အခန်း (၂၄၃-၂၄၄)

အခန်း။ ၂၄၃

"ဒါက အတိတ်က မြေပုံအဟောင်းပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ အတွင်းထဲမှာ ဘာတွေပြောင်းလဲသွားပြီလဲဆိုတာတော့ မသိနိုင်သေးဘူး။ အထူးကိုယ်စားလှယ်တော်ကြီးဆီမှာ ဒါရှိထားရင်တော့ အသုံးဝင်မှာပါ"

"ကလေးငိုသံသခင်နဲ့ တခြားသူတွေကိုတော့ ဒီတောင်ကုန်းကို ကျော်လိုက်တာနဲ့ မြင်တွေ့ရမှာပါ။ ဒီနေရာကနေဆိုရင် မိုင်တစ်ရာတောင် မဝေးတော့ပါဘူး..."

စကားအဆုံးတွင် စစ်သူကြီးက လက်ခုပ်တီး၍ လူခေါ်လိုက်ပြန်သည်။

"ဝမ်ကောင်း၊ ရှောက်လောင်"

ချက်ချင်းပင် မြင်းစီးစစ်သည်နှစ်ဦး ရှေ့သို့ ထွက်လာကြသည်။

စစ်သူကြီးက "မင်းတို့နှစ်ယောက်က ဒီအရပ်မှာ နေခဲ့ဖူးတော့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကျွမ်းကျင်တယ်။ ကင်းထောက်အဖြစ်လည်း နှစ်အတော်ကြာ တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့ကြတာပဲ။ ဒီတစ်ခေါက်တော့... အထူးကိုယ်စားလှယ်တော်ကြီးကို အတွင်းထဲအထိ လမ်းပြလိုက်ပို့ကြ" ဟု အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ထိုမြင်းစီးစစ်သည်နှစ်ဦး၏ မျက်နှာများမှာ ပြာနှမ်းသွားသော်လည်း မငြင်းဆန်ရဲကြပေ။ လက်အုပ်ချီ၍ "အမိန့်အတိုင်းပါ" ဟုသာ ပြန်ဖြေလိုက်ကြသည်။

စစ်သူကြီးက ဆက်ပြောသည်။

"အထူးကိုယ်စားလှယ်တော်ကြီးရဲ့ တာဝန်အတွက် အသက်ပေးလှူခဲ့ရမယ်ဆိုရင် မင်းတို့မိသားစုကို ထိုက်ထိုက်တန်တန် ချီးမြှင့်ပေးမယ်။ မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံးမှာ အိမ်က အမေနဲ့ အစ်ကိုတွေ ရှိတယ်မလား။ သူတို့တွေ မင်းတို့ကြောင့် ကောင်းကောင်းမွန်မွန် နေထိုင်သွားရလိမ့်မယ်"

စစ်သည်နှစ်ဦးမှာ ထပ်မံအရိုအသေပြုပြီးနောက် မြင်းများကို ရှေ့သို့နှင်ထုတ်ကာ တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

ထန်းဖန်က စုန်ယန်ကို မကျေမနပ်ကြည့်ကာ ရွဲ့ပြောလိုက်သည်။

"မိစ္ဆာကောင်... ငါတို့လည်း လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ရင်းနှီးလာခဲ့ပြီ မဟုတ်လား။ မင်းက ဘယ်တုန်းကများ ဒီလို သာမန်လူသားနှစ်ယောက်ရဲ့ လမ်းပြမှုကို လိုအပ်သွားရတာလဲ"

စုန်ယန်က "မင်းပြောတာ မှန်တယ်" ဟု ပြောကာ လက်ဝှေ့ယမ်း၍ ထိုစစ်သည်နှစ်ဦးကို ပြန်ခိုင်းလိုက်သည်။

သို့သော် စစ်သည်နှစ်ဦးမှာ ချက်ချင်းမသွားဘဲ တုံ့ဆိုင်းနေကြသည်။ သူတို့အတွက် သေမင်းနှင့် ရင်ဆိုင်ရမည့် ဤအခွင့်အရေး မိသားစုအတွက် အကျိုးအမြတ် ကို လက်လွတ်မခံချင်ကြပုံရ၏။ သို့သော် အခွင့်အရေးထက် အထူးကိုယ်စားလှယ်တော်၏ အမိန့်ကို ပို၍ ကြောက်ရွံ့သဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် အရိုအသေပြုကာ ဆုတ်ခွာသွားကြတော့သည်။

ထို့နောက် စုန်ယန်သည် ထန်းဖန်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ စစ်တပ်ကြီး၏ ရှေ့မှောက်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

ဓားခုတ်တောင်ကုန်း၏ ဝင်ပေါက်သို့ ရောက်သောအခါ သူသည် ထန်းဖန်၏ လက်ထိပ်များကို အလွယ်တကူပင် ဖြုတ်ပေးလိုက်ပြီး သွေးနှောင်ကြိုးကို ပြန်လည်သိမ်းဆည်းကာ ပြောလိုက်

သည်။

"ငါတို့ ဒီအထိ ရောက်လာပြီပဲ... ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားနေလည်း အပိုပဲ"

ထန်းဖန်သည် သူ၏ လည်ပင်းနှင့် လက်ကောက်ဝတ်များကို လှုပ်ရှားလျက် တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည်နိုးထလာသော သူ၏ စွမ်းအားများကို ခံစားကြည့်သည်။ ထို့နောက် စုန်ယန်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

"မင်းက တကယ်တော့ ဘယ်လိုလူစားလဲဆိုတာ ငါ တကယ်ကို မခန့်မှန်းတတ်တော့ဘူး။ ငါနဲ့အတူ ဝိုင်ကို ဝအောင်သောက်နိုင်သလို တစ်ခါတလေကျရင်လည်း နည်းလမ်းမရွေးဘဲ ယုတ်မာကောက်ကျစ်တတ်ပြန်ရော။ ရက်စက်ပြီး အေးစက်တတ်ပေမဲ့ အခုလို သာမန်စစ်သားနှစ်ယောက်ကိုတော့ အလွယ်တကူ လွှတ်ပေးလိုက်တယ်... ငါ့ရဲ့ ဆွပေးမှုကို မင်းက နားယောင်သွားတာမျိုးတော့ မဟုတ်လောက်ပါဘူး"

စုန်ယန်က ခပ်ဖျော့ဖျော့လေး ပြုံးကာ ထန်းဖန်၏ ပုခုံးကို ပုတ်လျက် "အတွင်းထဲရောက်ရင် သတိထားဦး။ ဒီလောက်တွေ ဖြစ်ပျက်ခဲ့ပြီးပြီပဲ... ကလေးဆန်မနေနဲ့တော့" ဟု ဂရုတစိုက် ပြောလိုက်သည်။

ထန်းဖန်က နှာခေါင်းရှုံ့ကာ "မင်းနဲ့ အတူရှိနေရတာ တစ်ခုတော့ ငါ သိလိုက်ရတယ်။ ဒီလောကမှာ လူတချို့ရဲ့ မျက်နှာပေးက စာအုပ်စာမျက်နှာ လှန်တာထက်တောင် ပိုမြန်သေးတယ်ဆိုတာပဲ။ ဒါပေမဲ့... ကျေးဇူးပါပဲ"

စုန်ယန်က သိုလှောင်အိတ်တစ်ခုကို ရုတ်တရက် ပစ်ပေးလိုက်ပြီး "အဲဒီထဲမှာ မင်းရဲ့ ပစ္စည်းတွေပါတယ်။ ပြီးတော့ ဒီဝိညာဉ်နယ်မြေထဲမှာ အသုံးဝင်မယ့် ကြည်လင်သောနှလုံးသားဆေးနဲ့ ဝိညာဉ်သန့်စင်ဆေးအချို့လည်း ထည့်ပေးထားတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်ရင်း သူက ဆေးလုံးအချို့ကို သောက်လိုက်ကာ "ဒီနေရာမှာ ပျံသန်းမှုကို တားမြစ်ထားပုံပဲ။ လမ်းလျှောက်ဝင်ရမှာပဲ" ဟု အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။

ထန်းဖန်သည် သိုလှောင်အိတ်ကိုယူ၍ အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက်ရှူကာ ဆေးလုံးများကို မျိုချလိုက်ပြီး ရှေ့သို့ စတင်လျှောက်လှမ်းတော့သည်။ သူ မသိသည်မှာ သူ၏နောက်ကွယ်မှ မိစ္ဆာအိုကြီးမှာ သူ့ထက်ပင် ပို၍ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်နေသည် ဆိုသောအချက်ပင်။

...

...

မြေဝါကန္တာရ သဲပြင်းလေများမှာ ရူးသွပ်စွာ တိုက်ခတ်နေသည်။

သာမန်လူသားများအတွက်မူ ဤနေရာတွင် အသက်ပြင်းပြင်းပင် မရှူရဲကြချေ။ အသက်တစ်ချက်ရှူလိုက်တိုင်း နှာခေါင်းအတွင်းသို့ သဲများ ပြည့်လျှံဝင်ရောက်သွားမည်ပင်။ ဤနေရာကား အက်ကွဲခြောက်သွေ့နေသော ပျက်သုဉ်းလောကကြီးတစ်ခုနှင့် တူသည်။

စုန်ယန်နှင့် ထန်းဖန်တို့အတွက်မူ အပူအပင်မရှိပေ။ စုန်ယန်သည် လမ်းလျှောက်ရင်း သူ၏ဘေးမှ ထန်းဖန်ကို အမြဲမျက်ခြေမပြတ် ကြည့်နေခဲ့သည်။

ထိုသို့နှင့် မိုင်ပေါင်းများစွာ ခရီးနှင်ခဲ့ကြသည်။

ရုတ်တရက် စုန်ယန်၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာအားလုံးမှာ ထူးဆန်းစွာ ဝေဝါးလာပြီး ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်လာသည်ကို သူ အာရုံခံမိလိုက်သည်။ သူ လာခဲ့သော လမ်းကြောင်းကို နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ထိုလမ်းမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

သူသည် လက်ကိုမြှောက်ကာ သွေးနီရောင် မိစ္ဆာလက်ဝါးကြီးတစ်ဖက်ဖြင့် ရှေ့သို့ အားပြု၍ ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။ သို့သော် ထိုဖမ်းဆုပ်မှုမှာ ဂွမ်းပုံကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရသကဲ့သို့ ဘာအာရုံခံစားမှုမျှ မရှိဘဲ ထိရောက်မှုလည်း မရှိခဲ့ပေ။

သူ ဘေးကို ကြည့်လိုက်ပြန်ရာ ထန်းဖန်မှာလည်း ပျောက်ကွယ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

"မျက်လှည့်နယ်မြေလား"

သူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ မျက်လှည့်အတတ်များမှာ သာမန်ဖြစ်သော်လည်း မျက်လှည့်နယ်မြေဟူသည်မှာမူ သူ ပထမဆုံး မြင်ဖူးခြင်းပင်။

မျက်လှည့်အတတ်များသည် များသောအားဖြင့် လူတစ်ဦးချင်းစီကိုသာ ဦးတည်လေ့ရှိသော်လည်း မျက်လှည့်နယ်မြေမှာမူ အရာဝတ္ထုအမျိုးမျိုးကို ပြောင်းလဲပစ်နိုင်သဖြင့် ပို၍ နက်နဲကာ ရှုပ်ထွေးလှသည်။ အထူးသဖြင့် ခရမ်းရောင်နန်းတော်အဆင့်ရှိသူ တစ်ဦးကိုပင် လွှမ်းမိုးထားနိုင်သည်မှာ မရိုးရှင်းပေ။

"ထန်းဖန်"

"ထန်းဖန်"

စုန်ယန်က နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် အော်ခေါ်လိုက်သော်လည်း မည်သူမျှ ပြန်မထူးပေ။

စုန်ယန်သည် မျက်နှာမဲ့မျက်နှာဖုံးအတွင်းသို့ စိတ်အာရုံနှစ်မြှုပ်ကာ လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

"ဖုန်းချန်စီ... ထွက်လာပြီး ကြည့်စမ်းဦး ဒါက ဘာကြီးလဲ"

သို့သော် ထူးဆန်းသည်မှာ အမြဲတစေ ချက်ချင်းတုံ့ပြန်လေ့ရှိသော ဖုန်းချန်စီသည် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ဘာသံမျှ ပြန်မပေးတော့ခြင်းပင်။

စာအုပ်စင်၏ ထိပ်ဖျားတွင် မြူခိုးများ လိပ်တက်နေသည်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ဖုန်းချန်စီတစ်ယောက် တစ်ကျော့ပြန် အိပ်မောကျသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။

"ငါတို့ ဝိညာဉ်နယ်မြေထဲတောင် မဝင်ရသေးဘူး။ ကလေးငိုသံသခင်နဲ့လည်း မဆုံရသေးဘူး... ဒါက ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ"

စုန်ယန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။

ရုတ်တရက် သူ၏ မျက်သူငယ်အိမ်များ ကျုံ့သွားရသည်။ သူ၏ရှေ့မှ ဓားခုတ်တောင်ကုန်းမှာ မည်သို့မည်ပုံ ပြောင်းလဲသွားသည်မသိဘဲ တွန့်လိမ်လှုပ်ရှားနေသော အူလမ်းကြောင်းတစ်ခုအသွင်သို့ ကူးပြောင်းသွားပြီး အလင်းရောင်များမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်လာကာ ပတ်ဝန်းကျင်၌ အမှောင်ထုက ပိုမိုကြီးစိုးလာသည်။

အလင်းရောင် လုံးဝကွယ်ပျောက်သွားသည်နှင့် တစ်စုံတစ်ခုသော ဘေးအန္တရာယ် ဆိုက်ရောက်တော့မည့်အတိုင်းပင်။

စုန်ယန်သည် ချက်ချင်းပင် လွတ်မြောက်ခြင်းအတတ်ကို အသုံးပြုကာ ရှေ့သို့ လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းလိုက်သည်။

သူသည် များစွာ မျှော်လင့်မထားသော်လည်း ရလဒ်က သူ့ကို အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့သည်။

သူသည် လင်းထိန်နေသော သဲခင်းပြင်တစ်ခုပေါ်သို့ ဆင်းသက်မိသွားသည်။

ထိုသဲခင်းပြင်ပေါ်တွင် လူရိပ်လေးခု ရပ်နေကြသည်။

မိစ္ဆာသုံးဦးနှင့် လူသားတစ်ဦးပင်။

ထိုသူများထဲတွင် ကလေးငိုသံသခင်ပါဝင်နေ၏။ ကျန်မိစ္ဆာနှစ်ဦးမှာမူ ဝံပုလွေမိစ္ဆာတစ်ဦးနှင့် သမင်မိစ္ဆာတစ်ဦးတို့ ဖြစ်ကြသည်။

လူသားမှာမူ သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး သိသိသာသာပင် ထိတ်လန့်

တုန်လှုပ်နေကာ အလျင်စလို ဖြစ်နေပုံပင်။ သူသည်လည်း မိစ္ဆာရတနာကို ရယူရန်အတွက် ဖမ်းဆီးခံလာရသူတစ်ဦး ဖြစ်မည်မှာ သေချာလှသည်။

ကလေးငိုသံသခင်သည် စုန်ယန် တစ်ဦးတည်း ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ မျက်နှာပျက်သွားပြီး တစ်စုံတစ်ခု ပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း စုန်ယန်၏ နောက်ကွယ်မှ လူတစ်ဦး ထပ်မံပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

ထိုသူမှာ ထန်းဖန်ပင်။

ထိုအခါမှ ကလေးငိုသံသခင်က "ကျန်းဟန်... မင်းခေါ်လာတဲ့လူကို မျက်ခြေမပြတ်အောင် စောင့်ကြည့်ထားစမ်း။ အကယ်လို့ ဝိညာဉ်နယ်မြေထဲ မဝင်ခင် သူသာ အသက်ဆုံးရှုံးသွားရင် မင်း တာဝန်ယူရလိမ့်မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

စုန်ယန်က ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလိုက်ပြီး "ကောင်းပါပြီ" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်၏။

အချိန်အနည်းငယ် ကုန်ဆုံးသွားပြီးနောက် သူ သေသေချာချာ နားလည်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် မျက်လှည့်နယ်မြေအတွင်း၌သာ ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပြီး သူ၏ ရှေ့မှောက်မှ အရာအားလုံးမှာ အတုအယောင်များသာ ဖြစ်သည်။

ဤမျက်လှည့်နယ်မြေမှာ လက်ရှိတွင် အန္တရာယ်မပေးနိုင်ဘူးဟု ထင်ရသော်လည်း အလွန်တရာ ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် လက်တွေ့ဆန်လှသည်။ အနည်းဆုံးတော့ ယခုအချိန်အထိ ဤနယ်မြေကို ဖျက်ဆီးနိုင်မည့် နည်းလမ်းကို သူ ရှာမတွေ့သေးပေ။

ဤနေရာသို့ ရောက်နေပြီဖြစ်ရာ သူသည် စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထားရန်သာ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူ၏ စိတ်အခြေအနေမှာ မတုန်မလှုပ် တည်ငြိမ်သွားပြီးနောက် အထိတ်တလန့်မရှိဘဲ ဒီနယ်မြေကို ဘယ်လိုချိုးဖျက်ရမလဲဟု စဉ်းစားကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်နေမိသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဓားခုတ်တောင်ကုန်း၏ နောက်ကွယ်မှ နောက်ထပ် လူနှစ်ဦး ထပ်မံ ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြန်သည်။

အခန်း။ ၂၄၄

ထိုသူမှာ လူသားမျိုးနွယ်ဝင်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ခရမ်းရောင်နန်းတော်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေသူတစ်ဦး ဖြစ်ပုံပင်။ သူနှင့်အတူ ပါလာသူမှာမူ လက်ထိပ်အခတ်ခံထားရဆဲဖြစ်ပြီး ထန်းဖန်

ကဲ့သို့ပင် မိစ္ဆာရတနာယူဆောင်သူဖြစ်သည်မှာ သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိပေ။

သို့သော် ထိုမိန်းကလေးကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် စုန်ယန်မှာ မှင်တက်သွားရသည်။ သူသည် သူမ၏အမည်ကိုပင် အလန့်တကြား အော်ခေါ်မိတော့မလို ဖြစ်သွားခဲ့၏။

"ဂျူနီယာညီမလေး ရှောင်ကျို"

ဂျူနီယာညီမလေး ရှောင်ကျိုသည်လည်း သူ၏အကြည့်ကို သတိထားမိပုံရသော်လည်း သူမက သူ့ကို အေးစက်စွာတစ်ချက်ကြည့်ပြီး ခေါင်းပြန်ငုံ့သွားခဲ့သည်။

"ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးမှာ ကိုယ်ပိုင်စည်းမျဉ်းတွေ ရှိကြတယ်။ ဒုက္ခပင်လယ်ဆိုတာက စွဲလမ်းမှုတွေကို ဖယ်ရှားပစ်ဖို့ သီးသန့်တည်ရှိတဲ့နေရာဖြစ်ပြီး မရေမတွက်နိုင်တဲ့ ခေတ်အဆက်ဆက်နဲ့ သက်ရှိပေါင်းများစွာကို ဖြတ်သန်းလာခဲ့တဲ့အတွက် အတိုင်းအဆမရှိ ထိတ်လန့်စရာကောင်းလှတယ်။

အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ခုသော အကြောင်းကြောင့် ဒုက္ခပင်လယ်က လူသားလောကနဲ့ ဆက်သွယ်မိသွားမယ်ဆိုရင် ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးက အဲဒါကို ပြန်လည်ကုစားဖို့ နည်းလမ်းသစ်တွေ ဖန်တီးလိမ့်မယ်။ အဲဒီနည်းလမ်းကတော့ လျှို့ဝှက်နယ်မြေပဲ"

ကလေးငိုသံသခင်က အရှိန်အဝါအပြည့်ဖြင့် ဆက်ပြောသည်။

"ဒုက္ခပင်လယ်က ရေတွေ အနည်းငယ် လျှံထွက်လာတိုင်း အဲဒါကို ပိတ်ဆို့ဖို့ လျှို့ဝှက်နယ်မြေတစ်ခုက သဘာဝအလျောက် ပေါ်ထွက်လာလိမ့်မယ်။ အဲဒီရေတွေ လူသားလောကထဲကို မစီးဝင်ဘဲ လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲကိုပဲ ဝင်သွားအောင် တားဆီးပေးတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဒုက္ခပင်လယ်ကို အဲဒီလောက် အလွယ်တကူ ကာကွယ်လို့ရပါ့မလား။

ဒါကြောင့် ရေယိုစိမ့်မှု ဖြစ်ပေါ်တိုင်း အပြင်ဘက်က လျှို့ဝှက်နယ်မြေတွေဟာ တစ်လွှာပြီးတစ်လွှာ ထပ်လာကြပြီး ထူးဆန်းတဲ့ ဝင်္ကပါ အကျိတ်ခဲတွေလို ဖြစ်လာတော့တာပဲ။ ဒီလို လျှို့ဝှက်နယ်မြေတွေ အများကြီး ဆက်နွှယ်နေတဲ့ နေရာကို ငါတို့က အကျိတ်ခဲနယ်မြေလို့ ခေါ်ကြတယ်။

ရှုပ်ထွေးသောဘုရင်ရဲ့ ဝိညာဉ်နယ်မြေက အဲဒီအကျိတ်ခဲနယ်မြေရဲ့ အဆုံးမှာ ရှိတာ။ ငါတို့သွားယူမယ့် မိစ္ဆာရတနာကလည်း အဲဒီမှာပဲ ရှိတယ်။ ဒီထဲကို ရောက်တာနဲ့ ငါတို့က လျှို့ဝှက်နယ်မြေတစ်ခုခုထဲကို ကျပန်းရောက်သွားကြမှာဖြစ်လို့ အတူတူသွားနိုင်ချင်မှ သွားနိုင်လိမ့်မယ်။

ဒါပေမဲ့ မှတ်ထားရမှာက လူသုံးယောက်ပဲ မိစ္ဆာရတနာကို ယူနိုင်လိမ့်မယ် ငါတို့ထဲက ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် အဲဒီလူသားတွေကို တွေ့ရင် သူတို့ကို အစွမ်းကုန် ကာကွယ်ပေးရမယ်။ ပြီးရင် သူတို့ကို ခေါ်ပြီး အမြန်ဆုံး အဆုံးသတ်ဆီကို သွားရမယ်။ နားလည်လား"

ရှပ်... ရှပ်...

မီးခိုးရောင် မြူခိုးများ ဖုံးလွှမ်းနေသော လျှို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်း၌ လူရိပ်နှစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ စုန်ယန်သည် သူ၏ဘေးနားရှိ လူရိပ်ကို အမြန်ကြည့်လိုက်ရာ ဂျူနီယာညီမလေး ရှောင်ကျို၏ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ရှိသော အမျိုးသမီး ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်နေသည်။

သို့သော် ဤကျင့်ကြံသူမလေးမှာ ရှောင်ကျိုမဟုတ်ဘဲ ထျန်းယောင်အမည်ရှိသူဖြစ်ကြောင်း သူသိသည်။ သူ စကားမပြောရသေးမီမှာပင် ထျန်းယောင်က သူ့ကိုကြည့်ကာ အေးစက်စွာ စစ်မေးလိုက်သည်။

"ဘာလို့ လူသားမျိုးနွယ်ရဲ့ အစွမ်းထက် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် ဖြစ်နေပါလျက်နဲ့ မိစ္ဆာတွေကို ကူညီနေရတာလဲ"

စုန်ယန်သည် ဤနေရာမှာ မျက်လှည့်နယ်မြေမှန်း သိနေသဖြင့် သူမကို ဂရုမစိုက်ဘဲ လက်ကိုမြှောက်ကာ မှော်အတတ်အမျိုးမျိုးဖြင့် တိုက်ခိုက်ကြည့်သည်။ သို့သော် မည်သည့်အတတ်မှ အစွမ်းမပြဘဲ ထူးဆန်းသော မိစ္ဆာအုပ်ကြီးကိုသာ ဆွဲဆောင်လိုက်သလို ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ထိုမိစ္ဆာများသည် မိစ္ဆာဓာတ်များဖြင့် ဆက်နွှယ်နေကြပြီး အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။ စုန်ယန်သည် ထျန်းယောင်ကို ကာကွယ်ပေးရင်း တိုက်ခိုက်နေရ၏။

တဖြည်းဖြည်းနှင့် မီးခိုးရောင်မြူခိုးများမှာ ပိုမိုထူထပ်လာပြီး ပြင်းထန်သော တိုက်စားမှု အရှိန်အဝါတစ်ခုက သူတို့ဆီသို့ ရိုက်ခတ်လာတော့သည်။

ရုတ်တရက် စုန်ယန်၏ဦးနှောက်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု လက်ခနဲပေါ်လာပြီး သူ၏လက်ကိုမြှောက်ကာ စက္ကူအိမ်ငယ်လေးတစ်လုံးကို ထုတ်၍ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

ဤစက္ကူအိမ်မှာ ကျန်းဟန်၏ အနှစ်သာရသွေးဖြင့် ပြုလုပ်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး စုန်ယန်သည် ကျန်းဟန်၏ သွေးအလောင်းကို သုံးပြည်ထောင်နယ်မြေ၌ သဘာဝအတိုင်း ပုံပေါ်လာစေရန် ထားရစ်ခဲ့သော်လည်း ဤစက္ကူအိမ်ကိုမူ အမြဲတမ်း ကိုယ်နှင့်မကွာ ဆောင်ထားခဲ့သည်။

စက္ကူအိမ်မှာ အလွယ်တကူ ဖျက်ဆီး၍မရနိုင်ဘဲ ခြောက်ခြားဖွယ်ကောင်းသော ဤလျှို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်း၌ ဘေးကင်းလုံခြုံသော နေရာတစ်ခုအဖြစ် ချက်ချင်းပင် ပြန့်ကားသွားတော့သည်။

စုန်ယန်သည် ထျန်းယောင်ကို အမြန်ပင် အထဲသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သော်လည်း သူမမှာ ဒဏ်ရာရရှိနေပြီဖြစ်သည်။

အစပိုင်းတွင် စုန်ယန်က ဂရုမစိုက်သော်လည်း တဖြည်းဖြည်းနှင့် ထျန်းယောင်သည် ဂျူနီယာညီမလေး ရှောင်ကျိုနှင့် ရုပ်ချင်းတူရုံသာမက စိတ်နေစိတ်ထားနှင့် အမူအရာများပါ ဆင်တူနေကြောင်း တွေ့ရှိလာရသည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် အေးစက်သော မျက်နှာပေးဖြင့်ပင် သူမ၏ဒဏ်ရာများကို မကူညီဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ ရှေ့သို့ ဆက်မတိုးတော့ဘဲ စက္ကူအိမ်အတွင်း၌သာ အချိန်ကုန်ဆုံးရင်း ကျင့်ကြံနေခဲ့ကြသည်။

ထိုအတောအတွင်း တစ်ဦးပေါ်တစ်ဦး သံယောဇဉ်များ တိုးလာခဲ့ကြသော်လည်း အပြင်ပန်းတွင်မူ ထိုခံစားချက်များကို အသီးသီး ဖုံးကွယ်ထားခဲ့ကြသည်။

နောက်ဆုံးတွင် တစ်နေ့၌ မီးခိုးရောင်မြူထုများ ကွယ်ပျောက်သွားပြီး လျှို့ဝှက်နယ်မြေ၏ ထွက်ပေါက်မှ အလင်းရောင်များ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ စုန်ယန်သည် စက္ကူအိမ်ကို ပြန်လည်

သိမ်းဆည်းကာ ထျန်းယောင်နှင့်အတူ ထွက်ခွာခဲ့သည်။

အပြင်ဘက်တွင် မည်သည့်မိစ္ဆာနှင့်မျှ မတွေ့ဆုံခဲ့သလို ကလေးငိုသံသခင်လည်း ရှိမနေတော့ပေ။ သူသည် ရှုပ်ထွေးသောဘုရင်၏ ဝိညာဉ်နယ်မြေအတွင်း၌ လမ်းပျောက်ကျန်ရစ်ခဲ့ဟန်တူသည်။

ရက်အနည်းငယ်အကြာတွင် စုန်ယန်သည် ထျန်းယောင်နှင့်အတူ ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

"အပြင်ဘက်မှာ စစ်သည်အင်အား အများကြီးရှိနေပေမဲ့လည်း အဲဒီလူတွေက စုန်ယန်တို့နှစ်ဦးကို ဘယ်လိုလုပ် ရှာတွေ့နိုင်မှာလဲ"

ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် တောင်ဘက်သို့ ပြန်လာခဲ့ကြပြီး ယွီရွှမ်းဝေကို ကူညီ၍ ရှေးဟောင်းနယ်မြေကူး အစီအရင်ကို ပြုပြင်ပေးခဲ့ကြသည်။ အစီအရင် ပြီးမြောက်သွားသောအခါ သူတို့နှစ်ဦးသည် တစ်ဖက်ကမ်းသို့ အတူတူ ထွက်ခွာသွားခဲ့ကြသည်။

ထိုနေရာမှာ နန်ဟွာဓားဂိုဏ်း၏ မူလပင်မဂိုဏ်းကြီးဖြစ်သော ပိုမိုကြီးမားသည့် ဓားကျင့်ကြံသူဂိုဏ်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်သည်။

စုန်ယန်နှင့် ထျန်းယောင်တို့သည် ထိုဂိုဏ်းသို့ သဘာဝအတိုင်းပင် ဝင်ရောက်ခဲ့ကြပြီး တရားဝင် ကျင့်ကြံဖော်များ ဖြစ်လာခဲ့ကြသည်။ မတရားမှုကို နှိမ်နင်းခြင်း၊ မိစ္ဆာများကို သတ်ဖြတ်ခြင်းနှင့်အတူ ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်တွင် အတူတူ တိုးတက်လာခဲ့ကြရာ နောက်ဆုံးတွင် ထိုဓားဂိုဏ်းကြီး၏ အကြီးအကဲများ ဖြစ်လာခဲ့ကြပြီး ကျင့်ကြံခြင်းလောကတွင် အားကျရသည့် စုံတွဲတစ်တွဲ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

...

...

"တပည့်တို့... ငါ့ရဲ့ အချိန်က နီးကပ်လာပြီ။ နောင်အနာဂတ်မှာ ဒီဂိုဏ်းကို မင်းတို့နှစ်ယောက် လက်ထဲကိုပဲ အပ်နှံခဲ့တော့မယ်"

ဖြူဖွေးသော ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် အဖိုးအိုမှာ ဂိုဏ်းချုပ်၏ ကြာပန်းစင်မြင့်ထက်တွင် တည်ငြိမ်စွာ ထိုင်နေသည်။ သူ၏ တည်ကြည်သော မျက်နှာပေးမှာ ရှေ့တွင်ရှိနေသည့် လူနှစ်ဦးကို ကြည့်ကာ ကြင်နာတတ်သော အပြုံးကြောင့် နူးညံ့သွားခဲ့သည်။

စုန်ယန်သည် ထိုအဖိုးအိုကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေမိသည်။ သူ မလှုပ်မယှက် ရပ်နေမိ၏။ သူသည် ဘေးနားတွင် ဝိညာဉ်တစ်ခုကဲ့သို့ လွင့်မျောနေပြီး ဤအရာအားလုံးမှာ မျက်လှည့်နယ်မြေဖြစ်ကြောင်း သိနားလည်နေဆဲဖြစ်ရာ မျက်လှည့်နယ်မြေ၏ လက်ခံမှုကို မရရှိဘဲ ဘေးတွင်သာ လွင့်မျောနေခြင်းပင်။

သို့သော် ရုပ်ဒြပ်ရှိသော အခြားစုန်ယန်တစ်ဦးမှာမူ ဒူးထောက်လိုက်ပြီး "ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာ" ဟု ရိုသေစွာ အော်ဟစ်ပြောဆို လိုက်သည်။ ထိုအဖိုးအို၏ ရုပ်သွင်မှာ ကျောက်ထိုင်ခုံ အကြီးအကဲနှင့် တစ်ပုံစံတည်းပင်။

"ဟားဟားဟား... ယန်လေးနဲ့ ယောင်လေးတို့ ရှိနေမှတော့ ငါတို့ဂိုဏ်းက ပိုပြီး အားကောင်းမောင်းသန် ဖြစ်လာမှာ သေချာပါတယ်"

"မှန်တာပေါ့... ဒီကလေးနှစ်ယောက် ကြီးပြင်းလာတာကို ငါတို့က စောင့်ကြည့်ခဲ့တာပဲ။ သူတို့က စိတ်ဓာတ်ဖြောင့်မတ်ပြီး မြင့်မြတ်တဲ့ တရားတွေနဲ့ ပြည့်စုံတဲ့ ကလေးကောင်းတွေပါ။ မင်းတို့ အခုလိုဖြစ်နေတာကို မြင်ရတော့ ဒီအဖွားကြီး သေပျော်ပါပြီ"

စုန်ယန် ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အခြားအကြီးအကဲ ထိုင်ခုံများတွင် ကူယဲ့ဓားသခင်နှင့် အဖွားမုန့်တို့နှင့် တစ်ပုံစံတည်း တူသော ကျင့်ကြံသူများကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"အစ်ကိုစုန်... နောင်အနာဂတ်မှာ ကျွန်မတို့ အတူတူ ကြိုးစားကြတာပေါ့"

ထျန်းယောင်က ခေါင်းလှည့်ကာ ပန်းလေးတစ်ပွင့်လို လှပစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ ရုပ်ဒြပ်ရှိသော စုန်ယန်ကလည်း သူမကို တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်ထားလိုက်သည်။

"ကျွန်မ သိပါတယ်... အစ်ကိုစုန်က အရင်က မကောင်းတာတွေ အများကြီး လုပ်ခဲ့ပေမဲ့ အဲဒါတွေက အခြေအနေအရ အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေခံခဲ့ရလို့ဆိုတာ။ အခုတော့ အဲဒီအရာတွေက အတိတ်မှာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပါပြီ။ အတူတူ ဂိုဏ်းကို ကာကွယ်မယ်။ လူတိုင်းကို ကာကွယ်မယ်။ လူသားမျိုးနွယ်ကို ကာကွယ်ကြမယ်..."

...

...

တစ်နှစ်အကြာတွင် ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး ကွယ်လွန်သွားခဲ့သည်။ စုန်ယန်နှင့် ထျန်းယောင်တို့သည် သူ့ကို သင်္ဂြိုဟ်ပြီးနောက် ဂိုဏ်းချုပ်ရာထူးကို ဆက်ခံရန် ထွက်လာခဲ့ကြသည်။ ထျန်းယောင်က သူ့ကို မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် ပြုံးကြည့်နေသည်။

စုန်ယန်သည် တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ အပြင်ဘက်သို့ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ လှမ်းထွက်လိုက်သည်။ အပြင်ဘက်တွင် ရွှေရောင်အလင်းတန်းများက စူးရှတောက်ပနေပြီး မရေမတွက်နိုင်သော တပည့်များက သူ့ကို မော့ကြည့်ကာ "ဂိုဏ်းချုပ်စုန်" ဟူသော အမည်ကို တညီတညွတ်တည်း ဟစ်ကြွေးနေကြတော့သည်။

အခန်း။ ၂၄၅

နှစ်ပေါင်းများစွာ ထပ်မံကုန်လွန်သွားခဲ့ပြန်သည်။

ထျန်းယောင်သည် စုန်ယန်အတွက် သားတစ်ယောက်နှင့် သမီးတစ်ယောက် ဖွားမြင်ပေးခဲ့သည်။ အချိန်နှင့်အမျှ ကလေးများမှာ အရွယ်ရောက်လာကြပြီး ဓားကျင့်ကြံသူဂိုဏ်းသို့ပင် ဝင်ရောက်ခဲ့ကြသည်။ နောင်တွင် ထိုကလေးများမှာလည်း အသီးသီး အိမ်ထောင်ကျခဲ့ကြရာ စုန်မျိုးနွယ်စုမှာ ပိုမိုစည်ကားသာယာလာခဲ့သည်။

စုန်ယန်၏ ဝိညာဉ်အလား ဖောက်ထွင်းမြင်နေရသော ပုံရိပ်မှာ တစ်ခါတစ်ရံ အပြင်ဘက်၌ လွင့်မျောနေတတ်ပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင်မူ ရုပ်ဒြပ်ရှိသော စုန်ယန်နှင့် ထပ်တူကျသွားတတ်သည်။ သို့သော် သူသည် စိတ်အာရုံ လွင့်ပါးမသွားခဲ့ပေ။

"ဒါက မျက်လှည့်တစ်ခုပဲ... ဒါက စိတ်အာရုံလှည့်စားမှုပဲ"

ထိုသို့ သူ့ကိုယ်သူ အမြဲသတိပေးနေခဲ့သည်။

တစ်နေ့သောအခါတွင်မူ...

....

"အဖေ အဖေ"

"အစ်ကိုစုန်"

စုန်အိမ်တော်အတွင်း၌ စိုးရိမ်တကြီး အော်ဟစ်ရှာဖွေသံများ ပျံ့လွင့်နေသည်။ ထျန်းယောင်ရော၊ စုန်ယန်၏ သားသမီးများနှင့် မြေးမြစ်များပါ သူ့ကို နေရာအနှံ့ လိုက်လံရှာဖွေနေကြသော်လည်း စုန်ယန်ကို မည်သည့်နေရာတွင်မှ ရှာမတွေ့တော့ပေ။

ဤအချိန်တွင် ရုပ်ဒြပ်ရှိသော စုန်ယန်မှာ လုံးဝကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ အပြင်ဘက်တွင် လွင့်မျောနေသော သူ၏ ဝိညာဉ်ပုံရိပ်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။ သူက ထိုလူများကို မြင်နိုင်သော်လည်း သူတို့ကမူ သူ့ကို မမြင်နိုင်ကြချေ။

"အခုတော့ အားလုံး အဆုံးသတ်သင့်ပြီ"

စုန်ယန်သည် ခပ်ဖွဖွ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤမျက်လှည့်နယ်မြေ၏ အားနည်းချက်ဖြစ်သော အချိန်ကန့်သတ်ချက်ကို သူ အာရုံခံမိလိုက်သောကြောင့်ပင်။

ဤနယ်မြေသည် အပြစ်ပြောစရာမရှိအောင် ပြည့်စုံပြီး ရုန်းထွက်ရန် ခက်ခဲသော်လည်း အချိန်စေ့သွားသည့်တိုင် သူ လုံးဝစိတ်ညှို့မခံရသေးလျှင် နိုးထလာရန်မှာ အလွန်ပင် လွယ်ကူလှသည်။

သူသည် ခြံဝင်းငယ်လေးအတွင်း၌ ရပ်နေမိ၏။ ထိုခြံဝင်းအတွင်း၌ ရင်းနှီးနေသော မြင်ကွင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ထောင့်တစ်နေရာတွင် နှင်းလူရုပ်များပင် ရှိနေသေးသည်။ ထိုစဉ်မှာပင် ဝင်းတံခါးအပြင်ဘက်မှ တုန်ရီနေသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"အဖေ... အဖေ ပြန်လာပြီလား အကြာကြီး ဘယ်တွေသွားနေတာလဲဟင်"

ထိုအသံမှာ ချက်ချင်းပင် ဝမ်းသာအားရအသံအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး "အမေ အမေ အဖေ ပြန်လာပြီဗျ" ဟု အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

မကြာမီမှာပင် ထျန်းယောင်၏ ပုံရိပ်သည် စုန်ယန်ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင် မျက်ရည်များ ပြည့်လျှံနေ၏။ သူမသည် မြေပြင်ပေါ်ရှိ နှင်းများကို ကြည့်ကာ ရုတ်တရက် ငုံ့ချလိုက်ပြီး နှင်းလုံးလေးတစ်ခု အမြန်လုပ်၍ စုန်ယန်ထံသို့ ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။

ဘုန်း

နှင်းလုံးမှာ သူ၏ ဘယ်ဘက်ပါးပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။ စုန်ယန်မှာ ရှောင်တိမ်းခြင်း မပြုခဲ့ပေ။ ဤအချိန်တွင် သူသည် ဝိညာဉ်အသွင် မဟုတ်တော့ဘဲ ရုပ်ဒြပ်ပြန်လည် ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထျန်းယောင်သည် ငိုယိုလျက် ပြေးလာပြီး သူ၏ရင်ခွင်အတွင်းသို့ တိုးဝင်ကာ "ဘယ်တွေသွားနေတာလဲ ဘာတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ထားသွားရတာလဲ။ ရှင် မရှိတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မတို့ ဘယ်လောက်တောင် လွမ်းနေရလဲ သိရဲ့လား" ဟု ပြောလိုက်သည်။

စုန်ယန်သည် သူ၏ရင်ခွင်ထဲမှ ဂျူနီယာညီမလေး ရှောင်ကျိုကို ငေးကြည့်ရင်း အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက်ရှူကာ မျက်လုံးများကို တင်းတင်းပိတ်ထားလိုက်သည်။ အဝေးမှ သူတို့၏ သားသမီးများနှင့် မြေးမြစ်များမှာမူ တိတ်ဆိတ်စွာပင် ဆုတ်ခွာသွားကြတော့သည်။

သူ မျက်လုံးပြန်ဖွင့်လိုက်သောအခါ မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းမှာ မှောင်ရီပျိုးစ ပြုနေသည်။ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ အဆုံးသတ်တွင် နီမြန်းသော အလင်းတန်းများ ယှက်သန်းနေပြီး သူ၏ဘေးနားတွင် အမြတ်နိုးဆုံး ကြင်သူသက်ထား ရှိနေခြင်းကြောင့် စုန်ယန်၏ နှလုံးသားတစ်ခုလုံးတွင် အတိုင်းမသိ သာယာကြည်နူးမှုများ ပြည့်လျှံသွားခဲ့သည်။

ဓားကျင့်ကြံသူဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ်ရာထူးကို ဆက်ခံပြီးနောက် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အဖြစ်အပျက်အားလုံးကို ပြန်လည်အမှတ်ရကြည့်ရာ သူသည် မည်သည့်အတွက်မျှ ရှက်ရွံ့နေစရာ မလိုတော့ဘူးဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

"အစ်ကိုစုန်... ဘာတွေ တွေးနေတာလဲဟင်"

ဂျူနီယာညီမလေး ရှောင်ကျိုက သူ့ကို မှီရင်း နေဝင်ဆည်းဆာကို အတူတူ ငေးကြည့်နေကြသည်။

စုန်ယန်က “ငါ တွေးနေတာက... ဒါတွေအားလုံးသာ တကယ်ဖြစ်နေမယ်ဆိုရင် ဘယ်လောက်တောင် ကောင်းလိုက်မလဲလို့ပါ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“ဒါတွေက အတုအယောင်လို့ ဘာလို့ အခိုင်အမာ ပြောနိုင်ရတာလဲ အစ်ကိုစုန်”

ရှောင်ကျိုက ပြန်မေးလိုက်သည်။

စုန်ယန်က မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်ပြီး ဤအခိုက်အတန့်၏ နွေးထွေးမှု၊ သာယာမှုနှင့် အေးချမ်းမှုများကို အငမ်းမရ ခံစားနေမိသည်။ ဤနေရာမှာ သူ တကယ်အလိုရှိသော ဘဝ၊ သူ တောင့်တခဲ့သမျှ အရာအားလုံး ရှိနေသည့် နေရာပင်။

“ကလေးတွေလည်း ကြီးကုန်ပြီဆိုတော့ ဂိုဏ်းချုပ်ရာထူးကို လွှဲပေးခဲ့ပြီး ငါတို့နှစ်ယောက် အေးအေးချမ်းချမ်း ကျင့်ကြံနိုင်မယ့် နေရာကောင်းလေးတစ်ခု ရှာကြရအောင်လေ”

ရှောင်ကျို၏ နူးညံ့သော အသံလေးက သူ့နားထဲ၌ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။ စုန်ယန်ကမူ ဘာမှပြန်မပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်နေဆဲပင်။

“အစ်ကိုက အတိတ်က အကြောင်းတွေကို တွေးနေတုန်းပဲလား။ အားလုံး ပြီးဆုံးသွားပါပြီ အစ်ကိုရယ်”

စုန်ယန်က သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သည့်အခါ ရှောင်ကျို၏ နောက်ပြောင်ချင်စဖွယ် မျက်ဝန်းလေးများနှင့် ဆုံတွေ့လိုက်ရသည်။

“အခု အစ်ကို ဘာလုပ်ချင်လဲ”

သူမက ပြုံး၍ မေးသည်။

စုန်ယန်က “နေဝင်တာကို ကြည့်မယ်... ပြီးရင် ဒီကမ္ဘာကနေ ထွက်ခွာတော့မယ်” ဟု အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်ကျိုက ခေါင်းလေးကို အနည်းငယ် စောင်းလိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်ရည်များက စုန်

ယန်၏ ဝတ်ရုံကို စိုစွတ်ကုန်သလို သူ့ကို ဖက်ထားသည့် လက်များကလည်း ပို၍ တင်းကျပ်လာသည်။

“ဘာလို့ ထွက်သွားမှာလဲ... ဘာလို့လဲ”

သူမက ငိုယိုပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“တကယ်လား အတုလားဆိုတာက တကယ်ပဲ အရေးကြီးလို့လား။ ငါတို့ မိသားစုတွေ အတူတူ ဒီမှာပဲ နေလို့မရဘူးလား”

သူမ၏ အသံများက ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးသံများကြောင့် ဗလုံးဗထွေး ဖြစ်နေသည်။ စုန်ယန်က သူမကို ရင်ခွင်ထဲမှ အသာအယာ ဖယ်ထုတ်လိုက်ပြီး မျက်ရည်များကို သုတ်ပေးကာ ကိုယ့်ကိုကိုယ် လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူက ရှေ့တွင်ရှိသည့် ဂျူနီယာညီမလေး ရှောင်ကျိုကို ပြတ်သားသည့် အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်ရင်း တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

“နှုတ်ဆက်ခဲ့ပါတယ်... နေဝင်ဆည်းဆာက တကယ်ကို လှပါတယ်။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ရှောင်ကျို...”

သူသည် “ထျန်းယောင်ဆိုသည့် နာမည်ကို မခေါ်ခဲ့ပေ။ ဘာကြောင့်လဲဆိုသော် သူသည် အစကတည်းက သတိကပ်နေခဲ့ပြီး ဒါတွေအားလုံးမှာ အတုအယောင်များသာ ဖြစ်သည်ကို သိရှိနေခဲ့သောကြောင့်ပင်။

နောက်တစ်ခဏတွင် စုန်ယန်က မျက်လုံးများကို ရုတ်တရက် ပိတ်လိုက်သည်။ မျက်လှည့်

နယ်မြေထဲမှ အချိန်များ ကုန်ဆုံးသွားပြီဆိုသည်ကို သူ သိလိုက်ရသည်။ သူသာ ဤသာယာမှုထဲတွင် နစ်မျောသွားမည်ဆိုပါက အပြင်မှ အကူအညီမပါဘဲ ဘယ်တော့မှ နိုးထလာတော့မည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် သူက အညံ့မခံခဲ့ဘဲ သူသည် ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် သတိရှိနေခဲ့ခြင်းပင်။

သူက အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက်ရှူပြီး လက်ကို မြှောက်လိုက်သည့်အခါ သူ၏လက်မှာ သွေးနီရောင် မိစ္ဆာလက်သည်းကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး “ငါ့အတွက် အားလုံးကို ချိုးဖျက်ပစ်စမ်း” ဟု အေးစက်စွာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

တခဏအတွင်းမှာပင် ပြည့်စုံလွန်းလှသော ထိုကမ္ဘာကြီးမှာ အစိပ်စိပ်အမွှာမွှာ ပြိုကွဲသွားပါတော့သည်။ နေဝင်ဆည်းဆာများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ကောင်းကင်ယံတွင် သဲဝါများ ပြည့်နှက်လာကာ လမ်းဘေးဝဲယာတွင်လည်း မတ်စောက်သည့် ကုန်းပါးစောင်းများ ပြန်လည်ပေါ်ပေါက်လာသည်။ သူသည် ဓားခုတ်တောင်ကုန်း၌ ရှိနေဆဲပင်။

သို့သော် သူ၏ရှေ့တွင်မူ ခါးကုန်းကုန်းနှင့် ထူးဆန်းသော ပုံရိပ်တစ်ခု ရှိနေသည်။ ကိုရင်လေးတစ်ပါးနှင့် တူသော်လည်း သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ သရဲတစ်ကောင်မှန်း စုန်ယန် သိလိုက်ရသည်။ ဤသရဲကိုရင်လေးမှာ ချန်ဝမ်ကျားမျိုးနွယ်စု၏ ဝိညာဉ်များ၊ ဒုက္ခပင်လယ်နှင့် အခြားသော အမည်မသိ အရာများ ပေါင်းစပ်ထားသည့် မိစ္ဆာတစ်ကောင် ဖြစ်ပုံပင်။

“မင်းလား... ဒီမျက်လှည့်တွေကို ဖန်တီးတဲ့ အကောင်က”

စုန်ယန်က ထိုသရဲကိုရင်လေးကို ကြည့်ပြီး လက်ကိုမြှောက်ကာ ခပ်အေးအေးပင် တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

ဘုန်း

မျက်လှည့်နယ်မြေထဲတွင် အစွမ်းထက်လှသော ထိုသရဲကိုရင်လေးမှာ တကယ့်လက်တွေ့တွင်မူ ဘာမှခုခံနိုင်စွမ်းမရှိဘဲ အပိုင်းပိုင်းအပြတ်ပြတ် ဖြစ်ကာ ကွယ်ပျောက်သွားတော့သည်။

စုန်ယန် ဘေးသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ထန်းဖန်က မလှုပ်မယှက် ရပ်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ ထန်းဖန်၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးများ ရှိနေသော်လည်း ပါးပြင်ပေါ်၌မူ မျက်ရည်များ စီးကျနေသည်။ သူ မျက်လှည့်ထဲတွင် ဘာတွေမြင်ခဲ့သလဲဆိုသည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ပေ။

သို့သော် သရဲကိုရင်လေး ပျက်စီးသွားသည်နှင့်အမျှ ထန်းဖန်လည်း အိပ်မက်မှ နိုးလာသလို မျက်လုံးများ ပွင့်လာသည်။ သူသည် ထိတ်လန့်တကြားနှင့် နာကျင်စွာ ဘေးဘီကို ကြည့်ပြီး “မုန့်အာ... ဆင်းအာ...” ဟု အသည်းအသန် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

စုန်ယန်က လက်ကိုမြှောက်ပြီး ထန်းဖန်၏ ခေါင်းနောက်စေ့ကို ဖြတ်ခနဲ ရိုက်လိုက်ကာ “ယောင်ယမ်းမနေနဲ့တော့ သွားကြစို့” ဟု ပြောလိုက်သည်။

အခန်း။ ၂၄၆

ဓားခုတ်တောင်ကုန်း...

ထန်းဖန်မှာ ရိုက်နှက်ခံလိုက်ရသဖြင့် သတိဝင်လာကာ သူ့ကိုယ်သူ မျက်လှည့်နယ်မြေတစ်ခုအတွင်း ကျရောက်သွားခဲ့မှန်း ချက်ချင်းသိရှိလိုက်သည်။

ထိုမျက်လှည့်နယ်မြေမှ လွတ်မြောက်လာခြင်းအပေါ် သူ ဘယ်လိုမှဝမ်းမသာနိုင်ပေ။ ထိုကမ္ဘာထဲတွင် သူ၏မိဘများကို မြင်တွေ့ခဲ့ရရုံသာမက မုန့်အာ၊ ဆင်းအာတို့နှင့်အတူ သာယာလှသော ဘဝတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ခဲ့ပြီး သားသမီးများ၏ လက်ကိုဆွဲကာ နာမည်ကျော်တောင်တန်းကြီးများနှင့် မြစ်ကြီးများဆီသို့ လှည့်လည်သွားလာနေသည့် သူ့ကိုယ်သူ မြင်တွေ့ခဲ့ရသောကြောင့်ပင်။

ထိုနေရာရှိ အရာအားလုံးမှာ သူ၏နှလုံးသားအတွင်း အတောင့်တဆုံး အရာများသာ ဖြစ်သည်။

လူ့ဘဝဟူသည် မမြဲသော နှစ်တစ်ရာမျှသာဖြစ်ပြီး သွေးနီရောင်နန်းတော်အဆင့်သို့ ရောက်လျှင်ပင် နောက်ထပ်နှစ်ပေါင်း နှစ်ရာမျှသာ ပိုမိုနေထိုင်ရမည်ပင်။

"ရှင်သန်နေထိုင်တာနဲ့ တွေ့ကြုံခံစားရတာက ဘာများကွာလို့လဲ။ အရာအားလုံးက ခံစားမှုသက်သက်ပဲဆိုရင် ပိုကောင်းတဲ့ ခံစားမှုကို ဘာဖြစ်လို့ မရွေးချယ်ရမှာလဲ။

အစစ်လား၊ အတုလားဆိုတာကကော ဘယ်လောက်အထိ အရေးပါလို့လဲ။

ရှင်သန်ခြင်းဆိုတာ ကြီးမားတဲ့ အိပ်မက်တစ်ခုပဲလေ။ လက်ရှိမှာတော့ အဲဒီအိပ်မက်က အိမ်မက်ဆိုးတစ်ခု ဖြစ်နေတယ်။ အကယ်၍ အဲဒါကို ပိုပြီး ချိုမြိန်တဲ့ အိပ်မက်တစ်ခုနဲ့ လဲလှယ်နိုင်မယ်ဆိုရင်... ဘာဖြစ်လို့ မလဲလှယ်ဘဲ နေမှာလဲ"

သို့သော် ထိုချိုမြိန်သောအိပ်မက်မှာ ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်ကာ ရှေ့ရှိလမ်းခရီးမှာ ကောင်းကင်ယံမှ မိုးရွာသကဲ့သို့ ကျဆင်းလာသော သဲမုန်တိုင်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

စုန်ယန်သည် ရှေ့ရှိလမ်းကို မျက်မှောင်ကြုတ်ကြည့်ရင်း မျက်နှာမဲ့မျက်နှာဖုံးအတွင်းရှိ ဖုန်းချန်စီနှင့် အမြန်ဆက်သွယ်လိုက်သည်။ သူ မျက်လှည့်နယ်မြေထဲသို့ ကျရောက်သွားစဉ်က ဖုန်းချန်စီမှာလည်း ပြင်ပအာရုံခံစားမှုများနှင့် လုံးဝပြတ်တောက်သွားခဲ့ခြင်းပင်။

သို့သော် ဖုန်းချန်စီမှာ တိကျသောအချိန်ကို မှတ်မိနိုင်စွမ်းရှိသည်။ ထို့ကြောင့် စုန်ယန်က မေးမြန်းလိုက်သောအခါ သူနှင့်ထန်းဖန်တို့သည် မျက်လှည့်နယ်မြေအတွင်း၌ လက်တွေ့ကမ္ဘာ၏ အချိန်နှစ်ရက်တိတိ ကုန်ဆုံးခဲ့ကြောင်း သိလိုက်ရတော့သည်။

အချိုးအစားအရ တွက်ချက်မည်ဆိုလျှင် မျက်လှည့်နယ်မြေအတွင်း၌ နှစ်ပေါင်းတစ်ရာ ကုန်ဆုံးသွားခြင်းမှာ ပြင်ပလောက၏ တစ်ရက်နှင့် ညီမျှနေသည်။

"ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ"

"နှစ်ရက်တောင်လား..."

စုန်ယန်မှာ မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်ရသည်။ ခဏတာမျှသာဟု သူ ထင်မှတ်ခဲ့ခြင်းပင်။

ဖုန်းချန်စီက အသေးစိတ်အချက်အလက်များကို မေးမြန်းပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"မင်း တွေ့ခဲ့ရတာက ဒုက္ခပင်လယ်ရဲ့ တစ္ဆေပုံရိပ်ပဲ။ အဲဒါကို ဒုက္ခပင်လယ်ရဲ့ ဘုန်းကြီးတုလို့လည်း ခေါ်နိုင်တယ်။

ဒါက ဘုန်းကြီးတုတစ်ပါးပဲ ဖြစ်နေလို့ ကံကောင်းသွားတာ။ အကယ်၍ မင်းသာ ဒုက္ခပင်လယ်ထဲ တကယ်ကျသွားမယ်ဆိုရင်တော့ ဘယ်လောက်ပဲ နတ်ဘုရားစွမ်းအားတွေ ရှိနေပါစေ ဒုက္ခပင်လယ်ထဲက မိစ္ဆာတွေရဲ့ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံရမှာပဲ။

အဲဒီမိစ္ဆာတွေက မင်းနားလည်ထားတဲ့ သာမန်နည်းလမ်းတွေနဲ့ သတ်တာမဟုတ်ဘူး။ သူတို့က မင်းရဲ့ အတွေးအာရုံအဆင့်မှာရှိတဲ့ အရာအားလုံးကို ဖယ်ရှားပစ်ပြီး အကျိုးအကြောင်းတရားတွေကို ဖြတ်တောက်ပေးပြီး မင်းရဲ့ဝိညာဉ်ကို နိဗ္ဗာန်ရောက်အောင် ကူညီပေးတဲ့နည်းနဲ့ သတ်တာ"

ဤသို့ပြောပြီးနောက် သူက ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားကာ "သူတို့က မိစ္ဆာတွေပါပဲ ဒါပေမဲ့ သူတို့ကိုယ်သူတို့တော့ ဘယ်တော့မှ အဲဒီလို မတွက်ဆကြဘူး။

အဆုံးမရှိတဲ့ ခေတ်အဆက်ဆက်မှာ ဒုက္ခပင်လယ်ထဲ နစ်မြုပ်သွားတဲ့ စွဲလမ်းမှု အမျိုးမျိုးရှိကြတယ်။ သူတို့က အဲဒီထဲကမှ သူတို့ရဲ့ အမူအကျင့်နဲ့ အကိုက်ညီဆုံး စွဲလမ်းမှုကို ရွေးချယ်လိုက်ကြတာ။ အဲဒီစွဲလမ်းမှုကတော့ ဗုဒ္ဓပဲ။

သူတို့ကိုယ်သူတို့... ဗုဒ္ဓဘာသာဂိုဏ်းလို့ ခေါ်ကြတယ်"

စုန်ယန်က "ဒုက္ခပင်လယ်ထဲမှာ အသိဉာဏ်ရှိတဲ့ သက်ရှိတွေ ရှိနေတာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ဖုန်းချန်စီက "သူတို့က အသိဉာဏ်ရှိတဲ့ သက်ရှိတွေမဟုတ်ဘူး။ အသက်ရှိတဲ့အရာတွေတောင် မဟုတ်ပါဘူး။ သူတို့ကို စွဲလမ်းမှုတွေထဲက စွဲလမ်းမှုတွေ၊ အချိန်နဲ့ နှစ်ကာလတွေက ဖန်တီးလိုက်တဲ့ သတ္တဝါဆန်းတွေလို့ပဲ မှတ်ယူလိုက်ပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

စုန်ယန်က အံ့အားသင့်စွာ "သတ္တဝါဆန်းတွေလား" ဟု ထပ်မေးမိသည်။

ဖုန်းချန်စီက "မင်း မိစ္ဆာတွေကို မြင်ဖူးသလို နတ်ဆိုးတွေကိုလည်း မြင်ဖူးတာပဲ။ သရဲတစ္ဆေတွေကို မြင်ဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါက မင်း ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးတဲ့ သတ္တဝါပဲ မဟုတ်ဘူးလား။ အဲဒါတွေက အဲဒီလိုအရာတွေပဲ"

သူသည် အတိတ်က အမှတ်ရစရာအချို့ကို ပြန်လည်အမှတ်ရဟန်ဖြင့် ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး "ဒီဗုဒ္ဓဘာသာဂိုဏ်းက သတ္တဝါဆန်းတွေက သတ်ဖို့အတွက် ဓားကို ဘယ်တော့မှ မကိုင်ဘူး။ သူတို့က တရားဓမ္မနဲ့ လမ်းပြပေးတာပဲ လုပ်ကြတာ။

သူတို့က မင်းကို အကျိုးအကြောင်းတရားတွေ၊ သံသရာတွေကနေ ကင်းဝေးပြီး ကြီးမားတဲ့ အလင်းကိုရအောင် ကူညီပေးကြတယ်။ အဲဒါက ဘာကိုဆိုလိုတာလဲဆိုတော့ မင်း ဒီဘဝမှာ ကျင့်ကြံထားသမျှ အားလုံးကို အချည်းနှီးဖြစ်အောင် လုပ်ပစ်တာပဲ။

ဒါကြောင့် မင်း သူတို့ရဲ့ မျက်လှည့်နယ်မြေထဲမှာ နှစ်ရက်နေနေ၊ နှစ်နှစ်နေနေ တခြားဘာထိခိုက်မှုမှ ရှိမှာမဟုတ်ဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့က သူတို့တရားပြနေတဲ့သူကို အရမ်းတန်ဖိုးထားကြလို့ပဲ။ အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်က လာနှောင့်ယှက်ရင်လည်း သူတို့က အဲဒီနှောင့်ယှက်တဲ့သူကိုပါ တရားပြဖို့ ချက်ချင်း အာရုံပြောင်းသွားတတ်ကြတယ်"

စုန်ယန်မှာ ယခင်ဘဝရော ယခုဘဝမှာပါ ဤမျှထူးဆန်းသော ဗုဒ္ဓဘာသာဂိုဏ်းအကြောင်းကို တစ်ခါမျှ မကြားဖူးချေ။

၎င်းမှာ "ဒုက္ခပင်လယ်ဟာ အဆုံးအစမရှိဘူး။ သတ်ဖြတ်ခြင်းဓားကို ချလိုက်စမ်းပါ၊ မင်းကို ငါ ကယ်တင်ပေးပါ့မယ်" ဆိုသည့် အဓိပ္ပာယ်မျိုးပင်။

ဓားခုတ်တောင်ကုန်းသည် မိုင်ပေါင်းတစ်ရာကျော် ရှည်လျားသော်လည်း ထိုနေရာကို ကျော်ဖြတ်ပြီးနောက် လမ်းခရီးမှာ ချောမွေ့သွားခဲ့ပြီး ဘုန်းကြီးတုဟုခေါ်သော ထူးဆန်းသည့် သတ္တဝါဆန်းနှင့်လည်း ထပ်မံမတွေ့ဆုံရတော့ပေ။

ဖြူဖျော့ဖျော့ လရောင်အောက်တွင် အဝေး၌ စိမ်းလန်းသော မြက်ခင်းပြင်ကြီးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ထိုမြက်ခင်းပြင်မှာ စုန်ယန် မျက်လှည့်နယ်မြေထဲ၌ မြင်တွေ့ခဲ့ရသော မြင်ကွင်းပင်။ ပူပြင်းလှသော သဲကန္တာရဝါကြီးထဲမှ စိမ်းမြမြ အိုအေစစ်တစ်ခုကဲ့သို့ပင်။

ထိုမြက်ခင်းပြင်ပေါ်တွင် လူရိပ်လေးခု ရပ်နေကြသည်။

ကလေးငိုသံသခင်၊ ဝံပုလွေမိစ္ဆာ၊ သမင်မိစ္ဆာနှင့် ခါးသီးသော အပြုံးကို ဆောင်ထားသည့် သတ်လတ်ပိုင်းအရွယ် လူတစ်ယောက်။

ဤမြင်ကွင်းမှာ စုန်ယန် မျက်လှည့်နယ်မြေထဲတွင် မြင်ခဲ့ရသည်နှင့် တစ်ပုံစံတည်းနီးပါး တူညီနေသော်လည်း ကွာခြားချက်တစ်ခုမှာ ကလေးငိုသံသခင်၊ ဝံပုလွေမိစ္ဆာနှင့် သမင်မိစ္ဆာတို့သည် လူသားအသားများကို မြိန်ရည်ယှက်ရည် စားသောက်နေကြခြင်းပင်။ သူတို့ရှေ့တွင် ဆီပူများ ပွက်ပွက်ဆူနေသော အိုးကြီးတစ်လုံးရှိပြီး ထိုအိုးထဲမှ လူသားတို့၏ လက်များ၊ ခြေထောက်များမှာ ရံဖန်ရံခါ ပေါ်လာတတ်သည်။

သိသာသည်မှာ ဘုန်းကြီးတုက ဖန်တီးခဲ့သော မျက်လှည့်နယ်မြေသည် လက်တွေ့ဆန်မှုကို အဆုံးစွန်ထိ ယူဆောင်လာခဲ့သော်လည်း ကြမ်းတမ်းရက်စက်သော မြင်ကွင်းများကိုမူ ရဟန်းတို့သည် မုသားမဆို၊ သတ်ဖြတ်ခြင်းမပြုဟူသော မူအတိုင်း တတ်နိုင်သမျှ ဖယ်ထုတ်ထားခဲ့ခြင်းပင်။

အမြီးခြောက်ချောင်းပါသော မြေခွေးနီကြီးတစ်ကောင်သည် ကျောက်ဆောင်မြင့်တစ်ခုပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ကာ ဓားရှည်တစ်လက်ဖြင့် ဟင်းအိုးကို မွှေနေသည်။ ဓားခုတ်တောင်ကုန်းဘက်မှ လှုပ်ရှားမှုကို သတိပြုမိလိုက်သောအခါ ၎င်းက စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်ပြီး "ကျန်းဟန် ရောက်လာပြီပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

စုန်ယန်က လက်သီးဆုပ်ကာ အဝေးမှပင် ရိုသေစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"အကြီးအကဲ..."

ကလေးငိုသံသခင်က လက်ဝေ့ယမ်းပြပြီး "မင်းရဲ့ ဇာတိအရသာလေး မြည်းကြည့်ဦးမလား" ဟု မေးသည်။

စုန်ယန်က "အကြီးအကဲရဲ့ စေတနာကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မလိုပါဘူးခင်ဗျာ" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

သူသည် ရှေ့သို့ လှမ်းတက်လိုက်ရင်း ကြောက်လန့်တကြား ရပ်တန့်နေသော ထန်းဖန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထန်းဖန်မှာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဖြူဖျော့နေပြီး နဖူးပေါ်တွင်လည်း ပဲစေ့ခန့် ချွေးစက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ကလေးငိုသံသခင်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ရှေးဟောင်းသွား... မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ။ ကလေးကို ဖိအားတွေ အများကြီး မပေးပါနဲ့။ မင်းက သူ့ကို သတ်တော့မယ့်အတိုင်းပဲ"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ၎င်းက ခေါင်းမော့လိုက်ရာ မြေခွေးမျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ဟင်းရည်များ စိုရွှဲနေသော လက်သည်းဖြင့် ထန်းဖန်ကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

"ထူးခြားတဲ့အရာတွေကို ကျင့်ကြံရတာ မလွယ်ဘူး။ ကျင့်စဉ်တွေနဲ့ ရတနာတွေဆိုတာ ရှာရခဲပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီဝိညာဉ်နယ်မြေထဲမှာတော့ ရတနာတွေ အများကြီး ရှိတယ်။

အဆင့်မြင့် သွေးစင်ကြယ်ဆေးပြားတွေက သွေးနီရောင်နန်းတော်ရဲ့ အဆိပ်အတောက်တွေကို သိသိသာသာ လျှော့ချပေးနိုင်တယ်။ ပြီးတော့ အမည်မသိ လျှို့ဝှက်နယ်မြေက သွေးကန်တွေထဲမှာလည်း ထူးခြားတဲ့ အနှစ်သာရသွေးတွေ ရှိနေမှာ အသေအချာပဲ။ ဒါတွေအပြင် မရေမတွက်နိုင်တဲ့ လျှို့ဝှက်ကျင့်စဉ်တွေနဲ့ ဝိညာဉ်လက်နက်တွေလည်း အစုံအလင် ရှိတယ်..."

စကားပြောနေစဉ်မှာပင် ၎င်းသည် ရှေးဟောင်းသွားဟုခေါ်သော ဝံပုလွေမိစ္ဆာထံမှ သတင်းစကားတစ်ခုကို ရရှိလိုက်သည်။

"ဒီကောင်လေးဆီမှာ ရှေးဟောင်းမျိုးနွယ်စုရဲ့ အနံ့အသက်တွေ ရှိနေတယ်"

ကလေးငိုသံသခင်၏ မြေခွေးမျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး ထန်းဖန်ကို အကဲခတ်ကာ စုန်ယန်ဘက်သို့ ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

စုန်ယန်သည် အကြီးအကဲ၏ မျက်နှာရိပ်မျက်နှာကဲကို မြင်သည်နှင့် အခြေအနေကို ချက်ချင်းရိပ်မိလိုက်ပြီး တိုက်ရိုက်ပင် ပြောလိုက်တော့သည်။

"အကြီးအကဲ... ကျွန်တော် စုံစမ်းကြည့်ရသလောက်တော့ ဒီကောင်လေးမှာလည်း လျှို့ဝှက်

ချက်အချို့ ရှိနေပါတယ်။ သူက ပုံသဏ္ဌာန်မဲ့မျိုးနွယ်ကနေ ကွဲထွက်လာတဲ့သူပါ။ သူ့မိဘတွေလည်း မရှိတော့တာ ကြာပြီဆိုတော့ သူတစ်ယောက်တည်းပဲ ကျန်တော့တာပါ"