ကောင်းသူကိုဆုပေး၍ ဆိုးသူကိုနှိမ်နင်းရန်

အတိုင်းအဆမရှိ ကျယ်ပြောလှသော အသိဉာဏ်ပွင့်အင်မော်တယ်သစ်ပင်သည် အမှန်တကယ် မည်မျှအထိ ရှည်လျားသည်ကို မည်သူမျှ အသေအချာ မပြောနိုင်ကြပေ။ သို့သော် လအင်မော်တယ်နန်းတော်မှာမူ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေပြီ။ အင်မော်တယ်နန်းတော်၏ အလယ်ဗဟိုတွင် စိမ်းလန်းသော အလင်းတန်းတစ်ခုသည် ကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးတက်သွားပြီး ကောင်းကင်ဘုံသို့ ဆက်သွယ်ထားသော လမ်းတစ်ခုကဲ့သို့ မှေးမှိန်၍ ကွေ့ကောက်နေသော အမြှေးပါးလေးတစ်ခုကို မြင်တွေ့လာရပေသည်။

"အင်မော်တယ်သစ်ပင် ပေါ်လာပြီ"

အင်မော်တယ်ဘုရင်အားလုံးသည် သူတို့၏ အခန်းများထဲမှ ထွက်လာကြပြီး စိမ်းလန်းသောအလင်းတန်း ထွက်ပေါ်ရာအရပ်သို့ တမျှော်တလင့် ကြည့်ရှုနေကြတော့သည်။

"ရွေးချယ်ရေးအစည်းအဝေး စတော့မယ်"

"အလောတကြီး မလုပ်ကြနဲ့ဦး၊ လမျိုးနွယ်စုက ခေါ်ယူတာကို ငါတို့စောင့်ရမယ်။ အဆင်အခြင်မဲ့ ပျံသန်းသွားတာမျိုးက သူတို့ကို မကျေမနပ် ဖြစ်စေလိမ့်မယ်"

ထို့ကြောင့် အင်မော်တယ်ဘုရင်အားလုံးသည် မိမိတို့နေရာတွင်ပင် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေကြသည်။ ၎င်းတို့သည် အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး ချက်ချင်းပင် ဝင်ရောက်လိုသော်လည်း စိတ်ရှည်လက်ရှည်ဖြင့်သာ စောင့်ဆိုင်းနေကြရ၏။ အစ်ကိုကြီးချန်မှာမူ ရယ်ချင်သွားမိသည်၊ ဤအခြေအနေမှာ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှအထိ ရယ်စရာကောင်းနေရသနည်း။ ဤလမျိုးနွယ်စုကို သင်ခန်းစာတစ်ခု ပေးရန် သေချာပေါက် လိုအပ်နေပေပြီ။ သူ၌ အစီအစဉ်တစ်ခု ရှိပြီးသားဖြစ်ရာ ယခုအခါတွင် သူသည် ဒေါသထွက်မနေတော့ဘဲ ပြဇာတ်တစ်ခုကို ကြည့်နေရသကဲ့သို့သာ ခံစားနေရတော့သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် အင်မော်တယ်ဘုရင်နှင့် နတ်ဆိုးဘုရင် စုစုပေါင်း ၄၂၂ ပါး ရှိနေကြသည်။ ဤမျှများပြားသော အင်မော်တယ်ဘုရင်အုပ်စုကြီးမှာ လိမ္မာယဉ်ကျေးစွာ ရပ်စောင့်နေကြသည်မှာ အလွန်ပင် ခမ်းနားလှသော မြင်ကွင်းတစ်ခုဟု ဆိုရပေလိမ့်မည်။ ၁၅ မိနစ်ခန့်ကြာပြီးနောက်တွင် လမျိုးနွယ်စုဝင်များ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ အခမ်းအနားမှာ ယခင်ကထက် အနည်းငယ် ပို၍ကြီးကျယ်ပြီး အင်မော်တယ်အရှင်မြတ်တစ်ပါးနှင့် ရွှေအင်မော်တယ်နှစ်ပါး ပါဝင်လာခဲ့သည်။

"စနစ်တကျတန်းစီပါ၊ အစီအစဉ်အတိုင်း ရှေ့ဆက်ကြပါ"

"ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ ဆူပူသောင်းကျန်းသူတွေကို အလွယ်တကူ ခွင့်လွှတ်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ချက်ချင်းပဲ နှင်ထုတ်မယ်"

ဤမျှများပြားသော အင်မော်တယ်ဘုရင်နှင့် နတ်ဆိုးဘုရင်များကို ရင်ဆိုင်နေရသော်လည်း လမျိုးနွယ်စုဝင်များမှာ ရှင်းပြ၍မရသော ယုံကြည်ချက်နှင့် အလွန်အမင်း သာလွန်သည်ဟူသော ခံစားချက်များကို ထုတ်ဖော်နေကြဆဲ ဖြစ်သည်။ အင်မော်တယ်ဘုရင်နှင့် နတ်ဆိုးဘုရင် အများအပြား၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုသောရည်ရွယ်ချက်များ ဖြတ်ပြေးသွားကြသည်။ ဤလူများက အမှန်တကယ်ပင် ဤမျှအထိ လိမ္မာပါးနပ်နေကြမည်လော။ အင်မော်တယ်ဧကရာဇ်တစ်ပါး ဆင်းသက်လာလျှင်ပင် ဤမျှများပြားသော လူအုပ်ကြီးကို ဖိနှိပ်ရန် မဖြစ်နိုင်ပါ၊ သာမန် အင်မော်တယ်အရှင်မြတ် တစ်ပါးအတွက်မူ ဆိုဖွယ်ရာမရှိပေ။ အင်မော်တယ်သစ်ပင်၏ အခွင့်အရေးသာ မရှိခဲ့ပါက မည်သူကများ လက်အောက်ခံအဖြစ် ဟန်ဆောင်နေပါမည်နည်း။

အစ်ကိုကြီးချန်သည်လည်း အဖွဲ့၏နောက်မှ လိုက်ပါရင်း လူတိုင်းက တစ်ညီတစ်ညွတ်တည်း ရှေ့သို့ တက်လှမ်းနေကြသည်ကို ကြည်နူးသော မျက်နှာထားဖြင့် ကြည့်ရှုနေသည်။ ဤမြင်ကွင်းမှာ ရှင်းပြ၍မရလောက်အောင် ထူးဆန်းနေသည်ဟု သူ ခံစားရသည်။ သူသည် မှတ်တမ်းတင်နိုင်သော အင်မော်တယ်လက်နက်တစ်ခုကို တိတ်တဆိတ် ထုတ်ယူကာ ဤမြင်ကွင်းကို မှတ်တမ်းတင်ထားလိုက်သည်၊ သို့မှသာ နောင်တွင် ပျင်းရိသည့်အခါ ပြန်လည်ကြည့်ရှုနိုင်မည် မဟုတ်ပါလော။

နောက်ထပ် ၁၅ မိနစ်ခန့် ကြာသောအခါ အဖွဲ့သည် လအင်မော်တယ်နန်းတော်၏ အလယ်ဗဟိုရှိ မြင့်မားသော စင်မြင့်သို့ နောက်ဆုံးတွင် ရောက်ရှိခဲ့ကြသည်။ ဤနေရာမှာ လယဇ်ပူဇော်မှု မြင့်မြတ်နယ်မြေ ဖြစ်သလို အသိဉာဏ်ပွင့်အင်မော်တယ်သစ်ပင်၏ ဝင်ပေါက်လည်း ဖြစ်သည်။ ယခုအခါတွင် မြင့်မားသော စင်မြင့်တစ်ခုလုံးမှာ လှပသော စိမ်းလန်းသည့် အလင်းတန်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပေသည်။

လမျိုးနွယ်စုမှ အင်မော်တယ်ဘုရင်နှစ်ပါးသည် စင်မြင့်အထက်တွင် ပျံသန်းနေကြပြီး အောက်ရှိ လူတိုင်းကို အေးစက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ငုံ့ကြည့်နေကြသည်။ ၎င်းမှာ အခြားသူအားလုံးမှာ သာမန်လူသားများဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့မှာမူ မြင့်မြတ်သော နတ်ဘုရားများ ဖြစ်နေသကဲ့သို့ပင်။ လမျိုးနွယ်စုမှ အင်မော်တယ်အရှင်မြတ် ကျား၊ မ နှစ်ပါးသည် လက်ဝဲ၊ လက်ယာဘက်မှ ပျံသန်းလာကြပြီး အင်မော်တယ်ဘုရင်နှစ်ပါး၏ရှေ့တွင် ဆင်းသက်လိုက်ကြသည်။

"အသိဉာဏ်ပွင့်အင်မော်တယ်သစ်ပင်ထဲကို ဝင်ရောက်ဖို့အတွက် ရွေးချယ်ရေး အစည်းအဝေးကို စတင်ပါတယ်"

အစ်ကိုကြီးချန်၏ ပေါ့ပါးသော စိတ်အခြေအနေနှင့် မတူဘဲ အခြားသူအားလုံးမှာ ချက်ချင်းပင် စိုးရိမ်ပူပန်လာကြသည်။ နေရာ ၂၇၁ နေရာအနက် လမျိုးနွယ်စုမှ အင်မော်တယ်ဘုရင်နှစ်ပါးက နှစ်နေရာကို သေချာပေါက် ယူပေလိမ့်မည်။ ကျန်ရှိသော လူ ၄၂၂ ဦးမှာ ၂၆၉ နေရာအတွက် ယှဉ်ပြိုင်ကြရမည်ဖြစ်ရာ လူ ၁၅၃ ဦးမှာ ရက်ရက်စက်စက် ဖယ်ရှားခံရမည် ဖြစ်သည်။

အများအပြားမှာ အရှုံးနှင့် အမြတ်အတွက် စိုးရိမ်နေကြသည်၊ အကယ်၍ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ရွေးချယ်မခံရပါက နောက်ထပ် နှစ်ပေါင်းသန်းငါးဆယ် စောင့်ရမည်။ ထို့အပြင် နောက်တစ်ကြိမ်တွင် ဝင်ခွင့်ရ၊ မရ ဆိုသည်မှာလည်း မေးခွန်းထုတ်စရာ ဖြစ်နေသည်။ အကယ်၍ တစ်ကြိမ်ပြီးတစ်ကြိမ် ဝင်ခွင့်မရဘဲ ကျရှုံးနေမည်ဆိုပါက ၎င်းတို့သည် နောက်ဆုံးတွင် အခြားသော အင်မော်တယ်ဘုရင်များ၏ နောက်၌ များစွာ ကျန်ရစ်ပေလိမ့်မည်။

အင်မော်တယ်အရှင်မြတ်နှစ်ပါး၏ရှေ့တွင် သေးငယ်သော အဖြူရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုမှာ တဖြည်းဖြည်း တောက်ပလာပြီးနောက် နှစ်ဦးစလုံးက လက်များကို တပြိုင်နက်တည်း ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ဟင်းလင်းပြင်နယ်ပယ်ထဲမှ ရှည်လျားသော ပုရပိုက်မှော်ရတနာတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ အစ်ကိုကြီးချန်မှာ ဤလုပ်ဆောင်ချက်က ဘာလဲဆိုသည်ကို နားမလည်သေးခင်မှာပင် အင်မော်တယ်အရှင်မြတ် အမျိုးသားက ပုရပိုက်ပေါ်မှ စာသားများကို ဖတ်ကြားလိုက်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။

"ပုမန်၊ စီဟယ်၊ ရှီးရွှေ..."

သူသည် စုစုပေါင်း အမည် ၁၆ ခုကို ဖတ်ကြားလိုက်ပြီး ခေါ်ယူခံရသူတိုင်းမှာ အင်မော်တယ်ဘုရင်သို့မဟုတ် နတ်ဆိုးဘုရင်များ ဖြစ်ကြသည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း သန်းငါးဆယ်အတွင်းမှာ သင်တို့ဟာ ဧကရာဇ်လ ကောင်းကင်နယ်ပယ်ရဲ့ အနီးအနားမှာ နေထိုင်ခဲ့ကြပြီး လမျိုးနွယ်စုကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ရာမှာ ကူညီပေးခဲ့ကြတယ်"

"သင်တို့ဟာ ဒီတစ်ကြိမ်မှာတင်မကဘဲ နောက်တစ်ကြိမ်မှာလည်း ဝင်ရောက်ခွင့် ရရှိမှာဖြစ်တယ်"

သူ၏ စကားအဆုံးတွင် အင်မော်တယ်ဘုရင်၁၆ ပါးမှာ လူအုပ်ထဲမှ ပျံထွက်လာကြပြီး စင်မြင့်အောက်ရှိ ကျောက်စိမ်းဖြူလှေကားထစ်များပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်ကြသည်။ လူတိုင်းမှာ ၎င်းတို့၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ဖုံးကွယ်မထားနိုင်ဘဲ ဆုကြီးကြီးတစ်ခု ပေါက်လိုက်ရသကဲ့သို့ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နေကြသည်။ ၎င်းတို့သည် ရွေးချယ်ခံရရုံသာမက နောက်ထပ် နှစ်ပေါင်း သန်းငါးဆယ်အတွက်ပါ အလိုအလျောက် ရွေးချယ်ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

စင်မြင့်အောက်ရှိ လူတိုင်းမှာ အံ့သြတကြီး ဖြစ်နေကြပြီး မနာလိုစိတ်နှင့် ဒေါသစိတ်များ ရောပြွမ်းနေကြသည်။ ဤသို့လည်း လုပ်၍ရသည်လား။ အကယ်၍ သူတို့သာ ကြိုသိခဲ့ပါက လမျိုးနွယ်စုထံမှ မျက်နှာသာရရန်အတွက် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း သန်းငါးဆယ်အတွင်း သူတို့အနီးတွင် လာရောက် နေထိုင်ခဲ့ကြပေလိမ့်မည်။

"တီကူ၊ ယွမ်ကျန်း၊ ဖူရွှမ်း..."

"သင်တို့ ခုနစ်ယောက်ဟာ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းသန်းငါးဆယ်အတွင်းမှာ ငါတို့ လမျိုးနွယ်စုဝင်တွေကို ကြင်နာမှုတွေ ပြသခဲ့ကြတယ်"

"သင်တို့ဟာ ဒီတစ်ကြိမ်မှာတင်မကဘဲ နောက်တစ်ကြိမ်မှာလည်း ဝင်ရောက်ခွင့် ရရှိမှာဖြစ်တယ်"

အခြားသော အင်မော်တယ်ဘုရင်ခုနစ်ပါးမှာလည်း လူအုပ်ကြီး၏ မနာလိုသော အကြည့်များအောက်တွင် ဝမ်းသာအားရပင် လှေကားထစ်များပေါ်သို့ ပျံတက်သွားကြသည်။ အစ်ကိုကြီးချန်မှာ စိတ်ထဲမှ ညည်းညူနေမိသည်၊ ဤမြင်ကွင်းမှာ မူလတန်းကျောင်းသားများ စင်ပေါ်တက်၍ ဆုယူနေကြသည်နှင့် တူလှသည်။ လမျိုးနွယ်စုမှာ စိတ်ခံစားချက်မရှိဟု သူတို့ ပြောခဲ့ကြသည် မဟုတ်ပါလား။ သူတို့၏ မျိုးနွယ်စုဝင်များကို တစ်စုံတစ်ယောက်က စောင့်ရှောက်ပေးသည်ကို သူတို့က ဂရုစိုက်နေကြသေးသည်လား။

"မြောင်ယွီ၊ တုချန်း၊ ရဲ့ယန်..."

ထျန်းရှုခန်းမမှ အဖွဲ့ဝင် ၁၃ ဦးစလုံး ခေါ်ယူခံရသော်လည်း ၎င်းတို့၏ အမူအရာမှာ တည်ငြိမ်နေပြီး အစကတည်းက ဝင်ခွင့်မရမည်ကို စိုးရိမ်ခဲ့ပုံ မရပေ။

"နှစ်ပေါင်း သန်းငါးဆယ်အတွင်းမှာ ထျန်းရှုခန်းမဟာ ၎င်းရဲ့ ကြားနေမှု မူဝါဒကို မဖောက်ဖျက်ခဲ့ဘဲ အလယ်အင်မော်တယ်လောကအတွက် စံပြတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့တယ်"

"သင်တို့ ၁၃ ယောက်လုံးဟာ ဒီတစ်ကြိမ်မှာတင်မကဘဲ နောက်တစ်ကြိမ်မှာလည်း ဝင်ရောက်ခွင့် ရရှိမှာဖြစ်တယ်"

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအုပ်ကြီးမှာ မနာလိုမှု၊ မနာလိုဝန်တိုမှုနှင့် မုန်းတီးမှုများဖြင့် ထပ်မံ ကြည့်ရှုကြပြန်သည်၊ ယင်းထဲတွင် သူတို့ဘေးမှ အစ်ကိုကြီးချန်ကိုပါ ထည့်သွင်း၍ ကြည့်နေကြသည်။ စင်ပေါ်သို့ တက်သွားသူ တစ်ဦးစီတိုင်းမှာ အောက်ရှိ လူများအတွက် အခွင့်အရေး တစ်ခုစီ လျော့နည်းသွားခြင်းပင် မဟုတ်ပါလော။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် အင်မော်တယ်ဘုရင်အများအပြားမှာ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် မိမိတို့၏ အမည်ကို ကြားရရန် အလွန်ပင် တောင့်တနေကြတော့သည်။ သို့သော် ထျန်းရှုခန်းမမှ အဖွဲ့သည် စင်ပေါ်သို့ တက်သွားပြီးနောက်တွင်မူ အင်မော်တယ်အရှင်မြတ် အမျိုးသားက နှုတ်ပိတ်သွားတော့သည်။ ထို့နောက် သူ၏ဘေးမှ အင်မော်တယ်အရှင်မြတ် အမျိုးသမီးက စတင်၍ ပြောကြားလိုက်သည်။

"ဆုပေးခြင်းအစီအစဉ် ပြီးဆုံးပါပြီ"

"ကျူထန်၊ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း ၃၅ သန်းက ငါတို့ လမျိုးနွယ်စုဝင်တွေဟာ သင်တို့ရဲ့ ရွှမ်ရှီး ကောင်းကင်နယ်မြေမှာ မတရားမှုတွေကို ခံခဲ့ရတယ်၊ သင့်မှာ အပြစ်ရှိတယ်"

"သင့်ကို ဝင်ခွင့်မပြုနိုင်ဘူး"

လူအုပ်ထဲရှိ အင်မော်တယ်ဘုရင်တစ်ပါးမှာ မျက်နှာ ဖြူလျော့သွားပြီး ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်ကာ ထပ်ခါတလဲလဲ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဒါက နားလည်မှုလွဲတာပါ၊ ငါ တကယ်မသိခဲ့တာပါ။ ရွှမ်ရှီး ကောင်းကင်နယ်မြေက ငါ့ရဲ့ ပီရှန်းကျောင်းတော်ရဲ့ နယ်မြေသက်သက်မဟုတ်ပါဘူး"

အင်မော်တယ်အရှင်မြတ် အမျိုးသမီး၏ မျက်နှာမှာ ဆီးနှင်းကဲ့သို့ အေးစက်နေပြီး သူမက ခက်ထန်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"လအင်မော်တယ်နန်းတော်မှာ ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ ပျံသန်းတာက ထပ်ဆောင်း အပြစ်တစ်ခုပဲ။ သင်ဟာ နောက်ထပ် နှစ်ပေါင်း သန်းငါးဆယ် ကြာတဲ့အထိတောင် လာဖို့ မလိုတော့ဘူး"

အင်မော်တယ်ဘုရင်ကျူထန်၏ မျက်နှာမှာ သွေးမရှိတော့သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်၊ သူသည် မိုးကြိုးပစ်ခံလိုက်ရသူကဲ့သို့ စိတ်ပျက်အားငယ်စွာဖြင့် ပြန်လည် ဆင်းသက်လာခဲ့ပြီး နောက်ထပ် စကားတစ်လုံးမျှ မပြောရဲတော့ပေ။

"ကျိလု၊ သင့်ရဲ့ ဖူယိုးချိုင့်ဝှမ်းဟာ တစ်ခါက ငါတို့ လမျိုးနွယ်စုဝင်တွေကို ဝင်ခွင့် ငြင်းပယ်ခဲ့ဖူးတယ်။ သင့်မှာအပြစ်ရှိတယ်"

"သင့်ကို ဝင်ခွင့်မပြုနိုင်ဘူး"

လှပသော နတ်ဆိုးအမျိုးသမီးတစ်ဦးမှာ ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ မျက်နှာ ဖြူလျော့သွားပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို ပြောဆိုလိုပုံ ရသည်။ ဖူယိုးချိုင့်ဝှမ်းမှာ သူမ မျိုးနွယ်စု၏ အချက်အခြာကျသော ဘေးမဲ့နယ်မြေဖြစ်သည်၊ သူမ မျိုးနွယ်စုမှ အဆင့်မြင့် နတ်ဆိုးအရှင် အနည်းငယ်သာ ဝင်ခွင့်ရှိသည်ကို ပြင်ပလူ တစ်ယောက်အား ဝင်ခွင့်ပေးရမည်လား။ သူတို့က စိတ်ကြိုက် ဝင်ထွက်ချင်နေကြသည်လား။ သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် သူမမှာ သက်ပြင်းတစ်ချက်သာ ချလိုက်နိုင်သည်။

လမျိုးနွယ်စုမှ အင်မော်တယ်အရှင်မြတ် အမျိုးသမီးက အမည်များကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ခေါ်ယူလိုက်ရာ အင်မော်တယ်ဘုရင်တစ်ပါးပြီးတစ်ပါး ဖယ်ရှားခြင်း ခံလိုက်ရသည်။ ဤအချိန်တွင် လူတိုင်း၏ စိတ်အခြေအနေမှာ ယခင်နှင့် လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေတော့သည်။ ယခင်က အမည်ခေါ်ခံရသူများကို မနာလို ဖြစ်ခဲ့ကြသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ အမည်ခေါ်ခံရမည်ကို အလွန်ပင် ကြောက်ရွံ့နေကြရသည်။

အစ်ကိုကြီးချန်က ရေရွတ်လိုက်သည်။

"သူတို့က ကျွမ်းကျင်သူတွေပဲ"

ဒီလမျိုးနွယ်စုကတော့ တကယ်ကို ကစားတတ်တာပဲ။ သူတို့က ကောင်းသူကိုဆုပေးပြီး ဆိုးသူကိုနှိမ်နင်းဖို့ ရောက်လာကြတာလား။ သူတို့ကိုယ်သူတို့ အလယ်အင်မော်တယ်လောကရဲ့ ခုံသမာဓိအဖွဲ့လို့ တကယ်ပဲ မှတ်ယူနေကြတာလား။ ဒါပေမဲ့ ပြဿနာက သူတို့ရဲ့ ဆုပေး၊ ဒဏ်ပေး စံနှုန်းတွေက အတော်လေးကို အဓိပ္ပာယ်မရှိလွန်းနေတာပဲ မဟုတ်ပါလား။ ကောင်းခြင်း၊ ဆိုးခြင်းအတွက် ရှင်းလင်းတဲ့ စံနှုန်းတွေ မရှိဘူး။ သူတို့နဲ့ အဆင်ပြေတဲ့သူက ဝင်ခွင့်ရပြီး သူတို့ မကြိုက်တဲ့သူကတော့ သူတို့ရဲ့ ပုံမှန် အပြုအမူတွေက ကောင်းသည်ဖြစ်စေ၊ ဆိုးသည်ဖြစ်စေ၊ သစ္စာရှိသည်ဖြစ်စေ၊ ကောက်ကျစ်သည်ဖြစ်စေ အပြစ်ပေးခံရတာပဲ။

သူက စိတ်ထဲမှ မကျေမနပ် ဖြစ်နေစဉ်မှာပင် အထက်မှ အင်မော်တယ်အရှင်မြတ် အမျိုးသမီးက အမည်များကို ထပ်မံ ခေါ်ဆိုလိုက်ပြန်သည်။

"ရှောင်ခွန်၊ ရှာလီ၊ ဟွာယင်၊ ကျိယွမ်၊ ဝူကျွယ်၊ မင်ချီ..."

"သင်တို့ ၁၂ ယောက်ဟာ လအင်မော်တယ်နန်းတော်ထဲကို ဝင်ရောက်ပြီးနောက်မှာ မလေးမစား ပြောဆိုခဲ့ကြတယ်။ သင်တို့မှာ အပြစ်ရှိတယ်"

"သင်တို့အားလုံးကို ဝင်ခွင့်မပြုဘူး"

ကဲ... ငါတို့ ညီအစ်ကိုတွေအားလုံး ဂုဏ်သိက္ခာရှိရှိ ခေါ်ယူခံလိုက်ရပြီ။

ဤလအင်မော်တယ်နန်းတော်အတွင်း၌ စောင့်ကြည့်မှုများ ရှိနေပုံရသည်၊ ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က အစ်ကိုကြီးချန်၏ အခန်းထဲတွင် ပြောခဲ့သမျှအားလုံးကို သူတို့ ကြားခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုစကားဝိုင်းကြောင့် ယခုအခါတွင် သူတို့အားလုံး ဖယ်ရှားခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူတိုင်း၏ တညီတညွတ်တည်းသော အကြည့်များကို ကြည့်ရင်း အစ်ကိုကြီးချန်မှာ ဤညီအစ်ကိုများကို မနာလိုသလိုလိုပင် ဖြစ်သွားမိသည်၊ ယင်းမှာ အတော်ပင် ဂုဏ်ယူစရာကောင်းသည်ဟု သူ ထင်လိုက်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။