အခန်း (၆၇-၆၈)

အခန်း (၆၇) သံမဏိနှလုံးသား ခုနစ်ယောက်လုပ်ကြံရေးမဟာမိတ်ဂိုဏ်း

ယွင်ဟွားသည် သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး အသံထွက်ပေါ်လာရာဆီသို့ လိုက်ကြည့်လိုက်ရာ အေးစက်ပြီး ကင်းကွာနေသော ပုံရိပ်တစ်ခုသည် သူမ၏ အမြင်အာရုံထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။

ယွင်ဟွားက ပြုံးဖြီးလိုက်ရာ သူမ၏ လက်ထဲရှိ အုတ်ခဲမှာ ခြေရာလက်ရာမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ယွင်ဟွား၏ ခေါင်းအထက်ရှိ ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်သည် ရုတ်တရက် မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပြီး စာအုပ်အဖြစ်သို့ ချက်ချင်း ပြန်လည်ပြောင်းလဲသွားကာ အတားအဆီးမရှိ ခုန်ပေါက်နေသော ငရဲလကျောက်ကို တင်းကျပ်စွာ ဖိနှိပ်ထားလိုက်၏။

ဒင်းက ဘာလုပ်နေသနည်းဟု တွေးလိုက်မိလေသည်။

ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်ကြာ ပတ်သက်လာခဲ့ပြီးနောက် ငရဲလကျောက်က ဤကဲ့သို့ ပုံမှန်မဟုတ်သော အပြုအမူမျိုးကို ပြသခြင်းမှာ ဤသည်က ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်လေသည်။

၎င်းကို ဆွဲဆောင်နေသော အရာတစ်ခုခု ရှိနေနိုင်သလော။

နန်ကုန်းယွမ်သည် သူ၏ မျက်လုံးရှေ့တွင် ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု လင်းလက်သွားသည်ကိုသာ ခံစားလိုက်ရသော်လည်း သေချာစွာ ကြည့်လိုက်သောအခါ ထိုမိန်းကလေး၏ လက်ထဲတွင် ဘာမှမရှိသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

သူသည် နှုတ်ခမ်းကို အနည်းငယ် ဟကာ "မကြောက်ပါနဲ့..." ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထိုမိန်းကလေးငယ်လေးတွင် အကာအကွယ်ရတနာရှိကြောင်း သူ သိထားသော်လည်း သူ စိတ်မပူဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။

ပုံမှန်အားဖြင့် တက်ကြွပြီး အကြောက်အလန့်ကင်းသော ဤမိန်းကလေးတွင်လည်း ကြောက်ရွံ့တတ်သည့် အချိန်များ ရှိနေသေးသည်။

လွန်ခဲ့သော အချိန်ခဏလေးက သူမ၏ မျက်ရည်များကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အချိန်ကြာမြင့်စွာ အေးခဲနေခဲ့သော သူ၏ နှလုံးသားသည် အမှန်တကယ်ပင် လှုပ်ခတ်သွားခဲ့မိသည်။

"အင်း... ကျွန်မ မကြောက်ပါဘူး..."

*ဟေး... ငါက ငါ့ရဲ့ စွမ်းရည်တွေကိုတောင် မပြရသေးဘူးလေ*

နန်ကုန်းယွမ်သည် ယွင်ဟွား၏ တောက်ပနေသော မျက်ဝန်းများကို စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားကာ ဤမိန်းကလေး၏ မျက်နှာအမူအရာက အဘယ်ကြောင့် သနားနေသည့်ပုံ ပေါ်နေရသနည်းဟု တွေးလိုက်မိသည်။

ထို့နောက် ယွင်ဟွားသည် နန်ကုန်းယွမ်အကြောင်းကို လုံးဝ မေ့လျော့သွား၏။

သူမ၏ မျက်ဝန်းများသည် အမည်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူများကို တိုက်ခိုက်နေသော အစောင့်များကို စိုက်ကြည့်ရင်း လင်းလက်နေသည်။

“ဝိုး... ရှောင်ရှူးရှူး... ကြည့်စမ်းပါဦး... သူတို့က အရမ်းချောမောပြီး အံ့သြစရာကောင်းတာပဲ..”

“အား... အဲဒါက အံ့သြစရာကောင်းတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ့ပါးခြင်း သိုင်းပညာပဲ... အရင်ကလို ဟိုဟိုဒီဒီ ပျံသန်းရတဲ့ ခံစားချက်ကို ငါ တကယ် လွမ်းမိတယ်... ရှောင်ရှူးရှူး... ငါ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ... ပြန်ရောက်ရင် ခန္ဓာကိုယ်ပေါ့ပါးခြင်း သိုင်းပညာကို ငါလည်း လေ့ကျင့်တော့မယ်…”

ယွင်ဟွား၏ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော အသံကို ကြားသောအခါ ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်သည် ၎င်း၏ အောက်ရှိ ငရဲလကျောက်ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး မလှုပ်ရဲတော့ပေ။

၎င်းသည် မျက်လုံးများကို လှန်လိုက်ပြီး

“ပန်းကလေး... နင် အဲဒီစကားကို အနည်းဆုံး အကြိမ်တစ်ရာလောက် ပြောဖူးတယ်... ပြီးတော့ လှည့်ထွက်သွားတာနဲ့ အဲဒါကို မေ့သွားတာပဲ…”

သူ၏ ပန်းကလေးသည် ပျင်းရိသူ ဖြစ်သည်။ သူမသည် နှစ်ရာပေါင်းများစွာ ပျင်းရိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမသည် တကယ်ပဲ ဤမျှလောက် ကြိုးစားသူတစ်ဦး ဖြစ်လာနိုင်မည်လော။

ယွင်ဟွားခမျာ စကားဆို့သွားသည်။

နန်ကုန်းယွမ်၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်ကွေးသွားသော်လည်း ရှောင်ရှီစန်း၏ မျက်လုံးထဲတွင်မူ ၎င်းသည် အလွန် ထူးဆန်းနေသည်။

သူ၏သခင်သည် သူ၏ အမူအကျင့်များကို ပြောင်းလဲသွားပြီ ဖြစ်သည်။

တိုက်ပွဲတွင် ပုံမှန်အားဖြင့် လျင်မြန်ပြီး ပြတ်သားလေ့ရှိသော အစောင့်များသည်ပင် ယွင်ဟွား၏ စကားအနည်းငယ်ကြောင့် အလွန် မြှောက်ပင့်ခံလိုက်ရသဖြင့် သူတို့၏ သတိတရားများ လွတ်ကင်းသွားကြသည်။

ထို့ကြောင့် သူတို့သည် သူတို့၏ စွမ်းရည်များကို ပြသရန် အလွန် ကြိုးစားအားထုတ်ခဲ့ကြသည်။

နန်ကုန်းယွမ်၏ မျက်ဝန်းများ မှောင်မိုက်သွားပြီး "ရွှမ်ကျားတပ်စခန်းကို သုံးရက်သွားကြ..." ဟု အေးစက်စွာ ပြောလိုက်၏။

ဤစကားကို ကြားသောအခါ အစောင့်များသည် ကောင်းကင်ပြိုကျသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

အချိန်တစ်နာရီ၏ လေးပုံတစ်ပုံမျှပင် မကြာမီတွင် အမည်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူ‌ဆိုးများအားလုံးကို နှိမ်နှင်းနိုင်ခဲ့သည်။

"ပြောစမ်း... နင်တို့ကို ဘယ်သူ စေလွှတ်လိုက်တာလဲ..."

ယွင်ဟွားသည် အမည်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူထံသို့ ပြေးသွားကာ သူ၏ မျက်နှာဖုံးကို ဆွဲချွတ်လိုက်သည်။

ပါးစပ်ထောင့်မှ သွေးများ စီးကျနေသော ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူသည် မကောင်းဆိုးဝါးဆန်စွာ ပြုံးဖြီးနေဆဲဖြစ်ပြီး ခေါင်းကို မော့ကာ "သတ်ချင်ရင် သတ်လိုက်... ငါ မကြောက်ဘူး..." ဟု ပြောလိုက်သည်။

ယွင်ဟွားက အလွန်ဒေါသထွက်သွားသည်။

စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ သူမသည် ခြေထောက်ကို မြှောက်ကာ သူ၏ မျက်နှာကို ကန်ချလိုက်၏။ အားပြင်းလွန်းသဖြင့် ဒေါက် ဟူသော အသံနှင့်အတူ သူ၏ လည်ပင်းမှာ ကျိုးသွားလေသည်။

သေသွားပြီ။

သူသည် မသေဆုံးမီလေးတွင်ပင် အလွန် အံ့အားသင့်နေပုံရလေသည်။

လူတိုင်း…။

ယွင်ဟွားသည် သူမ၏ ခြေထောက်ကို ရုတ်တရက် ပြန်ဆုတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ အနေခက်စွာဖြင့် ဟိုဟိုဒီဒီ လှည့်ပတ်ကြည့်နေလိုက်မိသည်။

"အင်း... အင်း... သူ့လည်ပင်းက အရမ်း ကျိုးလွယ်လွန်းတယ်..."

ဘုရားရေ။

ဟွန်ယွမ်ကောင်းကင်တုန်ခါအုတ်ခဲ၏ စွမ်းအားက ကြီးမားလွန်းသဖြင့် သူမသည် အချိန်တိုအတွင်း ထိန်းချုပ်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

ယုန်ငယ်လေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့သော မိန်းကလေးငယ်သည် နွားတစ်ကောင်၏ ခွန်အားရှိသော ကျားမိန်းကလေးတစ်ဦးအဖြစ် ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသည်ကို မြင်သောအခါ အခြားအမည်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူများသည် သူတို့၏ ဆံပင်များပင် ထောင်မတ်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။

*သူမလား*

*ဘာလို့ လုပ်ထုံးလုပ်နည်းတွေအတိုင်း မလုပ်တာလဲ*

*ငါတို့ကို အရင်ဆုံး စစ်ကြောရေး လုပ်သင့်တယ် မဟုတ်ဘူးလား*

ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ သေဆုံးသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကျန်ရှိနေသော အမည်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူများက ချက်ချင်း ဝန်ခံကြလေတော့သည်။

သူတို့သည် လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ရေး အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး အဆင့်နိမ့် အရာရှိတစ်ဦးကို သတ်ဖြတ်ရန် အလုပ်တစ်ခုကို လက်ခံရရှိခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

အမည်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူများသည် တစ်ခဏလေး နောက်ကျသွားပါက နောက်ထပ် သေဆုံးရမည့်သူများ ဖြစ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်ကာ သူတို့ သိသမျှကို တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် အကုန်အစင် ပြောပြကြသည်။

နန်ကုန်းယွမ်သည် မျက်လုံးများကို ကျဉ်းလိုက်ကာ "အဖွဲ့အစည်းရဲ့ နာမည်က ဘာလဲ..." ဟု မေးလိုက်လေသည်။

သူ သိထားသလောက်မူ တော်ဝင်မိသားစု တစ်ခုလုံးကို ဆန့်ကျင်ရန် ဆန္ဒမရှိပါက တုံလင်နိုင်ငံတစ်ခုလုံးရှိ မည်သည့် လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ရေး အဖွဲ့အစည်းမျှ အစိုးရအရာရှိများကို လုပ်ကြံရန် အမိန့်လက်ခံလေ့ မရှိပေ။

ထိုလူ၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် နီရဲသွားပြီး အချိန်ကြာမြင့်စွာ စကားထစ်နေပြီးနောက်မှ နောက်ဆုံးတွင် ၎င်း၏ နာမည်ကို ပြောထွက်သွားလေသည်။

"သံမဏိနှလုံးသား ခုနစ်ယောက်လုပ်ကြံရေးမဟာမိတ်ဂိုဏ်း..."

သူသည် ခေတ္တရပ်သွားပြီး "ကျွန်တော်တို့ အဖွဲ့အစည်း တည်ထောင်ခဲ့တာ လဝက်ပဲ ရှိပါသေးတယ်... ပြီးတော့ ဒါက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ပထမဆုံး အော်ဒါပါ... ကျွန်တော်တို့မှာ ခုနစ်ယောက်ပဲ ရှိပါတယ်..." ဟု ထပ်ပြောလိုက်လေသည်။

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ကျန်ရှိနေသော လူခြောက်ဦးစလုံးသည် သူတို့၏ ခေါင်းများကို ပို၍ပင် ငုံ့ထားလိုက်ကြသည်။

နန်ကုန်းယွမ်….။

အစောင့်များ….။

"ဖူး..."

ယွင်ဟွားက ဆက်လက်မထိန်းထားနိုင်တော့ဘဲ သူမ၏ ဗိုက်ကို နှိပ်ကာ အားရပါးရ ရယ်မောလေတော့သည်။

"သံမဏိခေါင်းနဲ့ ငတုံးတွေလား..."

"ဟားဟားဟား... ခေါင်းဆောင် သေသွားတာနဲ့ နင်တို့တွေ ချက်ချင်း ဝန်ခံကြတာ မဆန်းပါဘူး..."

ယွင်ဟွားက ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို သတိရသွားပြီး သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားကာ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် အများဆုံးရှိနေသော မေးခွန်းကို လျင်မြန်စွာ မေးလိုက်လေသည်။

"ဒါဆို... ငါ့ရဲ့တန်ဖိုးက ဘယ်လောက်လဲ..."

သူတို့ထဲမှ တစ်ဦးက လက်ညှိုးတစ်ချောင်းကို တိတ်ဆိတ်စွာ ထောင်ပြလိုက်သည်။

ယွင်ဟွားက ဆိုးရွားသော ခံစားချက်တစ်ခု ရရှိလိုက်သည်။

သူမသည် ငွေတစ်ရာတန်ဖိုးရှိသော ဧကရာဇ်ကို သတိရသွားပြီး "တစ်... တစ်ရာလား..." ဟု ကြောက်ရွံ့စွာ မေးလိုက်လေသည်။

အကယ်၍ ထိုအရာက အမှန်တကယ် ဈေးနှုန်းဖြစ်ပါက ထိုခေါင်းဆောင်ကို ထိုနေရာမှ ဆွဲထုတ်ကာ ပြင်းထန်စွာ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ပြီး ဈေးဆွေးနွေးခြင်းနှင့် ပတ်သက်သည့် သင်ခန်းစာတစ်ခု ပေးမည်ဟု သူမ ကျိန်ဆိုလိုက်သည်။

"မဟုတ်ပါဘူး... မဟုတ်ပါဘူး... ငွေတစ်ထောင်ပါ..."

ဤကျားမိန်းကလေးထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော အငွေ့အသက်သည် ထူးခြားစွာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းနေကြောင်းကို ခံစားမိပြီးဖြစ်၍ အမည်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူက ချက်ချင်း ပြန်ဖြေလိုက်မိသည်။

ယွင်ဟွားသည် သူမ၏ လက်များကို ခါးထောက်လိုက်ပြီး ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူကို နောက်တစ်ကြိမ် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကန်လိုက်သည်။

တော်လောက်ပြီ။

“ဧကရာဇ်ရဲ့ ငွေတစ်ရာထက် ပိုတန်ဖိုးရှိဖို့ပဲ လိုတယ်”

နန်ကုန်းယွမ်သည် ဒေါသထွက်နေသော ယွင်ဟွားကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ လည်ချောင်းထဲမှ တိုးညင်းသော ရယ်မောသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ချက်ချင်းပင် ရှောင်ရှီစန်း၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။

သူတို့သည် သူတို့သခင်၏ စကားတစ်ခွန်းနှင့် လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို တိတ်ဆိတ်စွာ စတင်မှတ်တမ်းတင်လိုက်ကြသည်။

သူ၏ သခင်သည် သခင်မလေးယွင်အပေါ် ဆက်ဆံပုံ ခြားနားသည်။ သို့မဟုတ်ပါက သူမနောက်သို့ တစ်ယောက်ယောက် လိုက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်း လှည့်ပြန်သွားမည် ဖြစ်သည်။

အသံကိုကြားသောအခါ ယွင်ဟွားက လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ နန်ကုန်းယွမ်သည် သူ၏ ပုံမှန် အေးစက်စက် အနေအထားသို့ ချက်ချင်း ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသည်။

"အမတ်ငယ်ယွင်.. ဒီလူတွေကို တရားရေးဝန်ကြီးဌာနကို ခေါ်ဆောင်သွားခိုင်းလိုက်ပါ့မယ်..."

လုပ်ကြံသူကို မည်သူငှားရမ်းခဲ့သည်ကို သိသော သေဆုံးသွားပြီဖြစ်သည့် ခေါင်းဆောင်မှလွဲ၍ ကျန်ခြောက်ဦးမှာမူ လုံးဝ မသိရှိကြပေ။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဤ 'ငတုံး' အဖွဲ့အစည်းကို တစ်ကြိမ်တည်းဖြင့် ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့ပြီး သူမသည် လောလောဆယ် အန္တရာယ်ကင်းသွားပြီ ဖြစ်သည်။

ယွင်ဟွားသည် အရင်က ဖျားနာနေသော မင်းသားကို လက်ထပ်ရန် စဉ်းစားခဲ့ဖူးသော်လည်း မနေ့ညက သူမမိခင်၏ ရင်ဖွင့်စကားများအပြီးတွင်မူ…

သူမ၏ အိမ်ထောင်ရေးနှင့် ပတ်သက်၍ မိခင်ဖြစ်သူက အဘယ်ကြောင့် ဤမျှလောက် ဂရုမစိုက်ဖြစ်နေရသည်ကို သူမ နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားခဲ့သည်။

သူမသည် မုဆိုးမတစ်ဦးဖြစ်လာရန် ဆန္ဒ မရှိတော့ပေ။

ဒါပေမယ့်…

ဒါပေမယ့်လည်း သူမက ရုပ်ရည်ချောသူများကို သဘောကျနေဆဲ ဖြစ်သည်။

"ဆက်ခံသူမင်းသား... ကျွန်မကို ရှောင်ဟွားလို့ ခေါ်လို့ရပါတယ်..."

ယွင်ဟွားသည် သူ၏ ဘေးသို့ ခုန်ပေါက်ကာ သွားသည်။ သူမသည် မင်းသားစု၏ စိတ်နေသဘောထားကို လေးစားပြီး တော်ဝင်ကြင်ယာတော်စု၏ ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးကို သဘောကျသဖြင့် ဖျားနာနေသော မင်းသားနှင့် အနည်းငယ် ပို၍ ရင်းနှီးသည်ဟု ခံစားရသည်။

သူ၏ အကူအညီအတွက် ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ဖော်ပြရန် ယွင်ဟွားသည် သူမ၏ အင်္ကျီလက်ထဲမှ စက္ကူထုပ်တစ်ခုကို ရက်ရောစွာ ထုတ်ယူလိုက်ရာ ဆီးသီးအနှစ်ကိတ်မုန့်၏ ချိုမြိန်သော အနံ့နှင့် ကွေ့ဟွာပန်းများ၏ ရနံ့တို့ ရောနှောကာ လေထုထဲတွင် ချက်ချင်း ပြည့်နှက်သွားသည်။

"ရော့... နည်းနည်းလောက် စားကြည့်ပါဦး..."

"ဒါက အရသာရှိတယ်... ဆီးနှင်းပွင့်ကိတ်မုန့်၊ နဂါးမုတ်ဆိတ်မွေးသကြားလုံးလည်း ရှိသေးတယ်... ဪ ဟုတ်သားပဲ... ကျွန်မဆီမှာ အနံ့ဆိုးတို့ဟူးလည်း ရှိသေးတယ်... စားဦးမလား..."

ယွင်ဟွားသည် သူမ စောစောက ဝယ်ထားသော အစားအစာများ အားလုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

နန်ကုန်းယွမ်၏ အနည်းငယ် ဖြူလျော့နေသော ပါးပြင်များပေါ်သို့ ခပ်ရေးရေး နီမြန်းမှုတစ်ခု ရောက်ရှိလာသည်ကို လုံးဝ သတိမထားမိဘဲ သူမသည် စကားများ တတွတ်တွတ် ပြောနေသည်။

"သခင်မလေးယွင်... ကျွန်တော့်ရဲ့ သခင်လေးက အချိုစားလေ့ မရှိပါဘူး..."

ရှောင်ရှီစန်းသည် ယွင်ဟွား၏ စကားကို ဖြတ်ပြောရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း နန်ကုန်းယွမ်က သူ့ကို တားရန် လက်မြှောက်လိုက်သည်။ သူသည် ဆီးသီးအနှစ်ကိတ်မုန့် တစ်ချပ်ကို ကောက်ယူကာ ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်၏။ ချိုသော်လည်း မအီသော အရသာသည် သူ၏ အရသာခံဖုများ တစ်ခုလုံးကို ပြည့်နှက်သွားစေသည်။

"အရသာရှိတယ်..."

အချိုများသည် ထင်ထားသလောက် မဆိုးကြောင်းကို သူ အံ့အားသင့်စွာ တွေ့ရှိလိုက်၏။

ရှောင်ရှီစန်းသည် ထပ်မံ၍ အံ့အားသင့်သွားရပြန်လေသည်။

သူသည် မှတ်စုစာအုပ်ငယ်တစ်ခုကို အမြန်ဆွဲထုတ်ကာ ရေးမှတ်လိုက်၏။

"သခင်လေးက အလှလေးကို သတ္တိရှိရှိ ကယ်တင်ခဲ့တာ တစ်ကြိမ်၊ စိုးရိမ်ခဲ့တာ တစ်ကြိမ်၊ ပြုံးခဲ့တာ နှစ်ကြိမ်၊ ရယ်မောခဲ့တာ တစ်ကြိမ်၊ သခင်မလေးယွင်က သူ့ကို အချိုတွေ ကျွေးခဲ့တာ တစ်ကြိမ်၊ ပြီးတော့ သခင်လေးက မျက်နှာချိုသွေးပြီး 'အရသာရှိတယ်' လို့ ချီးကျူးခဲ့တာ တစ်ကြိမ်..."

"ဒါဆို... ဒါတွေအကုန်လုံး ယူလိုက်တော့လေ..."

တော်ဝင်ကြင်ယာတော်စု အရင်က ပြောခဲ့သော အရသာများကို ယွင်ဟွား မေ့လျော့နေခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ သူမသည် တောက်ပသော အပြုံးဖြင့် အစားအစာများ အားလုံးကို သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်ရာ နန်ကုန်းယွမ်အဖို့ ငြင်းဆန်ရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

"မင်းရဲ့ ကြင်နာမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ယွင်... အမတ်ငယ်ယွင်..."

ရှောင်ရှီစန်း : မင်းသား... အားနာမနေပါနဲ့၊ နောက်တစ်ကြိမ်ကျရင် လက်ဆောင်တွေ အားလုံးကို ယူလိုက်ပါ။

အခန်း (၆၈) နယ်စားအိမ်တော်သို့ ညဘက် ဝင်ရောက်စီးနင်းခြင်း

"အိမ်ရှေ့စံမင်းသား... ကျွန်မကို အမတ်ငယ်ယွင်လို့ ခေါ်စရာ မလိုပါဘူး... ရှောင်ဟွားလို့ပဲ ခေါ်ပါ..."

ယွင်ဟွားက တောက်ပစွာ ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။

သူ ခေါ်ရဲခေါ်ကြည့်လေ။

ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်သည် ငရဲလကျောက်ကို ယာယီ ဖိနှိပ်ထားပြီးနောက် စာအုပ်ထဲမှ ပျံထွက်လာရာ ဤစကားများကို ကြားလိုက်ရသည်။ ၎င်းသည် အလွန် ဒေါသထွက်သွားပြီး ယွင်ဟွား၏ နားနားသို့ ချက်ချင်း ပျံသန်းသွားကာ ဆက်တိုက် ညည်းညူနေလေတော့သည်။

“ပန်းကလေးဆိုတဲ့ နာမည်က ငါ့အတွက် သီးသန့်ပဲ... တခြားဘယ်သူမှ အဲဒီလို ခေါ်ခွင့်မရှိဘူး…”

“သူသာ အဲဒီလို ခေါ်ရဲလို့ကတော့ ဒီစာအုပ်က ငရဲပြည်ကို ချက်ချင်း ပြန်သွားပြီး ဖြူမည်းညီနောင်ကို သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်ကို လာရုတ်ခိုင်းလိုက်မယ်…”

ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်သည် အလွန် အာဏာပြလွန်းသည်။ ၎င်းသည် သွားများကို ထုတ်ပြကာ ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ပေါ်ရှိ ဖျားနာနေသော မင်းသားကို စူးရဲစွာ စိုက်ကြည့်နေ၏။ သူသာ အသံထွက်ရဲလျှင် ၎င်းက သူ့ကို သေသည့်အထိ ကိုက်ပစ်မည် ဖြစ်လေသည်။

ရှောင်ရှီစန်းကလည်း အလွန် သတိထားနေသည်။

သူ့သခင်လေး စကားမပြောနိုင်မီမှာပင် သူက ချက်ချင်း ကြေညာလိုက်သည်။

"သခင်မလေးယွင်… ဒါ... ဒါက စည်းမျဉ်းတွေနဲ့ မညီပါဘူး… ခုလို အလွန်အမင်း ရင်းနှီးတဲ့ ခေါ်ဝေါ်မှုမျိုးက သခင်မလေးရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိခိုက်စေပါလိမ့်မယ်..."

ယွင်ဟွားသည် သူမ၏ ရှောင်ရှူးရှူး ဒေါသထွက်နေကြောင်း သိသဖြင့် သူ့ကို အလိုလိုက်ရုံသာ တတ်နိုင်သည်။ အတွေးတစ်ခု ဝင်လာကာ သူမက အကြံပြုလိုက်လေသည်။

"ဒါဆို သူ့ကို... လို့ ခေါ်ကြတာပေါ့..."

"အချိန်လွန်နေပြီ... သခင်မလေး... စတုတ္ထသခင်မလေး... အိမ်တော်ကို မြန်မြန် ပြန်သွားသင့်တယ်..."

နန်ကုန်းယွမ်က အရင် စတင်ပြောဆိုလိုက်ပြီး ခေတ္တရပ်ကာ ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် လုပ်စရာ တခြားကိစ္စတွေ ရှိသေးလို့ အရင်သွားနှင့်ပါ့မယ်... ဒီလူတွေကို ကျွန်တော် ခေါ်သွားလိုက်ပါ့မယ်..."

သူ၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ အစားအစာများသည် နွေးထွေးနေဆဲဖြစ်ပြီး ၎င်းသည် အဝတ်အစားများမှတစ်ဆင့် သူ၏ နှလုံးသားကို အကြိမ်ကြိမ် နှစ်သိမ့်ပေးနေသည်။ ဤမိန်းကလေးငယ်လေးသည် နေရောင်ခြည်ကဲ့သို့ တက်ကြွနေပြီး သူ ဤနေရာတွင် ဆက်နေပါက သူမထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော နွေးထွေးမှုကို သူ လွမ်းဆွတ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်နေသည်။

“ဟွန့်... သူက သူ့အတွက် ဘာကောင်းလဲဆိုတာ သိတာပဲ..”

ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

ရှောင်ရှီစန်းသည် ချက်ချင်း သက်သာရာရကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူ ဉာဏ်မြန်သောကြောင့် အိမ်ရှေ့စံ၏ ကျန်ရှိနေသော သက်တမ်းကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယွင်ဟွားသည် မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး ဖျားနာနေသော မင်းသားနှင့် အခြားသူများ ထွက်ခွာသွားသည်ကိုသာ ကြည့်နေနိုင်သည်။ ထိုခဏတွင် ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်သည် သေဆုံးသွားသော ခေါင်းဆောင်၏ မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရပြီး စာအုပ်ကို လျင်မြန်စွာ လှန်လှောကြည့်လိုက်သည်။

“ပန်းကလေး... ဒီလုပ်ကြံသူတွေက နင်းကော်မြို့စား စီစဉ်ထားတာပဲ... ဒါပေမယ့် လုပ်ကြံရေး အဖွဲ့အစည်းတွေက အစိုးရအရာရှိတွေကို လုပ်ကြံဖို့ ဘယ်တော့မှ လက်မခံကြဘူးလေ၊ ဒါကြောင့်..”

ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်သည် လင်းဝမ်ယွဲ့ကိုသာ အာရုံစိုက်နေခဲ့ပြီး ဤအဘိုးကြီးကိုပင် လျစ်လျူရှုထားခဲ့မိလေသည်။

“ဒါကြောင့် သူက ဒီငတုံးတွေကို ရှာတွေ့ခဲ့တာလား... သူက ဘာလို့ သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အစောင့်တွေကို လွှတ်ပြီး ငါ့ကို မသတ်ခိုင်းရတာလဲ…”

သူမက ထိုအစောင့်များ၏ လုပ်ကြံခြင်းကို ခံရဖို့ မထိုက်တန်ဘူးလား။

“ဒါက လုံးဝ လေးစားမှုမရှိဘဲ အနိုင်ကျင့်တာပဲ…”

ယွင်ဟွားက အံကို ကြိတ်လိုက်၏

“ရှောင်ရှူးရှူး... ဒီည သူ့ကို သွားရှင်းကြမယ်..”

သူမ ဒီည နယ်စားအိမ်တော်ကို ခိုးဝင်တော့မည်ဖြစ်သည်။

“ဟုတ်တယ်... သူ့ကို သွားရှင်းကြမယ်... ပန်းကလေး... ငါ့ကို စောင့်ဦး၊ နယ်စားအိမ်တော်ရဲ့ မြေပုံတစ်ခု ငါ ပြင်ဆင်ပေးမယ်…”

ယွင်ဟွားသည် အိမ်သို့ ဒေါသတကြီး ပြန်လာခဲ့ပြီး သူမ ထွက်ခွာသွားစဉ် နန်ကုန်းယွမ်၏ မျက်ဝန်းများထဲမှ လင်းလက်မှုကို လုံးဝ သတိမထားမိခဲ့ပေ။

"ရှီစန်း... ရှီဝူကို သွားခေါ်လိုက်စမ်း..."

"ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်လေး..."

ယွင်ဟွားသည် ဆေးဆိုင်မှ ပစ္စည်းအများအပြား ဝယ်ယူခဲ့ပြီးနောက် နေ့ခင်းပိုင်း တစ်ချိန်လုံး သူမ၏ အခန်းထဲတွင် အောင်းကာ ထိုပစ္စည်းများဖြင့် အလုပ်ရှုပ်နေသည်။

အခန်းအပြင်ဘက်တွင်။

"ထူးဆန်းလိုက်တာ..."

"ဘာလို့ ငါ ဘာမှမကြားရတာလဲ..."

ယွင်ချင်းမော့သည် တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ အချိန်အတော်ကြာ ခိုးနားထောင်နေသော်လည်း တဗြောက်ဗြောက် မြည်သံများမှလွဲ၍ ညီမဖြစ်သူ၏ အတွေးများကို တစ်လုံးမျှ မကြားရပေ။

"အစ်ကိုကြီး... အစ်ကို တကယ် လုပ်နိုင်ရဲ့လား... မလုပ်နိုင်ရင် ညီမကို ပေးလုပ်..."

ယွင်ဝေသည် မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်ပြီး ရှေ့သို့ တိုးကာ ယွင်ချင်းမော့ကို ဘေးသို့ တွန်းဖယ်လိုက်ပြီး လိပ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ သူ၏ အပေါ်သို့ တက်လိုက်သည်။

"ငါ ပြောမယ်... နင်တို့ နှစ်ယောက်အကြောင်း အမေ သိသွားရင်တော့ ပြဿနာကြီးပြီနော်..."

ယွင်ယာသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်မိသည်။ ဤနေရာသည် သူတို့မိခင်၏ ခြံဝင်းဖြစ်ပြီး သူမသည် အချိန်မရွေး ပြန်လာနိုင်လေသည်။

“ပြီးသွားပြီ..”

ယွင်ဟွားသည် ကြွေပုလင်း အများအပြားကို ရှောင်ရှူးရှူး၏ ရှေ့သို့ တွန်းပေးလိုက်ပြီး ၎င်း၏ နေရာလွတ်သိုလှောင်ခန်းထဲသို့ အရင်ထည့်ထားရန်နှင့် ညနေပိုင်းတွင် နယ်စားအိမ်တော်သို့ ရောက်သောအခါမှ ထုတ်ယူရန် အချက်ပြလိုက်သည်။

သူမသည် ငရဲပြည်တွင် မုန့်ဖို၏ စွပ်ပြုတ်ကို ချက်ပြုတ်ရန် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကုန်ဆုံးခဲ့သည်။ မုန့်ဖို၏ စွပ်ပြုတ်ကို ချက်ပြုတ်ခြင်းအပြင် သူမသည် ထူးဆန်းသော ကိရိယာငယ်လေးများ အမျိုးမျိုးကိုလည်း ပြုလုပ်ခဲ့လေသည်။

“အရင်က ငါ့ရဲ့ စွမ်းရည်တွေကို တကယ်ပြသဖို့ အခွင့်အရေး မရခဲ့လို့ပါ... အခုတော့…”

ယွင်ဟွားက တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်သည်။

သူမသည် ထိုနင်းကော်မြို့စားကို အလုပ်အချို့ ပေးထားပြီးဖြစ်သော်လည်း သူက ပြဿနာ ဆက်ရှာချင်နေသေးသည်။

ဒါဆို သူမ ရိုင်းစိုင်းတာကို အပြစ်မတင်နဲ့။

ကျွိ ဟူသော အသံနှင့်အတူ ယွင်ဟွားက ဗိုက်ဖြည့်ရန် တစ်ခုခု ရှာဖွေရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။

ဘုန်း...။

ပုံရိပ်နှစ်ခုသည် ယွင်ဟွား၏ ရှေ့ရှိ တံခါးအပြင်ဘက်တွင် တစ်ပြိုင်နက် လဲကျလာသည်။

"အစ်ကိုကြီး..."

"တတိယအစ်မ..."

"ဘာ... ဘာလုပ်နေကြတာလဲ..."

ယွင်ဟွားသည် သူမ၏ မျက်လုံးကြီးများကို မျက်တောင်ခတ်ကာ သူတို့ကို စိုက်ကြည့်နေလိုက်သည်။

ယွင်ဝေသည် အကြောဆန့်လိုက်ပြီး အပြင်ဘက်ရှိ ကောင်းကင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ နေသာတာ သိပ်ကောင်းတာပဲ... အစ်မက ညီမလေးကို နေဆာလှုံဖို့ လာခေါ်တာ..."

ယွင်ဟွားသည် သူမ၏ လည်ပင်းကို ဆန့်ထုတ်ကာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၏။

"တတိယအစ်မ... နေက တောင်ပေါ်က ကျသွားပြီလေ..."

ယွင်ဝေ၏ မျက်နှာအမူအရာ တောင့်တင်းသွားလေသည်။

"အဲ... အဲဒီလိုလား..."

သူမ ခေတ္တရပ်သွားပြီးနောက် ရုတ်တရက် သူမ၏ နဖူးကို ရိုက်လိုက်ကာ အတင်းပြုံး၍ "ဒါဆိုလည်း ညီမလေး... မနက်ဖြန်မှ ပြန်ချိန်းကြတာပေါ့... မနက်ဖြန်..." ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမက ချက်ချင်း ထွက်ပြေးသွားကြလေတော့သည်။

ထို့နောက် ယွင်ဟွားက သူမ၏ အစ်ကိုကြီး ယွင်ချင်းမော့ကို လှည့်ကြည့်ကာ မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး... ဒါဆို အစ်ကိုကရော..."

ယွင်ချင်းမော့သည် တည်ငြိမ်ပြီး စိတ်အေးလက်အေး ရှိနေပုံရသည်။

"အစ်ကို လမ်းပျောက်နေလို့ပါ... ဒီအတိုင်း ဖြတ်သွားရင်းနဲ့... အစ်ကို့ကို လမ်းညွှန်ပေးလို့ ရမလား..."

သူသည် လုံးဝ လေးနက်စွာ လိမ်ညာနိုင်ပြီးနောက် မရှိသော ဖုန်မှုန့်များကို ခါထုတ်ကာ ဂရုမစိုက်သည့် ဟန်ပန်ဖြင့် လျှောက်သွားသည်။

ယွင်ဟွား၏ ဇာတ်လမ်းသည် စကားအနည်းငယ်ဖြင့် ရှင်းပြရန် အလွန် ရှုပ်ထွေးလှသည်။

“ပန်းကလေး... နင့်ရဲ့ အစ်ကိုကြီးက စာအုပ်တွေ ဖတ်တာ များလွန်းလို့ သူ့ဦးနှောက် ပျက်စီးသွားတာလား..”

ယွင်ဟွားသည် နှုတ်ခမ်းသပ်လိုက်ပြီး သူမ၏ ဝတ်ရုံကို မကာ အခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

“အဲ့ဒါက သေချာသလောက် ရှိပါတယ်... ငါ့လို ထူးချွန်တဲ့ စံပြပုဂ္ဂိုလ်ကြီးက သူ့ရှေ့မှာ ရှိနေတော့ အစ်ကိုကြီးက ဖိအားတွေ အများကြီး ရနေတာပေါ့..”

“ငါ ဘိုးဘေးတွေနဲ့ စကားနည်းနည်း ပြောမှ ရတော့မယ်... အစ်ကိုကြီးရဲ့ စိတ်ကို ထက်မြက်လာအောင် ကူညီပေးဖို့ အိမ်မက်ထဲမှာ သူ့ကို လမ်းညွှန်မှု နည်းနည်းပေးဖို့ တောင်းဆိုရမယ်..”

ကျွန်ုပ်တို့၏ ဘိုးဘေးများ......။

ကျေးဇူးပြုပြီး။

မင်းနဲ့ မင်းအမေ လုံးဝ လာလို့ မဖြစ်ဘူးနော်။

သန်းခေါင်ယံအချိန်။

ယွင်ဟွားသည် သူမ၏ စည်းရုံးပြောဆိုနိုင်စွမ်း အားလုံးကို အသုံးပြုခဲ့ရပြီး သူမကို ကာကွယ်ပေးနေသော အစောင့်များကို လာဘ်ထိုးရန် ရွှေတုံးငယ်လေးတစ်တုံးကိုပင် ပေးခဲ့ရသည်။

သူမ မကောင်းတာ တစ်ခုခု သွားလုပ်တော့မည်။

လူများလွန်းလျှင် ပြဿနာဖြစ်လိမ့်မည်။

ယွင်ဟွားသည် ခွေးဝင်ပေါက်မှ တွားသွား၍ ထွက်လာခဲ့ပြီး သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ရွှံ့များ ပေကျံနေဆဲဖြစ်စဉ် အမည်းရောင် အရိပ်တစ်ခုက သူမ၏ အပေါ်သို့ ရုတ်တရက် အုပ်မိုးလာသဖြင့် သူမ အလွန် လန့်သွားလေသည်။

"သခင်မလေး.."

အေးစက်ပြီး နွေးထွေးမှု ကင်းမဲ့နေသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အသံကြောင့် ယွင်ဟွား လန့်သွားကာ ရုတ်တရက် ခုန်ထလိုက်လေသည်။

“နင်... နင်က ဘယ်သူလဲ..."

"ပြီးတော့ နင့်သခင်မလေးက ဘယ်သူလဲဆိုတာကို ဇာတ်လမ်းတွေ မဖန်တီးနဲ့နော်..."

ယွင်ဟွားသည် ခုန်ပေါက်နေသော သူမ၏ နှလုံးသားကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူမ၏ ရှေ့ရှိ လူကို သတိထား၍ ကြည့်လိုက်လေသည်။

အခြားလူသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေပြီး သူမ၏ မျက်ခုံးနှင့် မျက်လုံးများကို ဖုံးကွယ်ထားသော ငွေရောင် မျက်နှာဖုံးတစ်ခုကို တပ်ဆင်ထားကာ သူမ၏ မျက်လုံးထောင့်ရှိ အနီရောင်မှဲ့တစ်ခုသာ ညဘက်တွင် ထင်ရှားစွာ တောက်ပနေလေသည်။

"သခင်မလေးကို အစီရင်ခံပါတယ်... ကျွန်မ နာမည်က ရှောင်ရှီဝူပါ... ကျွန်မကို မင်းသားစုက သခင်မလေးကို ကာကွယ်ဖို့ အမိန့်ပေးထားပါတယ်... အခုကစပြီး ကျွန်မက သခင်မလေးရဲ့ ကိုယ်ရံတော် ဖြစ်ပါပြီ..."

"ဘာ..."

"ဆက်ခံသူမင်းသားလား..."

“မဟုတ်ဘူး... ငါ့မှာ လျှို့ဝှက်လက်နက် ရှိတယ်လေ... ပြီးတော့ အဘိုးကြီးယွင် စီစဉ်ပေးထားတဲ့ အစောင့်တွေလည်း ရှိပြီးသားဆိုတော့ ငါ နောက်ထပ် လျှို့ဝှက်ကိုယ်ရံတော် တစ်ယောက် မလိုအပ်ဘူး..”

ယွင်ဟွားက လုံးဝ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားသည်။ သခင်လေးက ဘာလုပ်ချင်နေတာလဲ။

“နင် သွားလို့ရပြီ... ငါ နင့်ကို မလိုအပ်ဘူး..."

သူမတွင် လုပ်စရာ အရေးတကြီး ကိစ္စများ ရှိနေသဖြင့် သူမ၏ နေရာကို ကျော်ဖြတ်ကာ နယ်စားအိမ်တော်ဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ပြေးသွားလိုက်သည်။

“ပန်းကလေး... အဲဒီလူက နင့်နောက်ကို လိုက်နေတုန်းပဲ…”

ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာပြီး ယွင်ဟွားသည် သူမ၏ ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်လေသည်။ သူမ၏ အနောက်ရှိ ရှောင်ရှီဝူသည်လည်း အံ့အားသင့်သွားလေသည်။

သခင်မလေးယွင်သည် အခြားသူများနှင့် အနည်းငယ် ကွာခြားကြောင်းနှင့် သူမ အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်မနေသင့်ကြောင်း မင်းသား ပြောခဲ့သည်ကို သူမ သတိရသွားလေသည်။

“နင် ဘာလို့ မသွားသေးတာလဲ”

ယွင်ဟွားသည် ဒေါသထွက်နေဟန်ဆောင်ကာ ခေါင်းကို တစ်ဖက်သို့ လှည့်လိုက်လေသည်။ သူတို့ ဤထက်ပို၍ အချိန်ဆွဲနေပါက မကြာမီ မိုးလင်းတော့မည် ဖြစ်လေသည်။

"သခင်မလေးကို အစီရင်ခံပါတယ်... ရှီဝူက မင်းသားစုအိမ်တော်ရဲ့ လျှို့ဝှက်ကိုယ်ရံတော် မဟုတ်တော့ပါဘူး..."

ရှောင်ရှီဝူက ရိုသေစွာ ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာမှာ အမူအရာ ကင်းမဲ့နေဆဲ ဖြစ်လေသည်။

"ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ..."

"မင်းသားစုအိမ်တော်ရဲ့ လျှို့ဝှက်ကိုယ်ရံတော် မဟုတ်တော့ဘူးဆိုတာ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ..."

ယွင်ဟွားသည် နောက်သို့ ခြေတစ်ဝက်ခန့် ဆုတ်လိုက်လေသည်။ ဤလူက သူမကို တကယ်ပဲ တွယ်ကပ်နေဖို့ ကြိုးစားနေတာလား။

"သခင်မလေးကို အစီရင်ခံပါတယ်... သခင်လေးက ကျွန်မကို ရွှမ်ကျားတပ်စခန်းကနေ ထုတ်ပယ်လိုက်ပါပြီ... အခု ကျွန်မမှာ သခင်မလေးနောက်ကို လိုက်ဖို့ကလွဲပြီး ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပါဘူး..."

"ကျိန်စာတိုက်ခံရမယ့်အကောင်..."

ယွင်ဟွားက အံ့အားသင့်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး အံကြိတ်ကာ နန်ကုန်းယွမ်ကို သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။ ဤမျှလောက် မလိုအပ်တဲ့ကိစ္စကို လုပ်ဖို့ သူ့ကို ဘယ်သူက ခိုင်းလို့လဲ။

"ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး… နင့်ကို ဒီနေရာမှာ ငါ လက်မခံနိုင်ဘူး... နင်သွားချင်တဲ့ နေရာကို သွားပါ... ဒါပေမယ့် ငါ့နောက်ကို ထပ်လိုက်လာရင်တော့ ငါ့ရဲ့ အုတ်ခဲကို သတိထားနေ..."

ယွင်ဟွားသည် သွားများကို ထုတ်ပြကာ ရှောင်ရှီဝူကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး နံရံတစ်လျှောက် နယ်စားအိမ်တော်၏ ခွေးဝင်ပေါက်ကို ရှာဖွေရန် ချက်ချင်း လှည့်ထွက်သွားသည်။

ရှောင်ရှီဝူ၏ မျက်လုံးများက လင်းလက်သွားသည်။

"သခင်မလေး... သခင်မလေးကို အထဲရောက်အောင် ကျွန်မ ခေါ်သွားပေးပါ့မယ်..."

ယွင်ဟွားသည် မကြားချင်ယောင်ဆောင်ကာ ခွေးဝင်ပေါက်ကို ဆက်လက်ရှာဖွေနေသည်။

"သခင်မလေးရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားက သိုင်းပညာ တတ်ပါတယ်..."

"သခင်မလေးရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေထဲမှာ ရွှမ်ကျားတပ်စခန်းရဲ့ အကောင်းဆုံး ခန္ဓာကိုယ်ပေါ့ပါးခြင်း သိုင်းပညာ ရှိပါတယ်..."

"သခင်မလေးရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေရဲ့ ဓားသိုင်းကလည်း ပထမတန်းစားပါပဲ..."