အခန်း (၁၈၁-၁၈၂)

အခန်း ၁၈၁: ပထမဆုံး အဝတ်အစား ဝတ်လိုက်အုံး....ပြီးမှ ငါတို့ စကားပြောကြမယ်...

"အစစ်အမှန် သူတော်စင် အထွတ်အထိပ်အဆင့်..."

စူးချန်ကဲက တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။ သူ၏ လေသံမှာ တည်ငြိမ်ပြီး အံ့အားသင့်မှု မရှိသလောက်နီးပါး ဖြစ်နေကာ အရာအားလုံးသည် ဖြစ်သင့်ဖြစ်ထိုက်သည့်အတိုင်း ဖြစ်ပျက်နေသည့်အလားပင်။

အစစ်အမှန်နဂါး ရတနာဆေးလုံး၏ ဆေးစွမ်းအားမှာ အလွန်ကြီးမားကျယ်ပြန့်လှသည်။ စနစ်၏ ကျင့်ကြံခြင်း အတွေ့အကြုံ နှစ်နှစ်ကျော်ရှိနေသော်လည်း သူသည် ထိုအရာ၏ အနှစ်သာရမှ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုကိုသာ စုပ်ယူနိုင်ခဲ့သည်။

ဆေးစွမ်းအားအများစုမှာ ဖရိုဖရဲ ကြာပန်းစိမ်း နှင့် သူ၏အရိုးအဆစ်များအတွင်း၌ နက်ရှိုင်းစွာ စုစည်းနေဆဲဖြစ်ပြီး အပြည့်အဝ စုပ်ယူရန် အချိန်ပို၍ လိုအပ်နေဆဲပင်။

ထိုသို့ဆိုသည့်တိုင် သူသည် အင်မော်တယ်ဆေးလုံး၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပုံကို ခံစားမိသည်။

"နီဗားနား နိုးထလာမှုအတွက် နောက်ထပ် အခွင့်အရေးတစ်ခုက အသက်တစ်ချောင်း ပိုရတာနဲ့ တူတယ်... သက်တမ်းငါးထောင် ပိုရတယ်... အစစ်အမှန်နဂါးရဲ့ ခွန်အားကို ပိုင်ဆိုင်ထားတယ်... ဖရိုဖရဲ နှလုံးသားကလည်း လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားပြီ..."

စူးချန်ကဲသည် တီးတိုးရေရွတ်လိုက်၏။ ဤအကျိုးကျေးဇူးများအနက် တစ်ခုသာ ပေါက်ကြားသွားပါက အထွတ်အထိပ်ပုဂ္ဂိုလ်များကြားတွင် သတ်ဖြတ်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာလိမ့်မည် ဖြစ်သော်လည်း သူသည် ယခုအချိန်၌ ထိုအရာများအားလုံးကို တပြိုင်နက်တည်း ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။

အမှန်အားဖြင့် အကြီးမားဆုံး အကျိုးအမြတ်မှာ သူ၏ကျင့်ကြံခြင်း မဟုတ်ချေ။

အတွေးတစ်ချက်ဖြင့် သူ့အသိစိတ် ပင်လယ်၏ နက်ရှိုင်းသော နေရာတွင် ဖျက်ဆီးခြင်း မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

ကောင်းကင် ပြိုကျပြီး မြေကြီး ကွဲအက်သွားကာ ခေတ်တစ်ခေတ် အဆုံးသတ်သွားခဲ့ပြီး ထိုအရာကို ဖြတ်သန်းသွားသော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် ဓားစိတ်ဆန္ဒတစ်ခုသည် ကောင်းကင်ဘုံရှိ နတ်ဘုရားများနှင့် မိစ္ဆာများကို တုန်လှုပ်သွားစေသော လောကဖျက်ဆီးသည့် အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်ကာ မားမားမတ်မတ် ရပ်တည်နေသည်။

ကပ်ဘေးကိုးခု လောကဖျက်ဆီးခြင်း ဓားနည်းစနစ်...အစပြု နားလည်ခြင်း

ဖရိုဖရဲ မူလတာအိုလေးဆယ့်ကိုးခုထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သော ဖျက်ဆီးခြင်းတာအို၏ အစအနလေးတစ်ခုကို သူ အောင်မြင်စွာ နားလည်သဘောပေါက်လိုက်သည်။

ဤဧကရာဇ်အဆင့် နတ်ဘုရားစွမ်းရည် အလွန်အစွမ်းထက်ရခြင်း၏ အကြောင်းအရင်းမှာ ဖျက်ဆီးခြင်းတာအိုကို ထိုအရာ၏ ဗဟိုချက် အဖြစ် အသုံးပြုထားသောကြောင့်ပင်။

သူသည် အစအနလေးကိုသာ နားလည်သဘောပေါက်သေးသော်လည်း....

စူးချန်ကဲသည် ထိုအရာ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပုံကို ရှင်းလင်းစွာ ခံစားနိုင်သည်။

ထိုအရာတွင် ပုံသေသိုင်းကွက် မရှိချေ။ ထိုအရာ၏စွမ်းအားကို အပြည့်အဝ မထုတ်လွှတ်ရသေးသော်လည်း သူ၏ ထိုးထွင်းသိမြင်မှုက သူ ဓားကို ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်နှင့် ထိုအရာ၏ စွမ်းအားသည် သူ လက်ရှိကျွမ်းကျင်ထားသော မည်သည့် နတ်ဘုရားစွမ်းရည်ထက်မဆို အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်ပေလိမ့်မည်။

"ငါက ဒါကို လက်တွေ့ကျင့်သုံးဖို့ လိုသေးတယ်... ဒါပေမဲ့ လက်ရှိ ယွမ်ယန်နယ်မြေမှာ ငါ့ကို ရန်စနိုင်တဲ့သူဆိုလို့ ဘယ်သူမှ မကျန်တော့ဘူးလို့ ငါ ထင်တယ်..."

စူးချန်ကဲ၏မျက်လုံးများတွင် မျှော်လင့်ချက်အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ သူသည် ကောင်းကင်တက်လှမ်းခြင်းတံတားကို ပို၍မြန်မြန် ပွင့်လာစေချင်ပေ၏။

သူ၏အဆင့်တွင် တိုးတက်မှုများကို စစ်မှန်သော လေ့ကျင့်မှုနှင့် သူ၏မျိုးဆက်မှ ပါရမီရှင်များနှင့် ယှဉ်ပြိုင်ခြင်းဖြင့်သာ ရှာဖွေနိုင်ပေမည်။

ထိုအချိန်မှာပင် သူ၏နောက် မလှမ်းမကမ်းရှိ ဖရိုဖရဲ အလင်းအကာအကွယ်မှ ရုတ်တရက် အက်ကွဲသွားသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

အလင်းအကာအကွယ်၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် အက်ကွဲကြောင်းငယ်လေးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပေ၏။

စူးချန်ကဲ၏ နတ်ဘုရားစိတ်အာရုံက ထိုနေရာသို့ ကျရောက်သွားပြီးနောက် သူ၏ မျက်လုံးများတွင် အံ့အားသင့်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု လင်းလက်သွားသည်။

အလင်းအကာအကွယ်အတွင်းတွင် နင်ဖူယောင်၏အရှိန်အဝါသည် လောကကြီးကို တုန်လှုပ်စေမည့် အပြောင်းအလဲတစ်ခုကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီးဖြစ်သည်။

စိတ်ဝိညာဉ်အသွင်ပြောင်းခြင်းနယ်ပယ်၏ အရှိန်အဝါမှာ ကြာမြင့်စွာကတည်းက ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ရှေးဟောင်းဓားစိတ်ဆန္ဒဖြင့် အစားထိုးခံလိုက်ရသည်။

သူမ၏ကျင့်ကြံဆင့်နယ်ပယ်သည် တစ်လအတွင်းမှာပင် မှော်အက္ခရာရေးထိုးခြင်းနယ်ပယ်ကို ဖြတ်ကျော်သွားပြီး ဝင်္ကပါဖွဲ့စည်းခြင်းနယ်ပယ်သို့ တိုက်ရိုက်ခြေချလိုက်၏။

ထို့ပြင် သူမ၏အခြေခံအုတ်မြစ်တွင် မည်သည့် မတည်ငြိမ်မှုမျိုးမျှမရှိဘဲ ခိုင်မာလှသည်။

"စိတ်ဝိညာဉ်အသွင်ပြောင်းခြင်းနယ်ပယ်ကနေ ဝင်္ကပါဖွဲ့စည်းခြင်းနယ်ပယ်အထိ တိုက်ရိုက် ခုန်တက်သွားတာ... ဒီအရှိန်က ကံကြမ္မာသမီးတော် တစ်ယောက်ရဲ့ လုပ်ရပ်ပဲ... အခွင့်အရေး ရလိုက်တာနဲ့ ဒါက တကယ့်ကို မြန်လွန်းတယ်..."

စူးချန်ကဲက သူ၏စိတ်နှလုံးသားထဲတွင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်...

ခရက်... ခရက်...

အက်ကွဲကြောင်းများ ပို၍များပြားလာပြီး ပင့်ကူအိမ်အလား အလင်းအကာအကွယ် တစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

နောက်ဆုံးတွင်....

ဝုန်း...

အလင်းအကာအကွယ် လုံးလုံးလျားလျား အက်ကွဲသွားတော့သည်။

ရုတ်ချည်းဆိုသလိုပင်....

အလင်းအစက်အပြောက်များကြားမှနေ၍ သွယ်လျပြီး ဖြောင့်စင်းကာ ပြီးပြည့်စုံသော ကျောက်စိမ်းအလား ခြေထောက်တစ်ဖက် ထွက်ပေါ်လာပြီး မြေပြင်ကို ညင်သာစွာ ထိတွေ့လိုက်သည်။

ထို့နောက် တခြားခြေထောက်တစ်ဖက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

အလင်းမိုးများသည် တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး နင်ဖူယောင်၏ပုံရိပ်သည် မည်သည့် ဖုံးကွယ်မှုမျှ မရှိဘဲ ထွက်ပေါ်လာပေ၏။

သူမသည် သူမ၏ မျက်လုံးများကို ပိတ်ထားဆဲ ဖြစ်ပြီး သူမ၏ မည်းနက်သော ဆံပင်များသည် ခါးအထိ ရေတံခွန်တစ်ခုအလား ဖြာကျနေကာ သူမ၏ လှုပ်ရှားနေသော ခန္ဓာကိုယ် ကောက်ကြောင်းများကို တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ဖုံးကွယ်ထားခဲ့သည်။

သူမ၏အသွင်အပြင်သည်လည်း သိမ်မွေ့သော ပြောင်းလဲမှုတစ်ခုကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရပုံ ရပြီး သူမ၏ ငယ်ရွယ်နုပျိုမှုကို စွန့်လွှတ်ကာ အေးစက်မှုနှင့် ပြတ်သားမှုကို ပို၍ရရှိလာသည်။

သူမသည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သောအခါ ခန်းမဆောင်အတွင်းရှိ အလင်းရောင်များ ပို၍တောက်ပလာပေ၏။

ထိုမျက်လုံးများမှာ မည်ကဲ့သို့ မျက်လုံးမျိုး ဖြစ်သနည်း...

သူမ၏မျက်လုံးများသည် ယခင်အတိုင်း ကြည်လင်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း သူမ၏မျက်လုံးသူငယ်အိမ်များမှ နက်ရှိုင်းသော နေရာတွင် ရွှေရောင်ဓားမှော်စာလုံးများ ရောယှက်ကာ စီးဆင်းနေသည်။ သူမ မျက်တောင်ခတ်လိုက်တိုင်းတွင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လွတ်လပ်သော ဓားချီများက သူတို့၏ဘုရင်ကို ကိုးကွယ်နေသည့်အလား ပေါ့ပါးသော တုန်ခါမှုကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

"သခင်မ... ဂုဏ်ယူပါတယ်... မပျက်စီးနိုင်သော ဓားခန္ဓာကိုယ်က အစပြုပြီး နိုးထလာပါပြီ..." အားချီ၏အသံက နင်ဖူယောင်၏ စိတ်ထဲတွင် ထွက်ပေါ်လာသည်။

နင်ဖူယောင်သည် သူမ၏လက်များကို ဖြည်းညှင်းစွာ မြှောက်ကာ သူမကိုယ်သူမ ငုံ့ကြည့်လိုက်၏။

သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းတွင် မကြုံစဖူး ကြီးမားသော စွမ်းအားတစ်ရပ် စီးဆင်းနေသည်ကို သူမ ခံစားနိုင်သည်။ သေးငယ်သော ဓားချီ အမျှင် သန်းပေါင်းများစွာသည် သူမ၏ သွေးကြောများထဲတွင် စီးဆင်းနေပြီး သဘာဝ ဓားတာအို မှော်စာလုံးများကို သူမ၏အရိုးများပေါ်တွင် ခတ်နှိပ်ထားပေ၏။ သူမ၏နတ်ဘုရား စိတ်ဝိညာဉ်သည် ပွင့်လင်းမြင်သာပြီး ကြည်လင်နေကာ ဓားတာအိုအပေါ် သူမ၏ နားလည်မှုမှာ မယုံနိုင်လောက်အောင် ထက်ရှနေသည်။

"ဒါက... ဓားတာအိုရဲ့စွမ်းအားလား..."

နင်ဖူယောင်က သူမကိုယ်သူမ စစ်ဆေးကြည့်ရှုပြီးနောက် အံ့အားသင့်နေကာ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

"ငါ တကယ်ပဲ ဝင်္ကပါဖွဲ့စည်းခြင်းနယ်ပယ်ကို ခြေချမိတာလား..."

သူမက မယုံနိုင်စွာဖြင့် တီးတိုးရေရွတ်လိုက်၏။

အပျက်အစီးနယ်မြေထဲသို့ မဝင်မီတွင် သူမသည် စိတ်ဝိညာဉ်အသွင်ပြောင်းခြင်းနယ်ပယ်ရှိ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။

ဤပြောင်းလဲမှုမှာ အမှန်တကယ်ကို ကြီးမားလွန်းလှသည်။

ရှေးဟောင်းဓားအတွင်းမှ အားချီ၏အသံသည် ရွှင်မြူးနေကာ သူမ၏စိတ်ထဲတွင် ထွက်ပေါ်လာသည်။

"သခင်မ... ဒါက အစပဲ ရှိသေးတယ်... မပျက်စီးနိုင်သော ဓားခန္ဓာကိုယ်က ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်သုံးထောင်ထဲမှာ ပထမတန်းစား တိုက်ခိုက်ရေး အမျိုးအစားပဲ... နင့်ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း တိုးတက်လာပြီးတော့ ဓားခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ စွမ်းရည်တွေကို အဆက်မပြတ် တိုးတက်အောင် လုပ်ဆောင်နိုင်တာနဲ့ နင့်ရဲ့ ဓားတာအိုမှာ ဘာကန့်သတ်ချက်မှ ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး... အခုကစပြီးတော့ ကမ္ဘာအသင်္ချေရဲ့ ပါရမီရှင်တွေနဲ့ နတ်ဘုရားသားတော်တွေကို ရင်ဆိုင်ရတဲ့အချိန်မှာတောင် နင့်မှာ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း ရှိလာပြီ... ပြီးတော့... နင်နဲ့သက်တူရွယ်တူ မျိုးဆက်တစ်ခုလုံးကိုတောင် ဖိနှိပ်နိုင်မှာပါ..."

"မျိုးဆက် တစ်ခုလုံးကို ဖိနှိပ်နိုင်မှာလား..."

နင်ဖူယောင်သည် ဤစကားများကို ထပ်ခါတလဲလဲ ရေရွတ်လိုက်ကာ သူမ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။

သူမ၏စိတ်ထဲတွင် စီနီယာအစ်ကို၏ ပုံရိပ်သည် အလိုအလျောက် ထွက်ပေါ်လာပေ၏။

စီနီယာအစ်ကိုနှင့်အတူ လမ်းလျှောက်နေစဉ် သူမသည် အကာအကွယ် လိုအပ်သော ဂျူနီယာညီမလေး မဟုတ်တော့ဘဲ သူမ၏စီနီယာအစ်ကိုနှင့် ပခုံးချင်းယှဉ်ပြီး ရှေ့ရှိလမ်းပေါ်မှ ဆူးများကို ရှင်းလင်းပေးနိုင်သော အဖော်တစ်ဦး ဖြစ်လာတော့ပေမည်။

"ဒါနဲ့...."

နင်ဖူယောင်က ရုတ်တရက် သတိဝင်လာသည်။

"စီနီယာအစ်ကို ဘယ်မှာလဲ..."

သူမသည် အလျင်အမြန် ဝေ့ဝိုက်ကြည့်ကာကာ သူမ၏ မျက်လုံးများဖြင့် ခန်းမဆောင်ကို စူးစမ်းကြည့်လိုက်သည်။

မကြာမီ သူမသည် ပြတင်းပေါက်တွင် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ကာ သူမကို ကျောခိုင်း၍ ရပ်နေသော ထိုအရပ်ရှည်ရှည်ပုံရိပ်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"စီနီယာအစ်ကို..."

နင်ဖူယောင်သည် ဝမ်းသာအားရ အော်ခေါ်လိုက်၏။

သူမ၏တိုးတက်မှုကို သူနှင့် မျှဝေချင်ပြီး သူ၏ အသိအမှတ်ပြုမှုကို လိုချင်ကာ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ပေါ်လာနိုင်သည့် ချီးကျူးမှုအရိပ်အယောင်ကို ကြည့်ချင်သည်။

သူမသည် သူမ၏ လက်ရှိ အခြေအနေကိုပင် မေ့လျော့သွားပြီး စူးချန်ကဲဆီသို့ ခြေလှမ်းလှမ်းလိုက်သည်။

သူမ၏ အသံကို ကြားသောအခါ စူးချန်ကဲသည် ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်လာခဲ့ပြီး သူ၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် ထူးဆန်းကာ အနေရခက်နေပုံရသည်။

"အို... မင်း နိုးပြီလား..."

"မင်း ဝင်္ကပါဖွဲ့စည်းခြင်းနယ်ပယ်ကို ရောက်သွားပြီ... မဆိုးဘူး... မင်းရဲ့တိုးတက်မှုက အရမ်းမြန်ဆန်တယ်..."

သူမစီနီယာအစ်ကို၏အတည်ပြုချက်ကို ကြားသောအခါ နင်ဖူယောင် ပို၍ဝမ်းသာသွားပြီး အလျင်အမြန် ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည်။

"ဒါတွေအားလုံးက စီနီယာအစ်ကိုကြောင့်ပါပဲ... တကယ်လို့ စီနီယာအစ်ကိုသာ ငါ့ကို ဒီ အပျက်အစီးနယ်မြေထဲကို မခေါ်လာခဲ့ဘဲနဲ့ ဓားသစ်သီးသာ မပေးခဲ့ဘူးဆိုရင် ဝင်္ကပါဖွဲ့စည်းခြင်းနယ်ပယ်ကို ငါ တက်လှမ်းနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... စီနီယာအစ်ကိုရဲ့ ကြီးမားတဲ့ ကျေးဇူးကို ဖူယောင်က ဘယ်တော့မှ မေ့မှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

သူမ စကားပြောနေစဉ် သူမသည် နောက်ထပ် ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်း ရှေ့သို့တိုးလာခဲ့သည်။

သို့ရာတွင် စူးချန်ကဲ၏အကြည့်သည် သူမကို စေ့စေ့မကြည့်ရဲသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး သူမ ချဉ်းကပ်လာသောအခါ သူသည် ခေါင်းကို နံဘေးသို့ အနည်းငယ် မသိမသာ တိမ်းစောင်းလိုက်၏။

"စီနီယာအစ်ကို..."

နင်ဖူယောင် အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားပြီး ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။ သူမ၏အေးစက်ပြီး လှပသော မျက်နှာပေါ်တွင် နားမလည်နိုင်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး သူမက ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်သည်။

"စီနီယာအစ်ကိုရဲ့ မျက်နှာ... ဘာလို့ နည်းနည်းနီနေသလို ဖြစ်နေတာလဲ... ဒီနေရာမှာ ပူနေလို့လား..."

သူမသည် စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်ပြီး အခြေအနေကို လုံးဝမသိရှိဘဲ ဖြစ်နေသည်။

စူးချန်ကဲ...

သူ တခဏကြာမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူမ၏လှပသော မျက်နှာနှင့် လုံးဝဖုံးကွယ်ထားခြင်းမရှိသော ဆွဲဆောင်မှုရှိသည့် ခန္ဓာကိုယ်ကို ကြည့်ကာ သူသည် လည်ချောင်းရှင်းလိုက်ပြီး သူ၏ လေသံကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

"အဟမ်း.... ပထမဆုံး အဝတ်အစား ဝတ်လိုက်အုံး... ပြီးမှ ငါတို့ စကားပြောကြမယ်..."

"မင်းရဲ့ အဝတ်အစားတွေက အရမ်းရှည်လွန်းနေရင်လည်း စိတ်မပူပါနဲ့... အခုလောလောဆယ်တော့ သည်းခံလိုက်ပါ... အပျက်အစီးနယ်မြေ က ထွက်သွားပြီးမှ ငါတို့ အဝတ်အစား သွားဝယ်လို့ရတယ်..."

နင်ဖူယောင်...

သူမသည် တခဏကြာမျှ ရပ်တန့်သွားပြီး ချက်ချင်း တုံ့ပြန်မှု မပြုခဲ့ချေ။

သူမသည် မသိစိတ်ဖြင့် စူးချန်ကဲ၏ ရွေ့လျားနေသော အကြည့်အတိုင်း လိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူမကိုယ်သူမ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

အချိန်သည် ဤအချိန်အခိုက်အတန့်တွင် ရပ်တန့်သွားခဲ့လေ၏။

ခန်းမဆောင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

နင်ဖူယောင်၏ မျက်နှာထား ချက်ချင်း အေးခဲတောင့်တင်းသွားတော့သည်။

သူမသည် သူမ၏ကျောက်စိမ်းအလား နူးညံ့ချောမွတ်ပြီး ဖိနပ်မပါသော ခြေထောက်များကို မြင်လိုက်ရပြီးနောက် ရှည်လျားပြီး ပြီးပြည့်စုံကာ အဖုံးအကွယ်မရှိသည့် ခြေထောက်များကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမ၏ သွယ်လျသောခါးကိုလည်း မြင်လိုက်ရပေ၏။

ထို့နောက်...

ဘုန်း...

ပူနွေးသောသွေးများသည် သူမ၏ခေါင်းထဲသို့ ချက်ချင်းတိုးဝင်သွားခဲ့ပြီး နင်ဖူယောင်၏ ချောမောသော မျက်နှာသည် မြင်နိုင်သည့် အမြန်နှုန်းဖြင့် ဖြူရော်နေရာမှ အနီရောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူမ၏ဦးနှောက် ဗလာဟင်းလင်းဖြစ်သွားခဲ့ပြီး သူမသည် နေရာတွင်ပင် ရှက်စိတ်ကြောင့် လဲသေလုနီးပါး ဖြစ်သွားတော့သည်။

ငါက ဘယ်သူလဲ...

ငါ ဘယ်နေရာကို ရောက်နေတာလဲ...

အခန်း ၁၈၂: အဲဒါက မင်းကြောင့်လား... သခင်မ...

"အား..."

ကောင်းကင်ကို ထိုးဖောက်နိုင်လောက်အောင် ကျယ်လောင်သော စူးရှသည့် အော်ဟစ်သံတစ်သံက နင်ဖူယောင်၏ပါးစပ်မှ ရုတ်တရက် ပွင့်အံ့ထွက်လာသည်။

သူမသည် ကြောက်လန့်နေသော ယုန်တစ်ကောင်အလား နောက်သို့ခုန်ဆုတ်သွားပြီး သူမ၏လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် သူမ၏ရင်ဘတ်ကို တင်းကြပ်စွာ ဖိထားလိုက်၏။ သူမသည် သူမကိုယ်သူမ သေးငယ်သော ဘောလုံးတစ်လုံးအဖြစ် ကျုံ့ဝင်သွားစေရန် ဆန္ဒရှိကာ မြေကြီးထဲသို့ပင် ငုပ်လျှိုးလိုက်ချင်စိတ် ပေါက်သွားသည်။

"အဝတ်... အဝတ်အစား... ငါ့ရဲ့ အဝတ်အစားတွေ ဘယ်မှာလဲ..."

နင်ဖူယောင်က ရှက်ရွံ့ခြင်းနှင့် ဒေါသတို့ဖြင့် ပေါင်းစပ်ကာ တုန်ယင်နေသောအသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ရှေးဟောင်းဓားအတွင်း၌ အားချီသည် ရုတ်တရက် ဖြစ်ပျက်သွားသော အခြေအနေကြောင့် ကြောင်အမ်းသွားသည်။ အချိန်ကြာမြင့်စွာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူမက ဖျော့တော့သော နတ်ဘုရားစိတ်အာရုံတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

"သခင်မ... နင့်ရဲ့ ဓားခန္ဓာကိုယ်က နိုးထလာပြီးတော့ နီဗားနားပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းကို ဖြတ်သန်းချိန်မှာ နင့်ရဲ့ မူလသေမျိုးဝတ်စုံက ဓားချီတွေကြောင့် အမှုန့်ဖြစ်သွားတာပါ... ဒါက ငါ့ရဲ့အမှားပါ... နင့်ကို အဝတ်အစားအပို ပြင်ဆင်ဖို့အတွက် သတိပေးဖို့ မေ့သွားတာပါ..."

နင်ဖူယောင်...

သူမ တစ်စုံတစ်ခုကိုသတိရသွားခဲ့သည်။ ဓားစိတ်ဆန္ဒများ ပေါက်ကွဲထွက်လာစဉ် သူမ၏ အဝတ်အစားများ အမှုန်အမွှားများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်ကို သူမ ခံစားလိုက်ရ၏။ သို့သော် နောက်ပိုင်းတွင် သူမသည် တာအိုကို နားလည်သဘောပေါက်ခြင်းနှင့် စွမ်းအားတိုးတက်လာခြင်းတို့တွင် နှစ်မြုပ်သွားသဖြင့် ထိုအကြောင်းကို လုံးဝမေ့လျော့သွားခဲ့သည်။

ထို့ပြင် ဖရိုဖရဲ အလင်းမျက်နှာပြင်တစ်ခုက သူမကို ဖုံးကွယ်ထားသည်ဟု သူမ တွေးထင်ထားကာ ထိုအရာ ပျက်စီးသွားမှန်း မသိခဲ့ချေ။ ဆိုလိုသည်မှာ သူမသည် ဤကဲ့သို့... သူမ စီနီယာအစ်ကို၏ရှေ့တွင် အချိန်အတော်ကြာ လမ်းလျှောက်နေခဲ့ခြင်းပင်။

"အား..."

နင်ဖူယောင်သည် အလွန်ရှက်ရွံနေသဖြင့် သေတော့မည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ငါ ဘာလုပ်ရမလဲ... ဘာလုပ်ရမလဲ...

ငါ့မှာ ဝတ်စရာ အဝတ်အစားတောင် မရှိတော့ဘူး...

ငါ အခု ဘယ်သူ့ကိုမှ မျက်နှာမပြရဲတော့ဘူး...

စူးချန်ကဲသည် သူမ အော်ဟစ်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် နောက်လှည့်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ပြတင်းပေါက်ဘက်ကိုသာ လှည့်နေပြီး နင်ဖူယောင်ကို ကျောခိုင်းထားသည်။

သူသည် သူ၏သိုလှောင်လက်နက်ထဲမှ အပို ဝတ်ရုံတစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ သူ၏နောက်သို့ ပစ်ပေးလိုက်၏။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်....

ထိုဝတ်ရုံသည် နင်ဖူယောင်၏ရှေ့သို့ တိကျစွာ ကျဆင်းလာသည်။

"အရင်ဆုံး ဒါကို ဝတ်လိုက်ပါ..."

"အရွယ်အစားက မမှန်နိုင်ဘူး... အခုလောလောဆယ်တော့ သည်းခံလိုက်ပါ... အပျက်အစီးနယ်မြေက ထွက်သွားပြီးမှ ငါတို့ အဝတ်အစား သွားဝယ်လို့ ရပါတယ်..."

နင်ဖူယောင်က သူမ၏ရှေ့ရှိ အစိမ်းရောင် ဝတ်ရုံကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ပါးပြင်များသည် ကြက်ဥတစ်လုံးကို ကြော်နိုင်လောက်အောင် ပူထူနေပြီး သူမ၏အသံမှာ အလွန်ရှက်ရွံ့မှုများဖြင့် တုန်ယင်နေကာ သူမက တီးတိုးပြောဆိုလိုက်၏။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... စီနီယာအစ်ကို..."

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်...

သူမ ဘာမျှ ထပ်မတွေးဝံ့တော့ချေ။ သူမက နှုတ်ခမ်းကိုကိုက်ကာ ထိုဝတ်ရုံကို အလျင်အမြန် ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။

ဝတ်ရုံမှ တရွရွအသံများသည် တိတ်ဆိတ်နေသော ခန်းမဆောင်ထဲတွင် အလွန်ရှင်းလင်းစွာ ကြားနေရသည်။

စူးချန်ကဲသည် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ကာ မတ်တတ်ရပ်နေပြီး သူ၏အမူအရာ တည်ငြိမ်နေပေ၏။

အချိန်တခဏအကြာတွင်...

နင်ဖူယောင်၏အသံက အလွန်တိုးညှင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"စီ... စီနီယာအစ်ကို ... ကျွန်မ... ဝတ်ပြီးပါပြီ..."

စူးချန်ကဲက နောက်ဆုံးတွင် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

သူ၏ရှေ့တွင် နင်ဖူယောင်သည် သူ၏ အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားလေ၏။ ထိုအဝတ်အစားမှာ သူမအတွက် အလွန်ကြီးမားလွန်းနေသည်မှာ သိသာထင်ရှားသည်။ ဝတ်ရုံ၏ လက်များနှင့်အနားများမှာ အလွန် ရှည်လျားနေသဖြင့် သူမသည် ထိုအရာများကို အနည်းငယ် ခေါက်ထားခဲ့ရသည်။

သူမ၏ တောက်ပနေသော အနက်ရောင်ဆံပင်များသည် ယခင်အတိုင်း ရှုပ်ပွပြီး လွတ်လပ်စွာ ဖရိုဖရဲကျဆင်းနေခဲ့သည်။ သူမ၏ အေးစက်ပြီး လှပသော မျက်နှာပေါ်ရှိ ရှက်ရွံ့မှုများမှာ မပျောက်ကွယ်သေးချေ။ သူမက ခေါင်းငုံ့ထားပြီး သူနှင့် အကြည့်ခြင်း ဆုံရဲခြင်း မရှိပေ။ သူမ၏ လက်များသည် အလွန်ရှည်လျားသော အင်္ကျီလက်များကို အာရုံစိုက်နေကာ အာရုံပျံ့လွင့်နေသည့်အလားပင်။ သူမ၏တစ်ကိုယ်လုံး ယခင်ကထက် ပို၍ရှက်ရွံ့ပြီး အားကိုးရာမဲ့သည့်ပုံစံ ပေါက်နေခဲ့သည်။

ဤကဲ့သို့ သူမ၏ပုံစံမျိုးကို ကြည့်ရသည်မှာ သူမ၏ ယခင် အေးစက်ပြီး သန်မာသော အရှိန်အဝါများနှင့် အလွန်ကွာခြားနေပေ၏။

ဤမြင်ကွင်းကြောင့် စူးချန်ကဲ၏မျက်လုံးများတွင် အပြုံးအရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖျတ်ခနဲ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"အင်း..."

စူးချန်ကဲသည် ခေါင်းညိတ်ပြပြီးနောက် သူသည် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိဖြင့် အကြောင်းအရာကို ပြောင်းလဲလိုက်သည်။

"မင်း ဘယ်လို ခံစားရလဲ... ဝင်္ကပါဖွဲ့စည်းခြင်းနယ်ပယ်ရဲ့စွမ်းအားနဲ့ အသားကျသွားပြီလား..."

သူမ၏စီနီယာအစ်ကိုသည် ယခင်ကအတိုင်း တည်ငြိမ်ပြီး သူမ၏ကျင့်ကြံခြင်းကို ဂရုစိုက်နေဆဲ ဖြစ်ကြောင်းကို မြင်တွေ့ရသောအခါ နင်ဖူယောင် အနည်းငယ် စိတ်အေးသွားသည်။ သို့သော် သူမ၏မျက်နှာပေါ်ရှိ အပူချိန်မှာ အချိန်အတန်ကြာသည်အထိ လျော့ကျမသွားခဲ့ချေ။

သူမသည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူထုတ်ကာ သူမကိုယ်သူမ တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားပြီး ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"အ... အဆင်ပြေပါတယ်... ငါ့ရဲ့စွမ်းအားက အများကြီး တိုးတက်လာတယ်... ပြီးတော့ ဓား တာအိုနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ငါရဲ့ နားလည်သဘောပေါက်မှုက လုံးဝပြောင်းလဲသွားတယ်... ဒါပေမဲ့ ရုတ်တရက် တိုးတက်မှုက အရမ်းကြီးမားလွန်းလို့ အဲ့ဒါကို ထိန်းချုပ်ဖို့ အချိန်လိုအပ်တယ်..."

"ကျင့်ကြံတာက အဆင့်ဆင့်လုပ်ရတဲ့ ကိစ္စပဲ... မင်းရဲ့ လမ်းကြောင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း သွားပါ... မင်း အခုလိုအပ်တာက အစစ်အမှန် တိုက်ခိုက်မှုပဲ..."

စူးချန်ကဲက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"အစစ်အမှန် တိုက်ခိုက်မှုလား..."

နင်ဖူယောင်သည် စူးချန်ကဲကို မော့ကြည့်လိုက်သော်လည်း ချက်ချင်းပင် သူမ၏အကြည့်ကို ရှောင်ဖယ်လိုက်သည်။ သူမ၏ရှက်ရွံ့နေမှုကြောင့် သူမ၏အသံ အနည်းငယ် တိုးညှင်းသွားသည်။

"စီနီယာအစ်ကို ... ကျွန်မတို့ နောက်ထပ် ဘယ်ကို သွားကြမလဲ..."

သူမသည် သူမစီနီယာအစ်ကို၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို သိလိုသည်။ အကယ်၍ စီနီယာအစ်ကိုသာ သူမကို ဂိုဏ်းသို့ စောစောပြန်စေချင်လျှင် သူမ ပြန်ရပေမည်။

"အချိန်တန်ရင် ထွက်သွားကြမယ်... ဒီအပျက်အစီးနယ်မြေမှာ ငါတို့ အချိန်တော်တော်ကြာနေခဲ့ပြီ... မင်း မြောက်ပိုင်းဒေသကိုပြန်ဖို့ လိုတယ်မဟုတ်လား..."

စူးချန်ကဲက တီးတိုးပြောဆိုလိုက်သည်။ သူသည် အပျက်အစီးနယ်မြေ၏ အခြေအနေကို နားလည်ပြီး ဖြစ်သလို သူ၏ကျင့်ကြံခြင်းသည်လည်း အနည်းငယ် တိုးတက်လာခဲ့လေပြီ။

အရေးအကြီးဆုံးမှာ အချိန်သည်လည်း အလွန်ကြာမြင့်နေပြီ ဖြစ်ခြင်းပင်။

သူ့အတွက် နောက်ထပ်လိုအပ်သည်မှာ အစစ်အမှန်နဂါး ရတနာဆေးလုံးကို သန့်စင်ရန်နှင့် ကပ်ဘေးကိုးခု လောကဖျက်ဆီး ဓားနည်းစနစ်ကို နားလည်သဘောပေါက်ရန် အချိန်အနည်းငယ် လိုအပ်နေခြင်းပင်။

"မြောက်ပိုင်းဒေသကို ပြန်မယ်..."

နင်ဖူယောင်သည် သူမ၏မျက်နှာထားကို တင်းထားကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

အချိန်တခဏအကြာ၌...

အပျက်အစီးနယ်မြေ၏ နက်ရှိုင်းသော နေရာမှ တွင်းနက်ကြီး၏ ထွက်ပေါက်တွင်..

စူးချန်ကဲနှင့်နင်ဖူယောင်တို့သည် အပျက်အစီးနယ်မြေမှ တိတ်ဆိတ်စွာ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။

အပြင်ဘက်ကမ္ဘာသို့ ပြန်ရောက်ချိန်၌ သူတို့၏ မျက်စိရှေ့တွင် မြင်တွေ့ရသော မြင်ကွင်းက သူတို့ကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားစေသည်။

သူတို့၏အမြင်အာရုံကို နေရာတိုင်းတွင် ဖုံးလွှမ်းနေသော ကောင်းကင်တက်လှမ်းခြင်းတံတား၏ ရွှေရောင်အရိပ်က လွှမ်းခြုံထားပေ၏။

"ဒါက..."

နင်ဖူယောင် ကြောင်အမ်းသွားသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် ကြီးမားသော စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ထင်ဟပ်နေပြီး သူမက ထိုအရှိန်အဝါ၏ ဖိအားကို ခံစားမိသည်။

ထိုအရှိန်အဝါသည် အလွန်ကြီးမားလွန်းပေ၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်...

သူမသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ စိတ်ဝိညာဉ်ချီများ အရည်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလောက်အောင် သိပ်သည်းပြီး တာအိုဥပဒေသများသည်လည်း အစိုင်အခဲဖြစ်လုနီးပါး ထွက်ပေါ်လာသည်ကိုသတိပြုမိလိုက်သည်။ လွမ်မိုတောင်ကြောမှ အပင်များနှင့် တိရစ္ဆာန်များသည်ပင် ယခင်ထက် သက်ဝင်လှုပ်ရှားလာသည်။

"ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ..."

"ဘာတွေများ ဖြစ်ပျက်နေတာလဲ..."

ရှေးဟောင်းဓားအတွင်းမှ အားချီ၏အသံတွင် အံ့အားသင့်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"ကောင်းကင်တက်လှမ်းခြင်းတံတား ... ဒီဘဝမှာ အဲ့ဒါက တကယ်ကြီး ဒီအောက်ဘုံမှာ ထွပ်ပေါ်လာတာလား... လောကကြီးရဲ့ ကံကြမ္မာ ကြောင့် ဖြစ်လာတဲ့ စစ်ပွဲကြီး စတင်ပြီ... ပါရမီရှင်တွေ ယှဉ်ပြိုင်နေကြပြီ... ဒီဘဝမှာ ဘယ်သူက ကောင်းကင်လမ်းကြောင်းရဲ့အဆုံးကို တက်လှမ်းပြီး မဟာတာအိုကို မြင်တွေ့နိုင်မှာလဲ..."

အားချီ၏အသံတွင် မယုံကြည်နိုင်မှုများ ရှိနေခဲ့သည်။

ရှေးဟောင်းအင်မော်တယ်ခေတ်၏ ဂုဏ်ကျက်သရေကို တွေ့ကြုံခဲ့ရသော သူမအနေဖြင့် ထိုအရာ၏အဓိပ္ပါယ်ကို ကောင်းစွာသိရှိထားသည်။

အဖြစ်မှန်ကို နားလည်ပြီးနောက် နင်ဖူယောင်က စူးချန်ကဲကိုကြည့်ပြီး အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်၏။

"စီနီယာအစ်ကို ... ကောင်းကင်တက်လှမ်းခြင်း တံတားဆိုတာက ဘာလဲ..."

သူမသည် မြောက်ပိုင်းဒေသတွင် ကြီးပြင်းလာခဲ့ပြီး နင်မိသားစု၏ ပါရမီရှင် တစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း ဤအရာနှင့် ပတ်သက်ပြီး သူမ ဘာမျှ မသိခဲ့ချေ။

"အဲ့ဒါက ရှေးဟောင်းအင်မော်တယ်ခေတ်က ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ ကြီးမားတဲ့ အခွင့်အရေး တစ်ခုပဲ..."

စူးချန်ကဲက ကောင်းကင်ယံရှိ ရွှေရောင် တံတားကို ကြည့်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ရှင်းပြလိုက်သည်။

"အဲ့ဒီမှာ လှေကားထစ်တစ်ထောင်ရှိပြီးတော့ တစ်ဆင့်စီတိုင်းမှာ မတူညီတဲ့ စမ်းသပ်မှုတွေနဲ့ အခွင့်အရေးတွေ ရှိတယ်... အဲ့ဒီမှာ နည်းစနစ်တွေ... နတ်ဘုရား လက်နက်တွေ... ဆေးလုံးတွေ နဲ့ မဟာ တာအိုရဲ့ ထိုးထွင်းသိမြင်မှုတွေ ပါဝင်တယ်..."

"အဆင့်တစ်သောင်းကို အောင်မြင်စွာ တက်လှမ်းနိုင်သူက အင်မော်တယ်တစ်ပါး ဖြစ်လာဖို့ လမ်းကြောင်းကို ဖောက်ထွက်နိုင်လိမ့်မယ်..."

သူ၏စကားကို ကြားသောအခါ နင်ဖူယောင် အံ့အားသင့်သွားသည်။

အင်မော်တယ်တစ်ပါး ဖြစ်လာရန် လမ်းကြောင်းကို ဖောက်ထွက်နိုင်မည်လော....

"စီနီယာအစ်ကို ... အဲ့ဒီလိုဆိုရင် ပါရမီရှင်တွေအားလုံးက ဒီနေရာကို လာကြမှာပေါ့..."

"သေချာတာပေါ့..."

စူးချန်ကဲက ရယ်မောလိုက်သည်။

"ကမ္ဘာအသင်္ချေက ပါရမီရှင်တွေနဲ့ နတ်ဘုရား သားတော်တွေအားလုံး ဒီနေရာကို လာကြလိမ့်မယ်..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ နင်ဖူယောင်၏စိတ်နှလုံးသား လေးလံသွားပေ၏။

သူမ၏စီနီယာအစ်ကိုသည် အလွန် အစွမ်းထက်သော်လည်း ပြိုင်ဘက်များသည် မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း သူမ မသိနိုင်ချေ။

"စိတ်မပူပါနဲ့..."

စူးချန်ကဲသည် သူမ၏အတွေးများကို ရိပ်စားမိသည့်အလား သူမ၏ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ပုတ်လိုက်သည်။

"ဘယ်သူပဲ လာလာ... ငါတို့က အနိုင်ရအောင် တိုက်ခိုက်ရုံပဲ..."

သူ၏စကားများသည် နင်ဖူယောင်၏ နှလုံးသားကို နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်ခြင်းပင်။

ထိုအချိန်မှာပင် အားချီက သူမ၏စိတ်နှလုံးသားထဲတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ စဉ်းစားနေခဲ့သည်။

'ဖန်ရွှမ်... ဒီကောင်းကင်တက်လှမ်းခြင်း တံတား ပေါ်မှာ သူရဲ့ မူလခန္ဓာကိုယ်ကို ငါတို့ တွေ့ရလိမ့်မယ်...'

'စူးချန်ကဲရဲ့ စွမ်းအားက တကယ်ပဲ အဲ့ဒီလောက်တောင် အစွမ်းထက်ရဲ့လား...'

'တကယ်လို့ သူသာ အောင်မြင်နိုင်ရင် အဲ့ဒါက ရှေးဟောင်းအင်မော်တယ်ခေတ်မှာတောင် ဒဏ္ဍာရီတစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မယ်...'

အပျက်အစီးနယ်မြေ၏အပြင်ဘက်တွင်...

စူးချန်ကဲသည် ကောင်းကင်ယံဆီသို့ မော့ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်လုံးများတွင် ပြိုင်ဆိုင်လိုသည့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုတစ်ခု လင်းလက်သွားသည်။

"ကောင်းကင်တက်လှမ်းခြင်း တံတား..."

"ငါ စောင့်နေခဲ့တာ ကြာပြီ..."