ အလှည့်ပင် ဖြစ်သည်။ သူက သွေးရောင်အမှတ်အသားကို ရွှေရောင်အလင်းဂါထာဖြင့် ဖယ်ရှားပေးလိုက်ပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူ ထွက်သွားပြီးမှ ဝေ့ရှန်းက ငိုယိုကာ ရောက်လာပြီး ဖခင် သေဆုံးသွားပြီဟု ပြောလာမည့် ကိစ္စမျိုးကို မဖြစ်စေချင်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် ညဖက်အထိ တည်းခိုခန်းတွင်သာ စောင့်ဆိုင်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ထိုအတောအတွင်း သူသည် လမ်းခရီးတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို မေးမြန်းကြည့်ရာ ဝေ့ရှန်း ပြောပြခဲ့သည်များနှင့် အားလုံး ထပ်တူကျနေ၏။ သို့သော် ဝေ့လျန်ကမူ လမ်းခရီးတွင် ထိုကဲ့သို့သော အမျိုးသမီးငယ်နှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့သည်ကို လုံးဝ မမှတ်မိတော့ပေ။ ယခုအခါ ဝေ့လျန်မှာ သတိပြန်ဝင်နေပြီ ဖြစ်ရာ ဝေ့ရှန်းက အမျိုးသမီးငယ်အကြောင်း ပြောသောအခါ သူက အလွန်ပင် အံ့အားသင့်သွားပြီး ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စမျိုးကို သူ ဘယ်လိုလုပ် မေ့သွားနိုင်မှာလဲဟု ပြန်မေးနေတော့သည်။

ညရောက်သောအခါ...

ဝေ့သားအဖမှာ အိပ်မပျော်ရဲဘဲ အခန်းထဲတွင် စိုးရိမ်တကြီး ထိုင်နေကြသည်။ ရှင်သန်နိုင်မည့် မျှော်လင့်ချက် ရှိလာသောအခါ အရင်က မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေချိန်ထက် သေရမှာကို ပို၍ ကြောက်လာကြခြင်းပင်။ ဝေ့ရှန်းက မျက်ခုံးကို တွန့်ချိုးထားရင်း စိတ်ထဲမှ တွေးနေမိသည်။

'တစ်နေ့ကို တစ်ယောက် သေနေတာ၊ ဒါက ဘယ်လို မိစ္ဆာမျိုးပါလိမ့်'

သူက လီယန်ချူးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးမှ စိတ်အနည်းငယ် အေးသွားကာ... 'လီတာအိုဆရာ ဒီမှာ ရှိနေတာပဲ၊ ဘာမှ မဖြစ်လောက်ပါဘူး' ဟု တွေးလိုက်သည်။

သို့သော် တစ်ညလုံး ကုန်ဆုံးသွားသည့်တိုင် မည်သည့် ထူးခြားသော လှုပ်ရှားမှုမှ မရှိခဲ့ပေ။ ၎င်းမှာ လီယန်ချူး၏ အငွေ့အသက်များ ပြင်းထန်လွန်း၍ မဟုတ်ဘဲ သူက အမှောင်ဖုံးကွယ်အတတ် ဖြင့် သူ၏ အသက်စွမ်းအားအားလုံးကို ဖုံးကွယ်ထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

နံနက်ခင်း ဝေလီဝေလင်း အချိန်တွင်...

လီယန်ချူးက သူ၏ မျက်ဝန်းများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်လိုက်သည်။ သူသည် တစ်ညလုံး မအိပ်ဘဲ သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံကို တည်းခိုခန်းတစ်ခုလုံး ဖုံးလွှမ်းထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ မိစ္ဆာတစ်ကောင်ကောင် ရောက်လာပါက ချက်ချင်း သိနိုင်မည် ဖြစ်သော်လည်း တစ်ညလုံးမှာ လေငြိမ်ရေငြိမ်အတိုင်းပင်။

"ငါကပဲ သိပ်ပြီး စိုးရိမ်လွန်နေတာလား"

လီယန်ချူးက ဆိုသည်။

"လီတာအိုဆရာက ကျွန်တော့်အဖေအတွက် ဒီလောက်အထိ ဂရုစိုက်ပေးတာ၊ ဒီကျေးဇူးကို ဝေ့ရှန်း ဘယ်တော့မှ မမေ့ပါဘူး"

ဝေ့ရှန်းက လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ ဤတာအိုဆရာမှာ အမှန်တကယ်ပင် စနစ်ကျလှ၏။ အမှတ်အသားကို ဖယ်ရှားပေးရုံသာမက သူတို့ သားအဖအတွက်ပါ ကိုယ်တိုင် စောင့်ကြပ်ပေးခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

လီယန်ချူးက နှုတ်ဆက်၍ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည်။ ထွက်ခွာခါနီးတွင် သူ၏ စိတ်ထဲ၌ တစ်ခုခုကို သတိရလိုက်သဖြင့် မျက်ဝန်းတွင် ကျင့်စဉ်စွမ်းအားများ ထည့်သွင်းကာ ဝိညာဉ်မျက်လုံး ဖြင့် ဝေ့လျန်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ကြည့်လိုက်သည်။ ရုတ်တရက် လီယန်ချူး၏ ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွား၏။

'ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ'

ဝေ့လျန်၏ ကိုယ်တွင်းမှ ထိုအမှတ်အသားမှာ ပြန်လည် ပေါ်ပေါက်လာပြန်ပြီ ဖြစ်သည်။

"လီတာအိုဆရာ... ဘာဖြစ်လို့လဲဟင်"

လီယန်ချူး၏ မျက်နှာပျက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ဝေ့ရှန်းမှာ ထိတ်လန့်သွားတော့သည်။ လီယန်ချူးက သူ မြင်တွေ့ရသည်ကို ဝေ့ရှန်းကို ပြောပြလိုက်ရာ ဝေ့သားအဖမှာ မျက်နှာများ ချက်ချင်း ပျက်သွားကြသည်။

"ဒါ ငါ့ရဲ့ ကံကြမ္မာပဲလား... နောက်ဆုံးတော့လည်း မလွတ်နိုင်တော့ဘူးပေါ့"

ဝေ့လျန်က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေမိသည်။

လီယန်ချူး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိ၏။ မည်ကဲ့သို့သော အမှတ်အသားမျိုးက သူ၏ သန့်စင်မှုကို ခံယူပြီးမှ ပြန်လည် ပေါ်ပေါက်လာနိုင်သနည်း။

"ဦးလေးတို့ နှစ်ယောက် ဒီအခန်းထဲမှာပဲ နေပါ၊ အပြင်မထွက်နဲ့။ ကျုပ် ဒီကိစ္စကို ကိုင်တွယ်ပါ့မယ်"

လီယန်ချူးက ခဏမျှ တွေးတောပြီးနောက် မှာကြားလိုက်သည်။

"ဒီဓားကို တံခါးမှာ ချိတ်ထားလိုက်ပါ၊ မှတ်ထားဘယ်သူ့ကိုမှ အထဲပေးမဝင်နဲ့"

လီယန်ချူးသည် သူ၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ ကြမ်းတမ်းစွာ ထုဆစ်ထားသော မက်မွန်သားဓား တစ်လက်ကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။ ထိုဓားပေါ်တွင် နက္ခတ်ခုနစ်လုံး ပုံစံများ ပါဝင်နေ၏။ ဤ မြောက်ပြန်နက္ခတ်ခုနစ်လုံး မက်မွန်သားဓား မှာ မိစ္ဆာများကို နှိမ်နင်းနိုင်သော ရတနာဖြစ်ပြီး ၎င်းအတွင်း၌ ပြင်းထန်သော ဓားအရှိန်အဝါ တစ်ခု ပါဝင်နေသဖြင့် တာအိုဂိုဏ်း၏ ရှားပါးလှသော လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

ဝေ့သားအဖမှာ ဓားကို ယူ၍ တည်းခိုခန်းအတွင်း၌ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ လီယန်ချူးကမူ မြို့နယ်အုပ်ချုပ်ရေးရုံး၏ အလောင်းထားရာနေရာသို့ သွားရောက်ခဲ့သည်။ ဝေ့သားအဖ၏ ပြောပြချက်အရ အရင်က သေဆုံးသွားသော အလောင်းများကို အစိုးရရုံးက သိမ်းဆည်းသွားခဲ့ခြင်းပင်။ သူသည် ဓာတ်ငါးပါး မြေလျှိုးအတတ်ကို အသုံးပြု၍ အလောင်းထားရာနေရာသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ဝိညာဉ်အာရုံဖြင့် ရှာဖွေလိုက်ရာ ဝေ့သားအဖ ပြောပြသော သေဆုံးပုံနှင့် တူညီသည့် အလောင်းများကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အတွင်းကလီစာများအားလုံး ဖောက်ထုတ်ခံထားရ၏။ ဤသည်မှာ သေချာပေါက် မိစ္ဆာများ၏ လက်ချက်ပင်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လူစိမ်းများ၏ ကလီစာများမှာ မိစ္ဆာများအတွက် အလွန်ပင် ခုံမင်စရာ ကောင်းသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အချို့သော မိစ္ဆာသားရဲများသည်လည်း လူ့ကလီစာများကိုသာ ရွေးစားတတ်ကြသည်။

လီယန်ချူး၏ မျက်ဝန်းများတွင် နတ်အလင်းများ ဖြာထွက်လာပြီး အလောင်းများကို ကြည့်လိုက်ရာ မည်သည့် အကြွင်းအကျန်မှ မရှိသည်ကို တွေ့ရသည်။ သေဆုံးပုံမှာ အလွန်ပင် ရက်စက်လှသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ ထူးထူးခြားခြား လျှို့ဝှက်ချက်တော့ မရှိပေ။ လူ၏ အသက်စွမ်းအားများကို စုပ်ယူထားခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ သာမန်မိစ္ဆာတစ်ကောင်၏ ရန်ကို ခံလိုက်ရသည့် ပုံစံမျိုးသာ ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူးသည် တာအိုဆရာ၏ အလောင်းကို တွေ့ရှိသောအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ ဤအလောင်းအတွင်း၌ ယင်အငွေ့အသက် များ အလွန်ပင် ထူထပ်နေ၏။ မိစ္ဆာတစ်ကောင်က ပူးကပ်ကာ ဝိညာဉ်ကို နှုတ်ယူသွားသည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေသည်။

"မဟုတ်သေးဘူး... ဒီတာအိုဆရာက သူတို့ ပင့်လာတဲ့ ဆရာကြီး ဖြစ်ရမယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ သေဆုံးပုံက ကျန်တဲ့လူတွေနဲ့ မတူဘူး"

လီယန်ချူးသည် ခြေရာခံအတတ်ကို အသုံးပြု၍ အလောင်းမှတစ်ဆင့် သဲလွန်စ ရှာဖွေရန် ကြိုးစားသော်လည်း မအောင်မြင်ခဲ့ပေ။ အလောင်းပေါ်တွင် ထင်ရှားသော အငွေ့အသက်များ ကျန်ရစ်ခြင်း မရှိပေ။ သို့သော် ထိုတာအိုဆရာ၏ ကိုယ်တွင်းမှ ယင်အငွေ့အသက်များက လီယန်ချူးကို အာရုံတစ်ခု ရစေခဲ့သည်။ ထိုယင်အငွေ့အသက်များ၏ ဦးတည်ရာကို အာရုံခံကြည့်လိုက်ရာ... လီယန်ချူး၏ မျက်ဝန်းများ အေးစက်သွားပြီး...

"တည်းခိုခန်း လား..." ဟု ရေရွတ်ရင်း သူ၏ ပုံရိပ်မှာ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ဓာတ်ငါးပါး မြေလျှိုးအတတ်တွင် မြေလျှိုးခြင်းက အသုံးအများဆုံး ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မည်သည့်နေရာတွင်မဆို မြေကြီး ရှိနေသောကြောင့်ပင်။ လီယန်ချူးသည် ဝေ့သားအဖ နေထိုင်သည့် တည်းခိုခန်းသို့ ရောက်ရှိသွားပြီးနောက် ယင်အငွေ့အသက်များ ရှိနေသော နေရာကို လျင်မြန်စွာ ရှာတွေ့ခဲ့သည်။

၎င်းမှာ သာမန် ဆီစိမ်စက္ကူထီး တစ်လက်ပင် ဖြစ်သည်။ ထိုထီးပေါ်တွင် ကျန်ရှိနေသော ယင်အငွေ့အသက်မှာ အသတ်ခံရသော တာအိုဆရာပေါ်မှ အငွေ့အသက်နှင့် တစ်ထပ်တည်းကျနေ၏။

"မိစ္ဆာတစ်ကောင်က ဒီထီးထဲမှာ ပုန်းအောင်းနေခဲ့တာလား"

ခြေရာခံအတတ်မှာ ဤနေရာတွင်ပင် ပြတ်တောက်သွားခဲ့ပြီ။ တစ်စုံတစ်ရာသော အကြောင်းရင်းကြောင့် ထိုမိစ္ဆာမှာ ထွက်ခွာသွားခဲ့ပုံရသည်။ လီယန်ချူးသည် ထိုထီးကို ဝေ့သားအဖထံသို့ ယူဆောင်လာခဲ့သည်။

ဝေ့လျန်က ထိုထီးကို မြင်သည်နှင့် ချက်ချင်းပင် အသိအမှတ်ပြုလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်... ဒါ ကျွန်တော့်ရဲ့ ထီးပါ၊ ထီးရိုးပေါ်မှာ ကျွန်တော့်ဝေ့မိသားစုရဲ့ အမှတ်အသားလည်း ပါပါတယ်"

လီယန်ချူး ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ ထီးပေါ်တွင် ပုံစံတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဒီထီးက ဘာဖြစ်လို့လဲဟင်" ဝေ့ရှန်းက ဘေးမှ ဝင်မေးလိုက်သည်။

"ဒီထီးထဲမှာ အရင်က သရဲတစ်ကောင် ခိုအောင်းနေခဲ့တယ်"

လီယန်ချူးက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ဝေ့သားအဖမှာ ကြက်သီးမွေးညင်းများ ထသွားကြသည်။ လီယန်ချူးက အလောင်းထားရာနေရာတွင် တွေ့ခဲ့သော တာအိုဆရာ၏ ရုပ်ရည်ကို ဖော်ပြပေးလိုက်ရာ...

"မှန်ပါတယ်... အဲဒါ ကျွန်တော် ပင့်လာတဲ့ ဆရာကြီးပါပဲ၊ နှမြောစရာကောင်းတာက အဲဒီညမှာပဲ ဆရာကြီးက ရက်ရက်စက်စက် သေဆုံးခဲ့ရတာပါ"

ဝေ့လျန်က စိတ်မကောင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

လီယန်ချူး၏ မျက်ဝန်းတွင် တွေးတောမှုများ ပေါ်ပေါက်လာသည်။ အစက တောင်ပေါ်မှာ အမျိုးသမီးနှင့် ဆုံခဲ့သည်၊ ညတိုင်း လူတစ်ယောက် သေသည်၊ သေဆုံးရခြင်းမှာ ကလီစာများ ဖောက်ထုတ်ခံရခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

မြို့ထဲရောက်သောအခါ ဆရာကြီးကို ပင့်၍ မိစ္ဆာနှင်ခိုင်းသော်လည်း ဆရာကြီးမှာ ထူးဆန်းစွာ သေဆုံးခဲ့ပြီး သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ယင်အငွေ့အသက်များ ရှိနေခဲ့သည်။ သို့သော် သူက ကလီစာများ ဖောက်ထုတ်ခံရခြင်းကြောင့် သေခြင်း မဟုတ်ပေ။

ထို့ပြင် သရဲပုန်းအောင်းနေသော ထီးတစ်လက်နှင့် ရွှေရောင်အလင်းဂါထာဖြင့်ပင် မသန့်စင်နိုင်သော အမှတ်အသား...

သူက ခေါင်းကို ခါယမ်းရင်း မတ်တတ်ရပ်လိုက်ကာ မက်မွန်သားဓားကို ပြန်ဖြုတ်ယူလိုက်ပြီး...

"ဘေးဖြစ်ဖြစ်၊ ကံကောင်းတာပဲဖြစ်ဖြစ် ရှောင်လွှဲလို့ မရနိုင်ပါဘူး။ ကျုပ်က ဦးလေးတို့နောက်ကို တစ်သက်လုံး လိုက်နေလို့ မရဘူး၊ ဘယ်လို မိစ္ဆာက ဒုက္ခပေးနေတာလဲဆိုတာ ဒီညတော့ အဖြေပေါ်တော့မှာပါ"

ဟု လီယန်ချူးက လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ညရောက်သောအခါ...

ဝေ့သားအဖမှာ အခန်းထဲတွင် ဆက်လက်နေထိုင်နေကြသော်လည်း စိတ်နှလုံးမှာ ပို၍ပင် လေးလံနေကြသည်။ ထိုလီတာအိုဆရာက မက်မွန်သားဓားကို ပြန်ဖြုတ်ယူသွားပြီး စကားအနည်းငယ် မှာကြားကာ ထွက်ခွာသွားခဲ့သဖြင့် သူ ဘာတွေ ကြံစည်ထားသလဲဆိုတာ သူတို့ မသိကြပေ။

ဝေ့ရှန်းသည် လီယန်ချူး ရှိနေစဉ်ကပင် ဟင်းကောင်းများကို မှာယူထားခဲ့ပြီး သူ၏ ဖခင်နှင့်အတူ သောက်စားနေခဲ့သည်။

"ဖေဖေ လီတာအိုဆရာကို ယုံကြည်လိုက်ပါ၊ သူက အစွမ်းထက်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးပါ "

ဝေ့ရှန်းက စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ငါက အဲဒီမိစ္ဆာက ငါ့ကို သတ်ပြီးမှ မကျေနပ်သေးဘဲ မင်းကို ထပ်ပြီး ရန်ပြုမှာကို စိုးရိမ်နေတာ၊ မင်းက ငါတို့ဝေ့မိသားစုရဲ့ ၁၈ ဆက်မြောက် တစ်ဦးတည်းသော သားလေ "

ဝေ့လျန်က လေးလံစွာ ပြောလိုက်သည်။

ဝေ့ရှန်းသည် အရင်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး နေတတ်သူ ဖြစ်သော်လည်း လီယန်ချူးကပင် သူသည် အလွန်သိတတ်သော သားတစ်ဦး ဖြစ်သည်ကို သတိထားမိခဲ့သည်။ သူက သူ၏ ဖခင်ကို ကြည့်ကာ ဖျောင်းဖျလိုက်၏။

"ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး ဖေဖေ၊ အမှန်တော့ ကျွန်တော့်မှာ အပြင်မှာ ချစ်သူတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်၊ တစ်ယောက်ဆိုရင် ကိုယ်ဝန်တောင် ရှိနေပြီ"

"ဘာ..." ဝေ့လျန်မှာ မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် အံ့အားသင့်သွားသည်။

"ဒါကြောင့် ဘာမှ မစိုးရိမ်ပါနဲ့၊ သားရဲ့ အသက်ကို ဒီမှာ စွန့်လိုက်ရရင်တောင် ငါတို့ဝေ့မိသားစုအတွက်တော့ သွေးမပြတ်နိုင်ပါဘူး"

ဝေ့ရှန်းက ဝမ်းနည်းစွာဖြင့် ဖျောင်းဖျနေရှာသည်။

ဝေ့လျန်၏ မျက်ခုံးများ လှုပ်ခတ်သွားပြီး...

"မင်းမှာ အပြင်မှာ ချစ်သူရှိတယ်၊ ကိုယ်ဝန်တောင် ရှိနေပြီ ဟုတ်လား"

ဝေ့ရှန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ရာ ဝေ့လျန်က အရက်ခွက်ကို ကိုင်ရင်း အကြာကြီး တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ...

"အဲဒီကလေးက မင်းရဲ့ကလေး ဟုတ်တာ သေချာရဲ့လား"

ဝေ့ရှန်း၏ လက်ထဲမှ အရက်များ ဖိတ်ကျလုနီးပါး တုန်ခါသွားကာ...

"ဖေဖေ ဒီလိုအချိန်မှာ ဒီလိုဟာသတွေ မပြောပါနဲ့တော့ "

သားအဖနှစ်ဦး စကားပြောဖြစ်ကြသဖြင့် စိုးရိမ်စိတ်များ အနည်းငယ် လျော့ပါးသွားသော်လည်း ထိုထူးဆန်းသော ပတ်ဝန်းကျင်ကြောင့် စိတ်ထဲတွင်မူ ကြောက်လန့်နေဆဲပင်။

ညနက်လာသောအခါ...

ပုံမှန်ဆိုလျှင် ဆူညံနေတတ်သော ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ယခုမူ ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်နေတော့သည်။

ဒုတ်... ဒုတ်... ဒုတ်...

ဝေ့ရှန်းမှာ သူ၏ ကိုယ်ပိုင် နှလုံးခုန်သံကိုပင် အတိုင်းသား ကြားနေရ၏။ သူက ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ ဖခင်မှာ မျက်နှာဖြူလျော်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဖေဖေ... အဆင်ပြေရဲ့လား"

"မင်း ကြားလား... အပြင်မှာ ကလေးငိုသံ ကြားနေရတယ်"

ဝေ့လျန်က ထိတ်လန့်တကြား ပြောလိုက်သည်။

ထိုကလေးငိုသံမှာ အလွန်ပင် စူးရှလှ၏။ ဤကဲ့သို့ ညဉ့်နက်သန်းခေါင်အချိန်တွင် ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရသဖြင့် ဝေ့လျန်မှာ လက်များ တုန်ခါသွားကာ တစ်ကိုယ်လုံးပါ လိုက်၍ တုန်ယင်လာတော့သည်။

"ကလေးငိုသံ ဟုတ်လား... သား ဘာမှ မကြားရပါဘူး"

ဝေ့ရှန်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ သူက စူးစိုက်၍ နားထောင်ကြည့်သော်လည်း ယနေ့ညမှာ အလွန်ပင် တိတ်ဆိတ်နေပြီး မည်သည့်အသံမှ မရှိပေ။ ယခုအခါ နွေရာသီဖြစ်သော်လည်း ပုစဉ်းရင်ကွဲအော်သံလေးပင် မရှိသဖြင့် ထိုတိတ်ဆိတ်မှုက လူကို ပို၍ ကြောက်လန့်စေသည်။

"ဖေဖေရယ်... သားကို မခြောက်ပါနဲ့၊ ဒီလောက် တိတ်ဆိတ်နေတာ ကလေးငိုသံက ဘယ်က ရောက်လာမှာလဲ"

ဝေ့ရှန်းက ဝေ့လျန်ကို ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်နေမိသည်။

"အသံက ဒီလောက် ကျယ်နေတာကို မင်း မကြားဘူးလား"

ဝေ့လျန်မှာ မျက်နှာ ဖြူလျော်လျက် တုန်တုန်ယင်ယင် ပြောနေရှာသည်။

ဝေ့ရှန်း မျက်ခုံးများ တွန့်ချိုးသွားကာ... 'တကယ်ပဲ သရဲခြောက်နေတာလား'

သူက "ဖတ်" ခနဲ သူ၏ ဖခင်အနားသို့ တိုးသွားကာ သားအဖနှစ်ဦး ဘေးချင်းယှဉ်လျက် အတူတူ တုန်ယင်နေကြတော့သည်။

ဟွတ်... ဟွတ်...

ဝေ့ရှန်း၏ နားထဲတွင် ရုတ်တရက် ချောင်းဆိုးသံတစ်ခု ကြားလိုက်ရသည်။ ထိုချောင်းဆိုးသံမှာ အလွန်ပင် အိုမင်းလှပြီး နာမကျန်းဖြစ်နေသော သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ဦး၏ အသံနှင့် တူလှ၏။ သူသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လည်ပင်းများပင် တောင့်တင်းနေပြီး သူ၏ ဖခင်ကို ကြည့်ကာ...

"ဖေဖေ... ဖေဖေရော အဘိုးကြီး ချောင်းဆိုးသံ ကြား... ကြားလား"

ဝေ့လျန်မှာ အရင်ကထက် ပို၍ တုန်ယင်လာပြီး...

"မ... မကြားပါဘူး၊ မင်း ကြားလိုက်တာလား"

သားအဖနှစ်ဦး တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြရာ ကျောပြင်တစ်ခုလုံး ချွေးများဖြင့် စိုရွှဲသွားတော့သည်။

"အပြင်... အပြင်... အပြင်ကို ပြေးကြမလား"

ဝေ့ရှန်း၏ သွားများမှာ စေ့မရလောက်အောင် တုန်နေပြီ။

"အပိုပဲ... ပြေးလို့ရရင် ဟိုလူတွေလည်း သေမှာ မဟုတ်ဘူး"

ဝေ့လျန်က တုန်ယင်ရင်းနှင့်ပင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ကလေးငိုသံမှာ ပို၍ပင် စူးရှလာကာ နားပင်ကွဲလုမတတ် ဖြစ်လာ၏။ အဘိုးကြီး၏ ချောင်းဆိုးသံမှာလည်း ပို၍ နီးကပ်လာကာ ဝေ့ရှန်း၏ နားနားလေးသို့ ရောက်ရှိနေသကဲ့သို့ပင်။ သားအဖနှစ်ဦးမှာ အစက တစ်ယောက်စီ တုန်ယင်နေကြသော်လည်း ယခုအခါ ဘေးချင်းယှဉ်၍ တုန်ယင်နေကြရာ နောက်ဆုံးတွင် တုန်ယင်သည့် အရှိန်မှာပင် တစ်ထပ်တည်း ဖြစ်သွားတော့သည်။

ရုတ်တရက်

ဝေ့ရှန်းသည် သူ၏ ဘေးမှ ဖခင်မှာ မတုန်ယင်တော့သည်ကို သတိပြုမိလိုက်သဖြင့် ချက်ချင်း ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ...

"ဖေဖေ... ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ အဆင်ပြေရဲ့လား၊ သားကို မခြောက်ပါနဲ့ဦး "

ဝေ့လျန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရုတ်တရက် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း စကားပြောလိုက်သည်။

"ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး"

ဝေ့ရှန်း၏ မျက်နှာမှာ တောင့်တင်းသွားကာ လျှပ်စီးပစ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။

၎င်းမှာ အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အသံပင် ဖြစ်သည်

ထို့ပြင် သူ၏ ဖခင်၏ မျက်ဝန်းများကို ကြည့်လိုက်ရာ အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အကြည့်မျိုး ပါဝင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဝေ့ရှန်းမှာ ချက်ချင်းပင် တစ်ကိုယ်လုံး အေးစက်သွားတော့သည်။

"မကြောက်ပါနဲ့၊ ဘာမှ မဖြစ်စေရဘူး"

ဝေ့လျန်က အသာအယာ ဖျောင်းဖျလိုက်၏။

ထိုနူးညံ့လှသော အမျိုးသမီးအသံကြောင့် ဝေ့ရှန်း၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ တောင့်တင်းသွားကာ လှုပ်ရှား၍ပင် မရတော့ပေ။

'အမေရေ ဒါ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ၊ ငါ့အဖေကို အမျိုးသမီးသရဲ ပူးသွားတာလား '

ဝေ့ရှန်းမှာ စိတ်ထဲတွင် အော်ဟစ်နေမိပြီး ခြေထောက်များမှာလည်း တုန်ယင်နေဆဲပင်။ သို့သော် တစ်ဖက်တွင်လည်း ဖြုန်းတီးတတ်သော သားတစ်ယောက်ဖြစ်သလို သိတတ်သော သားတစ်ယောက်လည်း ဖြစ်သည့် ဝေ့ရှန်းမှာ နောက်ဆုံးတွင် သတ္တိကို မွေး၍ အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

"ဒီမှာ အမျိုးသမီးသရဲ ငါ့အဖေကို မနှိပ်စက်ပါနဲ့! အစွမ်းရှိရင် ငါ့ဆီကိုပဲ လာခဲ့စမ်း "

ဝေ့လျန်မှာ အသာအယာ ပြုံးလိုက်ပြီး မျက်လုံးများ ကစားကာ...

"မဆော့ပါနဲ့" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ထိုစကားအဆုံးတွင် ဝေ့ရှန်းမှာ ပို၍ပင် တုန်ယင်လာတော့သည်။ သူသည် ခုနက ခံစားချက်မျိုးနှင့် မတူတော့သည်ကို သတိထားမိလိုက်၏။ ခုနက ကြောက်လို့ တုန်ယင်နေခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ သရဲပူးကပ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ပါးစပ်ကို ဖွင့်သော်လည်း စကားပြော၍ မရတော့ပေ။

'ဒါက ရောက်လာတာလား'

ဝေ့ရှန်း၏ စိတ်ထဲမှာ လေးလံသွားတော့သည်။ ဤအမျိုးသမီးသရဲက ငါ့အဖေကိုလည်း ပူးတယ်၊ ငါ့ကိုလည်း ထပ်ပူးနေတာလား။ သူမက အခု ဘယ်သူ့ကိုယ်ထဲမှာ ရှိနေတာလဲ။

အခန်း (၇၇၀) - မိန်းမပျိုနှင့် ဦးလေးကြီး၊ လော့ဟွန်းတောင်နှင့် ထူးခြားသော တန်ခိုးစွမ်းအား နှစ်ရပ်

ဝေ့ရှန်း၏ စိတ်အာရုံထဲတွင် အတွေးပေါင်းစုံဖြင့် ရှုပ်ထွေးနေသော်လည်း ကြီးမားလှသော ကြောက်ရွံ့မှုက သူ၏ အသိစိတ်များကို ဝါးမြိုနေဆဲပင်။

ထိုစဉ် ဝေ့ရှန်းသည် သူ၏ ဖခင်ဖြစ်သူ၏ လှပသော မျက်ခုံးအစုံမှာ တွန့်ချိုးသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ဟုတ်ပါသည်၊ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သော ထိုအမူအရာမှာပင် အလွန် နူးညံ့သိမ်မွေ့နေ၏။ ထို့နောက် သူ၏ဖခင်မှာ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဝမ်းဗိုက်ကို အသာအယာ ဖိထားလိုက်သည်။ ဝမ်းဗိုက်ထဲမှ အောင့်နေသည့် ပုံစံမျိုးပင်။

'ဒါက ဘယ်လို ငရဲမျိုးလဲကွာ'

ဝေ့ရှန်း၏ စိတ်ထဲတွင် လေးလံသွားတော့သည်။ ခြောက်ခြားဖွယ်ရာ ပတ်ဝန်းကျင်၊ သူကိုယ်တိုင် မကြားရဘဲ ဖခင်ဖြစ်သူသာ ကြားနေရသော ကလေးငိုသံ၊ သူ၏နားထဲတွင် ပို၍ပို၍ နီးကပ်လာသော အဘိုးကြီး၏ ချောင်းဆိုးသံ...

ယခုမူ... အမျိုးသမီးတစ်ဦးကဲ့သို့ မူနွဲ့နေသော သူ၏ ဖခင်ကြီး...။ ဝေ့ရှန်းမှာ တစ်ကိုယ်လုံး ကြက်သီးမွှေးညင်းများ ထသွားတော့သည်။

ဒုတ်... ဒုတ်... ဒုတ်...

ဝေ့ရှန်းသည် သိမ်မွေ့လှသော ခြေသံများကို ထပ်မံ ကြားလိုက်ရပြန်ရာ သူ၏ နှလုံးသားမှာ ချက်ချင်းပင် နစ်မြုပ်သွားတော့သည်။

'တံခါးအပြင်မှာ နောက်ထပ် သရဲတစ်ကောင် ရှိနေသေးတာပဲ'

ဝေ့ရှန်းမှာ တစ်ကိုယ်လုံး ထုံကျင်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး ခြေသံများမှာလည်း ပို၍ပို၍ နီးကပ်လာလေသည်။

ကျွီ...

အခန်းတံခါးမှာ ပွင့်သွားတော့သည်။ ဝေ့ရှန်းမှာ အသက်ပင် မရှူရဲတော့ပေ။ ထိုအချိန်တွင် သူသည် အမျိုးသမီးသရဲ ပူးကပ်နေသည်ဟု သံသယရှိရသော သူ၏ဖခင်၏ ထိန်းချုပ်မှုကို ခံထားရသဖြင့် တံခါးကို ကျောပေးထားသည့် အနေအထားတွင် ရှိနေသည်။ ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးက သူ၏ စိတ်ထဲမှ ကြောက်ရွံ့မှုကို ပို၍ ကြီးထွားလာစေသည်။

ရုတ်တရက်...

သူ၏ ဝမ်းဗိုက်ထဲမှ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ တစ်စုံတစ်ခုက ဝါးမြိုကိုက်ခဲနေသကဲ့သို့ပင်။ တစ်ဖက်တွင်မူ သူ၏ဖခင်ဖြစ်သူ (သို့မဟုတ် ဖခင်၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ အမျိုးသမီး) ၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားသည်ကို တွေ့ရသည်။

ဝေ့ရှန်းမှာ တုံ့ပြန်ရန် အချိန်မရခင်မှာပင် ခြေသံများမှာ ပို၍နီးကပ်လာပြီး... နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ ကျောဘက်တွင်ပင် ရပ်တန့်သွားတော့သည်။

'ဒါက လူကို တကယ် နှိပ်စက်လွန်းတယ်။ ငါ့ကို သတ်လိုက်ပါတော့'

ဝေ့ရှန်း၏ စိတ်ထဲတွင် လုံးဝ မျှော်လင့်ချက် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ။ အိမ်မက်ဆိုးများ မက်နေစဉ် ဤကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုးနှင့် ကြုံတွေ့ရပါက မျက်လုံးကို အမြန်ဖွင့်လိုက်ပြီး ဤသည်မှာ အိမ်မက်တစ်ခုသာ ဖြစ်ကြောင်း သိမြင်ချင်မိပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ဝေ့ရှန်း သိထားသည်မှာ သူ အိမ်မက် မက်နေခြင်း မဟုတ်ပေ။ ဤကြောက်ရွံ့မှုက သူ့ကို ပို၍ စိတ်ဓာတ်ကျစေသည်။

ဝမ်းဗိုက်ထဲမှ နာကျင်မှုမှာလည်း ပို၍ ပြင်းထန်လာ၏။ လက်တစ်ဖက်က သူ၏ ပုခုံးပေါ်သို့ အသာအယာ ရောက်ရှိလာပြီး နောက်စေ့မှတစ်ဆင့် အေးစက်သော အငွေ့အသက်များ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စီးဝင်လာသည်။

သို့သော် နောက်တစ်ခဏတွင်မူ... ထိုလက်မှတစ်ဆင့် နွေးထွေးသော စွမ်းအားတစ်ခု စီးဝင်လာခဲ့သည်။ ခဏအကြာတွင် ဝေ့ရှန်းသည် သူ၏ ခြေလက်များမှာ ပြန်လည် လှုပ်ရှားနိုင်ပြီး အာရုံများ ပြန်ရလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ထွက်ခဲ့စမ်း"

နားနားမှ အေးစက်သော ကြိမ်းမောင်းသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ဝေ့ရှန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ အားကောင်းသော စွမ်းအားတစ်ခု စီးဝင်သွားသည်။ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ဝမ်းဗိုက်ထဲမှ နာကျင်မှုမှာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ဝေ့ရှန်း၏ မျက်ဝန်းများ ကျုံ့သွား၏။ သူ၏ ဝမ်းဗိုက်ထဲမှ မည်းမှောင်သော အရိပ်တစ်ခု လွင့်ထွက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရခြင်းပင်။ ထိုအရိပ်မှာ လေထဲတွင် လွင့်မျောနေပြီး ၎င်းအတွင်း၌ လူမျက်နှာတစ်ခု ပါဝင်နေသည်။ ထိုမျက်နှာမှာ လူတစ်ယောက်၏ မျက်နှာကို ခွာယူထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ခေါင်းမပါဘဲ မျက်နှာတစ်ခုတည်းသာ ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

သူသည် ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်ပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ ပုခုံးကို ကိုင်ထားသူမှာ ငယ်ရွယ်ခန့်ညားပြီး ထူးခြားသော အရှိန်အဝါရှိသည့် တာအိုဆရာလေး ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"လီတာအိုဆရာ" ဝေ့ရှန်းက ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

လီယန်ချူး၏ လက်ဖဝါးအတွင်းမှ အားကောင်းသော စွမ်းအားတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းမှာ ဝိညာဉ်ဖမ်းယူခြင်း အတတ် ပင် ဖြစ်သည်။ ဤအတတ်သည် နတ်ဝိညာဉ် ကိုပင် ဖမ်းယူနိုင်စွမ်းရှိရာ သာမန် သရဲတစ္ဆေများကို ပြောနေစရာပင် မလိုပေ။ သို့သော် ထိုစွမ်းအားက မည်းမှောင်သော အရိပ်အတွင်းမှ လူမျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသော်လည်း မည်သည့် ထူးခြားမှုမှ မရှိခဲ့ပေ။

'ဝိညာဉ် မဟုတ်ဘူးလား' လီယန်ချူး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။

ထိုအမှောင်ရိပ်မှာ အခြေအနေမဟန်သည်ကို သိလိုက်ရသဖြင့် ထွက်ပြေးရန် ပြင်လိုက်စဉ် လီယန်ချူး၏ လက်ဖဝါးအတွင်းမှ ယန်မီး များ ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုလူမျက်နှာကို ချက်ချင်းပင် ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။

ရှဲ... ရှဲ... ရှဲ...

လူမျက်နှာမှာ သစ္စာမီး၏ လောင်မြိုက်မှုကို ခံရသဖြင့် အဖြူရောင် အခိုးအငွေ့များ ထွက်ပေါ်လာပြီး မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ ဝေ့လျန် သည် ထိုမီးတောက်များကို ကြည့်ကာ ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် နောက်သို့ဆုတ်ရင်း မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်နေ၏။ သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ ပုံစံမှာ အလွန် သနားစရာ ကောင်းနေလေသည်။

မီးတောက်များ ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့် သူက အသံတိုးတိုးလေး မြည်တမ်းကာ ခေါင်းမှာ ငိုက်စိုက်ကျသွားပြီး လက်နှစ်ဖက်မှာလည်း အားပျော့စွာ ကျဆင်းသွားတော့သည်။

"ပြေးချင်တာလား"

လီယန်ချူး၏ အသံမှာ မိုးကြိုးပစ်လိုက်သကဲ့သို့ ဟိန်းထွက်သွားပြီး လက်ထဲမှ ဝိညာဉ်ဖမ်းယူခြင်း အတတ်ကို ထပ်မံ အသုံးပြုလိုက်ပြန်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ဝိညာဉ်တစ်ခုကို လီယန်ချူးက ဆွဲထုတ်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ ငယ်ရွယ်သော အမျိုးသမီး တစ်ဦးပင်။

ထိုအမျိုးသမီး၏ ရုပ်ရည်မှာ အလွန်အမင်း လှပခြင်း မရှိသော်လည်း ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အငွေ့အသက် တစ်မျိုး ရှိနေသည်။ သူမသည် မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် လီယန်ချူးကို ကြည့်နေမိသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် သာမန်လူသားများသည် သရဲကို မမြင်နိုင်သော်လည်း အချို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် သရဲများသည် လူကဲ့သို့ပင် သင်၏ ဘေးနားသို့ ရောက်ရှိလာနိုင်ပြီး သင်ကလည်း သတိမထားမိနိုင်ပေ။ ယခု အခြေအနေမှာလည်း ထိုသို့ပင်။

အခန်းထဲတွင် အမျိုးသား သုံးဦးရှိနေပြီး သနားစရာကောင်းသော အမျိုးသမီးငယ် တစ်ဦးလည်း ရှိနေသည်။ ဝေ့လျန်မှာ သတိပြန်ဝင်လာပြီးနောက် ထိုအမျိုးသမီးကို ကြည့်ကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဒီမိန်းကလေး... ငါ ဘယ်မှာ တွေ့ဖူးပါလိမ့်"

"အမေရေ... ကျွန်တော့်အဖေ ကိုယ်ပေါ်မှာ တကယ်ပဲ မိန်းမတစ်ယောက် ရှိနေတာပဲ"

ဘေးမှ ဝေ့ရှန်းက အံ့အားသင့်စွာ ပြောလိုက်သည်။

လီယန်ချူးက ထိုအမျိုးသမီးကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်ကာ

"ငါ တစ်ခါပဲ မေးမယ်၊ နင် ဘယ်သူလဲ"

သူ၏ အကြည့်မှာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ခြင်း မရှိသော်လည်း တည်ငြိမ်လှသော ထိုအကြည့်အတွင်း၌ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အအေးဓာတ်များ ပါဝင်နေသည်။ ထိုအမျိုးသမီးငယ်မှာ ထိတ်လန့်သွားကာ "ဖတ်" ခနဲ ဒူးထောက်ချလိုက်ပြီး တုန်တုန်ယင်ယင်နှင့် ပြောရှာသည်။

"တာ... တာ... တာအိုဆရာ... နား... နားလည်မှု လွဲတာပါ"

ဝေ့လျန်မှာ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် စဉ်းစားနေပြီးမှ...

"သြော်... မှတ်မိပြီ။ ဒီမိန်းကလေးကို ငါ တွေ့ဖူးတယ်။ လမ်းမှာ ငါ ကယ်ခဲ့တဲ့ မိန်းကလေးပဲ"

လီယန်ချူးက ဝေ့လျန်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ထိုအမျိုးသမီးငယ်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအမျိုးသမီးငယ်က ချက်ချင်းပင်

"တာအိုဆရာ... ကျွန်မကို မသတ်ပါနဲ့။ ကျွန်မက သရဲကောင်းပါ။ ဒီဦးလေးကြီးကို ကယ်ချင်လို့ပါ"

"လီတာအိုဆရာ... သူမကို မယုံနဲ့။ ခုနတင်ပဲ ဒီအမျိုးသမီးသရဲက ကျွန်တော့်ကို ကြံစည်တော့မလို့။ သရဲစကားဆိုတာ ယုံရတာ မဟုတ်ဘူး"

ဝေ့ရှန်းက အတည်အပေါက် ဝင်ပြောသည်။

"ကျွန်... ကျွန်မ ရှင်ကို ဘာမှ မလုပ်ပါဘူး။ ခုနက ယင်အငွေ့အသက်နဲ့ ရှင့်ကို ထိန်းချုပ်ထားရုံတင်ပါ"

အမျိုးသမီးငယ်က ပြန်ရှင်းပြသည်။

လီယန်ချူး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိ၏။ ဒါက ဘယ်လို ထူးဆန်းတဲ့ စကားဝိုင်းလဲ။

"ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့တာလဲ"

သူက အမျိုးသမီးငယ်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမမှာ တုန်တုန်ရင်ရင် ဖြစ်သွားတော့သည်။ လီယန်ချူးသည် ယခုအချိန်တွင် သူ၏ အငွေ့အသက်များကို ထုတ်မပြသော်လည်း ထိုအမျိုးသမီးငယ်မှာမူ ကြီးမားလှသော ဖိအားတစ်ခုကို ခံစားနေရဆဲပင်။

ဘေးမှ ဝေ့ရှန်းကလည်း တာအိုဆရာကို သူမအား သတ်ပစ်ရန် တိုက်တွန်းနေသဖြင့် သူမသည် စကားကို အမြန်ပြောကာ ဖြစ်ကြောင်းကုန်စင်ကို ရှင်းပြတော့သည်။

အမှန်စင်စစ် ဝေ့လျန်တို့အဖွဲ့ ဖြတ်သန်းခဲ့သော နေရာမှာ အလွန်ပင် ကျိန်စာသင့်သော နေရာ တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ထိုနေရာသို့ ဝင်ရောက်သူတိုင်း သေဆုံးတတ်ကြသည်။ ဤအမျိုးသမီးငယ်မှာ ထိုအနီးတစ်ဝိုက်မှ လေလွင့်ဝိညာဉ် တစ်ခုဖြစ်ပြီး လူသားများထံမှ ယန် အငွေ့အသက်ကို စုပ်ယူရန် ကြံစည်ခဲ့သော်လည်း ဝေ့လျန်၏ စိတ်ရင်းမှန်မှုကို မြင်သောအခါ စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး သူတို့ကို ကယ်တင်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုကျိန်စာသင့်သော နေရာမှ မိစ္ဆာအငွေ့အသက်များက ပြင်းထန်လွန်းပြီး သူမ၏ ကျင့်စဉ်မှာ နိမ့်ပါးလွန်းသဖြင့် အကောင်းဆုံး နည်းလမ်းအနေဖြင့် ညဖက်တွင် ဝေ့လျန်၏ ကိုယ်ပေါ်၌ နေထိုင်ကာ သူ၏ ယန်အငွေ့အသက်များကို ဖုံးကွယ်ပေးထားခြင်းပင်။

ဤသို့ဖြင့် ထိုနေရာမှ မိစ္ဆာများသည် ဝေ့လျန်ကို သူတို့နှင့် အမျိုးအနွယ်တူ ယင် သတ္တဝါ တစ်ခုအဖြစ် ထင်မှတ်သွားကြသဖြင့် သူ ဘေးကင်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်လည်း ညတိုင်း လူတစ်ယောက် သေဆုံးနေသည့်ကြားမှ ဝေ့လျန်မှာ ယခုအချိန်အထိ အသက်ရှင်နေခဲ့ခြင်းပင်။

"ဒါဆို... နင်က စေတနာနဲ့ ကယ်ခဲ့တာပေါ့"

လီယန်ချူးက အေးစက်စွာ မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်... ကျွန်မပြောတာ အကုန်အမှန်တွေပါ"

အမျိုးသမီးငယ်က အလျင်အမြန် ပြန်ဖြေသည်။

"ဟို တာအိုဆရာအိုကြီး ကိစ္စကကော ဘယ်လိုလဲ"

လီယန်ချူး ထပ်မေးလိုက်သည်။

ဤသရဲမ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ရန်ငြိုးအငွေ့အသက်များ မရှိပေ။ သို့သော် သေဆုံးသွားသော တာအိုဆရာအိုကြီး၏ ကိုယ်ပေါ်တွင်မူ သူမ၏ ယင်အငွေ့အသက်များ ရှိနေခဲ့သည်မှာ အမှန်ပင်။

"အဲဒီ ဆရာကြီးကလည်း လူကောင်းတစ်ယောက်ပါ။ ကျွန်မက သူနဲ့ ပူးပေါင်းပြီး ဟိုမိစ္ဆာကို တိုက်ခိုက်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီနေရာက ထွက်လာတဲ့ မိစ္ဆာက အရမ်းကို ထူးဆန်းလွန်းတယ်။ ဆရာကြီးက အမှားအယွင်း တစ်ခုကြောင့် အိမ်မက်ထဲမှာ ဝိညာဉ် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရသလို ကျွန်မလည်း ကျင့်စဉ်တွေ ပျက်စီးသွားခဲ့ရပါတယ်"

"နင်ပြောတဲ့ မိစ္ဆာဆိုတာ ခုနက လူမျက်နှာလား"

လီယန်ချူး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်... အဲဒါ လော့ဟွန်းတောင် ကနေ မွေးဖွားလာတဲ့ မိစ္ဆာပါ"

လီယန်ချူး တိတ်ဆိတ်သွားမိ၏။ ခုနက သူသည် ထိုလူမျက်နှာကို အလွယ်တကူ ဖျက်ဆီးနိုင်ခဲ့သော်လည်း ၎င်းမှာ အားနည်းသည်ဟု မဆိုလိုပေ။ သူ၏ ဝိညာဉ်ဖမ်းယူခြင်း အတတ်ကို ရှောင်လွှဲနိုင်ခြင်းနှင့် ထူးဆန်းသော စွမ်းရည်များ ရှိနေခြင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် ကိုင်တွယ်ရ ခက်ခဲလှသည်။

"နင်က ကောင်းပုရွာ ကလား" လီယန်ချူးက ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

အမျိုးသမီးငယ်က ခေါင်းခါပြကာ

"မဟုတ်ပါဘူး... ကျွန်မက ရှီကျားပိုင် ကပါ"

"နင် ကောင်းပုရွာ ဆိုတဲ့ အမည်ကို ကြားဖူးလား"

လီယန်ချူးက သူမကို စိုက်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။

အမျိုးသမီးငယ်က သေသေချာချာ စဉ်းစားပြီးနောက် ခေါင်းခါပြပြန်သည်။

"မကြားဖူးပါဘူး"

"သူ့ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေကို နင် ဖုံးကွယ်ထားတာလား"

"မှတ်ဉာဏ်တွေကို ဖုံးကွယ်တာ အဲဒါ ဘာကို ပြောတာလဲ"

"ဝေ့ဦးလေးက နင့်အကြောင်းကို လုံးဝ မမှတ်မိဘူး ဖြစ်နေတာ"

"ဘာ..." သရဲမလေးမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး မျက်နှာလေးမှာ မယုံနိုင်စရာ ဖြစ်သွားရ၏။

"ကျွန်မက နှုတ်မဆက်ဘဲ ထွက်သွားခဲ့တယ် ဆိုပေမဲ့ ဒီဆီစိမ်စက္ကူထီးထဲမှာပဲ တစ်ချိန်လုံး ပုန်းနေခဲ့တာ။ သူက ဘယ်လိုလုပ် ကျွန်မကို မေ့သွားနိုင်မှာလဲ"

လီယန်ချူး ထပ်မံ၍ တိတ်ဆိတ်သွားပြန်သည်။ ထိုဆီစိမ်စက္ကူထီးထဲမှ ယင်အငွေ့အသက်မှာ ဤအမျိုးသမီးငယ်၏ အငွေ့အသက် ဖြစ်နေပြီး တာအိုဆရာအိုကြီး၏ ကိုယ်ပေါ်မှ အငွေ့အသက်မှာလည်း သူမနှင့် ပူးပေါင်းစဉ်က ကပ်ငြိသွားခြင်း ဖြစ်ပုံရသည်။

သို့သော် လီယန်ချူးကို အံ့သြစေသည့် အချက်မှာ သူမသည် ဝေ့လျန်၏ မှတ်ဉာဏ်ကို ဖုံးကွယ်ထားခြင်း မရှိသလို ကောင်းပုရွာအကြောင်းကိုလည်း မသိရှိခြင်းပင်။ ဤသည်မှာ အလွန် ထူးဆန်းလှသည်။

လီယန်ချူးသည် ထိုအမျိုးသမီးငယ်ကို ခဏမျှ စိုက်ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ သူသည် ဗုဒ္ဓဘာသာ၏ စိတ်ကို သိမြင်ခြင်း တန်ခိုး ကို မတတ်မြောက်သလို မင်ဟော် ကဲ့သို့သော မွေးရာပါ တန်ခိုးများလည်း မရှိပေ။ ထို့ကြောင့် ဤအမျိုးသမီးငယ်၏ စကားမှာ အမှန်လား၊ အမှားလား ဆိုသည်ကို ခွဲခြားရန် ခက်ခဲနေသည်။

'ဖာမင်ကျောင်းတော်က ကတုံးကြီးကို ခေါ်ပြီး စိတ်စစ်ခိုင်းရမလား' လီယန်ချူး စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင်...

ဝုန်း... ဝုန်း...

ဝေ့သားအဖနှစ်ဦးစလုံး ရုတ်တရက် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားတော့သည်။ သူတို့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပြုံးယောင်သန်းနေပြီး တစ်စုံတစ်ခုသော လှပသောအရာနှင့် ကြုံတွေ့နေရသည့် ပုံစံမျိုးပင်။

"ဟင်..."

လီယန်ချူး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကာ မျက်ဝန်းတွင် ကျင့်စဉ်စွမ်းအားများ ထည့်သွင်း၍ ကြည့်လိုက်ရာ ဝေ့သားအဖနှစ်ဦး၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ဝိညာဉ်နှစ်ခုမှာ တဖြည်းဖြည်း လွင့်ထွက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ဝိညာဉ်များမှာ ဝေဝါးနေပြီး ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ထွက်ခွာသွားရန် ပြင်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ သေဆုံးတော့မည့် လက္ခဏာပင်။

"ဒါ ဘာဖြစ်တာလဲ" လီယန်ချူး၏ အသံမှာ လေးနက်သွားသည်။

အမျိုးသမီးငယ်မှာ မျက်နှာ ဖြူလျော်သွားပြီး တစ်ခုခုကို သတိရသွားဟန်ဖြင့် ထိတ်လန့်တကြား အော်လိုက်သည်။

"နောက်ထပ် တစ်ကောင်... နောက်ထပ် မိစ္ဆာတစ်ကောင် ရှိနေသေးတယ်"

လီယန်ချူး၏ ဝိညာဉ်အာရုံကို ဖြန့်ကြက်လိုက်သော်လည်း အနီးအနားတွင် မည်သည့် မိစ္ဆာအငွေ့အသက်မှ မခံစားရပေ။

'ထူးဆန်းလိုက်တာ' လီယန်ချူး တွေးလိုက်သည်။

ဝေ့သားအဖ၏ ဝိညာဉ်များမှာ ခန္ဓာကိုယ်မှ လုံးဝ ကွာထွက်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီး ကိုယ်ပေါ်တွင် လွင့်မျောနေပြီ ဖြစ်သည်။

"ကောင်းကင်ဘုံ၏ စွမ်းအား၊ မကောင်းဆိုးဝါးများကို နှိမ်နင်း၍ အသက်ဝိညာဉ်ကို စောင့်ရှောက်စေ၊ စိတ်နှလုံး တည်ငြိမ်၍ ဝိညာဉ်သုံးပါး မြဲမြံစေသတည်း၊ အမိန့်အတိုင်း ချက်ချင်းဖြစ်စေ"

လီယန်ချူးသည် လက်ကွက်ဖော်ကာ တာအိုဂိုဏ်း၏ ကြီးမြတ်သော မန္တန်ရှစ်ပါးတွင် တစ်ခုအပါအဝင်ဖြစ်သည့် စိတ်ငြိမ်ဂါထာ ကို ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။ မမြင်ရသော စွမ်းအားတစ်ခု ကျရောက်လာပြီး ဝေ့သားအဖ၏ ဝိညာဉ်များကို ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ပြန်လည် ဖိချလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

ယန်ဝိညာဉ် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေသော လီယန်ချူး ရွတ်ဆိုလိုက်သော စိတ်ငြိမ်ဂါထာ၏ စွမ်းအားမှာ သာမန် မဟုတ်ပေ။ သာမန် မိစ္ဆာများ မဆိုထားနှင့် သရဲဘုရင် များပင် ဝေ့သားအဖကို ရန်ပြုနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ဝေ့သားအဖ၏ အခြေအနေမှာ ကောင်းမွန်မလာဘဲ ဝိညာဉ်များမှာ အပြင်သို့ ထပ်မံ လွင့်မထွက်တော့သော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့လည်း ပြန်လည် မဝင်ရောက်နိုင်ဘဲ အလယ်တွင် တန့်နေတော့သည်။

'လော့ဟွန်းတောင် က အရာတွေက ဒီလောက်အထိ ထူးဆန်းနေတာလား' လီယန်ချူး၏ မျက်ဝန်းတွင် အအေးဓာတ်များ ဖြာထွက်လာသည်။

ယခုအချိန်အထိ ဝေ့သားအဖ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်နေသလဲ ဆိုသည်ကို သူ ရှာမတွေ့သေးပေ။ သူသည် စိတ်အာရုံကို အသုံးပြု၍ ရှစ်ခွင်မှန် ကို ထုတ်လိုက်သည်။ ဤမှန်သည် ယခုအခါ ကုသိုလ် အမှတ် ၁၀၀,၀၀၀ အဆင့်ရှိသော ရတနာတစ်ခု ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ လေထဲတွင် ပေါ်လာသည်နှင့် နတ်အလင်းများ ဖြာထွက်လာတော့သည်။

ရွှန်း...

အဖြူရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ဝေ့သားအဖ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသောအခါ လီယန်ချူးသည် သူတို့၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် သွေးရောင်အမှတ်အသား တစ်ခုတည်း မဟုတ်ဘဲ သူတို့၏ ရင်ဘတ် နှလုံးသားနေရာတွင် မည်းမှောင်သော အငွေ့အသက် တစ်ခုစီ ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုအငွေ့အသက်မှာ အလွန်ပင် လျှို့ဝှက်လှသဖြင့် ရှစ်ခွင်မှန်၏ အလင်းရောင်နှင့် မကြည့်ပါက လုံးဝ ရှာတွေ့နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

"ဖျက်ဆီးစမ်း"

လီယန်ချူး၏ ကြိမ်းမောင်းသံနှင့်အတူ ရှစ်ခွင်မှန်မှ အလင်းတန်းများမှာ ထိုအမည်းရောင် အရိပ်များပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ကျရောက်သွားတော့သည်။

ကျွီ... ကျွီ... ကျွီ...

ထိုအမည်းရောင် အရိပ်များမှာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်ရင်း ရှစ်ခွင်မှန်၏ အလင်းရောင်အောက်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားရ၏။ ထိုအခါမှသာ ဝေ့သားအဖ၏ ဝိညာဉ်များမှာ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ပြန်လည် ဝင်ရောက်သွားနိုင်တော့သည်။

အမျိုးသမီးငယ်မှာ မျက်နှာ ဖြူလျော်လျက် နံရံထောင့်တွင် ဒူးနှစ်ဖက်ကို ပိုက်ကာ တုန်တုန်ယင်ယင်နှင့် အော်နေသည်။

"နှလုံးသားစားသရဲ ... နှလုံးသားစားသရဲ..."

လီယန်ချူး လှည့်ကြည့်လိုက်ကာ

"နှလုံးသားစားသရဲ ဆိုတာ ဘာလဲ"

"အဲဒါ လော့ဟွန်းတောင် က မိစ္ဆာတစ်မျိုးပါ။ လူတွေရဲ့ စိတ်ထဲက ကြောက်ရွံ့မှုကို စားသုံးတတ်ကြတယ်"

"ကြောက်ရွံ့မှုကို စားသုံးတယ်"

လီယန်ချူး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။

"ခုနက ပုံစံအရဆိုရင် သရဲတစ္ဆေ လုပ်ရပ်နဲ့ မတူဘဲ စုန်းအတတ် နဲ့ ပိုတူနေတယ်"

စုန်းအတတ် သို့မဟုတ် မန္တန်အတတ်များမှာ များသောအားဖြင့် လျောင်တုန်း နှင့် နယ်စပ်ဒေသများတွင် ခေတ်စားတတ်သည်။ လီယန်ချူး ယခင်က နယ်စပ်သို့ သွားရောက်စဉ် ရှာမန်ကျောက် မှ လူများကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ရာတွင် ထူးဆန်းသော စုန်းအတတ်များကို တွေ့ခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် ၎င်းမှာ စုန်းအတတ်၏ အစိတ်အပိုင်း အနည်းငယ်သာ ဖြစ်သည်။ စုန်းအတတ်မှာ အလွန် ရှေးကျလှပြီး စုန်းနတ်ဘုရား ထံမှ ဆင်းသက်လာသည်ဟု ဆိုကြသည်။

လီယန်ချူးသည် ယခင်က စုန်းနတ်ဘုရား၏ ဝိညာဉ်ကို တွေ့ဖူးခဲ့သည်။ လျိုကျွင်း ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ထိုကြိုးမျှင်လေးပင် ဖြစ်သည်။ ထိုစုန်းဝိညာဉ်မှာ ကံကြမ္မာ ကို စားသုံးတတ်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဆိုင်ရှင်မ က ထိုကြိုးကို သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ချည်နှောင်ကာ သူမကိုယ်တိုင် မသိအပ်သော နေရာ သို့ ဝင်ရောက်ပြီးမှ ထိုစုန်းဝိညာဉ်ကို ဖမ်းယူနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ပုံစံချင်း မတူသော်လည်း တာအိုပညာရပ်များဖြင့် ကိုင်တွယ်ရ ခက်ခဲသော ပုံစံမျိုးမှာ အလွန်ပင် ဆင်တူလှသည်။ ပုံမှန် မိစ္ဆာများကိုမူ လီယန်ချူးအနေဖြင့် ကျင့်စဉ်စွမ်းအား အနည်းငယ်ဖြင့်ပင် ခြေမှုန်းနိုင်သော်လည်း အခြားသော စနစ်တစ်ခုမှ ဖြစ်သည့် ဤရှေးဟောင်း စုန်းအတတ်မျိုးမှာမူ အကျိုးသက်ရောက်မှုက ထူးခြားလှသည်။ အခြားလူသာဆိုလျှင် ခုနက လူမျက်နှာကိုပင် ခုခံနိုင်မည် မဟုတ်ဘဲ ဝေ့သားအဖ၏ ကလီစာများအားလုံး စားသုံးခံရသည်ကို ငေးကြည့်နေရမည် ဖြစ်သည်။

"ဆိုလိုတာက... ဟိုလူမျက်နှာက ကလီစာတွေကို စားတာ၊ ဒါပေမဲ့ ဝေ့သားအဖနောက်ကို နှလုံးသားစားသရဲက ထပ်ချပ်မကွာ လိုက်နေတာပေါ့"

လီယန်ချူး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ ဝေ့ရှန်းမှာ သွေးသားတော်စပ်မှုကြောင့် ဤကိစ္စတွင် ပါဝင်ပတ်သက်သွားရခြင်း ဖြစ်ပုံရပြီး အဓိက ပြဿနာမှာ ဝေ့လျန် ဝင်ရောက်ခဲ့သော လော့ဟွန်းတောင် ပင် ဖြစ်ရမည်။

'ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... လော့ဟွန်းတောင်ကိုတော့ တစ်ခေါက် သွားကြည့်ရမယ်' လီယန်ချူး တွေးလိုက်သည်။

နံနက်ခင်းအချိန်...

ရာသီဥတုမှာ သာယာလှပပြီး မိုးတိမ်ကင်းစင်နေသည်။ မြင်းလှည်းတစ်စီးသည် မြို့ပြင်သို့ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွား၏။ မြင်းလှည်းမောင်းသူမှာ မျက်ခုံးထူထူနှင့် ချမ်းသာသော သူဌေးသားလေး တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်ရိပ်များ ရှိနေသော်လည်း မြင်းလှည်းကိုမူ အလွန်ပင် ကျွမ်းကျင်တည်ငြိမ်စွာ မောင်းနှင်နေသည်။ ထိုသူမှာ လူမှုဆက်ဆံရေး ကောင်းမွန်သော ဝေ့ရှန်းပင် ဖြစ်သည်။

ကျယ်ဝန်းသော မြင်းလှည်းအတွင်း၌ လူနှစ်ဦး ထိုင်နေကြသည်။ တစ်ဦးမှာ ဝေ့ရှန်း၏ ဖခင် ဝေ့လျန် ဖြစ်ပြီး အခြားတစ်ဦးမှာ ခန့်ညားသော တာအိုဆရာလေး လီယန်ချူး ဖြစ်သည်။ ဝေ့လျန်၏ ဘေးတွင် ဆီစိမ်စက္ကူထီး တစ်လက် ရှိနေပြီး ကျောက်ရှောင်မန် ဟု အမည်ရသော အမျိုးသမီးငယ်မှာ ထိုထီးအတွင်း၌ ခိုအောင်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် လော့ဟွန်းတောင်သို့ ဦးတည်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ အစက လူငှားရန် ကြံစည်ခဲ့သော်လည်း သူတို့၏ ဘေးနားရှိသူများမှာ မိစ္ဆာများ၏ ရန်ပြုခြင်းကို ခံရတတ်သဖြင့် အခြားသူများကို ဒုက္ခမပေးလိုသောကြောင့် ဝေ့လျန်က မြင်းလှည်းတစ်စီးကို တိုက်ရိုက်ဝယ်ယူကာ သားဖြစ်သူကိုပင် မောင်းနှင်ခိုင်းခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ သားဖြစ်သူ၏ မောင်းနှင်မှုအပေါ်တွင်လည်း သူက ယုံကြည်မှု ရှိပုံရသည်။

အမှန်စင်စစ် ဤကိစ္စမှာ လောစရာ ရှိသလို မလောစရာလည်း ရှိသည်။ လောစရာ ဖြစ်ရခြင်းမှာ ယနေ့ညတွင်လည်း ဝေ့သားအဖထံသို့ မိစ္ဆာများ ထပ်မံ ရောက်ရှိလာနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်ပြီး မလောစရာမှာမူ ဤကိစ္စမှာ မည်သည့် သဲလွန်စမှ မရှိသေးသဖြင့် လော့ဟွန်းတောင်သို့ ရောက်မှသာ ကံစမ်းကြည့်ရမည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ဝေ့မိသားစုမှာ အချမ်းသာဆုံး မဟုတ်သော်လည်း ကြွယ်ဝချမ်းသာသူများ ဖြစ်သဖြင့် သူတို့ဝယ်ယူထားသော မြင်းလှည်းမှာ အလွန်ပင် ကျယ်ဝန်းပြီး တုန်ခါမှုလည်း မရှိပေ။ လီယန်ချူးမှာ မြင်းလှည်းအတွင်း၌ တရားထိုင်နေပြီး ဝေ့လျန်ကမူ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ကပ်ကာ ထိုဆီစိမ်စက္ကူထီးကို လှည့်၍ပင် မကြည့်ရဲပေ။

လူတစ်ယောက် (ဝိညာဉ်) က ထီးထဲသို့ ဝင်သွားနိုင်သည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သရဲတစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသော ဝေ့လျန်မှာ အလွန်ပင် ကြောက်လန့်နေရှာသည်။ အထူးသဖြင့် သူသည် ထိုအမျိုးသမီးငယ်နှင့် အတူတူ နေထိုင်ခဲ့သည့် အချိန်များကို ပြန်လည် အမှတ်ရလာသောအခါ မိမိသည် သရဲမတစ်ကောင်နှင့် ရက်ပေါင်းများစွာ အတူရှိနေခဲ့သည်ကို တွေးမိပြီး ကျောပြင်တွင် အေးစက်သွားတော့သည်။

လီယန်ချူးသည် မျက်လုံးမှိတ်၍ တရားထိုင်ရင်း ရှေးဟောင်းကျောက်ပြား မှ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ဆင်ခြင်နေသည်။ သူ၏ အားကောင်းသော ဝိညာဉ်အာရုံကို အသုံးပြု၍ စူးစမ်းကြည့်သော်လည်း နောက်ထပ် စာလုံးတစ်လုံးဖြစ်သော "လ " ကိုသာ ထပ်မံ မြင်တွေ့ရသေးသည်။ "လေ " နှင့် "လ " ဟူသော စာလုံးနှစ်လုံးတည်းဖြင့်မူ သူ ဘာမှ နားမလည်နိုင်ပေ။ ဤကျင့်စဉ် ရှင်းလင်းချက်များမှာ အနည်းဆုံး စာလုံးရေ ရာနှင့်ချီ၍ ရှိနိုင်ရာ ဤကဲ့သို့ တစ်လုံးချင်း ရှာဖွေနေပါက မည်သည့်အချိန်မှ ပြီးဆုံးမည်ကို သူ မသိပေ။

ရုတ်တရက်...

သူ၏ စိတ်ထဲတွင် တစ်ခုကို သတိရလိုက်သည်။ ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အပိုင်းအစ က မီးနတ်ဘုရား၏ ဂါထာ ကို ပေါ်ပေါက်စေခဲ့ဖူးသည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် သိုလှောင်အိတ် ထဲမှ ထိုအပိုင်းအစကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ဤအပိုင်းအစမှာ မည်သည့် ရန်သူထံမှ ရရှိခဲ့ခြင်း မဟုတ်ဘဲ ဖုန်းရွှေဆရာ တစ်ဦးကို သတ်ဖြတ်စဉ်က ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ထိုဖုန်းရွှေဆရာမှာ ဤအပိုင်းအစကို အသုံးပြု၍ သူ၏ တိုက်ခိုက်မှုများကို အကြိမ်ကြိမ် ရှောင်လွှဲနိုင်ခဲ့ဖူးသည်။

သူသည် ထိုလျှို့ဝှက် အပိုင်းအစကို ရှေးဟောင်း ကျောက်ပြားနှင့်အတူ ယှဉ်တွဲထားလိုက်သည်။ ခဏအကြာတွင် အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ ရှေးဟောင်း ကျောက်ပြားပေါ်တွင် ရေလှိုင်းများကဲ့သို့ အလင်းတန်းများ စီးဆင်းလာပြီး...

'တကယ်ပဲ ရတာလား' လီယန်ချူး စိတ်ထဲမှ ဝမ်းသာသွားသည်။

သူသည် ဝိညာဉ်အာရုံကို ထိုကျောက်ပြားအတွင်းသို့ ထည့်သွင်းလိုက်သောအခါ ကျောက်ပြားအတွင်းရှိ ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် ကျင့်စဉ်အတတ် ရှင်းလင်းချက် နှစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

အစက စာလုံး နှစ်လုံးတည်းကိုသာ မြင်ခဲ့ရသော်လည်း ယခုမူ တစ်စောင်လုံးကို ဖတ်ရှုနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

"တောင်ကို ထမ်းခြင်း၊ နတ်ဝိညာဉ်ကို ခိုင်းစေခြင်း "

လီယန်ချူးက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

၎င်းတို့မှာ အားကောင်းလှသော တန်ခိုးစွမ်းအား နှစ်ရပ်ပင် ဖြစ်သည်။

"တောင်ကို ထမ်းခြင်း" မှာ နားလည်ရန် မခက်ခဲပေ၊ ၎င်းမှာ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကျင့်ကြံပေးနိုင်သော ကြီးမားလှသော ခွန်အားအတတ် ပင် ဖြစ်သည်။ လီယန်ချူး၏ လက်ရှိ ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှုနှင့် ဤအတတ်ကို ပေါင်းစပ်လိုက်ပါက ကျားကို အတောင်ပံ တပ်ပေးလိုက်သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်လိမ့်မည်။

နောင်တစ်ချိန်တွင် ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့်ပင် ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်ကျော်နိုင်ခြင်း သို့မဟုတ် ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် နတ်ဘုရားဖြစ်ခြင်း လမ်းစဉ်သို့ ရောက်ရှိနိုင်ပေသည်။

"နတ်ဝိညာဉ်ကို ခိုင်းစေခြင်း" မှာမူ တောင်စောင့်နတ်၊ မြေစောင့်နတ်များနှင့် တောတောင်ထဲမှ ဝိညာဉ်များကို ခိုင်းစေနိုင်သော တန်ခိုးစွမ်းအား ဖြစ်သည်။ ဤတန်ခိုးစွမ်းအား ကျင့်စဉ် မြင့်မားလေလေ ပို၍ အစွမ်းထက်သော နတ်ဘုရားများကို ခိုင်းစေနိုင်လေလေ ဖြစ်သည်။

ဤရှေးဟောင်း ကျောက်ပြားအတွင်း၌ တန်ခိုးစွမ်းအား နှစ်ခုစလုံး ပါဝင်နေသဖြင့် လီယန်ချူးမှာ ထီပေါက်သကဲ့သို့ အလွန် ဝမ်းသာသွားရ၏။

ဝိညာဉ်အာရုံကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီးနောက် ထိုလျှို့ဝှက် အပိုင်းအစကို ကြည့်ကာ သူ စဉ်းစားနေမိသည်။ ဤအပိုင်းအစမှာ အမှန်တကယ်တွင် မည်သည့်အရာ ဖြစ်သနည်း။

အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ အစွမ်းထက်သော စွမ်းအားများ ရှိနေရသနည်း။ ယခုအချိန်အထိ လီယန်ချူးသည် ထိုအပိုင်းအစ၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကို မဖော်ထုတ်နိုင်သေးပေ။

သို့သော် ၎င်းမှာ အပိုင်းအစတစ်ခု ဖြစ်နေသဖြင့် ပြည့်စုံသော ရတနာတစ်ခုခုမှ ပြုတ်ထွက်လာခြင်း ဖြစ်ရပေမည်။ မည်သည့် ရတနာ၏ အပိုင်းအစ ဖြစ်မည်ကို သူ အလွန် သိချင်မိသည်။ သို့သော် ထိုအပိုင်းအစမှာ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ဆက်လက် ဖုံးကွယ်ထားဆဲပင်။

သူသည် ခဏမျှ ကြည့်ရှုပြီးနောက် အပိုင်းအစကို သိုလှောင်အိတ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။ ထိုစဉ် သူသည် ဝေ့လျန်ကို တစ်ချက် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဝေ့လျန်၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ ဝေ့ဦးလေး"

လီယန်ချူး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ နောက်တစ်ခါ မိစ္ဆာပူးပြန်ပြီလား ဟု စိုးရိမ်သွားခြင်းပင်။