အခန်း (၁၈၅-၁၈၆)

အခန်း ၁၈၅:ငါ နည်းနည်းလေး ထပ်လှုပ်ရှားရင်... ငါ သေလိမ့်မယ်...

လျှိုယွမ်၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ပိုးထည်ဝတ်ရုံမှ မျက်စိကျိန်းလောက်အောင် တောက်ပသော နတ်ဘုရားအလင်းတန်း အကာအကွယ်တစ်ခုကို ချက်ချင်းထုတ်လွှတ်လိုက်၏။ ထိုအရာသည် သူ၏ဆရာမှ ပေးအပ်ထားသော အသက်ကယ် ရတနာတစ်ခုဖြစ်ပြီး လေဟာနယ်တာအို နယ်ပယ်မှ တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုကိုပင် ခံနိုင်ရည်ရှိသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ထျန်းကန်းဂိုဏ်း၏ လျှို့ဝှက်သူတော်စင် ဥပဒေသသည် ရူးသွပ်စွာ လည်ပတ်နေပြီး ဤမမြင်နိုင်သော ချိတ်ပိတ်ခံရမှုမှ ရုန်းထွက်ရန် ကြိုးစားနေခဲ့သည်။

သို့ရာတွင် ထိုကြိုးပမ်းမှုမှာ အချည်းနှီးသာ ဖြစ်လေ၏။

ဤကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါအောက်တွင် အရာအားလုံးသည် တစ်လက်မချင်းစီ ကြေမွှပျက်စီးသွားခဲ့သည်။

"မဟုတ်ဘူး... မဖြစ်နိုင်ဘူး... မင်း..."

အကန့်အသတ်မဲ့ အကြောက်တရားက သူ့ကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။ သူသည် အော်ဟစ်ကာ အသက်ချမ်းသာပေးရန် တောင်းပန်လိုသည်။ ထျန်းကန်းဂိုဏ်း၏အမည်ကို သူ ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလိုသော်လည်း သူ၏လည်ချောင်းက အသံတစ်သံမျှ မထွက်နိုင်သဖြင့် သူ့ကို အဆုံးမရှိသော မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုများသာ ချန်ထားရစ်ခဲ့သည်။

သူ၏နံဘေးရှိ လီချန်းလန်မှာ ပို၍ပင် ဆိုးရွားသော အခြေအနေတွင် ရှိနေသည်။ ထို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသောဖိအား ကျဆင်းလာသည့် အချိန်အခိုက်အတန့်တွင် သူသည် ခုခံရန် အတွေးတစ်ခုကိုပင် မစဉ်းစားနိုင်ခဲ့ချေ။ သူ၏ခြေထောက်များ ပျော့ခွေသွားပြီး ဘုန်းခနဲ အသံနှင့်အတူ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကျသွားကာ သူ၏မျက်နှာမှာ စက္ကူအလား ဖြူရော်နေသည်။

ဒေါသနှင့်အကြောက်တရားက လျှိုယွမ်၏စိတ်နှလုံးသားထဲတွင် ရောယှက်နေသည်။ သူ မသေဆုံးမီ နောက်ဆုံးအချိန်အခိုက်အတန့်တွင် သူသည် ရုတ်တရက် လက်ဆန့်တန်းကာ သူ၏နံဘေးရှိ လီချန်းလန်၏ လည်ပင်းကို အတင်းအကြပ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်၏။ သူ၏မျက်လုံးများသည် သွေးရောင်လွှမ်းနေပြီး သူ၏နောက်ဆုံးစွမ်းအားကို အသုံးပြုကာ တုန်ရီပြီး ဒေါသထွက်နေသော အသံဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

"ခွေးမသား ပုရွက်ဆိတ်... မင်း ငါ့ကို အန္တရာယ် ပေးရဲတယ်... သူက အောက်ဘုံက မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို မင်း ဘာလို့ အစောကြီးကတည်းက မပြောခဲ့တာလဲ..."

ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူ ရုတ်တရက် အသိဝင်လာခဲ့သည်။ ဤကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထုတ်လွှတ်နိုင်သူတစ်ယောက်သည် အောက်ဘုံက လူတစ်ယောက် မည်သို့ ဖြစ်နိုင်မည်နည်း...

ဤလူသည် ကောင်းကင်ဘုံများရှိ ထိပ်တန်းတာအိုအမွေအနှစ်မြေများမှ မျိုးဆက်များနှင့် တူညီသောအဆင့် သို့မဟုတ် ထို့ထက်ပို၍ပင် အစွမ်းထက်သော မွန်းစတားတစ်ကောင် ဖြစ်သည်မှာ သေချာပေါက်ပင်။

လီမိသားစုမှ ပုရွက်ဆိတ်အုပ်စုသည် သူ့ကို ဒုက္ခပေးခဲ့လေပြီ။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်...

လီချန်းလန်၏လည်ပင်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော လျှိုယွမ်၏လက်သည် သူတို့နှစ်ဦးလုံး၏ ခန္ဓာကိုယ်များနှင့်အတူ ချက်ချင်းပြိုကွဲပျက်စီးသွားပြီး လေထုထဲသို့ တိုးဝင်ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

တိတ်ဆိတ်ခြင်း....

အကြွင်းမဲ့ တိတ်ဆိတ်မှုတစ်ခုက လီမိသားစု စံအိမ်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။

ဤအချိန်၌ လေတိုက်ခတ်မှုပင် ရပ်တန့်သွားပုံ ရပေ၏။

လူတိုင်းသည် သစ်သားပန်းပုရုပ်များအလား အေးခဲတောင့်တင်းနေကြပြီး သူတို့၏စိတ်များ လုံးလုံးလျားလျား ဗလာကျင်းနေသည်။

နက်ရှိုင်းသော နောက်ခံရှိသည့် စိတ်ဝိညာဉ်နယ်မြေမှ ထျန်းကန်းဂိုဏ်း၏သူတော်စင်ဖြစ်ကာ လီမိသားစုက နတ်ဘုရားတစ်ပါးအလား ရိုသေလေးစားသူဖြစ်သည့် လျှိုယွမ်က ဤအတိုင်း သေသွားသလောဟု သူတို့ တွေးတောနေမိကြသည်။

ဝင်္ကပါဖွဲ့စည်းခြင်းနယ်ပယ် အထွတ်အထိပ်အဆင့်တွင် ရှိသော လီမိသားစုခေါင်းဆောင်နှင့်အတူ လျှိုယွမ်သည် ယင်ကောင်တစ်ကောင်အလား သုတ်သင်ခံလိုက်ရပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်နှင့်စိတ်ဝိညာဉ် လုံးလုံးလျားလျား ဖျက်ဆီးခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

ဒါ... ဒါက ဘယ်လို နည်းလမ်း မျိုးလဲ...

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်...

လီမိသားစုစံအိမ်၏ အနောက်ဘက် တောင်ပေါ်ရှိ တိတ်ဆိတ်သော ခြံဝင်းတစ်ခုထဲတွင်....

အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ် အဖိုးအိုတစ်ဦးသည် ကျောက်တုံးစားပွဲတစ်ခုတွင် ထိုင်နေသည်။ သူ့ရှေ့တွင် စိတ်ဝိညာဉ် လက်ဖက်ရည်အိုးတစ်လုံး ရှိပြီး လက်ဖက်ရည်ရနံ့သည် အထက်သို့ မျောလွင့်နေပေ၏။

သူ၏ အရှိန်အဝါသည် တွင်းနက်ကြီးတစ်ခုအလား နက်ရှိုင်းလှ၏။ အမှန်အားဖြင့် သူသည် အတုအယောင်သူတော်စင် အထွတ်အထိပ်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးဖြစ်ကာ လျှိုယွမ်၏တာအိုအစောင့်အရှောက်လည်းဖြစ်သော ထျန်းကန်းဂိုဏ်း၏ မဟာအကြီးအကဲပင်။

အစောပိုင်းက စံအိမ်အထက်မှ ဆူညံသံကို သူ သဘာဝကျကျ အာရုံခံမိခဲ့သည်။

အစပိုင်းတွင် သူ ဂရုမစိုက်ခဲ့ချေ။ ထိုကိစ္စမှာ လျှိုယွမ် လွယ်လင့်တကူ ဖြေရှင်းနိုင်မည့် သေးငယ်သော ပဋိပက္ခတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်ဟု သူ တွေးထင်မိသည်။

စူးချန်ကဲ ထွက်ပေါ်လာပြီး လီမန်၏ အလောင်းကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပစ်ချလိုက်မှသာ သူ မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်သည်။ သူသည် လူငယ်လေးကို အနည်းငယ်ထူးဆန်းသည်ဟု ထင်လိုက်သော်လည်း သူ မလှုပ်ရှားသေးချေ။ အရာအားလုံးသည် သူ၏မျှော်မှန်းချက်များအတွင်းတွင် ရှိနေသည်။

သို့ရာတွင် စူးချန်ကဲ လှုပ်ရှားလိုက်ချိန်၌...

"ဘယ်လိုတောင် ရဲတင်းတာလဲ... သူတော်စင် ... ငါ လာပြီ..."

အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်အဖိုးအို၏ အမူအရာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူသည် ရုတ်တရက် မတ်တတ်ထရပ်ပြီး လျှိုယွမ်ကိုကယ်ဆယ်ရန်အတွက် သွားရန် ဟန်ပြင်လိုက်၏။

သို့ရာတွင် သူ စကားလုံး အနည်းငယ်သာ ပြောရသေးပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် ထိုင်ခုံမှ ခြေလှမ်းတစ်ဝက်မျှသာ ကွာဝေးသေးချိန်တွင် သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများ ရုတ်တရက် အေးခဲတောင့်တင်းသွားသည်။

သူ၏ ကြွင်းကျန်နေသော စကားများမှာ သူ၏ လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်ဆို့နေပြီး ပြော၍မရတော့ချေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤအရှိန်အဝါ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပုံကို သူ ရှင်းလင်းစွာ ခံစားလိုက်ရသောကြောင့်ပင်။

သူ၏သွေးများ နောက်ပြန်စီးဆင်းသွားသည်ကို သူ ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏သူတော်စင်ဝိညာဉ် သည် နောက်တခဏတွင် လျှိုယွမ်၏ခြေရာအတိုင်းလိုက်ကာ ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါကြောင့် သုတ်သင်ခံရမည့်အလား တုန်ရီသွားသည်။

အစစ်အမှန် သူတော်စင် ...

ဤသည်မှာ မယုံနိုင်လောက်အောင် အစွမ်းထက်သော အစစ်အမှန် သူတော်စင်တစ်ပါးပင်။

ဤအရှိန်အဝါတစ်ခုတည်းကပင် သူ့ကို ဖျက်ဆီးပစ်ရန် လုံလောက်သည်။

အေးစက်သော ချွေးစေးများသည် သူ၏အနက်ရောင်ဝတ်ရုံကို ချက်ချင်းစိုရွှဲသွားစေခဲ့သည်။

သူသည် ကုန်းကွကွကိုယ်ဟန်အနေအထားကို ထိန်းသိမ်းထားပြီး မလှုပ်မယှက် ရှိနေခဲ့လေ၏။ သူ၏မျက်လုံးများကိုပင် မလှုပ်ရှားရဲဘဲ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် လွန်ကဲသော အံ့အားသင့်မှုများ အကြောက်တရားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"ဒီလောက်... ဒီလောက်ထိ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အရှိန်အဝါ..."

"တကယ်လို့ ငါ နည်းနည်းလေး ထပ်လှုပ်ရှားရင်... ငါ သေလိမ့်မယ်..."

"ဒါ... ဒါက သာမန်သူတော်စင်နယ်ပယ် လုံးဝ မဟုတ်ဘူး... ဒါက... အဲ့ဒီအင်အားစုက လူငယ် ဧကရာဇ်တစ်ပါးပဲ..."

"ပြီးသွားပြီ... မီးပြင်းဖိုတစ်ခုကို ငါ ကန်မိသွားပြီ... သတိထားနေဖို့ သူတော်စင်ကို ငါ ပြောခဲ့သားပဲ... လက်ရှိ အောက်ဘုံက ဖုံးကွယ်နေတဲ့ နဂါးတွေ ဝပ်နေတဲ့ကျားတွေနဲ့ ပြည့်နေတယ်..."

"သူ ငါ့ကို သတိမထားမိသေးဘူးမလား... သူ သတိထားမိမှာ မဟုတ်ဘူး... ငါက တာအို အစောင့်အရှောက်တစ်ယောက် သက်သက်ပဲလေ... ငါ့ရဲ့မျက်နှာကို ငါ မပြခဲ့ဘူး....ငါ မလှုပ်ရှားခဲ့ဘူး..."

အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ် အဖိုးအိုသည် သူ၏စိတ်အတွင်းတွင် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး နောင်တများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

လျှိုယွမ်ကို ကာကွယ်ရန်အတွက် ဂိုဏ်းမှထသူ့ကို အမိန့်ပေးထားခဲ့လေ၏။ လျှိုယွမ်သည် မောက်မာပြီး အနိုင်ကျင့်တတ်ကြောင်း သူ သိထားသော်လည်း အောက်ဘုံ ယွမ်ယန်နယ်မြေတွင် အစွမ်းထက်ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးများ ရှိမနေနိုင်ဟု သူ တွေးထင်မိသည်။

ထို့ကြောင့် လျှိုယွမ်ကို ဆန္ဒရှိသည့်အတိုင်း လုပ်ခွင့်ပြုခဲ့သည်။ သူတို့သည် ဤကဲ့သို့ မာကျောသော နံရံတစ်ခုနှင့် အမှန်တကယ် ဝင်တိုက်မိလိမ့်မည်ဟု မည်သူက တွေးထင်မိမည်နည်း...

လျှိုယွမ်ကို ဖျက်ဆီးပစ်သော တစ်ဖက်လူ၏ပေါ့ပေါ့ပါးပါး နည်းလမ်းကို မြင်ချိန်တွင် သူ့ကိုသတ်ရန်အတွက် အားစိုက်ထုတ်ရန်ပင် လိုမည်မဟုတ်ဟု တွေးတောကာ သူ ထိတ်လန့်နေခဲ့သည်။

ယခုအချိန်၌ တစ်ဖက်လူက သူ့ကို သတိမထားမိစေရန်သာ သူ မျှော်လင့်နိုင်တော့သည်။

သူသည် အေးခဲနေသော ရုပ်ထုတစ်ခုအလား အနည်းငယ်မျှ အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်မိမည်အား စိုးရိမ်သဖြင့် အသက်ပင် အောင့်ထားခဲ့သည်။

မိုးကောင်းကင်ယံတွင်..

စူးချန်ကဲသည် လျှိုယွမ်နှင့်လီချန်းလန်တို့ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် သူ၏ အကြည့်သည် လီမိသားစုစံအိမ်၏ နက်ရှိုင်းသောနေရာများသို့ ကျရောက်သွားပေ၏။

ထို့နောက် ကြောင်အမ်းနေဆဲဖြစ်သော နင်ဖူယောင်၏လက်ကို သူ နောက်တစ်ကြိမ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

သူက ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်သည်။ ပုံရိပ်နှစ်ခုသည် နောက်တစ်ကြိမ် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး လီမိသားစု၏ အလွှာလိုက်ရှိနေသော ကန့်သတ်ချက်များနှင့် အဆောက်အအုံများကို တိုက်ရိုက်ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူတို့သည် မှောင်မိုက်သော မြေအောက်နေရာတစ်ခုတွင် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဤသည်မှာ လီမိသားစု၏ ကိုယ်ပိုင် အကျဉ်းထောင်ပင်။

အကျဉ်းထောင်အစောင့်များသည် သူတို့၏ မျက်စိရှေ့တွင် မှုန်ဝါးဝါးပုံရိပ်များကိုသာ မြင်လိုက်ရသည်။ မည်သူရောက်လာမှန်း မမြင်လိုက်ရခင်မှာပင် သူတို့သည် ညည်းတွားကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြိုလဲကျသွားပြီး သတိလစ်သွားကြသည်။

စူးချန်ကဲနှင့် နင်ဖူယောင်တို့သည် အကျဉ်းထောင်စင်္ကြန်လမ်းတွင် မတ်တတ်ရပ်နေလေ၏။

စူးချန်ကဲက သူ၏နတ်ဘုရားစိတ်အာရုံကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ခြင်းဖြင့် လှောင်အိမ်အနည်းငယ်ကို သူ တွေ့ရှိခဲ့သည်။

အနည်းငယ်ကြီးမားသော လှောင်အိမ်တစ်ခုထဲတွင် စုတ်ပြတ်နေသော အဝတ်အစားများဖြင့် ဒဏ်ရာများ ပြည့်နှက်နေပြီး အလွန်အားနည်းသော အရှိန်အဝါများရှိသည့် အကြီးအကဲ သုံးဦးသည် သေလုမြောပါးဖြစ်နေကာ ထောင့်တွင် မှီနေကြသည်။ သူတို့သည် ယွမ်ရှန်းဂိုဏ်း၏ အကြီးအကဲသုံးဦးဖြစ်သော ကျီးယင် ခူးမုနှင့် ပိုင်ချန်းတို့ပင်။

သူတို့သည် တစ်ခုခုကို အာရုံခံမိပုံရပြီး သူတို့၏ ခေါင်းများကို အလွန်ဖြည်းညှင်းစွာ မော့ကြည့်ရန် ကြိုးစားလိုက်ကြ၏။ သူတို့၏ နောက်ကျိဝေဝါးနေသော မျက်လုံးများဖြင့် လှောင်အိမ်အပြင်ဘက်ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ထိုရင်းနှီးသော အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံနှင့် တည်ငြိမ်ပြီး ချောမောသော မျက်နှာကို သူတို့ မြင်သောအခါ အကြီးအကဲသုံးဦးသား အစပိုင်းတွင် ကြောင်အမ်းသွားသည်။ ထို့နောက် သူတို့၏ ညှိုးနွမ်းနေသော မျက်နှာများပေါ်တွင် မယုံနိုင်လောက်အောင် ရူးသွပ်သော ဝမ်းသာမှုများ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

"နှုတ်ဆက်... နှုတ်ဆက်ပါတယ် သခင် စူး ..."

အကြီးအကဲ ကျီးယင်၏အသံမှာ အက်ရှရှဖြစ်နေပြီး သူ၏မျက်လုံးမှ မျက်ရည်များ ယိုစီးကျလာပေ၏။ သူသည် အရိုအသေပေးရန်အတွက် ခက်ခက်ခဲခဲ တွားသွားရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း ထိုလှုပ်ရှားမှုက သူ၏ဒဏ်ရာများကို ဆောင့်ဆွဲသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသဖြင့် သူ့ကို နာကျင်မှုကြောင့် အသက်ရှူမှားသွားစေသည်။

ခူးမုနှင့်ပိုင်ချန်းတို့သည်လည်း စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် တုန်ရီနေကြပြီး သူတို့၏မျက်နှာများပေါ်တွင် ဝမ်းသာမျက်ရည်များ စီးကျနေသည်။

သူတို့ကို လီမိသားစုမှ ဖမ်းဆီးပြီး နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းမှုမျိုးစုံကို ခံယူခဲ့ရသည်။ သူတို့ သေချာပေါက် သေရမည်ဟု တွေးထင်ခဲ့သော်လည်း သူတို့ မျှော်လင့်မထားခဲ့ချေ။ သခင် စူး အမှန်တကယ် ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု သူတို့ မျှော်လင့်မထားခဲ့ချေ။

သူသည် သူတို့အတွက် ရောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေ၏။

ဤအချိန်အခိုက်အတန့်တွင် သူတို့ စိတ်မလှုပ်ရှားဘဲ နေရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ချေ။

လီမိသားစုသည် စိတ်ဝိညာဉ်နယ်မြေမှ သူတော်စင်တစ်ဦးကို ကျောထောက်နောက်ခံအဖြစ် ရှာတွေ့ခဲ့ကြောင်း သိပြီးနောက် သူတို့၏ စိတ်နှလုံးသားထဲတွင် အလွန်မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေခဲ့​သည်။

သူတို့၏ သနားစရာကောင်းသော အသွင်အပြင်ကို မြင်သောအခါ စူးချန်ကဲသည် သူ၏လက်ကို မြှောက်ကာ အနည်းငယ် ဖိနှိပ်လိုက်သည်။ ညင်သာသော ဖရိုဖရဲချီစီးကြောင်းတစ်ခုသည် အကြီးအကဲသုံးဦး၏ ခန္ဓာကိုယ်များထဲသို့ စီးဝင်သွားပေ၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် နဂါးမျက်လုံး အရွယ်အစားရှိပြီး အသက်စွမ်းအားများ ဖြာထွက်နေသော အစိမ်းရောင်ဆေးလုံးသုံးလုံးက သူတို့သုံးဦး၏ရှေ့ရှိ လေဟာနယ်တွင် ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဒါတွေကိုယူပြီး ကုသလိုက်ပါ..."

"ကျေးဇူး... ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင် စူး... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အသက်တွေကို ကယ်တင်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

အကြီးအကဲသုံးဦးသည် မျက်ရည်ကျသည်အထိ စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး တုန်ရီနေသော လက်များဖြင့် ဆေးလုံးများကို အလျင်အမြန်ယူကာ တုံ့ဆိုင်းခြင်း မရှိဘဲ မျိုချလိုက်ကြသည်။

ဆေးလုံးများသည် သူတို့၏အစာအိမ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်နှင့် ကြီးမားပြီး ညင်သာသော ဆေးစွမ်းအားအဖြစ်သို့ ချက်ချင်းပြောင်းလဲသွားသည်။ ဆေးစွမ်းအားများသည် ပျံ့နှံ့သွားပြီး ဒဏ်ရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော သူတို့၏ခန္ဓာကိုယ်များနှင့်စိတ်ဝိညာဉ်များကို အာဟာရဖြစ်စေခဲ့သည်။

ဆေးအာနိသင်သည် ချက်ချင်းထွက်ပေါ်လာပြီး သူတို့၏မျက်နှာများပေါ်သို့ သွေးရောင် အနည်းငယ်သည် မျက်စိဖြင့်မြင်နိုင်သော အမြန်နှုန်းဖြင့် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။

"မင်းတို့ရဲ့ဒဏ်ရာတွေ သက်သာသွားရင် အရှေ့ပိုင်းဒေသကို ချက်ချင်းပြန်သွားကြတော့... ထိုက်ချင်ဂိုဏ်းကို သွားပြီး မြောက်ပိုင်းဒေသနဲ့ ယွမ်ယန်နယ်မြေရဲ့ အခြေအနေတွေ ပြောင်းလဲသွားပြီလို့ မြင့်မြတ်အရှင် ရွှမ်ကျိကို အသိပေးလိုက်ပါ... စိတ်ဝိညာဉ်နယ်မြေနဲ့ ကောင်းကင်ဘုံတွေက အင်အားစုတွေ ဆင်းသက်လာကြပြီ... တကယ်လို့ စိတ်ဝိညာဉ်နယ်မြေက လူတွေရဲ့ ရန်စမှု ဒါမှမဟုတ် ဆက်သွယ်မှုနဲ့ ကြုံရရင် အဆင်အခြင်မဲ့ မလှုပ်ရှားပါနဲ့... ဆုံးဖြတ်ချက် ချဖို့ ငါ ပြန်လာတာကို စောင့်ပါ... အရေးပေါ် အခြေအနေရှိရင် ဒီအဆောင်လက်ဖွဲ့ကနေတစ်ဆင့် ငါ့ကို အသိပေးလို့ရတယ်..."

စူးချန်ကဲက တည်ငြိမ်စွာ ဆက်လက်၍ ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

သူ စကားပြောဆိုနေစဉ် သူ၏လက်ချောင်းကို တောက်လိုက်ရာ မမြင်နိုင်သော ဖရိုဖရဲမှော်စာလုံး သုံးခုသည် အကြီးအကဲသုံးဦး၏ နဖူးထဲသို့ နစ်မြုပ်သွားသည်။

ဤသည်မှာ ရိုးရှင်းသော နယ်မြေဖြတ်ကျော် ဆက်သွယ်ရေး အဆောင်လက်ဖွဲ့ပင်။ သူ ချန်ထားခဲ့သော ဖရိုဖရဲ အမှတ်အသား၏ အကူအညီဖြင့် ထိုအရာသည် ဒေသများကို ဖြတ်ကျော်၍ အချက်အလက်များကို ပေးပို့နိုင်ပေမည်။

အကြီးအကဲသုံးဦးသည် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ ပြင်းထန်စွာ ဦးညွှတ်အရိုအသေပြုပြီး ပြောလိုက်၏။

"သခင်ရဲ့ အမိန့်တွေကို ကျွန်တော်တို့ နာခံပါ့မယ်... ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင် စူး ... သခင် စူးရဲ့ကျေးဇူးက ပြန်လည်မွေးဖွားလာရသလိုပါပဲ...ကျွန်တော်တို့ အကြိမ်တစ်သောင်း သေရရင်တောင် ပြန်ဆပ်လို့ မကုန်ပါဘူး..."

စူးချန်ကဲသည် မည်သည့်စကားမျှ ထပ်မပြောတော့ချေ။

ထိုအချိန်မှာပင် မလှမ်းမကမ်းမှနေ၍ နင်ဖူယောင်၏ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်သံ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဝမ်းကွဲ နင်ဟောင်..."

အခန်း ၁၈၆: အမှန်အတိုင်း ပြောရင် ငါ့အသက်ကို ကယ်တင်နိုင်မလား...

စူးချန်ကဲက မျက်မှောင်အနည်းငယ်ကြုတ်ကာ မော့ကြည့်လိုက်သည်။

နင်ဖူယောင်သည် လှောင်အိမ်တစ်ခုဆီသို့ အလျင်စလို ပြေးသွားပြီး သူမ၏မျက်လုံးများ နီရဲနေကာ ဆောင့်ကြောင့် ထိုင်လိုက်သည်ကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုလှောင်အိမ်ထဲတွင် သွေးများဖြင့် စွန်းထင်းနေသော ပုံရိပ်တစ်ခုသည် ထောင့်တွင် ကွေးကွေးလေး ရှိနေခဲ့သည်။

သူသည် စုတ်ပြတ်နေသော ပိုးထည်ဝတ်ရုံများကို ဝတ်ဆင်ထားပေ၏။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် တည်ဆောက်ပုံအရ သူသည် ကလေးငယ်တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး သူ၏အရှိန်အဝါမှာ မယုံနိုင်လောက်အောင် အားနည်းနေသည်။

ဤလူမှာ တခြားသူမဟုတ်ဘဲ နင်ဖူယောင်၏ ဝမ်းကွဲဖြစ်ပြီး သဘာဝ ဝင်္ကပါဖွဲ့စည်းပုံများနှင့်အတူ မွေးဖွားလာပြီး အသွင်အပြင်မှာ ကလေးငယ်တစ်ယောက်အဖြစ် ကျန်ရှိနေသော နင်ဟောင်ပင်။

"သူ ဘယ်တုန်းကတည်းက ဒီနေရာမှာ ရှိနေတာလဲ..."

စူးချန်ကဲက တီးတိုးမေးမြန်းလိုက်သည်။

မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေသော ကျီးယင်က ရိုသေလေးစားစွာ ချက်ချင်းပြန်ဖြေလိုက်၏။

"သခင့်ကို သတင်းပို့ပါတယ်...သခင့်ရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေ ရောက်မလာခင်ကတည်းက သူ ဒီနေရာမှာ ရှိနေခဲ့တာပါ... စိတ်ဝိညာဉ်နယ်မြေက အဲ့ဒီ လူငယ်လေးက သူ့ကို ခေါ်သွားပြီး နေ့တိုင်းနှိပ်စက်တယ်....ဒါပေမဲ့ တစ်ကြိမ်နှိပ်စက်ပြီးတိုင်း သူ့ကို အသက်ရှင်နေအောင် စိတ်ဝိညာဉ်ဆေးလုံးတစ်လုံးကို အသုံးပြုတယ်... အဲ့ဒါက အရမ်းရက်စက်တယ်... အကြောင်းအရင်းနဲ့ ပတ်သက်လို့ကတော့ သခင်ရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားလည်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မသိပါဘူး..."

ဤစကားကိုကြားချိန်၌ စူးချန်ကဲက မျက်ခုံးအနည်းငယ် ပင့်လိုက်သည်။

ကျိုးကြောင်းဆီလျော်စွာ ပြောဆိုရလျှင် သူ နာမည်ပင် မကြားဖူးသော ထိုထျန်းကန်းဂိုဏ်း သူတော်စင်သည် နင်ဟောင်နှင့် မည်သည့် ရန်ငြိုးမျှ မရှိသည့်အပြင် သူ့ကို ဤကဲ့သို့ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ရန် အကြောင်းပြချက်လည်း လုံးဝမရှိချေ။

ဒါက ကံကြမ္မာ အမျိုးသမီးဇာတ်လိုက်ရဲ့ အရောင်အဝါလား...

ဗီလိန်အပေါ် အမုန်းတရားကို လောင်စာထည့်ဖို့နဲ့ သူမ မြင့်တက်လာအောင် ကူညီပေးဖို့ ဆွေမျိုး တစ်ယောက် ဒါမှမဟုတ် နှစ်ယောက်ကို စတေးဖို့ လိုအပ်တာလား....

"ကောင်းပြီ... မင်းတို့ သွားလို့ ရပြီ..."

စူးချန်ကဲက တီးတိုးပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ..."

ယွမ်ရှန်းဂိုဏ်း အဖွဲ့ဝင်သုံးဦး၏ စိတ်ဝိညာဉ် စွမ်းအားများ အတော်အသင့် ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာခဲ့လေပြီ။ သူတို့သည် ရိုသေလေးစားစွာ ဦးညွှတ်ပြီးနောက် စူးချန်ကဲ ပေးအပ်ထားသော တာဝန်ကို ဆောင်ရွက်ရန် သူတို့ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားကြသည်။

လှောင်အိမ်ထဲတွင်....

ဤအခိုက်အတန့်၌ နင်ဟောင်သည် လူမဆန်သော နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းမှုများကို ခံစားခဲ့ရသည်မှာ သိသာရှင်းလင်းလှသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် ဒဏ်ရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး သူ၏မျက်နှာ၌ သွေးများဖြင့် စွန်းထင်းနေကာ သူ၏မျက်လုံးများကို တင်းကြပ်စွာ ပိတ်ထားသည်။ သို့ရာတွင် သူ၏မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားတွင် အာခံလိုသော အမူအရာတစ်ခု ရှိနေဆဲပင်။

နင်ဖူယောင်၏ ရင်းနှီးပြီး စိုးရိမ်ပူပန်နေသော အော်ခေါ်သံကို ကြားချိန်၌ နင်ဟောင်၏ အသိစိတ် အစအနလေးတစ်ခု နိုးထလာပုံရပြီး သူသည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်၏။

နင်ဖူယောင်ကို မြင်ပြီးနောက် နင်ဟောင် ကြောင်အမ်းသွားသည်။

"ဝမ်းကွဲ ဖူယောင် ..."

နင်ဟောင်၏အသံမှာ အက်ရှရှဖြစ်နေသည်။ ရုတ်ချည်းဆိုသလိုပင် သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် သတ်ဖြတ်လိုခြင်း အရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်လာကာ အံ့ကြိတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"လီမိသားစုက အမှိုက်တွေ... သူတို့က မင်းကိုတောင် ဖမ်းရဲတာလား..."

"မဟုတ်ဘူး... အဲ့ဒီလို မဟုတ်ဘူး... လီမိသားစုက ငါ့ရဲ့စီနီယာအစ်ကိုကို တိုက်ခိုက်ချင်ခဲ့တာ... ဒါပေမဲ့ အခု သူတို့အားလုံး သူ့ရဲ့လက်ဝါး ရိုက်ချက်တစ်ချက်တည်းနဲ့ အသတ်ခံလိုက်ရပြီ..."

နင်ဖူယောင်က အလျင်အမြန် ရှင်းပြလိုက်လေသည်။ သူမ စကားပြောနေစဉ် နင်ဟောင်၏ ဒဏ်ရာများကို ကုသရန် စိတ်ဝိညာဉ် စွမ်းအား ကို သူမ ထည့်သွင်းလိုက်သည်။ သို့ရာတွင် မကြာမီမှာပင် ကြွယ်ဝသော အသက်စွမ်းအားများ ဖြာထွက်နေသည့် ဆေးလုံးတစ်လုံးသည် သူမ၏နံဘေးတွင် ထွက်ပေါ်လာပေ၏။

နင်ဖူယောင်သည် စူးချန်ကဲကို ကျေးဇူးတင်စွာ တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စီနီယာအစ်ကို ..."

ဤစကားများကို ပြောလိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် နင်ဟောင် ထိုနေရာတွင် အေးခဲတောင့်တင်းသွားသည်။ ထိုအချိန်မှသာ မလှမ်းမကမ်းတွင် မတ်တတ်ရပ်နေသော အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ပုံရိပ်ကို သူ သတိပြုမိပြီး သူ၏ စိတ်များ တခဏကြာမျှ ပြိုကျသွားပေ၏။

အဲ့ဒါက ဘာအဓိပ္ပါယ်လဲ...

သူတော်စင်နယ်ပယ် ကျင့်ကြံခြင်း ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ အဲ့ဒီ ကြောက်ဖို့ကောင်းတဲ့ လူငယ်လေးကို စူးချန်ကဲ လက်ဝါးတစ်ချက်တည်းနဲ့ သတ်လိုက်တာလား...

အဲ့ဒါက တကယ်ပဲလား...

နေအုံး...

ဒီ စိတ်ဝိညာဉ် စွမ်းအားလှိုင်းက...

ဝမ်းကွဲ ဖူယောင်က ဝင်္ကပါဖွဲ့စည်းခြင်းနယ်ပယ်ကို ချိုးဖျက်ဝင်ရောက်သွားပြီလား...

"ဝမ်းကွဲ နင်ဟောင် ....မြန်မြန် ဆေးလုံးကို ယူလိုက်ပါ... ဒါ့ပြင် နင် ဘယ်လို ဖမ်းခံရပြီးတော့ ဒီကို ခေါ်လာခံရတာလဲ... နင်က ဦးလေးလင်းနဲ့အတူ နင်မိသားစုကို ပြန်မသွားဘူးလား... ဦးလေးလင်းကရော ဘယ်လိုအခြေအနေရှိလဲ..."

နင်ဖူယောင်က ဆေးလုံးကို သူ့အား လက်ကမ်းပေးရင်း အရေးတကြီး မေးလိုက်သည်။

နင်ဟောင်သည် ဆေးလုံးကို သောက်ပြီးနောက် သူ၏အသိစိတ် များစွာရှင်းလင်းလာပြီး သူ၏ ဒဏ်ရာများမှာ မျက်စိဖြင့်မြင်နိုင်သော အမြန်နှုန်းဖြင့် ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာသည်။ ဤဆေးလုံးသည် အလွန်အစွမ်းထက်ကြောင်း သူ မချီးကျူးဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားပေ၏။ ထိုဆေးလုံး၏အဆင့်သည် မြင့်မားမည်မှာ သေချာပေါက်ပင်။

ရုတ်ချည်းဆိုသလိုပင် သူသည်လည်း စူးချန်ကဲကို ကျေးဇူးတင်စွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် နင်ဖူယောင်၏မေးခွန်းကို ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"စိတ်မပူပါနဲ့....ဦးလေးလင်းက အဆင်ပြေပါတယ်... ဦးလေးလင်းနဲ့အတူ မိသားစုကို ပြန်ရောက်ပြီးမှ ငါ့ဘာသာငါ ထွက်လာခဲ့တာပါ... ပြီးတော့ ရန်လိုတဲ့ အမူအကျင့်ရှိတဲ့ လူငယ် တစ်ယောက်နဲ့ငါ တွေ့ခဲ့တယ်....ငါက အဲ့ဒါကို သည်းမခံနိုင်လို့ သူ့ကို တိုက်ခိုက်ခဲ့တယ်..."

သူ စကားပြောနေစဉ် နင်ဟောင်၏မျက်လုံးများတွင် မှောင်မိုက်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ရပ် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကြည့်ရသည်မှာ ဤဖြစ်ရပ်သည် သူ၏တာအိုနှလုံးသားအပေါ် အကြီးအကျယ် သက်ရောက်မှု ရှိခဲ့ပုံပင်။

ထို ကျော်လွှား၍မရနိုင်သော ကွာဟချက်သည် သူ့ကို မျှော်လင့်ချက်မဲ့သွားစေခဲ့သည်။

ထိုလူငယ်သည် လှုပ်ရှားမှုတောင် မလုပ်ခဲ့ချေ၊ အကြည့်တစ်ချက်တည်းနှင့် သူ့ကို အကြောသေသွားစေပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ဆဲလ်များအားလုံးကို တုန်ရီသွားစေခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ သူ၏မသိစိတ်မှ ပေါက်ဖွားလာသော အကြောက်တရားပင်။

"အဲ့ဒါက ထျန်းကန်းဂိုဏ်း သူတော်စင်ပဲ ဖြစ်မယ်..."

နင်ဖူယောင်က ပြောဆိုလိုက်ပြီး သူမ၏မျက်နှာအမူအရာ အေးစက်တင်းမာသွားသည်။ သို့ရာတွင် ဦးလေးလင်း ဘေးကင်းကြောင်း ကြားရသောအခါ သူမ စိတ်သက်သာရာရသွားပေ၏။

နင်ဟောင်က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး... ထျန်းကန်းဂိုဏ်း သူတော်စင် လျှိုယွမ်က သူ့ရဲ့ နောက်လိုက်တစ်ယောက် သက်သက်ပဲ ဖြစ်ပုံရတယ်... လျှိုယွမ်က ငါ့ကို ဖမ်းပြီး အဲ့ဒီလူကို စိတ်ကျေနပ်စေဖို့ မျှော်လင့်ချက်နဲ့ နေ့တိုင်းနှိပ်စက်ခဲ့တာ..."

"အဲ့ဒါက ဘယ်သူလဲ..."

နင်ဖူယောင်က အံ့ကြိတ်ကာ အေးစက်သော အမူအရာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ငါ မသိဘူး..."

နင်ဟောင်သည် ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး သူ့ကိုယ်သူ လှောင်ပြောင်သော အပြုံးတစ်ခုကို ပြသလေသည်။ သူ့ကို ဖမ်းဆီးသူ၏အထောက်အထားကိုပင် မသိဘဲ သူ ဤမျှထိ ဆိုးရွားစွာ ခံစားနေရခြင်းမှာ အလွန်ရယ်စရာကောင်းလှသည်။

သူ စကားပြောဆိုနေစဉ် သူ၏အကြည့်သည် အဝေးမှနေ၍ စူးချန်ကဲအပေါ်သို့ အလိုအလျောက် ကျရောက်သွားသည်။

တစ်ချိန်က သူသည် စူးချန်ကဲကို သူ တွေ့ဖူးသမျှ အနက် ကြောက်မက်ဖွယ်အကောင်းဆုံး သက်တူရွယ်တူလူငယ်ဟု တွေးထင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုနေ့တွင် လောကကြီးသည် ကျယ်ပြောလှပြီး သူ၏ ယခင်နားလည်မှုမှာ ရေတွင်းအောက်ခြေမှ ကောင်းကင်ကို ကြည့်နေခြင်းသာ ဖြစ်ကြောင်း သူ နားလည်သဘောပေါက်သွားသည်။

အကယ်၍ စူးချန်ကဲသာ ထိုလူငယ်နှင့်တွေ့လျှင်တောင် ရှုံးနိမ့်သွားလိမ့်မည်ဟု သူ တွေးထင်ခဲ့သည်။

သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်...

နင်ဟောင်သည် သူ၏ဘဝတစ်သက်တွင် ဘယ်တော့မှ မေ့နိုင်မည် မဟုတ်သော မြင်ကွင်းတစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မလှမ်းမကမ်းတွင်...

【ဒင်... လက်ခံသူက ရက်ရက်ရောရော ပေးကမ်းခဲ့ပြီးတော့ ကံကြမ္မာ ဂျူနီယာညီမလေးရဲ့ဝမ်းကွဲကို စိတ်ဝိညာဉ် ဆေး လက်ဆောင်ပေးပြီး သူ့ရဲ့ နှလုံးသားကို အောင်မြင်စွာ နွေးထွေးစေခဲ့တယ်... ဆုလာဘ်... သုံးလစာ ကျင့်ကြံခြင်း အတွေ့အကြုံ ...】

"ငါ ထင်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ..."

"ဆုလာဘ် ပမာဏ တိုးလာပြီ..."

"ကြည့်ရတာ အဲ့ဒါက တကယ်ပဲ ကျင့်ကြံခြင်းနဲ့ ဆက်စပ်နေပုံရတယ်..."

စူးချန်ကဲသည် ဆုလာဘ်မျက်နှာပြင်ကို တစ်ချက်ကြည့်ရင်း တွေးတောလိုက်၏။ ရုတ်ချည်းဆိုသလိုပင် သူသည် လက်ကိုဆန့်တန်းကာ လေဟာနယ်အတွင်းသို့ ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။

ခရက်...

ဟင်းလင်းပြင် အက်ကွဲသွားသည်။

ထိတ်လန့်နေသော အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ် အကြီးအကဲတစ်ဦးကို စူးချန်ကဲက လည်ပင်းမှ ဆွဲကိုင်ကာ ဆွဲထုတ်လာသည်။

နင်ဟောင်က ဤအကြီးအကဲကို မှတ်မိသွားသည်။ သူ၏စွမ်းအားမှာ ပို၍ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး သူသည် ထျန်းကန်းဂိုဏ်း သူတော်စင်၏တာအိုအစောင့်အရှောက်ပင်။

"သနားပါ သခင် ... သနားပါ ... ဒီအဖိုးအိုက တာအိုအစောင့်အရှောက်ရဲ့ တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်ဖို့ ထျန်းကန်းဂိုဏ်းရဲ့ အမိန့်ကို နာခံနေရုံပါပဲ..."

အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ် အကြီးအကဲသည် ချက်ချင်းတောင်းပန်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်လုံးသူငယ်အိမ်များတွင် ထိတ်လန့်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူသည် အခွင့်အရေးယူပြီး ထွက်ပြေးရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း ပြိုင်ဘက်၏စွမ်းအားသည် ဟင်းလင်းပြင်ကို လျစ်လျူရှုနိုင်သော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် အဆင့်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူ မျှော်လင့်မထားခဲ့ချေ။

ဤအရာသည် သူ၏စိတ်နှလုံးသားထဲရှိ အတွေးကို ပို၍အတည်ပြုပေးလိုက်၏။

သူ၏ရှေ့ရှိ ဤလူငယ်လေးသည် ကမ္ဘာအသင်္ချေအားလုံး ပါရမီရှင်များ၏ ထိပ်သီးစာရင်းတွင် ပါဝင်နေသည်မှာ သေချာပေါက်ပင်။

ဤသည်က စစ်မှန်သော သူတော်စင် လမ်းကြောင်းကို လျှောက်လှမ်းနေသော လူငယ် အမြင့်မြတ်ဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်ပေမည်။

ထိုကဲ့သို့ တည်ရှိမှုတစ်ခုကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် သူပင်လျှင် အသက်ချမ်းသာပေးရန်အတွက် နှိမ့်ချစွာ တောင်းပန်ရုံသာ တတ်နိုင်လေသည်။ သူ၏ စွမ်းအားသည် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်း မရှိသလို သူ၏ နောက်ခံမှာလည်း မိုင်ပေါင်းများစွာ နိမ့်ကျနေသည်မှာ သေချာပေါက်ပင်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်...

စူးချန်ကဲသည် အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ် အကြီးအကဲကို ကြောင်အမ်းနေသော နင်ဟောင် ၏ရှေ့တွင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပစ်ချလိုက်ပြီး ဂရုမစိုက်သောလေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက ထျန်းကန်းဂိုဏ်း သူတော်စင်ရဲ့ တာအို အစောင့်အရှောက် ပဲ... သူ့ကို မေးကြည့်လိုက်... သူ အရာအားလုံးကို သိလောက်တယ်..."

နင်ဟောင်ကို မြင်တွေ့ပြီးနောက် အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ် အကြီးအကဲသည် တစ်ခုခုကို ချက်ချင်းနားလည်သွားပေ၏။ သူသည် စူးချန်ကဲဆီသို့ အလျင်အမြန်ကြည့်ကာ တောင်းပန်လိုက်သည်။

"သခင် ... တကယ်လို့ ကျွန်တော် ပြောပြရင် ကျွန်တော့်ကို အသက်ချမ်းသာပေးမလား..."

ဤအချိန်အခိုက်အတန့်တွင် သူ လိုချင်သောအရာမှာ အသက်ရှင်ရန်သက်သက်ပင်။

နင်ဖူယောင်သည် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ကြည့်နေခဲ့ပြီး သူမ၏မျက်လုံးများ တောက်ပစွာ လင်းလက်နေသည်။

ဝိုး...

စီနီယာအစ်ကိုက အရမ်းချောတာပဲ...

အကျဉ်းထောင်ထဲတွင် အခြေအနေသည် အချိန်တခဏကြာမျှ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

စူးချန်ကဲသည် လေဟာနယ်မှ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဆွဲထုတ်လာပြီး ယခုအချိန်၌ လမ်းဘေးခွေး တစ်ကောင်အလား အသက်ချမ်းသာပေးရန် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက် တောင်းပန်နေသော အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ် အကြီးအကဲကို နင်ဟောင်က ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် စိုက်ကြည့်နေလေ၏။ ထို့နောက် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ကာ မတ်တတ်ရပ်နေသော အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ပုံရိပ်ကို သူ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ နှလုံးသားထဲရှိ အံ့အားသင့်မှုသည် ပြင်းထန်သော မုန်တိုင်းတစ်ခုအလားပင်။

စူးချန်ကဲသည် လေဟာနယ်ကို လက်ဗလာဖြင့် ဆုတ်ဖြဲပြီး ထျန်းကန်းဂိုဏ်းသူတော်စင်ထက်ပင် ပို၍ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဤကျွမ်းကျင်သူကို ဟင်းလင်းပြင်အားဖြတ်ကျော်၍ ဖမ်းဆီးလာခြင်းပင်။

ဤစွမ်းအားအဆင့်သည် သူ ယခင်က စိတ်ကူးယဉ်ခဲ့သည်ထက် အဆပေါင်း မရေမတွက်နိုင်အောင် ပို၍ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။

သူ့ကို မျှော်လင့်ချက်မဲ့စွာ တုန်ရီစေခဲ့ပြီး ခုခံရန် အတွေးတစ်ခုကိုပင် မစဉ်းစားနိုင်အောင် လုပ်ခဲ့သော မြေအောက်ကမ္ဘာမှ ထို မြေအောက်ကမ္ဘာ သားတော်သည် ထိုသို့ လုပ်နိုင်မည်လော...

ယခုအချိန်၌ နင်ဟောင်က စူးချန်ကဲကို ပေးလိုက်သောအကြည့်မှာ လုံးလုံးလျားလျား ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေပြီ။ ထိုအရာသည် နတ်ဘုရားတစ်ပါးကို မော့ကြည့်နေရသည့်အလား ရိုသေလေးစားမှုတစ်ခုပင်။

စူးချန်ကဲသည် အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ် အကြီးအကဲ၏ တောင်းပန်မှုအပေါ် မည်သည့် မှတ်ချက်မျှ မပေးဘဲ သူ၏အကြည့်ကို ထိုလူနှင့် နင်ဟောင်အပေါ်သို့ ညင်သာစွာ ဝေ့ဝိုက်၍ကြည့်လိုက်၏။