အခန်း (၆၉-၇၀)

အခန်း (၆၉) မက်မွန်ပန်းလေးအသစ်၊ နင်းကော်မြို့စားဘွဲ့နှင့် ရာထူး ရုပ်သိမ်းခံရခြင်း

ယွင်ဟွားသည် အားကျမှုများ ပြည့်နှက်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် တံတွေးမြိုချလိုက်သည်။

“ဒါက အံ့သြစရာကောင်းတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ့ပါးခြင်း သိုင်းပညာပဲ”

“ပန်းကလေး... ဒီလူက တကယ်တော်တယ်... သူမရဲ့ အချက်အလက်တွေကို ငါ အခုလေးတင် ရှာကြည့်လိုက်တာ... သူမက သစ္စာရှိတယ်၊ ခေါင်းမာတယ်၊ ပြီးတော့ သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ့ပါးခြင်း သိုင်းပညာက တုံလင်မှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းပဲ…”

“ဟွန့်…”

“ဒါဆို အဲဒီမင်းသားက နည်းနည်းတော့ အသုံးဝင်သေးတာပဲ…”

ယွင်ဟွား၏ မျက်လုံးငယ်လေးများ ဟိုဟိုဒီဒီ လှည့်ပတ်ကြည့်နေလေသည်။

“နင်... ငါ့ကို အထဲရောက်အောင် ခေါ်သွားပေး..."

ရှောင်ရှီဝူ၏ မျက်နှာဖုံးအောက်ရှိ နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားလေသည်။ သခင်လေးက သခင်မလေးယွင်သည် သိုင်းပညာနှင့် ထူးခြားသော ခန္ဓာကိုယ်ပေါ့ပါးခြင်း သိုင်းပညာရှိသူများကို လေးစားကြောင်း ပြောခဲ့သည်။

သူမသည် ယွင်ဟွားကို ပွေ့ချီကာ ပေါ့ပါးစွာ ခုန်ပျံလိုက်ရာ သူမတို့နှစ်ဦးသည် နယ်စားအိမ်တော်၏ နောက်ဖေးခြံဝင်းထဲသို့ ဆင်းသက်သွားကြသည်။

“ရှောင်ရှူးရှူး... ကွန်ဖူးတတ်တာ အရမ်းမိုက်တာပဲ... ငါ နောက်ဘယ်တော့မှ ခွေးဝင်ပေါက်ကနေ တွားသွားစရာ မလိုတော့ဘူး..”

ယွင်ဟွားသည် သူမကို တောက်ပနေသော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်ကာ “နင် ငါ့ရဲ့ လျှို့ဝှက်ကိုယ်ရံတော် လုပ်စရာ မလိုတော့ဘူး... ငါ့ဘေးမှာပဲ နေတော့... ဪ ပြီးတော့ နင့်ရဲ့ မျက်နှာဖုံးကိုလည်း ချွတ်လိုက်..." ဟု ပြောလိုက်လေသည်။

သူမနှင့် အတူရှိနေစဉ် မျက်နှာကို ဖုံးကွယ်ထားရန် မလိုအပ်ပေ။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ..."

ရှောင်ရှီဝူ သူမ၏ မျက်နှာဖုံးကို ချွတ်လိုက်သည်နှင့် ယွင်ဟွား ချက်ချင်း ကြက်သေသေသွားလေသည်။

*တကယ့်ကို လှပတဲ့ မိန်းမပျိုလေးပဲ။ သူမ မျက်နှာဖုံး တပ်ထားတာ အံ့ဩစရာ မရှိပါဘူး*

သူမသည် သူမ၏ သွားရည်ကို မျိုချလိုက်မိသည်။

ပြီးပြီ….

သူမ... သူမက လိင်တူရော လိင်ကွဲပါ စိတ်ဝင်စားသူ ဖြစ်လာလေသည်။

သို့သော် ယခုအချိန်သည် အလှအပကို သဘောကျနေရမည့် အချိန်မဟုတ်သဖြင့် ယွင်ဟွားက လျင်မြန်စွာ စကားလွှဲလိုက်လေသည်။

"မက်မွန်ပန်း... ငါ့ကို ဒီနေရာမှာ စောင့်နေ..."

"ဟုတ်ကဲ့ သခင်မလေး... မက်... မက်မွန်ပန်း..."

ရှောင်ရှီဝူ၏ အေးစက်သော မျက်နှာပေါ်တွင် အက်ကွဲကြောင်းတစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။

ယွင်ဟွားက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "ငါ့မှာ ထောင်ကျီ (မက်မွန်ကိုင်း) လို့ ခေါ်တဲ့ အစေခံမလေး တစ်ယောက်ရှိတယ်... ဒါကြောင့် မင်းကို ထောင်ဟွား (မက်မွန်ပန်း) လို့ ခေါ်လိုက်ရင် ပြီးပြည့်စုံတဲ့ စုံတွဲလေး ဖြစ်သွားမှာပဲ..." ဟု ဟန်ပါပါဖြင့် ပြောလိုက်၏။

ရှောင်ရှီဝူ၏ နှုတ်ခမ်းများ ပြင်းထန်စွာ တွန့်ကွေးသွားသည်။

ယွင်ဟွားက မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး တုံ့ဆိုင်းစွာ မေးလိုက်သည်။

"မကြိုက်လို့လား...ဒါဆို မက်မွန်ပင်၊ မက်မွန်စေ့၊ မက်မွန်စေး၊ မက်မွန်ဆန်၊ မက်မွန်သီး..."

"မက်မွန်ပန်း... ဒီနာမည်ကို ပေးသနားတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်မလေး..."

ရှောင်ရှီဝူသည် သူမ အမြန်ပြန်မဖြေပါက နောက်ဆုံးတွင် သစ်ကြားသီး၊ သစ်ကြားသီးကိတ်မုန့် သို့မဟုတ် မက်မွန်သစ်သားဓား စသည့် နာမည်မျိုးများ ဖြစ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်မိသည်။

"ဒါဆို နင် ငါ့ကို ဒီနေရာမှာ စောင့်နေ... စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါက အရမ်းတော်တယ်..."

ယွင်ဟွားသည် သူမ၏ ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ကာ မိမိကိုယ်မိမိ အလွန်ကျေနပ်နေလေသည်။

“ရှောင်ရှူးရှူး... နင့်ရဲ့ အိတ်ကပ်ထဲက အရာအားလုံးကို ထုတ်လိုက်တော့…”

မူလက ယွင်ဟွားသည် နယ်စားအိမ်တော်၏ အစောင့်များကို ရှောင်ရှားရန် အနည်းငယ် အားစိုက်ထုတ်ရမည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။

ယခုည နယ်စားအိမ်တော်က အတော်လေး ထူးဆန်းနေ၏။

လေထုမှာ ဖိနှိပ်မှုများ ရှိနေပြီး အစေခံများသည် သူတို့၏ အလုပ်များတွင်သာ ခေါင်းငုံ့ကာ မျက်နှာများတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို အမြဲတမ်း ပြသနေကြသည်။

အစောင့်တစ်ဦးသည် ယွင်ဟွားကို မြင်သောအခါ သက်ပြင်းချကာ သူမကို လျစ်လျူရှုသွားသည်အထိ ဖြစ်လေသည်။

ယွင်ဟွား...။

နယ်စားအိမ်တော်ရဲ့ လုံခြုံရေးက တကယ်ပဲ ဒီလောက်တောင် လျော့ရဲနေတာလား။

ယွင်ဟွားက နားမလည်နိုင်ဘဲ သူမ၏ ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်လေသည်။

ထားလိုက်ပါတော့...။

အဆုံးတွင်တော့ ၎င်းက သူမအတွက် အဆင်ပြေသွားစေခဲ့လေသည်။

ယွင်ဟွားသည် လေကို ရှူရှိုက်လိုက်၏။ ဟွန်ယွမ် ကောင်းကင်တုန်ခါအုတ်ခဲနှင့် သွေးချည်နှောင်ထားသောကြောင့် သူမ၏ အာရုံခံစားမှုများသည် အရင်ကထက် ပိုမို ထက်မြက်လာခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

သူမသည် သူမ၏ ဗိုက်လေးကို ပုတ်လိုက်ပြီး

“အလုပ်လုပ်ဖို့ ခွန်အားရှိအောင် သေချာစားရမယ်…”

"ဝုတ်... ဝုတ်... ဝုတ်... ဝုတ်..."

ယွင်ဟွား မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် အမည်းရောင် တောက်ပနေသော ဝံပုလွေခွေးကြီးက သူမကို ပြင်းထန်စွာ ဟောင်လေတော့သည်။

ယွင်ဟွားသည် လက်ကောက်ဝတ်ကို ခါလိုက်ရာ မှိန်ပျပျ အလင်းရောင်ထဲတွင် တောက်ပနေသော ရွှေအုတ်ခဲတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"ဒါကို ယူလိုက်..."

သူမက အော်လိုက်ရာ ရွှေအုတ်ခဲတစ်လုံးသည် ရွှီး ဟူသော အသံနှင့်အတူ ခွေး၏ နှာခေါင်းကို ရှပ်သွားသဖြင့် ၎င်းသည် အလွန်လန့်သွားကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဘုန်း ဟူသော အသံနှင့်အတူ လဲကျသွားလေသည်။

အထူးသဖြင့် ရွှေအုတ်ခဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော စွမ်းအင်ကို ခံစားလိုက်ရသောအခါ ဝံပုလွေခွေးကြီးသည် ၎င်း၏ အမြီးကို ခြေထောက်နှစ်ချောင်းကြားတွင် ညှပ်ကာ အမြီးကို ပြင်းထန်စွာ ခါယမ်းပြလေသည်။

"သတ္တိကြောင်လိုက်တာ..."

ယွင်ဟွားသည် ခါးထောက်ကာ အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူမ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ရွှေအုတ်ခဲက သူမ့လက်ထဲသို့ ပြန်ရောက်လာသည်။

အားရပါးရ စားသောက်ပြီးနောက် ယွင်ဟွားသည် ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်၏ လမ်းညွှန်မှုဖြင့် နင်းကော်မြို့စား ရှိရာနေရာသို့ ခြေဆန့်၍ သွားလိုက်သည်။

ထို့နောက် မကြာမီမှာပင် မီးဖိုချောင်ထဲမှ ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"သရဲ... သရဲရှိတယ်..."

ယွင်ဟွားသည် သူမ၏ ပါးစပ်ကို အုပ်ကာ တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်သည်။

နင်းကော်မြို့စားသည် မကြာသေးမီက သူ၏ စာကြည့်ခန်းထဲတွင်သာ နေထိုင်နေလေသည်။ ယွင်ဟွားသည် တံခါးကို လက်ဖြင့် ဖိလိုက်သည်နှင့် အခန်းထဲမှ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံများနှင့် ပစ္စည်းများ ရိုက်ခွဲနေသော အသံများကို ကြားလိုက်ရလေသည်။

"သေသင့်တဲ့အကောင်... ငါ မင်းကို အကောင်းဆုံး လုပ်ကြံသူတွေကို ရှာခိုင်းတာလေ... အခုတော့ ဘယ်လို အမှိုက်တွေကို မင်း ရွေးလာတာလဲ..."

နင်းကော်မြို့စား၊ မဟုတ်ပေ... သူ့ကို ယခုအခါ နင်းကော်မြို့စားဟု မခေါ်သင့်တော့ဘဲ ကျန်းမင်ဝမ်အမည်ရှိ သာမန်လူတစ်ဦးဟုသာ ခေါ်သင့်ပေသည်။

လွန်ခဲ့သော နာရီဝက်ခန့်ကပင်။

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းသည် ဧကရာဇ်အမိန့်တော် တစ်ရပ်ကို ထုတ်ပြန်ခဲ့ပြီး နင်းကော်မြို့စား၏ ဘွဲ့ကို ရုပ်သိမ်းကာ သူ၏ ခြောက်လ အကျယ်ချုပ်ကို အရာရှိရာထူးမှ ရုပ်သိမ်းခြင်းနှင့် သူ၏ မွေးရပ်မြေသို့ ပြန်ပို့ခြင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲခဲ့သည်။

သူ၏ ပြစ်မှုများတွင် သမီးဖြစ်သူကို ကောင်းစွာ မဆုံးမနိုင်ခြင်း၊ နန်းတွင်း၌ ညစ်ညမ်းမှုများ ဖြစ်စေခြင်းနှင့် သားဖြစ်သူ၏ မလျော်ကန်သော အပြုအမူများ ပါဝင်လေသည်။ သူသည် နန်းတွင်း၏ အဆင့်မြင့်အရာရှိတစ်ဦးကို လုပ်ကြံရန် လူငှားရမ်းခဲ့သေးလေသည်။

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းသည် အိမ်ရှေ့စံ နန်ကုန်းယွမ်ထံမှ သတင်းကို လက်ခံရရှိသောအခါ အလွန် ဒေါသထွက်သွားသဖြင့် ပေါက်ကွဲထွက်လုမတတ် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

နယ်စားကြီး၏ မျက်နှာကို ထောက်ကာ သူ့ကို လွှတ်ပေးရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်းသာ မဟုတ်လျှင် ဤအဘိုးကြီးက ငါ့ရဲ့ ကံကောင်းစေတဲ့ ကြယ်ပွင့်လေးကို အကွက်ချောင်းရဲလိမ့်မယ်လို့ ငါ ဘယ်တုန်းကမှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းက ဆက်လက်သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။

သူသည် ပြစ်မှုပေါင်းများစွာအတွက် အပြစ်ပေးခံရပြီး သူ၏ ဘွဲ့ကို ရုပ်သိမ်းခံရကာ ချက်ချင်း ရာထူးမှ ထုတ်ပယ်ခံလိုက်ရသည်။

ကျန်းမင်ဝမ်၏ မျက်နှာမှာ သေလူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖြူလျော့သွားသည်။ စားပွဲပေါ်ရှိ ဧကရာဇ်အမိန့်တော်က သူ အိပ်မက်မက်နေခြင်း မဟုတ်ကြောင်း ပြောပြနေသည်။

သူသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေသော အိမ်တော်ထိန်းကို ကြည့်ကာ ကန်ချလိုက်သည်။

"သခင်ကြီး... သခင်ကြီး... နန်းတွင်းရဲ့ အဆင့်မြင့် အရာရှိတစ်ယောက်ကို လုပ်ကြံဖို့ဆိုတာ... အဲဒီလုပ်ကြံရေး အဖွဲ့အစည်းတွေ တစ်ခုမှ အလုပ်လက်မခံရဲကြဘူး..."

အိမ်တော်ထိန်း၏ မျက်နှာမှာ မှောင်မိုက်သွားပြီး ရင်ဘတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားကာ သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် မကျေနပ်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

သူ့ကို ဘယ်လိုများ အပြစ်တင်လို့ ရမှာလဲ။

သူတို့မှာ လျှို့ဝှက်ကိုယ်ရံတော်တွေ ရှိနေတာ ထင်ရှားပေမယ့် အသုံးမချရဲကြပေ။ ကိစ္စများ ပေါက်ကြားသွားပါက နယ်စားအိမ်တော်ကို ထိခိုက်မယ်ဆိုတာကိုပဲ စိတ်ပူနေကြ၍ဖြစ်သည်။ ထိုလုပ်ကြံသူများက အလုပ်လက်ခံမလား၊ မခံဘူးလားဆိုတာကိုတောင် သူတို့ မစဉ်းစားကြပေ။

အလုပ်ကို လက်ခံမယ့်သူ ရှာတွေ့တာတောင် ကံကောင်းနေပြီး အကောင်းဆုံး လုပ်ကြံသူကို ရွေးချယ်ဖို့ဆိုတာ ဝေလာဝေးပင်။

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ကျန်းမင်ဝမ်သည် ခေါင်းမူးသွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများမှာ သွေးရဲရဲနီလာကာ လူသတ်ချင်နေသည့်အလား ဖြစ်နေသည်။

သူသည် စားပွဲပေါ်မှ မှင်အိုးတစ်ခုကို ယူကာ အိမ်တော်ထိန်း၏ ခေါင်းကို ရိုက်ခွဲလိုက်ရာ သူသည် သွေးများ အများအပြား ထွက်ကျလာလေသည်။

"အရူး..."

"မင်း... မင်းက လုံးဝ အရူးပဲ..."

"အဆင့်မြင့်အရာရှိတွေကို လုပ်ကြံမယ်လို့ သူတို့ကို ပြောဖို့ မင်းကို ဘယ်သူက ခိုင်းလို့လဲ... မင်း ဦးနှောက် နည်းနည်း မသုံးတတ်ဘူးလား... အတွင်းဆောင်က အမျိုးသမီးတွေလို့ ပြောလို့ရတာပဲကို..."

ကျန်းမင်ဝမ် အလွန်ဒေါသထွက်နေလေသည်။ သူသည် ဤမျှရိုးရှင်းသော ကိစ္စကိုပင် ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်ရာ သူ မည်မျှ မိုက်မဲကြောင်း ပြသနေလေသည်။

သူသည် ဧကရာဇ်အမိန့်တော်ကို တုန်ယင်စွာ ကိုင်ထားပြီး မျက်ရည်များ စီးကျလာသည်။

"အကုန်ပျောက်ကွယ်သွားပြီ... အရာအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီ..."

"နင်းကော်မြို့စားအိမ်တော်က ငါ့လက်ထဲမှာ ပျက်စီးသွားပြီ..."

"ဝါး..."

"ကျန်းမိသားစုရဲ့ ဘိုးဘေးတွေကို ရင်ဆိုင်ဖို့ ငါ့မှာ မျက်နှာမရှိတော့ဘူး..."

“ရှောင်ရှူးရှူး... သူ့ရဲ့ ဘွဲ့ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်တာလား..”

ယွင်ဟွားက ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် သူမ၏ ပါးစပ်ကို အုပ်လိုက်လေသည်။

“ဘယ်လောက်တောင် ဝမ်းသာစရာကောင်းတဲ့ ကိစ္စလဲ။ ဒါက တကယ့်ကို အရေးပါတဲ့ အဖြစ်အပျက်ပဲ။ ငါသာ သိခဲ့ရင် သူ့အတွက် အောင်ပွဲခံဖို့ ဗျောက်အိုးတွေပါ ဝယ်လာခဲ့မှာပဲ”

“ဟွန့်…”

“သူ ခံစားရတာ တန်ပါတယ်... နင့်ကို လုပ်ကြံဖို့ သူ့ကို ဘယ်သူက ခိုင်းလို့လဲ”

ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်က အပြစ်ရှိသလို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။ မည်သူက ၎င်းကို ကူညီခဲ့သည်ကို သိသော်လည်း သူသည် ကပ်စေးနှဲနေပြီး ယနေ့ ဘာမှပြောမည်မဟုတ်ပေ။

ကျန်းမင်ဝမ်သည် မျက်ရည်များကို သုတ်ကာ အားရပါးရ ငိုကြွေးနေသည်။ သူ့ကို ပြဿနာများစွာ ဖြစ်စေခဲ့သော အိမ်တော်ထိန်းကို မြင်သောအခါ သူ၏ လက်သီးဆုပ်ထားမှုကြောင့် လက်ဆစ်များပင် ဖြူလာ၏။

"အစောင့်တွေ... အစောင့်တွေ... သူ့ကို ဆွဲထုတ်သွားပြီး သေတဲ့အထိ တုတ်နဲ့ ရိုက်သတ်လိုက်စမ်း..."

ကျန်းမင်ဝမ်သည် သူ့ကို ပြင်းထန်စွာ စိုက်ကြည့်ကာ နွေးထွေးမှု ကင်းမဲ့နေသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

အိမ်တော်ထိန်းသည် သူ၏ မျက်နှာမှ သွေးများကို သုတ်ကာ ဖြည်းညင်းစွာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် မှောင်မိုက်သော အငွေ့အသက်များ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ သူသည် ခေါင်းကို မော့လိုက်ပြီး တွန့်လိမ်နေသော မျက်နှာဖြင့် ကျန်းမင်ဝမ်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်၏။

ကျန်းမင်ဝမ်၏ နှလုံးသား တင်းကျပ်သွားပြီး "တစ်ယောက်ယောက် မြန်မြန်လာပါဦး..." ဟု အကျယ်ကြီး အော်လိုက်သည်။

"တစ်ယောက်ယောက် ရောက်နေပြီလား..."

ဘယ်သူလဲ။

ရုတ်တရက် အိမ်တော်ထိန်းက တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်ပြီး "နယ်စားကြီး... အို မဟုတ်ဘူး... ခင်ဗျားက အခု သာမန်လူ တစ်ယောက် ဖြစ်သွားပြီ၊ မွေးရပ်မြေကို အနှင်ခံရတော့မှာဆိုတော့ ဘာလို့ အရာရှိ တစ်ယောက်လို ဟန်ဆောင်နေသေးတာလဲ..."

"ဒါ့အပြင် အရှင်မင်းကြီးက ခင်ဗျားကို မြို့တော်ကနေ နှစ်ရက်အတွင်း ထွက်ခွာဖို့ အမိန့်ပေးထားတယ်လေ... အခု အိမ်တော်ထဲက အစေခံတွေ အားလုံးက ကြောက်ရွံ့စိုးရိမ်မှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေပြီး ဒီနေရာကနေ ဘယ်လို ထွက်သွားရမလဲဆိုတာကိုပဲ စဉ်းစားနေကြတာ... အခု ခင်ဗျားရဲ့ အမိန့်ကို ဘယ်သူက နားထောင်တော့မှာလဲ..."

အိမ်တော်ထိန်း၏ စကားများသည် ကြည်လင်သော ကောင်းကင်မှ မိုးကြိုးပစ်သံတစ်ခုကဲ့သို့ ကျန်းမင်ဝမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အတားအဆီးမရှိ တုန်ယင်သွားစေခဲ့သည်။

"ပြီးတော့ ကျွန်တော်က ကျွန်စာချုပ် လက်မှတ်ထိုးထားတာ မဟုတ်ဘူး... ကျွန်တော့်ရဲ့ အိမ်ထောင်စုစာရင်းက သခင်ကြီးလိုပဲ သာမန်လူတစ်ယောက် ဖြစ်တဲ့အတွက် ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို သတ်ချင်တိုင်း သတ်၊ ရိုက်ချင်တိုင်း ရိုက်လို့ မရဘူး..."

ဤသို့ပြောပြီးနောက် အိမ်တော်ထိန်းက သူ၏ ခါးမှ တံဆိပ်ပြားကိုယူကာ စားပွဲပေါ်တွင် တင်ထားလိုက်သည်။

"သခင်ကြီး... လူတွေက ပိုမြင့်တဲ့ နေရာကို သွားဖို့ ကြိုးစားကြပြီး ရေက နိမ့်တဲ့နေရာကို စီးဆင်းတာ သဘာဝပါပဲ... ကျွန်တော့်ရဲ့ လက်ရှိ ရွေးချယ်မှုအတွက် ကျွန်တော့်ကို အပြစ်မတင်ပါနဲ့..."

သူသည် ခေတ္တရပ်သွားပြီး တစ်ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် ဆက်ပြောလေသည်။

"သခင်ကြီး... ကျွန်တော်တို့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် အစေခံလာခဲ့တာ နှစ်ဆယ်ရှိပါပြီ... ကျွန်တော့်ရဲ့ အကြံဉာဏ်ကို ခင်ဗျား နားထောင်နိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်... အချိန်တွေ ပြောင်းလဲသွားပြီ... ခင်ဗျား အသက်ရှည်ရှည် နေနိုင်ဖို့အတွက် နောင်ကို ခင်ဗျားရဲ့ ဒေါသကို ထိန်းချုပ်သင့်ပါတယ်..."

ယခင်က နင်းကော်မြို့စားဘွဲ့ဖြင့်ဆိုလျှင် အခြားသူများသည် အနည်းငယ် သတိထားကောင်း ထားနိုင်သည်။ သို့သော် သာမန်လူဖြစ်သွားပြီးနောက် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ပြစ်မှားမိပါက တစ်ခုတည်းသော ရလဒ်မှာ သေဆုံးခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

အိမ်တော်ထိန်းသည် ကျန်းမင်ဝမ်၏ မျက်နှာအမူအရာ မည်သို့ ဖြစ်နေသည်ကို မကြည့်ခဲ့ပေ။

သူ ပြောစရာရှိသည်များကို အားလုံး ပြောပြီးပြီဖြစ်ရာ ယခု သူ၏ ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းကာ ဤပြဿနာရှိသော နေရာမှ ထွက်ခွာသွားတော့မည် ဖြစ်လးသည်။

တံခါးက ပွင့်သွားလေသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသား အကြည့်ချင်း ဆုံသွားကြ၏။

ယွင်ဟွားသည် မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး အိမ်တော်ထိန်းကို သူမ၏ လက်လေးဖြင့် ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

"ဟိုင်း... တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်... ကျွန်မကိုယ်ကျွန်မ အတိုချုပ် မိတ်ဆက်ပေးပါရစေ... ကျွန်မ နာမည်က ယွင်ဟွားပါ..."

အခန်း (၇၀) သန်းခေါင်ယံ ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ၊ သရဲခြောက်သော နယ်စားအိမ်တော်

"ယွင်... ယွင်ဟွား..."

အိမ်တော်ထိန်း၏ သူငယ်အိမ်များက ရုတ်တရက် ကျုံ့ဝင်သွားသည်။

သူ့ကို ဝှေ့ယမ်းပြနေသော ထိုလက်ငယ်လေးထဲတွင် ရွှေအုတ်ခဲတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့သည်။

သူ၏ မျက်နှာမှာ တစ်ခဏချင်းအတွင်း သေလူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖြူလျော့သွားပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းများသည် အတားအဆီးမရှိ တုန်ယင်နေကာ "နတ်ဆိုး... နတ်ဆိုး..." ဟု ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

ယွင်ဟွားက တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်၏။

"မှားတယ်... နတ်ဆိုး မဟုတ်ဘူး… ဒါက ငရဲပြည်ကနေ အသက်လာနှုတ်တဲ့ မန်ဂျူရှာကာပန်းလေးပဲ..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ယွင်ဟွားသည် သူမ၏ လက်ထဲရှိ ရွှေအုတ်ခဲကို မြှောက်လိုက်ပြီး ခွန်အားကို ထိန်းချုပ်ကာ သူ၏ ခေါင်းဆီသို့ ရိုက်ချလိုက်သည်။

ဘုန်း ဟူသော အသံနှင့်အတူ ထိုလူက ချက်ချင်း မေ့လဲသွားတော့သည်။

ယွင်ဟွားသည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ကန်လိုက်သည်။

"ထွီ..."

"ငါ့ကို သတ်ဖို့ လူငှားရဲသေးလား ကြည့်ကြသေးတာပေါ့..."

"ဒီသခင်မလေးက လှပပြီး ထူးခြားတဲ့ စိတ်နေသဘောထား ရှိတယ်... ပြီးတော့ နာမည်ကြီးတဲ့ ကပ်ဘေးဒုက္ခတစ်ခုလည်း ဖြစ်တယ်... ဒါတောင် နင်တို့က ငွေတစ်ထောင်ပဲ ပေးရက်တယ်ပေါ့..."

"ငါ့မှာ ဂုဏ်သိက္ခာ မရှိဘူးလို့ ထင်နေတာလား..."

“ဟုတ်တယ်... မင်းတို့မှာ ဘယ်လို မျက်လုံးမျိုး ရှိနေတာလဲ... ငါ့ရဲ့ ပန်းကလေးက ရွှေတစ်ထောင်‌ တန်ဖိုးရှိတယ်... ဒီစာအုပ်က ရွှေတစ်သောင်း တန်ဖိုးရှိတယ်... ငါတို့ နှစ်ယောက်ပေါင်းလိုက်ရင် အနည်းဆုံး မြို့တစ်မြို့လောက် တန်ဖိုးရှိတယ်…”

“ငွေတစ်ထောင်လောက်က ဧကရာဇ်ရဲ့ တန်ဖိုးလောက်တောင် မရှိဘူး... အသုံးမကျတာ..”

ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်သည် မှုန်ကုပ်ပြီး ဒေါသထွက်နေကာ ပန်းကလေး၏ တိုက်ခိုက်မှုတွင် ပူးပေါင်းပါဝင်ရန် သူ၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ပျံသန်းသွားပြီး ပြင်းထန်စွာ နင်းခြေလေတော့သည်။

“ရှောင်ရှူးရှူး... နင်ပြောတာ မှန်တယ်... ငါတို့က တန်ဖိုးရှိတဲ့သူတွေပဲ..”

ယွင်ဟွားသည် မကျေနပ်သေးသည့်ပုံ ပေါ်နေပြီး သူမ၏ အကြည့်က သူ၏ ခြေထောက်ပေါ်သို့ နောက်ဆုံးတွင် ကျရောက်သွားကာ အားကုန်သုံး၍ အကြိမ်အနည်းငယ် ကန်လိုက်သည်။ သူမသည် သူ့ကို တစ်သက်လုံး မသန်မစွမ်း ဖြစ်သွားစေရန် အသေအချာ လုပ်ဆောင်မည် ဖြစ်သည်။

တံခါးဝမှ ဆူညံသံများက ကျန်းမင်ဝမ်၏ အသိတရားများကို ပြန်လည်ရရှိလာစေခဲ့သည်။

သူက လေးလံသော ခြေလှမ်းများဖြင့် လျှောက်လာခဲ့လေသည်။

မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေသူမှာ ကျေးဇူးကန်းသော ထိုအိမ်တော်ထိန်းဖြစ်ပြီး သူ၏ ရှေ့တွင် ဒေါသများ ပြည့်နှက်နေသော မျက်နှာဖြင့် ရပ်နေသူမှာမူ သူ အလွန် မုန်းတီးသော ထိုကျိန်စာတိုက်ခံရမည့် မိန်းကလေးပင် ဖြစ်သည်။

ကျန်းမင်ဝမ်သည် သူ၏ မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်ကာ သေချာစွာ ကြည့်လိုက်ပြီး ချက်ချင်း ကြက်သေသေသွားလေသည်။

သူမ ဘယ်အချိန်ကတည်းက ရောက်နေတာလဲ။

ယွင်ဟွားသည် သူ့ကို ကြည့်ကာ ပြုံးဖြီးလိုက်ရာ သူမ၏ အပြုံးသည် လုံးဝ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းနေသည်။

"ရှင့်ရဲ့ ဘွဲ့ကို ရုပ်သိမ်းခံလိုက်ရတယ်လို့ ငါ ကြားတယ်..."

ကျန်းမင်ဝမ်သည် အလွန် ဒေါသထွက်သွားသဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားသည်။

"ရှင့်ရဲ့ အရာရှိရာထူးကိုလည်း ရုပ်သိမ်းခံလိုက်ရတယ်လို့ ငါ ကြားတယ်..."

ယွင်ဟွားက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းကို နှစ်ချက်မျှ စုပ်သပ်လိုက်လေသည်။

"ရှင့်အခြေအနေက တော်တော် ဆိုးနေတာပဲ... ရှင့်ရဲ့ ဘိုးဘေးတွေက အပေါ်တက်လာပြီး ရှင့်ကို ရိုက်နှက်လိမ့်မယ်လို့ ထင်လား..."

"ငါ့မှာ အတွေ့အကြုံ ရှိတယ်... ရှင့်ကို မျှဝေပေးလို့ ရတယ်..."

သူမ၏ စကားများထဲမှ ဝမ်းသာအားရ လှောင်ပြောင်မှုများကို ကျန်းမင်ဝမ် မည်သို့ မကြားဘဲ နေမည်နည်း။ သူ၏ မျက်လုံးများသည် သွေးရဲရဲနီလာပြီး သူ၏ နဖူးပေါ်ရှိ သွေးကြောများသည် မိုးကြိုးများကဲ့သို့ ထောင်တက်လာသည်။

"ခွေးမ..."

ကျန်းမင်ဝမ်သည် ယွင်ဟွားကို အံကြိတ်ကာ စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး "မင်းမှာ သွားဖို့ ကောင်းကင်လမ်း ရှိနေတာကို မသွားဘဲနဲ့ ထွက်ပေါက်မရှိတဲ့ ငရဲပြည်ကို ဝင်လာဖို့ အတင်းအကြပ် လုပ်နေတာပဲ... ဒီနေ့ မင်းကို ငါ ကိုယ်တိုင် လမ်းကြောင်းပြပြီး ပို့ပေးမယ်..." ဟု ပြောလိုက်လေသည်။

စကားပြောဆိုပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်…။

သူသည် သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ ဓားမြှောင်တစ်လက်ကို ဆွဲထုတ်ကာ ယွင်ဟွားကို ထိုးစိုက်လိုက်လေသည်။

ချလပ် ဟူသော အသံနှင့်အတူ

ဓားမြှောင်က နှစ်ပိုင်း ကျိုးသွားလေသည်။

ကျန်းမင်ဝမ်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး ကြောက်လန့်တကြား နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်သွားလေသည်။

"မင်း... မင်းက လူလား နတ်ဆိုးလား..."

သူသည် တစ္ဆေသရဲတစ်ကောင်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အလား ယွင်ဟွားကို ကြည့်ရင်း သူ၏ အသံမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေလေသည်။

ယွင်ဟွားက သူမ၏ နားရွက်ကို ကုတ်လိုက်ပြီး "ငါက နတ်ဆိုးမဟုတ်ဘူး..."

ဘာနတ်ဆိုးလဲ။ သူမသည် ထိုကဲ့သို့သော အဆင့်နိမ့်သတ္တဝါမျိုး မဟုတ်ပေ။

ယွင်ဟွားက သူမ နတ်ဆိုးမဟုတ်ကြောင်း ပြောသော်လည်း ကျန်းမင်ဝမ်မှာမူ အလွန် ကြောက်လန့်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

သူမ၏ လက်ထဲတွင် ရွှေအုတ်ခဲတစ်လုံး ရုတ်တရက် ပေါ်လာသောအခါ ကျန်းမင်ဝမ်က ပို၍ပင် ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်သွားလေသည်။

“ဟီးဟီးဟီး…”

ယွင်ဟွားသည် ပြုံးဖြီးလိုက်ရာ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များမှ သွေးများ ပြည့်လျှံကျလာလေသည်။

"ဟေး ဟေး ဟေး... ငါက ငရဲပြည်ကနေ တွားသွားပြီး တက်လာတဲ့ နတ်ဆိုးပဲ... ပြီးတော့ ငါက လူဆိုးတွေရဲ့ နှလုံးနဲ့ အသည်းတွေကို စားတယ်..."

"ဟဲ ဟဲ ဟဲ..."

ယွင်ဟွား၏ ရယ်မောသံက ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှပြီး အခန်းတစ်ခုလုံးသည် အေးစက်သော အငွေ့အသက်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားကာ သူမကို ကာကွယ်ရန် ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်း စေလွှတ်ထားသော လျှို့ဝှက်အစောင့်များကိုပင် သေလုမတတ် ကြောက်လန့်သွားစေခဲ့လေသည်။

ကျန်းမင်ဝမ်ခမျာ မျက်ဖြူလန်သွားပြီး ကြီးကျယ်ခမ်းနားစွာပင် မေ့လဲသွားလေသည်။

ယွင်ဟွားက သူမ၏ အငွေ့အသက်များကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ သွေးများကို သုတ်လိုက်သည်။ ဤသည်မှာ ပါးစပ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ချိုမြိန်သော သွေးရောင်ဆေးရည်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည့် အထူးဖော်စပ်ထားသော ဆေးလုံးတစ်လုံး ဖြစ်သည်။

"ဟွန်း... နည်းနည်းလေးမှ မကြောက်စရာကောင်းဘူး..."

ဤည နယ်စားအိမ်တော် ထူးဆန်းနေသည်မှာ အံ့သြစရာမဟုတ်ပေ။ သူတို့၏ ဘွဲ့ကို ရုပ်သိမ်းခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ဤသို့ဖြစ်နေမှတော့ သူမ ရိုင်းစိုင်းသည်ကို အပြစ်မတင်နှင့်တော့။

ထို့နောက် သူမသည် သူမကိုယ်သူမ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေပုံပေါ်အောင် လုပ်လိုက်ပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် အဖြူရောင် ပေါင်ဒါမှုန့် တစ်လွှာကို သုတ်လိမ်းလိုက်သည်။

သူမသည် သူ၏ ခြေထောက်တစ်ဖက်ကိုဆွဲကာ အခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

လရောင်အောက်တွင် ဖြစ်သည်။

အိမ်တော်ရှိ အစေခံများသည် ကြက်သေသေနေကြပြီး နတ်ဆိုးတစ်ကောင်က လူတစ်ယောက်ကို ဆွဲကာ သူတို့ကို ကျော်ဖြတ်သွားသည်ကို မျှော်လင့်ချက်မဲ့စွာ ကြည့်နေကြမိသည်။

ယွင်ဟွားက သူတို့ကို နှုတ်ဆက်ချင်သော်လည်း သူမ ပါးစပ်ကို ဟလိုက်သောအခါ ချိုမြိန်သော အရည်များသည် သူမ၏ သွားများပေါ်တွင် တွယ်ကပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

"အားလုံးပဲ မင်္ဂလာပါ..."

သူမ စကားပင် မဆုံးသေးပေ။

အိမ်တော်တစ်ခုလုံးတွင် ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ အော်ဟစ်သံများ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

"သရဲ... မကောင်းဆိုးဝါး သရဲတွေက လူတွေကို စားနေတယ်..."

ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် လူတိုင်းက လူစုကွဲကာ ထွက်ပြေးကြပြီး လဲကျကာ လူးလှိမ့်ရင်း နယ်စားအိမ်တော်ထဲမှ အလုအယက် ထွက်ပြေးကြလေတော့သည်။

ယွင်ဟွားသည် ဗလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသော စိတ်ဖြင့် သူမ၏ ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်ပြီး

“ရှောင်ရှူးရှူး... ငါ့အနီးနားမှာ ဘယ်သရဲရဲ့ အငွေ့အသက်ကိုမှ မခံစားရပါလား..”

ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်…..။

မူလနေရာတွင် စောင့်ဆိုင်းနေသော မက်မွန်ပန်းသည် ကျောချမ်းဖွယ်ရာ အော်ဟစ်သံကို ကြားလိုက်ရပြီး သူမ၏ သခင်မလေး၏ ဘေးကင်းလုံခြုံရေးအတွက် စိုးရိမ်ကာ ခြေဖျားဖြင့် မြေပြင်ကို ပေါ့ပါးစွာ ထိလိုက်ပြီး အတွင်းဘက် ခြံဝင်းဆီသို့ ပျံသန်းသွားလေသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူမသည် ခေါင်မိုးစွန်းမှ ပြုတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူမက သတ္တိရှိသူဖြစ်၏။ သို့မဟုတ်ပါက ဤသခင်မလေးအသစ်သည် သူမကို ငရဲပြည်သို့ အမှန်တကယ် ပို့ဆောင်လိုက်မည် ဖြစ်လေသည်။

ယွင်ဟွားသည် ကျန်းမင်ဝမ်၏ ခြေထောက်ကိုဆွဲကာ မီးဖိုချောင်ဆီသို့ လျှောက်သွားလေသည်။

အစောပိုင်းက သူမကို ဟောင်နေခဲ့သော ဝံပုလွေခွေးကြီးသည်ပင် ယခုအခါ ၎င်း၏ အမြီးကို ခြေထောက်နှစ်ချောင်းကြားတွင် ညှပ်ကာ တုန်ယင်နေလေသည်။

ယွင်ဟွားသည် ကျန်းမင်ဝမ်ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်ပြီး ဒယ်အိုးတစ်လုံးထဲတွင် ဆီပူပေးရန် စတင်လိုက်လေသည်။

ကျန်းမင်ဝမ်သည် အေးစက်မှုကြောင့် နိုးလာခဲ့ပြီး သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးကို တစ်ခုခုက လိုက်လံတိုက်ခိုက်နေသကဲ့သို့ ခံစားရကာ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို ခံစားနေရသည်။

မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ဓားသွေးနေသော ယွင်ဟွားကို မြင်လိုက်ရလေသည်။ မဟုတ်ပေ၊ နတ်ဆိုးတစ်ကောင်ကို ဖြစ်လေသည်။

ယွင်ဟွားက သူ့ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ အေးစက်ပြီး စူးရှသော မျက်လုံးများသည် သူ့ကို အလွန် ကြောက်လန့်သွားစေသဖြင့် သူ ချက်ချင်းပင် ဘောင်းဘီထဲ သေးထွက်ကျသွားလေသည်။

"ငါ့ရဲ့ ဒီခန္ဓာကိုယ်ကို သတ်ဖို့ နင်က လုပ်ကြံသူတစ်ယောက်ကို ငှားတယ်လို့ ငါ ကြားတယ်..."

ယွင်ဟွားသည် ဓားသွေးခြင်းကို အဆုံးသတ်လိုက်ပြီး ၎င်းကို ညင်သာစွာ မှုတ်လိုက်ကာ ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လာရင်း သူ့ကို ရွံရှာစွာဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်။

"လူကလေး... ဒီခန္ဓာကိုယ်ကို ဒီလောက် ကောင်းမွန်လာအောင် ပြုစုပျိုးထောင်ဖို့ ငါ ဘယ်လောက်တောင် အားစိုက်ထုတ်ခဲ့ရလဲဆိုတာ နင် သိရဲ့လား..."

ကျန်းမင်ဝမ်၏ တစ်ကိုယ်လုံးက တုန်ယင်နေပြီး နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မေ့လဲသွားချင်စိတ် ပေါက်နေသည်။

"ငရဲပြည် ဆယ့်ရှစ်ထပ်မှာ ငါ သရဲတွေကို ဆီပူထိုး ကြော်စားဖူးတယ်... အခုတော့ လူတွေကို ကြော်စားကြည့်ရင် ဘယ်လိုနေမလဲဆိုတာ စမ်းကြည့်ချင်တယ်..."

"စိတ်မပူပါနဲ့... မြန်မြန် ပြီးသွားမှာပါ... နင့်ရဲ့ ခြေထောက်တွေကို ငါ အရင် ဖြတ်မယ်၊ ပြီးရင် နင့်ရဲ့ လက်တွေကို ဖြတ်မယ်၊ နောက်ဆုံးကျရင် နင့်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို အထဲကို ပစ်ထည့်လိုက်မယ်... ဒါမှ နင့်ရဲ့ ခေါင်းက အဲဒါ ဘယ်လို အပိုင်းပိုင်းအစစ ဖြစ်သွားလဲဆိုတာကို သေချာမြင်ရမှာ..."

“ဟီးဟီးဟီး…”

ယွင်ဟွားသည် သွားရည်မျိုချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

"အရသာရှိမှာ သေချာတယ်..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမက သူမ၏ လက်ထဲရှိ ဓားမကြီးကို မြှောက်ကာ သူ့ခြေထောက်ကို ခုတ်ပိုင်းလိုက်လေသည်။

အလွန်အမင်း ကြောက်လန့်သွားသဖြင့် ကျန်းမင်ဝမ်သည် သူ၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်တက်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏ ရှင်သန်လိုစိတ် အလိုအလျောက် ပေါ်လာပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် လူးလှိမ့်သွားပြီးနောက် တံခါးဆီသို့ ကပျာကယာ တွားသွားကာ "သရဲ... သရဲ ရှိတယ်..." ဟု အကြိမ်ကြိမ် အော်ဟစ်နေလေသည်။

"ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားနေတာလား..."

ယွင်ဟွားက အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ဓားမကြီးကို ဝှေ့ယမ်းကာ ရှေ့သို့ ပြေးဝင်သွားသည်။

"အသား... ငါ့ရဲ့ အသား... ငါ့ရဲ့ အိုးထဲကို ဝင်လာခဲ့စမ်း..."

"အား... ကယ်ပါဦး... ကယ်ကြပါဦး..."

"အား... ငါ့ရဲ့ အသည်းလေး... ငါ့ဆီ အခုချက်ချင်း ပြန်လာခဲ့..."

လူတစ်ယောက်သည် သူ၏ အသက်အတွက် ရူးသွပ်စွာ ထွက်ပြေးနေပြီး အခြားတစ်ယောက်ကမူ သူတို့၏ အစွမ်းကုန်ဖြင့် အနောက်မှ လိုက်လံ ဖမ်းဆီးနေလေသည်။

ယွင်ဟွားက အလွန်ပျော်ရွှင်နေသဖြင့် အိမ်ပြန်ရန်ကိုပင် လုံးဝ မေ့လျော့နေလေသည်။ ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်ကလည်း သူမကို အားပေးနေသည့်အလား အော်ဟစ်နေလေသည်။

“ပန်းကလေး... သတ်ပစ်... ရန်သူကို ခြေရာလက်ရာမကျန်အောင် သတ်ပစ်လိုက်…”

“သူ့ကို သတ်ပစ်... အဲဒီအဘိုးကြီး သူ့အဖေနဲ့ အမေကို တပြီး ငိုတဲ့အထိ သတ်ပစ်လိုက်…”

“ဒီည ငါတို့ ဒီနယ်စားအိမ်တော်ကို ဇောက်ထိုးမိုးမျှော်ဖြစ်အောင် လုပ်ပစ်မယ်၊ လူတိုင်းကို အကြောက်လွန်သွားအောင် လုပ်ပစ်မယ်၊ ငရဲပြည်ရဲ့ ကပ်ဘေးဒုက္ခနှစ်ပါးကို စော်ကားမိရင် ဘာဖြစ်သွားမလဲဆိုတာ သူ့ကို သိအောင် လုပ်ပြမယ်..”

ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်က ဒေါသထွက်နေပြီး ၎င်းသည် ဟွားဟွားနှင့်အတူ ပြဿနာရှာရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကာ ငရဲပြည်၏ အန္တရာယ်များကို သူ့အား ပြသချင်နေမိသည်။

လျှို့ဝှက်အစောင့်များသည် ဤမြင်ကွင်းကြောင့် အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြပြီး ရူးသွပ်စွာ ရယ်မောလိုက်ကြလေသည်။

*ငါတို့ရဲ့ ချစ်စရာအမတ်ငယ်ယွင်ပါလား…*

*မင်းက နင်းကော်မြို့စားကို သေလုမတတ် ကြောက်လန့်သွားအောင် လုပ်ခဲ့ရုံသာမက ငါတို့ကိုလည်း ရယ်ရလွန်းလို့ သေလုမတတ် ဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့တယ်…*