အခန်း (၆၁၃-၆၁၅)

အပိုင်း ၆၁၃

နျဉ်ယွိယွမ် ပြောစရာပင် မလိုဘဲ မော့ချူးမှာ သူမ အမှားလုပ်မိပြီမှန်း သိလိုက်သည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အောက်မှ ခံစားချက်မှာ ပို၍ ထင်ရှားလာသည်... သူမ နောက်ထပ် မလှုပ်ရဲတော့ဘဲ နျဉ်ယွိယွမ်၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် တောင့်တောင့်ကြီး ထိုင်နေမိတော့သည်။

မိနစ် ၂၀ ခန့် ကြာပြီးနောက်တွင်မှ နျဉ်ယွိယွမ်မှာ ပုံမှန် ပြန်ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

သူသည် လေးနက်သော အကြည့်ဖြင့် မော့ချူးကို ကြည့်ကာ တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အချိန်တန်တဲ့အခါကျရင် ကိုယ် မင်းကို ဘယ်လို အပြတ်အသတ် ကိုင်တွယ်မလဲဆိုတာ ကြည့်နေလိုက်!"

ထိုအကြည့်ကြောင့် မော့ချူး ထိတ်လန့်သွားရသည်! နောင်တစ်ချိန်တွင် သူမ တကယ်ပဲ အသက်ပျောက်တော့မည့် ခံစားချက်မျိုး ခံစားနေရသည်...

...

နောက်တစ်နေ့။

နျဉ်မိသားစု၏ အိမ်၌။

နျဉ်ကျန်းဟိုင်နှင့် အဘိုးနျဉ်တို့မှာ မနက်စောစောကတည်းက နိုးနေကြပြီး ဤနေရာတွင် စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။ သူတို့မှာ ရေပင် အိုးပေါင်းများစွာ သောက်ထားပြီးပြီ ဖြစ်သည်!

ဒီကောင်လေး အခုထိ ဘာလို့ ရောက်မလာသေးတာလဲ။

သူ မေ့သွားတာများလား?! အဘိုးနျဉ်သည် သူ၏ အဝတ်အစားသစ်များကို သပ်ရပ်အောင် ပြုပြင်ရင်း စိတ်ထဲမှ မြည်တွန်တောက်တီးနေမိသည်။ သို့သော် အပြင်ပန်းတွင်မူ ဘာမှမဖြစ်သကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်နေသည်။

နျဉ်ကျန်းဟိုင်က သူ့အဖေ၏ ဟန်ဆောင်မှုကို မရိပ်မိဘဲ မနေပေ။ သူ ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

"အဖေ၊ ကျွန်တော်တို့ သူ့ကို ဖုန်းဆက်ပြီး လောလိုက်ရမလား"

အဘိုးနျဉ်က ခေါင်းမော့ကာ သူ့ကို စိုက်ကြည့်ခဲ့သည်။

"လောရမယ်။ ဘာလို့ လောရမှာလဲ။ သူက အချိန်ကိုတောင် မလေးစားတတ်ဘူး။ နျဉ်ယွိယွမ် ဆိုတဲ့ ကောင်လေးက စစ်တက္ကသိုလ်ကနေ ဘယ်လိုများ ဘွဲ့ရလာတာလဲ မသိဘူး။ ဟွန့်!"

သူ ပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် နျဉ်ယွိယွမ်နှင့် မော့ချူးတို့ အတူတူ လမ်းလျှောက် ဝင်လာကြသည်။

အမျိုးသားမှာ ခန့်ညားတည်ကြည်ပြီး အမျိုးသမီးမှာ နူးညံ့လှပနေသည်။ သူတို့နှစ်ဦး အတူတူ ရပ်နေကြသည်မှာ အလွန်ပင် လိုက်ဖက်ညီလှသည်။

ဒေါသထွက်နေသော အဘိုးအိုမှာ သူတို့နှစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အမူအရာမှာ ချက်ချင်း တည်ငြိမ်သွားတော့သည်။ သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ 'မဆိုးဘူး၊ သူတို့နှစ်ယောက်က တကယ်ကို လိုက်ဖက်ကြတာပဲ!'

"အဘိုး၊ အဖေ"

နျဉ်ယွိယွမ်က အရင်ဆုံး နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး မော့ချူးကို အချက်ပေးလိုက်သည်။

မော့ချူးမှာလည်း လည်ချောင်းတစ်ချက် ရှင်းလိုက်ပြီး မျက်နှာလေး နီရဲလျက် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"မင်္ဂလာပါ အဘိုး၊ မင်္ဂလာပါ အဖေ။"

"အေး အေး!"

အဘိုးနျဉ်မှာ သဘောကျလွန်းသဖြင့် ပါးစပ်ပင် မစိနိုင်တော့ပေ။ သူသည် လက်လှမ်းကာ သူ၏ တာမီနယ် အတွင်းမှ လက်ဆောင်တစ်ခုကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။

"ရော့၊ ဒါက အခေါ်အဝေါ်ပြောင်းလိုက်တဲ့အတွက် ပေးတဲ့ လက်ဆောင်ပဲ။ သေချာ သိမ်းထားလိုက်ဦး။"

ထို့နောက် သူသည် အဘိုးအိုချင် ပေးထားသော မိတ္တူကို ထုတ်ယူကာ ရှောင်ချူးကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ဒါက မင်းရဲ့ အဘိုးချင်ဆီက လက်ဆောင်ပဲ။ သူပြန်လာတဲ့အခါကျရင် မင်း သူ့ကို သေသေချာချာ ကျေးဇူးတင်လိုက်ဦး။"

"ကောင်းပါပြီ"

မော့ချူး ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။

ဘေးနားရှိ နျဉ်ကျန်းဟိုင်ကလည်း အရှုံးမပေးလိုပေ။ သူသည် စာအုပ်သေတ္တာတစ်လုံးကို မော့ချူးထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ဒါကတော့ အဖေ နှစ်ပေါင်းများစွာ စုဆောင်းထားတဲ့ လက်ကျန် စာအုပ်အချို့ပဲ။ မင်း ဒီထဲက အကြောင်းအရာတွေကို တော်တော် စိတ်ဝင်စားလိမ့်မယ်လို့ ထင်တယ်။ အားတဲ့အခါ သေသေချာချာ ဖတ်ကြည့်လိုက်ဦး။"

မော့ချူး ထိုသေတ္တာကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ ခဏမျှ ဆွံ့အသွားရသည်!

ဤသေတ္တာထဲရှိ စာအုပ်များမှာ စစ်မှန်သော စာအုပ်များ ဖြစ်ကြသည်! သစ်သားပျော့ဖတ်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော စာအုပ်များ ဖြစ်သည်!

၎င်းတို့ကို မည်သို့ ထိန်းသိမ်းထားသည်မသိသော်လည်း နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင်ကျော် ကြာမြင့်သည့်တိုင် အသစ်အတိုင်း ရှိနေဆဲပင်။

မော့ချူး အသာအယာ ဖွင့်ကြည့်ကာ စာမျက်နှာ နှစ်မျက်နှာခန့် ဖတ်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ အံ့အားသင့်မှုကြောင့် ထပ်၍ဝိုင်းစက်သွားရပြန်သည်!

အတွင်းရှိ အကြောင်းအရာများမှာ ဟင်းချက်နည်း အချို့ ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်!

သေချာ စဉ်းစားမကြည့်ဘဲနှင့်ပင် ဤမျှ ဂရုတစိုက် ကာကွယ်ထားသော ဟင်းချက်နည်းမှာ သာမန်မဟုတ်နိုင်သည်ကို သိနိုင်သည်။

ခဏတာမျှ မော့ချူးမှာ ရတနာတစ်ခု ရရှိလိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်! သူမသည် နျဉ်ကျန်းဟိုင်ကို ထပ်ခါတလဲလဲ ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။‌

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အဖေ။ သမီး ဒီလက်ဆောင်ကို အရမ်းသဘောကျပါတယ်။"

ထိုသို့ပြောနေစဉ် သူမ၏ မျက်လုံးထောင့်မှ အဘိုးအို၏ မျက်နှာတွင် မကျေမနပ်ဖြစ်နေသော အမူအရာကို ရိပ်မိလိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် သူမ အမြန်ပင် ဖြည့်ပြောလိုက်သည်။

"အဘိုးပေးတဲ့ လက်ဆောင်ကိုလည်း သမီး သဘောကျပါတယ်"

၎င်းကို ကြားမှ အဘိုးအိုမှာ ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်တော့သည်။

"ဒါနဲ့ ဒါက သမီးတို့ အဘိုးနဲ့ အဖေတို့အတွက် ဝယ်လာတဲ့ လက်ဆောင်တွေပါ။"

ပစ္စည်းများကို တာမီနယ်ထဲမှ ထုတ်ယူပြီးနောက် မော့ချူးသည် နျဉ်ယွိယွမ်အစောပိုင်းက သူမကို ပေးထားသော လက်ဆောင်အိတ်ကို အမြန် ထုတ်လိုက်သည်။

သူမ အိတ်ထဲသို့ နှိုက်ကြည့်လိုက်ရာ - တစ်ခု၊ နှစ်ခု၊ သုံးခု... အင်း?

မော့ချူး မှင်သက်သွားသည်။ လက်ဆောင်က ဘာလို့ သုံးခု ဖြစ်နေတာလဲ? သူမ ဘယ်လို ခွဲပေးရမလဲ?

နျဉ်ယွိယွမ်လည်း မှင်သက်သွားသည်။ ထို့နောက် တစ်ခုခုကို သတိရသွားသကဲ့သို့ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ချက်ချင်း ပျက်သွားတော့သည်!

သူသည် လက်ဆောင်သေတ္တာများထဲမှ တစ်ခုကို အမြန် လှမ်းယူရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း တစ်လှမ်း နောက်ကျသွားခဲ့သည်။

အဘိုးနျဉ်နှင့် နျဉ်ကျန်းဟိုင်တို့က တစ်ယောက်တစ်ဘူးစီ ယူလိုက်ကြပြီ ဖြစ်သည်။

အဘိုးနျဉ်မှာ စိတ်မရှည်သူဖြစ်သဖြင့် ချက်ချင်းပင် ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။ အတွင်းကို ကြည့်လိုက်သည်နှင့် သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ဝင်းလက်သွားတော့သည်!

ဟိုး! ဒါ သူအကြိုက်ဆုံး ဝိညာဉ်အရက်မဟုတ်လား?

အရက်အပြင် မော့ချူးသည် ပိုစင်ကြယ်ပြီး ပြင်းရှသော အရသာရှိသည့် အရက်ကိုလည်း ချက်လုပ်ထားသေးသည်! ၎င်းမှာ အလွန်ပြင်းသော သောက်စရာမျိုး ဖြစ်သည်!

သူ၏ မိတ်ဆွေများစွာမှာလည်း ဤသောက်စရာကို စွဲလန်းနေကြခြင်း ဖြစ်သည်!

ကံမကောင်းစွာဖြင့် ဤကဲ့သို့သော ဝိညာဉ်အရက်ကို ဝယ်ယူရန် မလွယ်ကူပေ။ အဓိက အကြောင်းရင်းမှာ ၎င်းကို ချက်လုပ်ရာတွင် စွမ်းအင်ကို ထိန်းချုပ်ရန် အလွန်ခက်ခဲပြီး ပေါက်ကွဲမှုများ ဖြစ်ပေါ်ရန် အလွန်လွယ်ကူသောကြောင့် ဖြစ်သည်! ထို့ကြောင့် ဈေးကွက်အတွင်း လှည့်လည်နေသော ပမာဏမှာလည်း ထိတ်လန့်ဖွယ် ကောင်းလောက်အောင် နည်းပါးလှသည်။

ယခင်က အဘိုးနျဉ်သည် အလွန်အမင်း ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း တစ်ပုလင်း၊ နှစ်ပုလင်းခန့်သာ ရရှိခဲ့သည်။ အခြား အဘိုးကြီးများ လိမ်ညာယူသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ယခုထိ မသောက်ဘဲ ထိန်းသိမ်းထားခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုမူ မော့ချူးက လက်ဝေ့ယမ်းကာ သူ့ကို ဆယ်ပုလင်းတိတိ ပေးလိုက်သည်!

အလိုလေး! ဤအချက်က အဘိုးနျဉ်ကို အလွန်အမင်း ပျော်ရွှင်သွားစေသည်။ သူက "မဆိုးဘူး၊ မဆိုးဘူး!" ဟု ထပ်ခါတလဲလဲ ချီးကျူးနေတော့သည်။

ဤဝိညာဉ်အရက်မှာ မော့ချူး ကိုယ်တိုင် ချက်လုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သော်လည်း မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူသည် ဤလက်ဆောင်ကို ရရှိခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်!

သူသည် ဝိညာဉ်အရက်များကို ကျေနပ်စွာဖြင့် တာမီနယ် အတွင်းသို့ သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် အဘိုးနျဉ်သည် နျဉ်ကျန်းဟိုင်ထံသို့ လှည့်ကြည့်ကာ သူ ဘာလက်ဆောင် ရလဲဆိုသည်ကို သိလိုစိတ်ပြင်းပြနေသည်။

အဘိုးအို၏ တိုက်တွန်းနေသော အကြည့်ကို ရရှိသဖြင့် နျဉ်ကျန်းဟိုင်သည်လည်း လက်ဆောင်ကို စတင် ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။

"နေဦး!"

၎င်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ နျဉ်ယွိယွမ်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ချက်ချင်း ပျက်သွားသည်! သူက အလျင်အမြန် ဟန့်တားလိုက်သည်! သူသည် ရှေ့သို့ ခုန်အုပ်ကာ တားဆီးချင်သော်လည်း ကံမကောင်းစွာဖြင့် တစ်လှမ်း နောက်ကျသွားခဲ့ရပြန်သည်။

နျဉ်ကျန်းဟိုင်သည် လက်ထဲမှ သေတ္တာကို ဖွင့်ပြီးသား ဖြစ်နေကာ သေသေချာချာ ကြည့်လိုက်မိသည်။

သူသည် ချက်ချင်းပင် ဆွံ့အသွားတော့သည်...

"ဒါ... ဒါက ငါ့အတွက်လား"

မော့ချူးသည် နျဉ်ယွိယွမ်ကို အံ့အားသင့်စွာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ သူ ဤမျှ ပြင်းထန်သော တုံ့ပြန်မှု ရှိလိမ့်မည်ဟု သူမ ထင်မထားခဲ့ပေ။ သူမ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း နီရဲသွားတော့သည်!

သေတ္တာအတွင်း၌ ရှိနေသောအရာမှာ အမှန်စင်စစ် အလွန်လှပသော အတွင်းခံအဝတ်အစားတစ်စုံ ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်! ထို့ပြင် ၎င်းမှာ ဇာနားလေးများပါသည့် အနီရောင် အမျိုးအစား ဖြစ်သည်။ တစ်ချက်ကြည့်ရုံနှင့်ပင် အလွန်တရာ ဆွဲဆောင်မှု ရှိလှသည်...

ဒါ ဘာကြီးလဲ။

မော့ချူး ၎င်းကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် စိတ်ဓာတ်ပင် ကျသွားတော့သည်! နျဉ်ယွိယွမ်က ဘယ်လို လက်ဆောင်မျိုး ဝယ်လိုက်တာလဲ?!

... အဖေက သူမကို ဘယ်လို ထင်သွားမှာလဲ။ သူမ တကယ်ပဲ ဘယ်သူ့ကိုမှ မျက်နှာမပြရဲတော့ပေ!

နျဉ်ယွိယွမ်သည်လည်း စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်ထားမိသည်။

သူသည် ဤအတွင်းခံကို မနေ့က စူပါမားကတ်တွင် ဝယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး ရှောင်ချူးကို အံ့အားသင့်စေရန် ပြင်ဆင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ၎င်းမှာ အဘိုးနှင့် အခြားသူများအတွက် ပြင်ဆင်ထားသည့် လက်ဆောင်များနှင့် မည်သို့ ရောနှောသွားသည်ကို သူ မသိတော့ပေ!

အမှန်တော့ နျဉ်ကျန်းဟိုင် လက်ဆောင်ကို ကိုင်ထားသည်ကို မြင်ကတည်းက သူ သက်ပြင်းချနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ နျဉ်ကျန်းဟိုင်၏ စရိုက်အရ ပေးသူ၏ ရှေ့တွင် လက်ဆောင်ကို မည်သည့်အခါမျှ ဖွင့်ကြည့်မည် မဟုတ်သောကြောင့်ပင်။

သူသည် လက်ဆောင်ကို ပြန်လဲရန် အခွင့်အရေး ရှာမည်ဟု တွေးထားသော်လည်း၊ အဘိုးအိုမှာ ခန့်မှန်းရခက်သော အချက်ဖြစ်သည်ကို သူ မေ့သွားခဲ့သည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ အခြေအနေမှာ တကယ်ကို အနေရခက်စရာ ဖြစ်သွားတော့သည်...

အဘိုးအို၏ အကြည့်မှာ နျဉ်ယွိယွမ်၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ဝေ့ဝဲသွားခဲ့သည်။ တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီဆိုသည်ကို သူ ရိပ်မိရန် သိပ်မကြာလိုက်ပေ... မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ ဤဆွဲဆောင်မှုရှိသော အတွင်းခံအင်္ကျီမှာ နျဉ်ကျန်းဟိုင် အတွက် လက်ဆောင်ဖြစ်သည်ဟု သူ လုံးဝ ယုံကြည်မည်မဟုတ်ပေ။

အင်း... အဘိုးအိုမှာ ခပ်ဖွဖွရယ်မောရင်း သူ၏ တာမီနယ်ကို ကြည့်ကာ စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။ တော်သေးသည်၊ သူ လက်မြန်ခဲ့၍သာ!

မဟုတ်လျှင် ယခု ဤအတွင်းခံကို ကိုင်ထားရသူမှာ သူကိုယ်တိုင် ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်... ထိုသို့ဆိုလျှင် သူ၏ မျက်နှာအိုကြီးကို မည်သည့်နေရာတွင် သွားဝှက်ရပါမည်နည်း။

အဘိုးအိုမှာ သူ၏ သားနှင့် မြေးဖြစ်သူတို့၏ အနေရခက်သော အခြေအနေကို လုံးဝ ထည့်မတွက်ဘဲ ဂုဏ်ယူစွာ ပြုံးနေတော့သည်။

မော့ချူးကမူ ယခုအချိန်တွင် သူမ၏ ခေါင်းမှာ ရင်ဘတ်ထဲသို့ ရောက်လုနီးပါး ငုံ့ထားမိကာ မျက်နှာလေးမှာလည်း ခရမ်းချဉ်သီးကဲ့သို့ နီရဲနေရှာသည်။

ဟွန့်

ဒီထက် ပိုရှက်ဖို့ကောင်းတာ မရှိနိုင်တော့ဘူး!

နောက်ဆုံးတွင် နျဉ်ကျန်းဟိုင်ကပင် ဤအကျပ်အတည်းကို စတင်ဖြိုခွင်းလိုက်သည်။

"ကဲပါ၊ ဒါက မင်းတို့နှစ်ယောက်ကြားက အပျော်အပါးပဲ၊ ငါတို့ကို လာမပြနဲ့တော့!"

ထိုသို့ပြောရင်း သူသည် အတွင်းခံပါသော သေတ္တာကို ချထားလိုက်ကာ အခြားသေတ္တာတစ်လုံးကို ယူလိုက်သည်။ ၎င်းကို ဖွင့်မကြည့်တော့ဘဲ တာမီနယ် အတွင်းသို့ ချက်ချင်း ထည့်လိုက်တော့သည်။

... အပျော်အပါး ဟုတ်လား။

မော့ချူးသည် နျဉ်ကျန်းဟိုင်ကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ အို... အဖေ! အဖေ တစ်ခုခု မှားယွင်း နားလည်နေပြီထင်တယ်?!

သူမနှင့် နျဉ်ယွိယွမ်တို့မှာ အပြစ်ကင်းစင်နေဆဲပါလို့!

"အဟမ်း၊ ကဲ... ထားလိုက်ပါတော့။"

အဘိုးအိုက မော့ချူးကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ပစ္စည်းတွေကို သိမ်းလိုက်တော့။"

သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ ငယ်ရွယ်သူများ ဖြစ်ကြသဖြင့် လင်မယားအိပ်ခန်းတွင်းက အပျော်အပါးများအကြောင်းကို သိကြသည်။ သို့သော် သူ၏ အေးစက်လှသော မြေးဖြစ်သူက သီးသန့်အချိန်များတွင် ဤမျှအထိ ထကြွလိမ့်မည်ဟု သူ ထင်မထားခဲ့ပေ! ဒီအရောင်ကို ကြည့်ဦး... ဟူး!

မော့ချူးသည် မျက်နှာတွင် အပြုံးတောင့်တောင့်ကြီးဖြင့် သေတ္တာကို တာမီနယ် အတွင်းသို့ သိမ်းလိုက်သည်။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ သူမသည် အပြစ်ဖို့ခံရမည့် ‘ဓားစာခံ’ ဖြစ်သွားပြီမှန်း သိလိုက်သည်။

သူမ ဤအရာကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပါဟု ကောင်းကင်ဘုံကသာ သက်သေခံနိုင်ပေလိမ့်မည်။

နျဉ်ယွိယွမ်လည်း သူ အမှားလုပ်မိပြီမှန်း သိသည်။ သူသည် နောက်ကွယ်မှနေ၍ မော့ချူး၏ အဝတ်အစားကို ဆွဲလိုက်သော်လည်း မော့ချူးက သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်!

သူမ အံကြိတ်ကာ သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ 'နျဉ်ယွိယွမ်၊ ရှင် စောင့်နေလိုက်!'

အနာဂတ်ရဲ့ အစားပုပ်ကလေးကို ချုပ်ချယ်ခြင်း

အပိုင်း ၆၁၄

မော့ချူးသည် ယခင်က အမှားကို ပြန်လည် ပေးဆပ်ရန်အတွက် ဤနေ့လယ်စာကို အစွမ်းကုန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ ရလဒ်မှာ လူတိုင်း ပျော်ရွှင်သွားကြခြင်းပင်။ လူတိုင်းမှာ ကျေနပ်စွာ စားသောက်ကြသဖြင့် နှုတ်ခမ်းများပင် ပြောင်လက်နေတော့သည်။

အထူးသဖြင့် ရှောင်ဝူပင် ဖြစ်သည်။ ယနေ့တွင် သူသည် မော့ချူး၏ လက်ရာကို မြည်းစမ်းခွင့်ရသဖြင့် ချက်ချင်းပင် အညံ့ခံလိုက်ရတော့သည်။

'ဘုရားရေ! ကမ္ဘာပေါ်မှာ ဒီလောက် အရသာရှိတဲ့ အစားအစာ ရှိနိုင်တာလား...' သူ၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပနေတော့သည်။

ထမင်းစားပြီးနောက် မော့ချူးသည် အမှတ်ယူရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သူမသည် ကျန်ရှိသော ပန်းကန်များကို မီးဖိုချောင်သို့ သယ်သွားရန် ပြင်လိုက်စဉ် နျဉ်ကျန်းဟိုင်က တားဆီးလိုက်သည်။

"ခုနက ဟင်းတွေအများကြီး ချက်ထားရလို့ မင်း ပင်ပန်းနေမှာပေါ့။ ဒါတွေကို ရှောင်ဝူပဲ လုပ်ပါစေ။"

'ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်!' ဘေးနားရှိ လက်ထောက်ကလည်း ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။ ဤကဲ့သို့ ရိုးရှင်းသော အလုပ်များကို သူ့ကိုသာ လုပ်ခွင့်ပေးသင့်သည်။ မော့ချူး၏ လက်များသည် အရသာရှိသော အစားအစာများ ပြုလုပ်ရန်သာ ဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့သော အသေးအဖွဲ ကိစ္စများတွင် သူမ၏ လက်များကို မထိတွေ့စေချင်ပေ။

"ငါတို့ ထိုင်ပြီး စကားပြောကြရအောင်လေ"

နျဉ်ကျန်းဟိုင်က ပြောလာမှတော့ မော့ချူး အငြင်းပွား၍ မရတော့ပေ။ သူမသည် လိပ်ထားသော အင်္ကျီလက်စများကို အမြန်ပြန်ချကာ သူ၏ ဘေးနားရှိ ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။

ရေတစ်ငုံ သောက်ပြီးနောက် နျဉ်ကျန်းဟိုင်က စပြောခဲ့သည်။

"ရှောင်ချူး၊ မင်း သိတဲ့အတိုင်းပဲ၊ အလုပ်ကိစ္စတွေကြောင့် ဒီကလေး နျဉ်ယွိယွမ်က အဖေနဲ့ သိပ်မနေဖြစ်ဘူး။"

အတိတ်ကို ပြန်ပြောင်းစဉ်းစားရင်း နျဉ်ကျန်းဟိုင်မှာ အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။

"သူ ဒီနေ့လို အခြေအနေမျိုး ရောက်လာတာဟာ အဘိုးရဲ့ ကျေးဇူးတွေကြောင့်လို့ ပြောလို့ရတယ်။"

"သူ့ရဲ့ စရိုက်က အဘိုးနဲ့ တူတယ်။ နျဉ်ယွိယွမ်က အပြင်ပန်းမှာ ပညာရှိပြီး တည်ငြိမ်တယ်လို့ ထင်ရပေမဲ့၊ စိတ်ထဲမှာတော့ အရမ်းခေါင်းမာပြီး ဇွဲကြီးတယ်..."

နျဉ်ကျန်းဟိုင်က သက်ပြင်းခပ်ဖွဖွချကာ မော့ချူးဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"နောင်ကျရင် မင်းတို့နှစ်ယောက် အတူတူ နေကြရတော့မှာ။ သူ့ဘက်က လိုအပ်ချက်လေးတွေ ရှိရင်လည်း သည်းခံပေးပါဦး။ တကယ်လို့ သူ မှားတာရှိရင်လည်း အားမနာနဲ့၊ သူ့ကို တိုက်ရိုက် ဆုံးမလိုက်! မင်း မနိုင်ရင် ငါ့ဆီ လာခဲ့၊ ငါ မင်းဘက်က ရပ်တည်ပေးမယ်!"

မနီးမဝေးတွင် ရှိနေသော နျဉ်ယွိယွမ်သည်လည်း ဤစကားများကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် စိတ်ထဲတွင် နွေးထွေးသွားရသည်။

သူ၏ ဖခင်မှာ စကားနည်းသူ ဖြစ်သော်လည်း၊ ယခုမူ သူ့အတွက် စကားများစွာ ပြောပေးနေသည်... အစပိုင်းတွင် နျဉ်ယွိယွမ်မှာ အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသော်လည်း၊ နောက်ပိုင်းတွင် တစ်ခုခု မှားနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်!

... ရှောင်ချူးကို သူ့ကို ဆုံးမဖို့ အကူအညီ ပေးမယ် ဟုတ်လား။

နျဉ်ယွိယွမ်မှာ ချက်ချင်းပင် ဆွံ့အသွားရသည်။ သူက လမ်းဘေးက ကောက်ရလာတဲ့ ကလေးဖြစ်ပြီး၊ ရှောင်ချူးကမှ သူတို့ရဲ့ အရင်းခေါက်ခေါက် ကလေးများလား။ သူ့အဖေရဲ့ စိတ်က တော်တော်လေးကို ဘက်လိုက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

မော့ချူး၏ ခံစားချက်မှာမူ နျဉ်ယွိယွမ်နှင့် လုံးဝ ကွဲပြားနေသည်။ သူမသည် မိဘမဲ့ဂေဟာတွင် ကြီးပြင်းလာသူ ဖြစ်သဖြင့် မိသားစု ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို ခံစားခွင့် မရသလောက်ပင်။ ယခုမှသာ သူမတွင် အစ်ကိုဖြစ်သူ မော့ယန် ရှိလာခြင်းဖြစ်သည်။

ယခုအခါ နျဉ်ကျန်းဟိုင်၏ ဖခင်မေတ္တာကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် သူမ၏ စိတ်လှုပ်ရှားသွားကာ ခေါင်းငြိမ့်လျက် ပြောလိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ သမီး နျဉ်ယွိယွမ်နဲ့ အတူတူ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် နေထိုင်သွားပါ့မယ်။"

၎င်းကို ကြားမှ နျဉ်ကျန်းဟိုင် သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။ သူသည် လက်လှမ်းကာ မော့ချူး၏ ခေါင်းကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် လူကြီးတစ်ဦး၏ ကြင်နာမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

"နောင်ကျရင် မင်းက ငါ့သမီးပဲ။ ပြောစရာရှိတာရှိရင် အားမနာနဲ့ ပြောနော်၊ နားလည်လား"

"ဟုတ်ကဲ့!"

မော့ချူး လေးလေးနက်နက် ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပနေသည်။ သူမတွင်လည်း ဖခင်တစ်ဦး ရှိလာပြီပင်။

"ကဲ..."

ရုတ်တရက် အဘိုးနျဉ်က ကြားဖြတ် ပြောဆိုလိုက်သည်။ သူက အနည်းငယ် ဂုဏ်ယူနေသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"နောင်ကျရင် ငါလည်း မင်းကို ငါ့ရဲ့ မြေးအရင်းလိုပဲ သဘောထားမှာပါ!"

"ဟုတ်ကဲ့!"

မော့ချူးက ပန်းလေးတစ်ပွင့်ကဲ့သို့ ပြုံးလျက် ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။

...

အစပိုင်းက အမှားလေးတစ်ခုမှလွဲ၍ ကျန်ရှိသော လက်ဆောင်များမှာ ပြီးပြည့်စုံလှသည်။

မော့ချူး၏ စရိုက်မှာ နဂိုကတည်းက နူးညံ့ချစ်စဖွယ် ကောင်းသူဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် လူကြီးနှစ်ဦးကို စိတ်ကျေနပ်အောင် လုပ်ဆောင်လိုသော သူမ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကြောင့် ရလဒ်မှာ အလွန်ပင် ကောင်းမွန်လှသည်!

သူတို့ မပြန်မီတွင် အဘိုးနျဉ်နှင့် နျဉ်ကျန်းဟိုင်တို့မှာ နှမြောတသဖြစ်နေကြသည်။ သူတို့က မော့ချူးကို နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ်လောက် နေထိုင်သွားရန်ပင် တောင်းဆိုခဲ့ကြသည်။

ဘေးနားရှိ နျဉ်ယွိယွမ်မှာမူ ‘အထီးကျန်ပြီး အေးစက်နေသူ’ အဖြစ် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

ဤသည်မှာ အဆိုးဆုံး မဟုတ်သေးပေ။ အဆိုးဆုံးမှာ အိမ်ပြန်ရောက်ပြီးနောက် နျဉ်ယွိယွမ်မှာ စာကြည့်ခန်းအတွင်း၌ တစ်ပတ်တိတိ အိပ်ခဲ့ရခြင်းပင်!

ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရလျှင် သူမသည် သူ၏ ‘အတွင်းခံ လက်ဆောင်’ ကို မုန်းတီးသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

မှန်ပေသည်၊ မော့ယန်က ဤဆုံးဖြတ်ချက်ကို လက်နှစ်ဖက်လုံး မြှောက်၍ ထောက်ခံခဲ့သည်!

ရံဖန်ရံခါ ညသန်းခေါင်တွင် အထီးကျန်နေသော နျဉ်ယွိယွမ်သည် သူမ၏ အခန်းထဲသို့ ခိုးဝင်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း၊ မလုပ်ဆောင်နိုင်မီမှာပင် သူ့ကို စောင့်ကြည့်နေသော မော့ယန်၏ လက်ထဲတွင် အမိဖမ်းခံလိုက်ရသည်!

သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အလွန်ပင် စိတ်ပျက်မိသည်။ သူသည် သူခိုးထက်ပင် ဤလူကို ပို၍ ကြောက်နေရရှာသည်။

...

တစ်ပတ်တိတိ တစ်ယောက်တည်း အိပ်ခဲ့ရသော နျဉ်ယွိယွမ်သည် ယနေ့တွင်မှ ပြန်၍ ‘လွတ်ငြိမ်းချမ်းသာခွင့်’ ရရှိခဲ့သည်။

ယခုအချိန်တွင် သူသည် ကောင်းကင်ကြီးပင် ပိုလှပလာသည်ဟု ခံစားနေရသည်!

ရှောင်ချူး အပေါ်ထပ်မှ ဆင်းလာသည်ကို မြင်လျှင် သူသည် ချက်ချင်း ကြိုဆိုလိုက်သည်။

"ရှောင်ချူး၊ ဗိုက်ဆာနေပြီလား။ ကိုယ် မနက်စာ ပြင်ထားပြီးပြီ၊ မျက်နှာသစ်ဖို့ ရေလည်း အဆင်သင့် လုပ်ထားပေးတယ်၊ သွားတိုက်ဆေးတောင် ထည့်ပေးထားတယ်နော်..."

ကြည့်ပါဦး၊ ဤဝန်ဆောင်မှုမှာ စိန်အဆင့်ဝန်ဆောင်မှုပင် ဖြစ်သည်!

အရသာရှိသော အစားအစာများကို လာရောက် အလကားစားနေကျ ဖြစ်သော ချင်ယွဲ့ မှာ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်ပြီး သွားကျိန်းသွားရသည်။ 'အားပါးပါး! ဗိုလ်မှူးနျဉ်၊ မင်းရဲ့ သိက္ခာတွေ ဘယ်ရောက်ကုန်ပြီလဲ။ မင်းရဲ့ သိက္ခာတွေကို မင်းကိုယ်တိုင်ပဲ ကြိတ်ဝါးပြီး မြိုချလိုက်ပြီလား။

"ကျေးဇူးပဲ"

မော့ချူး ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ နျဉ်ယွိယွမ်ကို ပြုံးပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် ရေချိုးခန်းဆီသို့ လျင်မြန်စွာ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

အပြုံးလေး တစ်ချက်တည်းနှင့်ပင် နျဉ်ယွိယွမ်မှာ ချက်ချင်း ကျေနပ်သွားတော့သည်။ သူသည် မီးဖိုချောင်သို့ ပြန်သွားကာ မေတ္တာများ ပြည့်နှက်နေသော မနက်စာကို ဆက်ပြင်ဆင်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် ချင်ယွဲ့၏ မျက်နှာရှိ အထင်အမြင်သေးသော အမူအရာကို တွေ့လိုက်ရသည်...

"မင်း နားမလည်ပါဘူး၊ ဒါက လင်မယားတွေကြားက အပျော်အပါးပဲ..."

နျဉ်ယွိယွမ်က မျက်ခုံးပင့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ ရှောင်ချူး၏ တည်တင်းနေသော မျက်နှာလေးကို စဉ်းစားမိပြီး သူ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်ပေ။ သူမက ယုန်ဖြူလေးတစ်ကောင်သာ ဖြစ်သော်လည်း၊ အေးစက်တည်ငြိမ်ဟန် ဆောင်နေခြင်းမှာ အလွန်ပင် ချစ်စဖွယ် ကောင်းလှသည်!

"ထားလိုက်ပါတော့၊ ထားလိုက်ပါတော့။"

နျဉ်ယွိယွမ်က ခေါင်းလှည့်ကာ အထင်အမြင်သေးစွာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းလို စင်ဂယ်လ်ခွေးတစ်ကောင်ကို ငါ ဘာတွေ လာပြောနေမိတာလဲ"

နျဉ်ယွိယွမ်ကို အထင်အမြင်သေးရန် ကြံရွယ်ထားသော ချင်ယွဲ့မှာ ပြန်လည် အထင်အမြင်သေးခြင်း ခံလိုက်ရသဖြင့် ချက်ချင်း စိတ်ဓာတ်ကျသွားရသည်။ လူတစ်ယောက်ကို သူ၏ အားနည်းချက်နှင့် အခက်အခဲများဖြင့် မနှိပ်စက်သင့်ဘူး မဟုတ်လား?!

ဒါနဲ့... လူပျိုကြီးဖြစ်တာ ဘာမှားလို့လဲ။

ငါတို့ လူပျိုကြီးတွေက လူအများစုပဲ! ငါတို့အားလုံး ဝိုင်းပြီး တံတွေးနဲ့ ထွေးလိုက်ရင်တောင် မင်း နစ်သွားနိုင်တယ် သိလား။

နျဉ်ယွိယွမ်၏ စကားကြောင့် ထိခိုက်သွားသော ချင်ယွဲ့သည် မော့ယန်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ အဖော်ရှာရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သို့သော် ထိုသူသည်လည်း မော့ချူး ရေချိုးခန်းမှ ထွက်လာသည်ကို မြင်သည်နှင့် နွားနို့ပူပူတစ်ခွက်ကို ကိုင်ကာ သူမ၏ ကျန်းမာရေးအခြေအနေကို အပြေးအလွှား သွားမေးနေတော့သည်!

ကျွတ်!

တစ်ယောက်က ဇနီးကြောက်၊ တစ်ယောက်က ညီမအစွဲအလမ်းကြီးသူ!

ထပ်၍ လျစ်လျူရှုခြင်း ခံလိုက်ရသော ချင်ယွဲ့မှာ နှုတ်ခမ်းဆူထားမိတော့သည်။ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်က လူထူးလူဆန်းတွေကို ကြည့်ပါဦး! သူ ဘာလို့ ရည်းစားမရသလဲဆိုတာ မဆန်းတော့ဘူး၊ ဒီလူတွေက သူ့ကို လမ်းမှားအောင် ပို့နေတာပဲ!

သူ၏ လူပျိုဘဝအတွက် ဆင်ခြေကောင်းကောင်း တစ်ခု ရှာတွေ့သွားသဖြင့် ချင်ယွဲ့၏ စိတ်အခြေအနေမှာ ပြန်လည် ကောင်းမွန်သွားသည်။

ထို့နောက် မီးဖိုချောင်မှ မွှေးပျံ့သော အနံ့ကို ရရှိသောအခါ သူ ပိုပျော်ရွှင်လာခဲ့သည်။

"ဗိုလ်မှူးနျဉ်၊ ရှောင်ချူး ထွက်လာပြီ။ မင်း ဘာလို့ အခုထိ ချက်မပြီးသေးတာလဲ။"

ချင်ယွဲ့က စားပွဲကို ခပ်ပြင်းပြင်း ခေါက်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ဤကောင်မှာ မိုက်မဲသူမဟုတ်ပေ။ နျဉ်ယွိယွမ်က သူ့ကို ဂရုမစိုက်မှန်း သူ သိသဖြင့် မော့ချူးကို ဆင်ခြေအဖြစ် အသုံးချလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

မှန်ပေသည်၊ ၎င်းကို ကြားသည်နှင့် နျဉ်ယွိယွမ်သည် မကြာမီမှာပင် မီးဖိုချောင်အတွင်းမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

သူ၏ လက်ထဲတွင် အရသာရှိသော ကြက်ဥထမင်းကြော် အိုးအချို့ကို ကိုင်ထားသည်။ ချင်ယွဲ့မှာ ၎င်းကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် သွားရည်ပင် ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားရသည်။ သူသည် ဘာမှမပြောတော့ဘဲ ဇွန်းဖြင့် အားပါးတရ စတင် စားသောက်တော့သည်!

သူသည် ထမင်းတစ်ဝက်ခန့်ကို ပျော်ရွှင်စွာ စားပြီးသောအခါ မော့ကြည့်လိုက်ရာ နျဉ်ယွိယွမ်၏ မျက်နှာထားမှာ အလွန် လေးနက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"မင်း.. မဟုတ်မှလွဲရော၊ အဲဒီလောက်အထိတော့ မလေးနက်ပါဘူးနော်"

ချင်ယွဲ့က ပါးစပ်ထဲက ထမင်းများကို မြိုချလိုက်သည်။ "ဒါက ကြက်ဥထမင်းကြော် တစ်ပန်းကန်တည်းပဲကို၊ ဒီလောက်အထိ လေးနက်နေဖို့ လိုလို့လား"

နျဉ်ယွိယွမ်၏ အမူအရာမှာ ပြောင်းလဲခြင်းမရှိပေ။ သူသည် ချင်ယွဲ့ကို လှည့်ကြည့်ကာ အချိန်အတော်ကြာအောင် စကားမပြောဘဲ နေနေသည်...

ဘာဖြစ်နေတာလဲ။

နျဉ်ယွိယွမ်၏ တည်ကြည်သော အမူအရာကို ကြည့်ပြီး လူတိုင်းမှာ မှင်သက်သွားကြသည်။

အခန်းအတွင်းမှာ ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး အသက်ရှူသံကိုပင် ကြားနေရတော့သည်...

"အစ်ကို... ကျွန်တော် ဆက်မစားရတော့ဘူးလား?"

ချင်ယွဲ့မှာ အလွန်လန့်သွားသဖြင့် ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဘဲ ထမင်းပန်းကန်ကို ရှေ့သို့ အသာအယာ တွန်းလိုက်သည်။

"ချင်ယွဲ့..." အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် နျဉ်ယွိယွမ်က နောက်ဆုံးတွင် စကားစလိုက်သည်။ သူ၏ အသံမှာ အနည်းငယ် အက်ရှနေသည်။

"ငါ အခုလေးတင် သတင်းရလိုက်တာ။ အဘိုးချင်... သူနဲ့ ငါတို့ ခဏ အဆက်အသွယ် ပြတ်တောက်သွားပြီ ထင်တယ်!"

"ဘာ?!"

ချင်ယွဲ့တစ်ယောက် မိုးကြိုးပစ်ချခံလိုက်ရသလို ချက်ချင်း ဆွံ့အသွားခဲ့သည်။

တော်တော်ကြာမှ နျဉ်ယွိယွမ် ပြောလိုက်သည့်စကားကို သူ သဘောပေါက်သွားတော့သည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် သွေးဆုတ်ဖြူလျော်သွားပြီး နှုတ်ခမ်းများ တုန်ရီလျက် မေးလိုက်မိသည်။

"မင်း ဘာပြောလိုက်တာလဲ။ အဆက်အသွယ်... ပြတ်သွားပြီ ဟုတ်လား။ ငါ့အဖိုးကလား။"

ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။

ချင်ရှန့် (အဖိုးချင်) ၏ စွမ်းဆောင်ရည်က မဆိုးလှသည်ကို ခေတ္တဘေးဖယ်ထားလျှင်တောင် သူနှင့်အတူ လိုက်ပါသွားသည့် အစောင့်အရှောက် အရေအတွက်မှာပင် နည်းသည်မဟုတ်။ သူ့ထံမှာ တစ်ခုခုဖြစ်သွားဖို့ ဆိုတာ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ သူနှင့် အဆက်အသွယ် ဘယ်လိုလုပ် ပြတ်သွားနိုင်မှာလဲ။

ချင်ယွဲ့သည် မယုံကြည်နိုင်ဟန်ဖြင့် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ပြီး နျဉ်ယွိယွမ်က သူ့ကို စနောက်နေခြင်းဖြစ်သည်ဟု ပြောလာရန် မျှော်လင့်နေမိသည်။ သို့သော် နျဉ်ယွိယွမ်၏ မျက်လုံးများထဲမှ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူ၏ နောက်ဆုံးမျှော်လင့်ချက်မှာ ချက်ချင်းပင် ပြိုလဲပျက်စီးသွားတော့သည်။

စားပွဲပေါ်တင်ထားသော သူ၏ လက်သီးမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း တင်းကျပ်လာပြီး လက်မှ အကြောများမှာ ပေါက်ထွက်မတတ် ဖြစ်လာသည်။

"ဒါ... ဒါက ဘယ်တုန်းက ဖြစ်သွားတာလဲ။"

ချင်ယွဲ့သည် သူ၏ မျက်နှာကို အားကုန်ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ မျက်လုံးပြန်ဖွင့်လိုက်သည့်အခါ သူသည် ခဏချင်းအတွင်း ရင့်ကျက်တည်ငြိမ်သွားပုံရပြီး သူ၏ အမူအရာမှာလည်း ပြတ်သားသွားသည်။

"ငါလည်း သေချာမသိသေးဘူး"

နျဉ်ယွိယွမ်က ခေါင်းခါပြီး မတ်တပ်ရပ်ကာ ချင်ယွဲ့၏ ပခုံးကို ပုတ်လျက် နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

"စိတ်မလောပါနဲ့ဦး၊ အခြေအနေက ငါတို့ထင်သလောက် မဆိုးရွားနိုင်ပါဘူး"

"ငါ့မိသားစုဆီကို သတင်းရောက်လောက်ပြီ"

ချင်ယွဲ့၏ တုံ့ပြန်မှုက အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် မြန်ဆန်လှသည်။

"ငါ အိမ်ကို အရင်ပြန်ကြည့်မှ ဖြစ်မယ်။"

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူသည် အခြေအနေကို အသေးစိတ် နားလည်အောင် စုံစမ်းလိုနေသည်။

"ကောင်းပြီ"

နျဉ်ယွိယွမ်က ခေါင်းငြိမ့်ပြပြီး သူထွက်သွားသည်ကို ကြည့်နေလိုက်သည်။

မော့ယန်နှင့် မော့ချူးတို့မှာမူ အံ့အားသင့်ကာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ အဖိုးချင်၏ ရာထူးအတိအကျကို သူတို့ မသိသော်လည်း၊ သူ၏ အဆင့်အတန်းမှာ မနိမ့်လှသည်ကိုတော့ မော့ချူး သိထားသည်။

အဖိုးနျဉ်ကို မကျော်လွန်နိုင်လျှင်တောင် အနည်းဆုံးတော့ အဆင့်အတန်း တူညီလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ဤသည်မှာ ၂၁ ရာစုသာဆိုလျှင် သူသည် ဗဟိုအစိုးရ၏ အဆင့်မြင့်အရာရှိကြီး တစ်ဦး ဖြစ်နေလိမ့်မည်။ တီဗီဖန်သားပြင်ပေါ်တွင် ခဏခဏ မြင်တွေ့နေရမည့်သူမျိုး ဖြစ်ရမည်။

ထိုကဲ့သို့သော လူကြီးလူကောင်းတစ်ဦး အဆက်အသွယ် ပြတ်သွားသည်ဆိုသည်မှာ တွေးကြည့်ရုံနှင့်ပင် ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းလှသည်။

စစ်ဒေသ၏ စစ်သေနာပတိချုပ် ဖြစ်သည့်အတိုင်း နျဉ်ယွိယွမ်၏ နိုင်ငံရေးအာရုံမှာ ပို၍ ထက်မြက်လှသည်။ ဤသတင်းကို မြင်လိုက်ရသည့် ခဏမှာပင် အခြေအနေမှာ မကောင်းတော့ကြောင်း သူ သိလိုက်သည်။

"ရှောင်ချူး၊ ကိုယ် ဌာနချုပ်ကို အရင်သွားရမယ်"

နျဉ်ယွိယွမ်၏ ခြေလှမ်းများက အလွန်လျင်မြန်လှသည်။ သူသည် အင်္ကျီကိုပင် သေချာမဝတ်နိုင်ဘဲ လက်ထဲတွင်သာ ဆုပ်ကိုင်ထားတော့သည်။ မထွက်သွားမီ သူက မော့ချူးကို သတိပေးရန် မမေ့ခဲ့ပေ။

"အော် ဒါနဲ့၊ စားပွဲပေါ်က မနက်စာကို စားဖို့ မမေ့နဲ့ဦးနော်။"

ဒါကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ မော့ယန်သည် အံ့အားသင့်သွားမိသည်။ ထိုကဲ့သို့ အရေးကြီးသော အချိန်တွင် နျဉ်ယွိယွမ်က ဤကိစ္စလေးကိုပါ သတိရနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။ သူ၏ ညီမလေးအပေါ် ထားရှိသော စေတနာမှာ ဟန်ဆောင်မှု မဟုတ်ကြောင်း သိသာလှသည်။

နျဉ်ယွိယွမ် ခန့်မှန်းထားသလိုပင် 'အဖိုးချင် အဆက်အသွယ် ပြတ်သွားခြင်း' သတင်းမှာ မကြာမီ ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။

မှန်ပါသည်၊ ထိုသတင်းမှာ အဖွဲ့ချုပ်၏ အထက်တန်းလွှာ လူမှုဝိုင်းဝန်းအတွင်း၌သာ ကန့်သတ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ သာမန်ပြည်သူများကမူ ဘာမှ မသိကြသေးပေ။

သို့သော်ငြားလည်း ထိုသတင်းက အဖွဲ့ချုပ်၏ အထက်လူကြီးများအကြားတွင် တုန်လှုပ်ချောက်ချားစရာ ဖြစ်စေခဲ့သည်။

အဖိုးချင်၏ အဆင့်အတန်းမှာ သာမန်မဟုတ်ကြောင်း သူတို့ သိကြသည့်အတွက် ဤကိစ္စကို ကြာကြာဖုံးကွယ်ထား၍ မရနိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့်လည်း ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းသာ အသိပေးလိုက်ကြသည်။

သတင်းကို ကြေညာလိုက်သည်နှင့် အနည်းငယ်တော့ ဆူပူလှုပ်ရှားမှု ဖြစ်လာမည်မှာ သူတို့ မျှော်လင့်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။

ယခုမှသာ အခြေအနေမှာ သူတို့ ထင်ထားသည်ထက် ပို၍ ဒုက္ခများလှကြောင်း သိလိုက်ကြရသည်။

အနာဂတ်ရဲ့ အစားပုပ်ကလေးကို ချုပ်ချယ်ခြင်း

အပိုင်း ၆၁၅

တစ်ဖက်တွင် ပြည်သူများ၏ စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် လုပ်ဆောင်ရမည်ဖြစ်ပြီး ကောလာဟလများကို အမြန်ဆုံး ထိန်းချုပ်ရမည်ဖြစ်သည်။ အခြားတစ်ဖက်တွင်လည်း အဖိုးချင်ကို ရှာဖွေရန် လူအင်အားကို အမြန်ဆုံး ဖြန့်ကြက်ရမည်ဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဤကိစ္စကို လျစ်လျူရှုထား၍ မရနိုင်ပေ။

ပထမကိစ္စမှာ ဒုက္ခများသော်လည်း ကြိုးစားလျှင် ရနိုင်သည်။ သို့သော် ဒုတိယကိစ္စမှာမူ စိုးရိမ်စရာ ဖြစ်နေသည်။

အဖိုးချင်ကို ရှာဖွေရန် လူအင်အား အမြောက်အမြား လိုအပ်မည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤသတင်းကို လူသိမခံနိုင်သည့်အတွက် စစ်တပ်၏ အင်အားကိုသာ အားကိုးရမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤအချိန်တွင် စစ်အာဏာ လက်ဝယ်ရှိသူများသည် နှုတ်ပိတ်နေကြသည် သို့မဟုတ် တာဝန်ကို တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး လွှဲချနေကြသည်။

"လောင်ချန်၊ လောင်ချင် အဆက်အသွယ် ပြတ်သွားတဲ့ နေရာနားမှာ ခင်ဗျားရဲ့ စစ်သားတွေ ရှိနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ခင်ဗျားက ပထဝီဝင်အနေအထားအရ အခွင့်အရေး ပိုသာတယ်၊ မြန်မြန်လေး အသုံးချလိုက်စမ်းပါ!"

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ အောက်ခြေခုံတွင် ထိုင်နေသော လူတစ်ယောက်မှာ ချက်ချင်း လက်ခါယမ်းလျက် ငြင်းဆန်လိုက်သည်။

"ဒါတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ငါ ခေါ်လာတဲ့ စစ်သားအနည်းငယ်က အခုတလော လက်တွေ့စစ်ဆင်ရေး လေ့ကျင့်ခန်းတွေ လုပ်နေတာ။ အချိန် လုံးဝ မပေးနိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ စစ်သားတွေကို ဒီကို လွှတ်လိုက်လေ၊ သွားလာစရိတ်ကို ငါ ပြန်ပေးပါ့မယ်။ ပြီးရင် သူတို့ကို ဒေသခံ အခြေအနေတွေအကြောင်း မိတ်ဆက်ပေးခိုင်းလိုက်မယ်လေ"

ချီးပဲ!

မင်းရဲ့ သွားလာစရိတ် အနည်းအကျဉ်းကို ဘယ်သူက ဂရုစိုက်မှာလဲ။

"ကဲပါ၊ တာဝန်တွေကို လွှဲမနေကြပါနဲ့။ ကျွန်တော့်မှာ ရှိတဲ့ စစ်အင်အားလေးနဲ့တော့ ဘယ်သူ့ကိုမှ ရှာတွေ့နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး!"

"ဟုတ်တယ်။ ဒီဘက်မှာ လှုပ်ရှားနေတဲ့ စစ်သားအရေအတွက်ကလည်း မများဘူး။ တော်တော်လေး ခက်ခဲလိမ့်မယ် ထင်တယ်!"

အမှန်စင်စစ်တွင် မှော်ဒေသအတွင်း၌ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်း လူတိုင်း သိကြသည်။ ထို့ပြင် ၎င်းမှာ သေးငယ်သော ပြဿနာတစ်ခု မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့်လည်း အထက်လူကြီးများက တိတ်တဆိတ် စုံစမ်းစစ်ဆေးရန် လူများ လွှတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ပြဿနာကို မဖြေရှင်းနိုင်ခင်မှာပင် အဖိုးချင်ပါ ပါသွားလိမ့်မည်ဟု သူတို့ မထင်ထားခဲ့ကြပေ။

ယခုတွင် လူကယ်ထုတ်မည်ဟု ဆိုကြသော်လည်း အထဲဝင်သွားလျှင် သူတို့၏ စစ်သားများ အသက်ရှင်လျက် ပြန်ထွက်လာနိုင်မည်ဟု မည်သူက အာမခံနိုင်မည်နည်း။

သူတို့ ခက်ခက်ခဲခဲ ပြိုးထောင်ထားရသည့် စွမ်းရည်ရှိသူများကို ဤကဲ့သို့ လွယ်လွယ်ကူကူ အဆုံးရှုံး မခံနိုင်ကြပေ။

"ဒါဆို ခင်ဗျားတို့က လောင်ချင် သေသွားတာကိုပဲ ထိုင်ကြည့်နေတော့မှာလား?!"

အဖိုးနျဉ်သည် ကြာမြင့်စွာ တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်နေပြီးနောက် သူ၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ ပို၍ မှောင်မှောင်လာသည်။ လူတိုင်း တာဝန်ရှောင်နေကြစဉ် သူသည် ရုတ်တရက် မတ်တပ်ရပ်ကာ စားပွဲကို အားဖြင့် ရိုက်လိုက်ပြီး ငေါက်ငမ်းလိုက်သည်။

လူတိုင်း အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြပြီး ဘာမှ မပြောကြပေ။ သို့သော် သူတို့၏ အမူအရာမှာ ရှင်းလင်းလှသည်။ သူတို့၏ အသက်ကိုသာ ဖက်နဲ့ထုတ်ထားချင်ကြသည်။

ဒါကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အဖိုးနျဉ်မှာ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် အသက်ရှူပင် ပြင်းလာတော့သည်။

ဒီ လူကြောက် လူဖျင်းတွေ!

သတင်းကို စတင် လက်ခံရရှိချိန်တွင် အဖိုးနျဉ်မှာ ထိတ်လန့်လွန်းသဖြင့် မေ့လဲလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ သူတို့သည် ဘဝ၏ တစ်ဝက်ကျော်ကို အတူဖြတ်သန်းလာခဲ့ကြပြီး သူငယ်ချင်းအနည်းငယ်သာ ကျန်တော့သည်။ တစ်ခုခု အမှန်တကယ် ဖြစ်သွားလျှင် မည်သူမှ စိတ်ကောင်းမည် မဟုတ်ပေ။

သူ သတိပြန်ဝင်လာသည့်အခါ လောင်ချင်ကို ရှာဖွေကယ်ဆယ်ရေးတွင် ချက်ချင်း ပါဝင်ခဲ့သော်လည်း အစပိုင်းမှာပင် ဤမျှ ခက်ခဲလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

ရှာဖွေကယ်ဆယ်ရေးအတွက် လူအင်အားတောင် မရှိလျှင် ဘာတွေ ဆက်ပြောနေလို့ ရမှာလဲ?!

"ရှောင်ချန်၊ မင်းကိုယ်မင်း ပြန်မေးကြည့်စမ်း၊ လောင်ချင်က အရင်တုန်းက မင်းအပေါ် ဘယ်လို ဆက်ဆံခဲ့လဲ"

အဖိုးနျဉ်က ခေါင်းလှည့်ကာ ဒေါသတကြီး မေးလိုက်သည်။

"အခု မင်း ဒီလိုလုပ်နေတာ သူ့အပေါ် အားမနာဘူးလား"

"ကျွန်တော်..." ထိုလူမှာ တုံ့ဆိုင်းနေပြီး မျက်နှာတွင် ဝေခွဲမရဖြစ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူက ပြောလာသည်။

"ဦးလေးနျဉ်၊ ကျွန်တော်က စိတ်မရှိလို့ ဦးလေးချင်ကို မကယ်တာ မဟုတ်ပါဘူး၊ အဓိကက မှော်ဒေသက တကယ်ကို ထူးဆန်းနေတာ! အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ကျွန်တော် အရင်က ကင်းလှည့်ဖို့ လွှတ်လိုက်တဲ့ အဖွဲ့ဝင်တွေ အားလုံး အထဲမှာ သေကုန်ကြပြီ။ တစ်ယောက်မှ အသက်မရှင်ဘူး! ဒီလို အခြေအနေမျိုးမှာ ကျွန်တော် သူတို့ကို ဘယ်လိုသွားကယ်ခိုင်းရမလဲ"

"ကျွန်တော့်လက်အောက်က စစ်သားတွေရဲ့ အသက်ကရော အဖိုးတန်တာ မဟုတ်ဘူးလား။ အသက်ဆိုတာ အသက်ပါပဲ! သူတို့ သေတွင်းထဲ ဆင်းသွားတာကို ကျွန်တော် ဘယ်လို ရပ်ကြည့်နေနိုင်မှာလဲ!"

ကျန်တဲ့လူတွေ ကြားလိုက်ရသည့်အခါ အားလုံး ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ အားလုံး သေကုန်တာလား။

"လောင်ချန်၊ ဒါဆို ခင်ဗျားက ဘာလို့ ကျွန်တော့် စစ်သားတွေကို သွားခိုင်းတာလဲ။ ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို ချောက်တွန်းတာ မဟုတ်ဘူးလား"

အခြားလူတစ်ဦးက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ဒေါသတကြီး ဆဲဆိုလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ဒီလောက် ပြင်းထန်တဲ့ အခြေအနေကို ခင်ဗျား မတင်ပြခဲ့ဘူး။ ခင်ဗျား မလုပ်ချင်လို့ မဟုတ်လား"

ချန်ကျစ် (လောင်ချန်)က ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ငါ ဘယ်လိုလုပ် မတင်ပြဘဲ နေမှာလဲ။ ဒါပေမဲ့ အထက်လူကြီးတွေက ဒီသတင်းကို လျှို့ဝှက်ထားရမယ်၊ အပြင်မပေါက်စေနဲ့လို့ ပြောထားတာ။ ပြောပါဦး၊ ငါ ဘာတတ်နိုင်မှာလဲ"

"အခုနက ဦးလေးနျဉ်သာ မပြောရင် ငါလည်း ဒီကိစ္စကို ကိုယ့်သဘောနဲ့ကိုယ် ဖွင့်ပြောမှာ မဟုတ်ဘူး!"

ဤစကားကို ပြောလိုက်သည့်အခါ လူတိုင်းက သူ့ကို အပြစ်မတင်နိုင်ကြတော့ပေ။ အဖွဲ့ချုပ် အထက်လူကြီးများ၏ လျှို့ဝှက်ထားလိုသော သဘောထားမှာ အလွန်သိသာလှသည်။ သူတို့သာ ဆိုလျှင်လည်း အခြားရွေးချယ်စရာ ရှိမည်မဟုတ်ပေ။

"ဒါဆို... လောင်ချင်ကရော"

အဖိုးနျဉ်က သူတို့ကို ကြည့်ကာ တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် သွားရှာမယ်!"

ရုတ်တရက် တံခါး ပွင့်သွားသည်။ ချင်ယွဲ့သည် မျက်လုံးများ နီမြန်းလျက် လေးလံသော ခြေလှမ်းများဖြင့် ဝင်လာသည်။ သူ၏ စူးရှသော မျက်လုံးများက အခန်းထဲရှိ လူများကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့ ပြောဆိုနေသည်များကို သူ ကြားခဲ့ပုံရသည်။

"အဲဒါ ကျွန်တော့်အဖိုး။ ကျွန်တော် သွားရှာမယ်!"

"လျှောက်မပြောနဲ့!"

အဖိုးနျဉ်က စားပွဲကို အားဖြင့် ရိုက်လိုက်သည်။

"သူတို့ ပြောတာကို မကြားဘူးလား။ ဒီလောက် လူတွေ အများကြီး သွားတာတောင် တစ်ခုခု ဖြစ်ကုန်တာ၊ မင်းလို အတွေ့အကြုံမရှိသေးတဲ့ ကောင်က ဘာသွားလုပ်မှာလဲ"

"ကျွန်တော် ဘာမှမလုပ်ဘဲ ဒီအတိုင်း ငတုံးတစ်ယောက်လို ထိုင်စောင့်မနေနိုင်ဘူး!"

ချင်ယွဲ့က အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်းပင် နီရဲလာခဲ့သည်။

"ငါ ပြောတယ်လေ၊ မရဘူး!"

အဖိုးနျဉ်သည် ရှားရှားပါးပါး ပြတ်သားနေသည်။ အဖိုးချင်က ဒုက္ခရောက်နေပြီ ဖြစ်ရာ၊ ချင်ယွဲ့သာ ထပ်သွားလျှင် သူ စိတ်ပူ၍ သေသွားလိမ့်မည်။ နောက်ဆိုလျှင် ချင်မိသားစုကို သူ ဘယ်လို မျက်နှာပြရမည်နည်း။

"ဒါဆို ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း သွားမယ်။ ဦးလေးတို့က ကျွန်တော့်ကို အမြဲတမ်း ထိန်းချုပ်ထားလို့ မရပါဘူး..."

"တော်တော့။"

ချင်ယွဲ့ စကားမဆုံးခင်မှာပင် သူ့နောက်မှ လမ်းလျှောက်လာသော နျဉ်ယွိယွမ်က ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"မင်းက ဘာလို့ ဒီလောက် ခေါင်းမာနေတာလဲ။ လူကြီးကို ဘယ်လို ပြန်ပြောနေတာလဲ!"

ထို့နောက် သူက ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့ကာ အဖိုးနျဉ်ကို ပြတ်သားစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

"အဖိုး၊ ကျွန်တော့်ကို လူအချို့ ခေါ်သွားပြီး ရှာခွင့်ပေးပါလား"

... ဟမ်?

ဒါကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ အခန်းထဲရှိ လူအားလုံး အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

နျဉ်ယွိယွမ်သည် အခြားသူများ အမြန်ဆုံး ငြင်းပယ်လိုကြသည့် တာဝန်ကို မိမိဘာသာ စတင် တောင်းဆိုလိုက်သည်လား။ အမှန်ပင် ခြင်္သေ့ငယ်သည် ကျားကို မကြောက်ပေ!

အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် ဤကိစ္စသည် နျဉ်ယွိယွမ်နှင့် လုံးဝ မပတ်သက်ပေ။ သူသည် စစ်ဒေသ၏ စစ်သေနာပတိချုပ် ဖြစ်သော်လည်း ဤနေရာနှင့် မဆိုင်ပေ။

ထို့ပြင် အကယ်၍ နျဉ်ယွိယွမ်သာ တစ်ခုခု ထပ်ဖြစ်သွားလျှင် မည်သူက တာဝန်ယူမည်နည်း။

ထို့ကြောင့်ပင် သူ့ကို ဤအစည်းအဝေးသို့ မဖိတ်ကြားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ နျဉ်ယွိယွမ်က ကိုယ်တိုင် ပေါ်လာပြီး ဤကဲ့သို့ ပြောလိမ့်မည်ဟု သူတို့ မထင်ထားခဲ့ကြပေ။

ခဏချင်းအတွင်း ဆွေးနွေးပွဲခန်းမတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

"နျဉ်ယွိယွမ်... မင်း တကယ်ပဲ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီလား"

တော်တော်ကြာကြာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် အဖိုးနျဉ် (နျဉ်ကျန်းဟိုင်) က တိတ်ဆိတ်မှုကို စတင်ဖြိုခွင်းလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့"

နျဉ်ယွိယွမ်က တည်ငြိမ်သော အသံဖြင့် ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။

"အဖိုးချင် ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့ နေရာနဲ့ အနီးဆုံး စစ်အခြေစိုက်စခန်းကို ကျွန်တော် ရှာဖွေပြီးပြီ။ မှော်ဒေသရဲ့ အပြင်ဘက်အလွှာကို ရှာဖွေဖို့ သူတို့ကို ကျွန်တော် အကြောင်းကြားထားပါတယ်။ မှော်ဒေသနဲ့ ပတ်သက်ရင်တော့ လူများရုံနဲ့ အဆင်ပြေမှာ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒါကြောင့် ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် သွားကြည့်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာပါ..."

အဖိုးချင်နှင့် အဖိုးနျဉ်တို့သည် နှစ်ပေါင်းများစွာ ရင်းနှီးခဲ့သော သူငယ်ချင်းကောင်းများ ဖြစ်ကြသည်။ သူသည် နျဉ်ယွိယွမ်ကို မိမိမြေးအရင်းကဲ့သို့ ချစ်ခင်သူဖြစ်ပြီး မော့ချူးအတွက်ပင် လက်ဆောင်တစ်ခု ပြင်ဆင်ထားခဲ့သေးသည်။

ယခုအခါ အဖိုးချင် ဒုက္ခရောက်နေနိုင်ချိန်တွင် နျဉ်ယွိယွမ်အနေဖြင့် မည်သို့ ဘေးထိုင်ကြည့်နေနိုင်ပါမည်နည်း။

"နျဉ်ယွိယွမ်... ကျေးဇူး... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်!"

ချင်ယွဲ့သည် အသံများ တုန်ရီနေပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ကျေးဇူးတင်ရိပ်များ ပြည့်နှက်နေသည်။

ဤကဲ့သို့ အရေးကြီးသော အချိန်တွင် နျဉ်ယွိယွမ်က ရှေ့ထွက်လာလိမ့်မည်ဟု သူ တစ်ခါမှ မတွေးခဲ့မိပေ။ အခြားသူများ ရှောင်လွှဲလိုကြသည့် အခက်အခဲများကို သူက ရင်ဆိုင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ထို့တင်မကသေးဘဲ သူသည် အချိန်တိုအတွင်း ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသော အခြေအနေအားလုံးကို စဉ်းစားပြီး လက်တွေ့ အကောင်အထည်ဖော်ရန် လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။

နျဉ်ယွိယွမ်သည် သူတို့အုပ်စု၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သည်ဟု လူကြီးများ ပြောစမှတ်ပြုကြသည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

"ကောင်းပြီ၊ မင်း ပြင်ဆင်ပြီးပြီဆိုရင်လည်း သွားတော့"

နျဉ်ယွိယွမ်၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် အဖိုးနျဉ်က ခေါင်းငြိမ့်ကာ သဘောတူလိုက်သည်။ သူ မထွက်သွားမီ မှာကြားလိုက်သည်။

"မင်း... မင်းရဲ့ ဘေးကင်းလုံခြုံရေးကိုတော့ အထူးဂရုစိုက်ရမယ်နော်!"

"စိတ်မပူပါနဲ့"

နျဉ်ယွိယွမ်က လမ်းလျှောက်နေရာမှ ရပ်ပြီး လှည့်ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ခုမှ အိမ်ထောင်ကျကာစပဲ ရှိသေးတာ၊ အသက်အဆုံးရှုံးခံဖို့ ဘယ်လိုလုပ် စိတ်ကူးရှိမှာလဲ"

လူကြီးဖြစ်သူက မျက်ခုံးပင့်ကာ ရယ်မောလျက် ငေါက်လိုက်သည်။

"ဟွန်း... ဟုတ်ပါပြီ"

ထို့ကြောင့် လူတိုင်း၏ ဆင်ခြေများကြောင့် မပြီးဆုံးနိုင်ဖြစ်နေသော အရေးပေါ်အစည်းအဝေးမှာ နျဉ်ယွိယွမ်၏ ကြားဖြတ်ဝင်ရောက်မှုကြောင့် နောက်ဆုံးတွင် ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။

ချင်ယွဲ့သည် နျဉ်ယွိယွမ်က သူ့ကို ချန်ထားရစ်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူ့နောက်မှ အမြီးလေးကဲ့သို့ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါနေတော့သည်။

"ရပ်စမ်း!"

နျဉ်ယွိယွမ်သည် ဤအချိန်တွင် လူအင်အား စေလွှတ်ရန်အတွက် စီစဉ်နေရသဖြင့် အလွန်အလုပ်များနေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူ့နောက်မှ တကောက်ကောက် လိုက်နေသော ချင်ယွဲ့ကြောင့် စိတ်ရှုပ်လာကာ ရပ်တန့်ပြီး တည်ငြိမ်သောအသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"မင်း တကယ်ပဲ လိုက်ချင်တာလား"

"အင်း"

ချင်ယွဲ့က ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။

"အမိန့်ကို တသွေမတိမ်း နာခံမယ်လို့ ကတိပေးနိုင်လား"

"အထက်လူကြီးရဲ့ အမိန့်ကို နာခံဖို့ ကတိပေးပါတယ်!"

ချင်ယွဲ့က ကိုယ်ကို မတ်လိုက်ပြီး စံပြစစ်နှုတ်ဆက်နည်းဖြင့် အလေးပြုလိုက်သည်။

နျဉ်ယွိယွမ်က သူ့ကိုကြည့်ကာ သဘောကျသွားပြီး ပြုံးလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ၊ ဒါဆိုရင် မင်းပြန်ပြီး ပြင်ဆင်စရာရှိတာ ပြင်ဆင်ထားလိုက်။ ဒီနေ့ ညနေ ၆ နာရီမှာ အချိန်တိတိကျကျ ထွက်ခွာရမယ်။"

အချိန်ဆိုသည်မှာ မည်သူ့ကိုမျှ စောင့်ဆိုင်းနေသည်မဟုတ်။ မိနစ်၊ စက္ကန့်တိုင်းကို အမိအရ ဆုပ်ကိုင်ရမည်ဖြစ်သည်။

"နားလည်ပါပြီ!"

ချင်ယွဲ့သည်လည်း ဤသဘောတရားကို နားလည်သဖြင့် ခေါင်းငြိမ့်ကာ အပြေးထွက်သွားတော့သည်။ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းပြီးနောက် သူက ရုတ်တရက် တွေဝေသွားကာ နျဉ်ယွိယွမ်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဘာလဲ၊ မင်း ကြောက်သွားပြီလား" နျဉ်ယွိယွမ် မျက်ခုံးပင့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"မဟုတ်ပါဘူး" ချင်ယွဲ့က ခေါင်းခါပြပြီး တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။ "ဒါဆို... မော့ချူးကိုရော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

သူတို့ အိမ်ထောင်ကျသည်မှာ ရက်ပိုင်းမျှသာ ရှိသေးပြီး ဟန်းနီးမွန်းပင် မထွက်ရသေးပေ။ ဤသည်ကို တွေးမိသောအခါ ချင်ယွဲ့လည်း အားနာသွားမိသည်။

ဒါကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ နျဉ်ယွိယွမ်၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ပျက်သွားသည်။ သူ အကြာကြီး တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ ပြောလိုက်သည်။

"ငါ အချိန်ရှာပြီး သူ့ကို ပြန်ပြောလိုက်ပါ့မယ်"

"ငါ ကူပြောပေးရမလား"

နျဉ်ယွိယွမ် ခက်ခဲနေသည်ကို မြင်သောအခါ ချင်ယွဲ့က အမှတ်မထင် မေးလိုက်မိသည်။

"တကယ်လား"

နျဉ်ယွိယွမ်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း ဝင်းပသွားခဲ့သည်။ ချင်ယွဲ့ စိတ်ပြောင်းခွင့်မရအောင်ပင် ချက်ချင်း ပြောလိုက်တော့သည်။

"ဒါဆို မင်းကိုပဲ အားကိုးရတော့မယ်"

"ကိစ္စမရှိပါဘူး"

ချင်ယွဲ့က လက်ခါပြလိုက်သည်။ သူသည် နျဉ်ယွိယွမ်ကို ကျေးဇူးတင်နေသဖြင့် ဤကဲ့သို့ ကိစ္စအသေးအမွှားကို ဂရုမထားပေ။

"စိတ်ချပါ၊ မော့ချူးကို ငါ သေချာ ရှင်းပြလိုက်ပါ့မယ်။"

ချင်ယွဲ့တစ်ယောက် ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ကတိပေးလိုက်သော်လည်း ခဏအကြာတွင်မူ သူသည် အဆုံးမရှိ နောင်တရသွားတော့သည်။

ညနေ ၆ နာရီ၊ စစ်ဌာနချုပ်၌။

ရှေ့တွင် ရောက်နေသော လူကို ကြည့်ကာ နျဉ်ယွိယွမ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"ဒါက မင်း ငါ့ကို ပေးခဲ့တဲ့ ကတိလား။ သေချာ ရှင်းပြခဲ့တယ်ဆိုတာ ဒါလား"

"အဲဒါက..."

ချင်ယွဲ့သည် နျဉ်ယွိယွမ်၏ အကြည့်ကို မရင်ဆိုင်ရဲဘဲ ခေါင်းကို အသာလှည့်လိုက်သည်။

"ငါ မော့ချူးနဲ့ တခြားလူတွေကို ရှင်းပြခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမကိုယ်တိုင် လိုက်လာလိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားဘူးလေ!"

ဒါကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ နျဉ်ယွိယွမ် သက်ပြင်းတိုးတိုး ချလိုက်မိသည်။ ဒါက သူ အစကတည်းက ကြောက်နေခဲ့တဲ့ ကိစ္စပဲ မဟုတ်လား။ မဟုတ်ရင် ဘာလို့ ချင်ယွဲ့ကို သွားပြောခိုင်းရမှာလဲ။

သူတို့နောက်တွင် တန်းစီရပ်နေသော လူသုံးယောက်မှာ မော့ချူး၊ မော့ယန်နှင့် စုန့်ချင်းစုန့်တို့ပင် ဖြစ်ကြသည်။

"ဘာလဲ။ ကျွန်မတို့ လိုက်လာတာကို မကြိုဆိုဘူးလား" မော့ချူးက ရှေ့တိုးလာကာ မေးလိုက်သည်။

နျဉ်ယွိယွမ်က မော့ချူး၏ ခေါင်းလေးကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးပြီး သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။ "ရှောင်ချူး၊ မင်း နေလို့သိပ်မကောင်းဘူး မဟုတ်လား။ ဘာလို့ အခုလိုအချိန်မှာ လိုက်လာရတာလဲ"

"ဟုတ်တယ် ရှောင်ချူး၊ မင်း ပြန်ပြီး အနားယူလိုက်ပါ"

ရုတ်တရက် မော့ယန်က ဘက်ပြောင်းသွားပြီး နျဉ်ယွိယွမ်ဘက် လှည့်ကာ စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်သည်။

"ဒါဆို ငါ မင်းတို့နဲ့ လိုက်ခဲ့မယ်၊ ဒါဆို အဆင်ပြေတယ် မဟုတ်လား"

မော့ချူး၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း မည်းမှောင်သွားတော့သည်။

'အစ်ကိုကြီး၊ အစတုန်းက သဘောတူထားပြီးမှ အခုကျမှ ဘာလို့ ဘက်ပြောင်းသွားတာလဲ'

ဒါကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ စုန့်ချင်းစုန့်က မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

"အော် ဒါနဲ့၊ ငါ့ကိုပါ ထည့်တွက်ဖို့ မမေ့နဲ့ဦးနော်။"

မော့ချူးက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ရှင်တို့က ကျွန်မကို ဒီမှာ တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့ဖို့ တကယ်ပဲ ရက်စက်ကြတာလား"

ထိုအချိန်တွင် တံခါးခေါက်သံ ကြားလိုက်ရသည်။

နျဉ်ယွိယွမ်က ကိုယ်ကို မတ်လိုက်ပြီး "ဝင်ခဲ့ပါ" ဟု အသံနက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

စစ်သားတစ်ဦး တံခါးဖွင့်ဝင်လာပြီး မေးလိုက်သည်။

"သေနာပတိချုပ်၊ ပျံသန်းရေးယာဉ် အဆင်သင့်ဖြစ်ပါပြီ။ ကိုယ်တိုင် မောင်းနှင်မှာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ပိုင်းလော့ တစ်ယောက် ခေါ်သွားမှာလား?"

ဒါကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ အားလုံးက နျဉ်ယွိယွမ်ကို "မင်း ငါတို့ကို ထားခဲ့ရင် ငိုလိုက်မှာနော်" ဆိုသည့် အကြည့်မျိုးဖြင့် ဝိုင်းကြည့်ကြတော့သည်။

"ကောင်းပြီ၊ အားလုံး အတူတူသွားကြမယ်။"

နျဉ်ယွိယွမ်သည် ဤလူတွေကို တကယ်ပင် မယှဉ်နိုင်တော့ပေ။ နောက်ဆုံးတွင် သူ အလျှော့ပေးလိုက်ရပြီး သူတို့ဆီမှ အောင်ပွဲခံ အော်ဟစ်သံများကို ရရှိလိုက်သည်။